Νόμπελ 1920

Ξεκίνησα να διαβάζω όταν απέκτησα τη δυνατότητα να μπορώ και έκτοτε δεν έχω σταματήσει

διαβάζω ως διαφυγή, καταφυγή, για να περνώ την ώρα μου

για να καταπολεμώ την ανία ή και τη θλίψη

για να ξεχνιέμαι, μα πάνω απ' όλα

διαβάζω για την απόλαυση της ανάγνωσης, διαβάζω γιατί μ' αρέσει

διαβάζω στο κρεββάτι (μια στοίβα βιβλία πάντα δίπλα)

διαβάζω στο σπίτι, στα μέσα μεταφοράς (ένα - δυο βιβλία, πάντα στο σακκίδιο)

στα ταξίδια και στις διακοπές παίρνω μπόλικα βιβλία μην τυχόν και μου τελειώσουν

διαβάζω στις αίθουσες αναμονής, στο αεροδρόμιο, σε ιατρεία, νοσοκομεία

σε καφενεία, σε πάρκα, πλατείες, στην παραλία, λίγο-πολύ παντού

 

Σχεδόν αποκλειστικά λογοτεχνία (μυθιστορήματα και διηγήματα)

μα και κάποια περιοδικά ή βιβλία για τη λογοτεχνία ή τοπική λαογραφία - ιστορία

επίσης κάποια ταξιδιωτικά και πολλή ποίηση

 

Δεν είμαι από τους ταχύτερους ή μεγαλύτερους αναγνώστες

πάντως είμαι σταθερός στα περίπου 30 έως 50 βιβλία το χρόνο

 

Σαφώς, ως αναγνώστης - βιβλιόφιλος, έχω βιβλιοθήκη και αγοράζω βιβλία

ή ζητώ να μου δωρίσουν αν με ρωτήσουν τί επιθυμώ

και έχω μεγάλο πλήθος αδιάβαστων αλλά συνεχίζω να προσθέτω καινούρια

ενώ είναι αβέβαιο αν θα προλάβω να τα διαβάσω πριν...

Ποτέ δε με πρόδωσαν τα βιβλία και το διάβασμα

ακόμα και τις (τρεις νομίζω) φορές που πίστεψα ότι αυτό είχε συμβεί

διαψεύστηκα ακριβώς την επόμενη στιγμή

στην επόμενη σελίδα όπου μηχανικά γύρισα το βιβλίο

για να διαβάσω ένα εκπληκτικό απόσπασμα που με έκανε

από τη μία να ντραπώ και να νοιώσω ένοχος για την άδικη σκέψη που είχα κάνει

μα απ' την άλλη μου έδωσε μεγάλη χαρά που ξαναβρήκα την πίστη μου

την οποία είχα, ευτυχώς πολύ προσωρινά, χάσει

 

Για κάποιο λόγο δεν ακολούθησα τη γνωστή συμβουλή - οδηγία

να διαβάσω πρώτα την κλασσική λογοτεχνία, τους Μεγάλους

έτσι, όταν ετεροχρονισμένα και σαφώς πολύ όψιμα

τυχαίνει να διάβάσω ένα από τα θεωρούμενα σπουδαία βιβλία - αριστουργήματα

εντυπωσιάζομαι και αναρωτιέμαι γιατί δεν το είχα κάνει νωρίτερα και τί έχανα τόσο καιρό

χωρίς οι αναρωτήσεις αυτές να μειώνουν καθόλου την ικανοποίηση που μου έδωσε

η ανάγνωση του κάθε, δικαίως, διάσημου έργου

 

Οι ασφαλέστερες παραινέσεις για συγγραφείς και βιβλία

για μένα είναι εκείνες που προέρχονται από άλλους, αγαπημένους μου συγγραφείς

ποτέ δεν πέφτουν έξω, αφού μ' αρέσουν εκείνοι και το έργο τους

πάντα μ' αρέσουν και οι προτάσεις τους

 

Ένα τέτοιο βιβλίο λοιπόν, για το οποίο δήλωνε την μεγάλη  του εκίμηση

και την επιρροή που είχε δεχθεί από το δημιουργό

ένας από τους πιο αγαπημένους μου από όλους

κι ενώ το είχα χρόνια αγοράσει, παρέμενε στο ράφι...

 

Πριν λίγο καιρό το ξεκίνησα κι αμέσως εντυπωσιάστηκα από την ποιότητα, το υπέρoχο στυλ

την πρωτοπορία, αν αναλογιστείς πότε γράφτηκε

την ολοφάνερη επίδραση που είχε στους μεταγενέστερους

την ώθηση - στροφή - τάση που έδωσε και διαμόρφωσε

στην παγκόσμια λογοτεχνία (δεν είναι και λίγο)

με άλλα λόγια, απ' τις πρώτες σελίδες κατάλαβα

πως ήταν ένα "από τα βιβλία εκείνα":

Κνουτ Χάμσουν - "Η Πείνα".

Το κουμπί

Προχθές είδα ένα παράξενο όνειρο

για να το θυμάμαι σημαίνει ότι πρέπει

να το είδα προς το τέλος του ύπνου, πριν ξυπνήσω

(διότι αυτά συγκρατούμε, έτσι δε λένε;)

περνούσα, λέει, το χέρι μου ανάμεσα στα μαλλιά μου

και -έκπληκτος- βρήκα πως σ' ένα σημείο

στο δέρμα της κεφαλής μου ήταν ραμμένο ένα κουμπί!

τί δουλειά έχει τούτο το κουμπί εδώ πέρα; αναρωτήθηκα

μα πότε έγινε αυτό; και τί τέχνη πρέπει να είχε αυτός που τό 'ραψε

ώστε δεν κατάλαβα τίποτα; (άκου τώρα αναρώτηση)

καθώς και: τί ανοίγει μα και -κυρίως- τί κλείνει με αυτό το κουμπί;

Όταν άνοιξα τα μάτια μου το πρωί

και μετά τις πρώτες αυθόρμητες, μισοσκοιμισμένες ακόμα

σκέψεις και εικόνες περί -ως συνήθως- σεξουαλικά και τα τοιαύτα

(οι άνδρες είν' όλοι γουρούνια, έτσι δε λένε;)

θυμήθηκα το παράξενο όνειρο και

όχι χωρίς κάποια αγωνία ομολογώ

έτσι όπως ήμουν ακόμη ξαπλωμένος

κατηύθυνα το χέρι μου προς το κεφάλι

το πέρασα μέσα απ' τα μαλλιά μου

για να διαπιστώσω πως ότι...

Σκέψεις για την Κόκα Κόλα

Η Κόκα Κόλα πιστεύω πως έχει

προ πολλού καιρού ξεφύγει

από τα στενά πλαίσια του απλού προϊόντος

και αναλήφθηκε στις σφαίρες

της Θεωρίας, της Αρχής, της Ιδέας, της Αξίας

βάσει των οποίων κινείται, αναπτύσσεται, προχωρά και εξελίσσεται

η Τέχνη, η Ιστορία, ο Πολιτισμός, η Ανθρωπότητα

 

Η σταθερή, τακτική, συνεπής και συνεχής κατανάλωση της

ο επιλεγόμενος κοκακολισμός

ουδόλως αποτελεί εξάρτηση, επιζήμια κι επικίνδυνη

το πολύ μεγάλο παγκοσμίως πλήθος των οπαδών της, οι κοκακολικοί

στους οποίους ευθαρσώς δηλώνω πως έχω την τιμή

να συγκαταλέγω τον εαυτόν μου, είναι (είμαστε)

 άνθρωποι που αγαπούμε τις υλικές

μα και -κυρίως- τις πνευματικές απολαύσεις που αποτελούν

παρηγορία, ελπίδα και στήριγμα

για τη διεκπεραίωση της συχνά αφόρητης καθημερινότητας

 

Αν αναγνώστη πιθανώς με ψέξεις, με κατηγορήσεις

πως πλέκω εγκώμια, πως εξυμνώ

με αυτήν τη μικρή μου παρόλα

ανταποδίδω την πρόκληση

ευθέως ρωτώντας σε να μου πεις

αν μπορείς και αν ξέρεις κάτι άλλο εσύ

μοναδικό έστω που να...

"πάει με όλα"; 

Η Δωροθέα λέει...

Κι εκει που γύρω επικρατεί

- έτσι αισθάνεσαι τουλάχιστον, έτσι νομίζεις -

μια ησυχία, μια γαλήνη, μια ηρεμία

και τάχα μυρίζει σα φρεσκοβρεμένη η γης

το χλωρό γρασίδι, τα πεύκα και τ' αγριολούλουδα

και από κάπου πιο μακριά

το αεράκι φέρνει τη θαλασσινή αρμύρα

κάτι γίνεται ξαφνικά (πάντα κάτι γίνεται ξαφνικά)

κι όλα διαλύονται, επανέρχεται και κυριαρχεί

ο θόρυβος, η φασαρία, η ένταση, ο ορυμαγδός και η χλαπαταγή

το ξέρεις ήδη καθώς πρώτα λες και φτάνει στη μύτη σου η μυρωδιά

απ' τη φωτιά, τη στάχτη, το μπαρούτι

και με στα χείλη ένα χαμόγελο πικρό

λες ψιθυριστά εις εαυτόν

(τα λόγια αλλουνού χρησιμοποιείς

μα τό' χες πει τόσο καλά καλή μου Ντόροθυ*)

"Τί φρέσκια Κόλαση είναι πάλι τούτη;".

*Dorothy Parker (1893-1967), "What fresh Hell is this?"

Η αναπόληση

Όχι πως δεν καταλαβαίνω

ή πως περίμενα κάτι διαφορετικό

έτσι κι αλλιώς τελειώνει ο Μάιος

σε λίγες μέρες μπαίνει -κι επίσημα- το καλοκαίρι

τόσους μήνες κράτησε αυτή η ποικιλία

μα να... τώρα στο τέλος, είχανε γίνει μέλια, τόσο ήτανε γλυκά

δύο τεμάχια καταναλώνω σταθερά κάθε πρωί

το προηγούμενο διάστημα ήταν στ΄αλήθεια

μια τέρψη, μια απόλαυση, μια ευωχία

Τώρα όμως αλλάξανε τα πράγματα αναγκαστικά

δεν είναι έτσι με τα νέα της καινούριας εσοδείας...

βλέπεις είχα κιόλας από παιδί

θέμα με τις όξινες, ακόμα και τις υπόξινες τις γεύσεις

μου προκαλούνε δυσάρεστες συσφίξεις και συσπάσεις του στομάχου

μια άπωση, μια δυσφορία, μια δυσανεξία

μα λύση δεν υπάρχει εναλλακτική

παρά να περιμένω να ζαχαρώσουνε κι αυτά

Ως τότε απλώς θ΄αναπολώ και θα μου τρέχουνε τα σάλια

που έστιβα κάθε πρωί τα δυο μου ζουμερά τα πορτοκάλια. 

Ανάμεσα στη χλόη και τις πρασινάδες

Βραδάκι πια κ' είχε σκοτεινιάσει από νωρίς, Χειμώνας βλέπεις

είπα παρ' όλα αυτά να μην παραλείψω την άσκηση

ήτανε και γλυκός ο καιρός, σαν πιο πολύ της Άνοιξης

βγήκα απ' το σπίτι κι άρχισα να επιδίδομαι

σ' αυτό το μάλλον κωμικά αργό μου τρέξιμο

που μοιάζει με περπάτημα σχεδόν

σε κυκλική πορεία, οι κανονικοί δρομείς

με προσπερνούνε δυο και τρεις φορές

αλλ' είν το μόνο που μπορώ κάνω

και κατευθύνθηκα μες απ' της πόλης τα στενά

αφού διέσχισα και τη μεγάλη λεωφόρο

προς το κοντινό το πάρκο

εισήλθα από ένα άνοιγμα της περίφραξης

και πήρα ένα μονοπάτι

ανάμεσα στη χλόη και τις πρασινάδες

πού 'χαν φουντώσει και ψηλώσει με τις βροχές

είχε υγρασία αρκετή και συννεφιά

το είδος της ατμόσφαιρας που πνίγει τους ήχους

δε μπορούσα αλλιώς να εξηγήσω

τη σιγαλιά που επικρατούσε

παρ' ότι το πάρκο περιστοιχιζόταν

από πολυσύχναστους δρόμους

και μεγάλες οδικές αρτηρίες

και η ώρα ήταν ακόμα υψηλής κυκλοφορίας


Ξάφνου, μέσα σ' αυτήν την ησυχία

κάπου μέσα απ' τα κλαδιά των μεγάλων πεύκων

ακούστηκε ένα αόρατο πουλί μες στο σκοτάδι

παράξενο κελάηδισμα, μια μόνο συλλαβή, μια νότα

και μετά από μια στιγμή, απ' την απέναντι μεριά

κι απ' το μικρό λοφίσκο που βρισκότανε στην άλλη πλευρά του δρόμου

ακούστηκε μια σχεδόν πανομοιότυπη απάντηση

άλλο πουλί της ίδιας ράτσας, ίσως και οικογένειας

κ΄ύστερα πάλι το από δω, μετά ξανά το από κει

μιλούσαν μεταξύ τους, λέγαν τα νέα της ημέρας

δίναν ένα μικρό κοντσέρτο νυκτόβιων πτηνών

με τυχερό ακροατή εμένα

ωραία που ήτανε πολύ...

Καθώς συνέχιζα την πορεία μου

οι ήχοι ξεμακρύνανε

κι εγώ αναλογιζόμουν "για κοίτα βρε παιδί μου

που με τέτοια περιστατικά, ταπεινά κι ασήμαντα

που είν' όμως σα θαύματα μεγάλα

όταν συμβαίνουν το ηθικό σου αναπτερώνεις

βρίσκεις πάλι την πίστη σου και την ψυχή σου σώνεις

λίγο πριν έρθει η νύχτα στην πόλη που τυχαίνει και ακούς

πώς λαλεί ο Γκιώνης.".

Εξωτερικές δραστηριότητες

Το απόγευμα, εξουθενωμένος από τον καθημερινό βιοπορισμό

υπό το νέο μοντέλο της κατ΄οίκον εργασίας

σκεφτόταν τί να κάνει το -λίγο- ελεύθερο χρόνο που του απέμενε

μα δεν είχε κουράγιο παρά μόνο

για μερικές ώρες χαύνωσης μπροστά στην οθόνη

προσπάθησε να κατανικήσει την τάση του αυτή

έπρεπε να βγει απ' το σπίτι

για μια δραστηριότητα έξω, αλλού

να' ρθει σε επαφή με ανθρώπους...

 

...και πήγε ως το σούπερ μάρκετ.

Αυτό που μπορείς να κάνεις

Δεν είναι εύκολο να τον κάνεις να σωπάσει

τον  μικρό, κακό άνθρωπο μέσα σου που όλο φωνάζει

δε λέω πως είναι αδύνατο

πάντως δύσκολο είναι πολύ

αυτό που μπορείς να κάνεις

είναι να τον αγνοείς

τότε, κάθε φορά που το καταφέρνεις αυτό

ο άλλος άνθρωπος μέσα σου, ο καλός, αυτός που συνήθως σιωπά

θα έχει νικήσει

και μαζί του κι εσύ.

Φύσα αεράκι

Είναι ασφαλώς πράγματα πολλά, εκνευριστικά

αλλά δεν υπάρχει ίσως χειρότερο από μια πόρτα που τρίζει

καθώς ανοιγοκλείνει απ' τον αέρα

και τα νεύρα τσακίζει.

Το πόρισμα

Προσερχόμενος στο διαγνωστικό κέντρο

για μια σειρά προγραμματισμένων εξετάσεων

παρατήρησα πλήθος ανθρώπων

άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας

να εξέρχονται με τους φακέλλους των αποτελεσμάτων ανά χείρας

και λίγα μέτρα από την είσοδο

να κοντοστέκονται ή πρόχειρα να κάθονται στα σκαλιά

ή να περπατούν απομακρυνόμενοι

π.χ. προς το σταθμευμένο αυτοκίνητο

ή να εισέρχονται σ' αυτό

και να ανοίγουν τους φακέλλους

να φυλλομετρούν τα έγγραφα

επιλέγοντας ασφαλώς τη διάγνωση

και μ' έκδηλη αγωνία

να διβάζουν συγκεντρωμένοι, συνοφρυωμένοι, σοβαροί,

το πόρισμα της ακτινογραφίας, των υπερήχων,

των εξετάσεων αίματος, της βιοψίας,

της αξονικής ή μαγνητικής τομογραφίας

του μοριακού τεστ, του μυελογράμματος,

της αγειογραφίας, της στεφανιογραφίας,

της κολονοσκόπησης...

Άλλη μια εργάσιμη μέρα

Οχτώ και κάτι το πρωί

πηγαίνοντας κόντρα στον ήλιο

που έχει ανατείλει κ' υψώνεται

πάνω απ' τη μεγάλη λεωφόρο

Έξι παρά το απόγευμα

πηγαίνοντας κόντρα στον ήλιο

που χαμηλώνει δύοντας

πάνω απ' τη μεγάλη λεωφόρο.

Απόκριση σε νουθεσία

Ο γέροντας, σεβάσμιος μοναχός

προσπάθησε να νουθετήσει

το νεαρό, αφρισμένο χούλιγκαν

λέγοντας του χαμηλόφωνα

"παιδί μου, ό,τι κι αν συμβαίνει

προσπάθησε πάντοτε

να επιδεικνύεις Υπομονή"

Κι εκείνος τους έδωσε ουρλιάζοντας

τη στερεότυπη απάντηση

για τη μητέρα του και την άλλη λέξη

που ομοιοκαταληκτεί με την υπομονή.

Πουλόβερ

Ούτε πεζοπορικές μπότες

ούτε ισοθερμικές μπλούζες

μπουφάν φλης ή αντιανεμικό

γυαλιά ηλίου... τίποτα

κάτι παλιές αρβύλες του στρατού

με μάλλινες (και υποθέτω) μανταρισμένες κάλτσες

ένα μπαλωμένο, ξεβαμμένο κυνηγητικό πανταλόνι

με μια δερμάτινη ζώνη σχεδόν κουρέλι

απορούσες που βαστιόταν ακόμα -παλιό πετσί, καλό-

φανέλα χοντρή, τριμμένο πουκάμισο

κι από πάνω ένα ξεχειλωμένο

παράταιρα πολύχρωμο, φανταχτερό πουλόβερ

το πρόσωπο σκαμμένο από τον ήλιο, απ' τ' αγιάζι

τα χέρια άγρια και χοντρά τα δάχτυλα πολύ

μάλλον να κλείσει και τελείως δε γίνεται η παλάμη

η ηλικία ακαθόριστη, μπορεί εβδομήντα

ίσως ογδόντα ή κι ενενήντα ακόμα, ποιός να ξέρει

φρόντιζ' ο κύριος τα δέντρα στο χωραφάκι του

του κούνησα το χέρι και μ' αντιχαιρέτησε

καθώς περνούσα απ' το χωματόδρομο

έχοντας ολοκληρώσει τη μικρή μου βόλτα στο βουνό

σχεδόν ντράπηκα για την ενδυμασία μου

πού 'ταν καθώς στην αρχή τα λέγαμε

είχα και σακίδιο και ορειβατικά μπαστούνια και καπέλο

και όμως βάζω στοίχημα ότι ο άνθρωπος αυτός

σαν πιάσει έστω για ένα τέταρτο

την τσάπα, το ξινάρι για να σκάψει

το τσεκούρι για να πελεκήσει ξύλα

ή κάνει να σκαρφαλώσει στην πλαγιά

τα ζώα να σαλαγήσει...

μας βάζει όλους κάτω.

Μεταδημότευση

Πώς χάλας' έτσι ο καιρός

άγριος, γκρίζος, βροχερός

φυσά ένας αέρας

ουρλιάζει σαν το τέρας

εδώ και μια βδομάδα

έχει να βγει λιακάδα

αν κι άλλο έτσι πάει

θα φύγω στη Χαβάη

θα πάω να ζήσω αλλού

δημότης της Χονολουλού.

Όχι ακόμα

Βγήκα νωρίς το πρωί στη βεράντα

με τον καφέ και την πίπα μου

για μια ώρα περισυλλογής και χαλάρωσης

σε χώρο εξωτερικό

επιτέλους αρκετά πια με την κλεισούρα

όλο το χειμώνα μέσα

εδώ και λίγες μέρες

έδειχναν οι μετεωρολογικές συνθήκες σημάδια βελτίωσης

έμπαινε η Άνοιξη

κ' έτσι χθες βράδυ αποφάσισα πως αύριο

σήμερα δηλαδή

θά 'κανα το ξεκίνημα

όμως διαπίστωσα αμέσως

πως είχε πάλι γυρίσει ο καιρός

γκρίζος, συννεφιασμένος, παγερός

αναλογίστηκα εν ριπή διάφορα...

περί συνέπειας, τήρησης υποσχέσεων,

θάρρους, λογικών "carpe diem",

"μια ζωή την έχουμε",

"λίγη απερισκεψία - περιπέτεια δε βλάπτει"...

και τα τοιαύτα

κ' ύστερα χωρίς καθόλου τον εαυτό μου να ψέξω

μπήκα μέσα, έκλεισα τη μπαλκονόπορτα

άνοιξα τη θέρμανση

ρούφηξα μια γουλιά απ' τον καφέ μου

άναψα την πίπα μου και μονολόγησα

"δεν είναι για έξω".

Στο "βωμό"

Σε παράδοξη στάση

με ολότελα παράταιρες γωνίες

τα μέλη του σώματος

κατάχαμα, στην άκρη του δρόμου

αίμα χυμένο στην άσφαλτο

και κάποια απ' τα σωθικά σου

στην ίδια κατάσταση

για μέρες και μέρες

όχι, δε θα γίνει εδώ προσκυνητάρι

του θύματος αφιερωμένο μνημείο

ούτ' ασφαλώς κάποιο ηρώο

ήσουν ένα μόνο ακόμα

ανάμεσα σε τόσα πολλά

μικρό, αθώο ζώο. 

Το κάλυμμα

Το μεταλλικό ανοξείδωτο κάλυμμα της καπνοδόχου

στριφογυρίζει με το ελαφρύ αεράκι

οι πολλές του πτυχές αντανακλούν το φως του ήλιου

και το στέλνουν στα μάτια μου σαν ασημόχρωμο ψάρι

που αντί να πλέει μέσα στα νερά

αιωρείται πάνω απ' τα κεραμίδια.

Το παιδάκι

Παιδάκι εσύ

που περνάς στο δρόμο

κάτω από το μπαλκόνι μου

κρατώντας απ' το χέρι

τη μητέρα, τη θεία, τη γιαγιά σου

και ρωτάς με την τραγουδιστή

σα μελωδικού πτηνού γλυκιά φωνούλα σου

απορίες για τα πάντα

κι όλο εκφράζεις έκπληξη και θαυμασμό

για τη γατούλα, για το λουλούδι

για το μεγάλο δέντρο, για το ωραίο σπίτι

κι αυτή απαντά κουρασμένη

εκνευρισμένη, ανυπόμονη

με μια φωνή που μοιάζει με κρωγμό

ενός δυσοίωνου και δύσμορφου πουλιού

σαν κόρακα με μαύρα τα φτερά, τα μάτια

όρνεου με καμπούρα και γυριστό το ράμφος

αχ! παιδάκι σε παρακαλώ

μη γίνεις σαν κι αυτή, μη γίνεις.

 

Μικρός διάλογος, εν μέρει ομοιοκατάληκτος, μεταξύ ιδιοκτητρίας και ενοικιαστού

 - Το δείπνο που επαρασκεύασα χθες βράδυ, προέκυψεν - εκ παραδρομής - ιδιαζόντως αλμυρό.

- Μα πώς τα λες έτσι περίεργα, καθαρευουσιάνικα κυρ Δάσκαλε... τέλος πάντων σε κατάλαβα. Μα δε σού 'πα πως θέλει καλό ξαρμύρισμα ο μπακαλιάρος για να κάνεις τη σούπα; Και τί απόκαμες;

- Κατανάλωσα δυο πιάτα καθότι ήμην πεινασμένος μα εγειρόμην καθόλην τη διάρκεια της νυκτός κι έπινα άφθονον νερό...

- Α!, γι αυτό σε είδα τα ξημερώματα να τρέχεις με το νυχτικό και τη σκούφια στο "μέρος"...

- Ω, ναι, με συγχωρείτε. Θαρρώ μάλιστα πως κρυολόγησα διότι είχε και ψύχος φοβερό.

- Κάτσε να σου κάμω εγώ ένα τσάι του βουνού με μέλι και γαρύφαλλο και μια δαχτυλήθρα τσίπουρο μέσα και θα γενείς περδίκι.

- Μα πόσο σας ευχαριστώ καλή μου κυρία Αργυρώ!

Χωρίς

Σύστημα

προσπάθεια

πειθαρχία

στόχους

διάθεση

αυτοσυγκράτηση

έμπνευση

μόρφωση

γνώσεις

γούστο

τρόπους

κρίση

βάθος

συνέπεια

σοβαρότητα

ειλικρίνεια

θάρρος

πρωτοβουλία

συγκέντρωση

εργατικότητα

πίστη

εξοχικό

θέα

σκάφος

πικάπ

γάτα

σκύλο

ερωμένη

αδέρφια

πατέρα

μάνα.

Τόσο απλά

Τηλεφώνησε το μεσημέρι της Παρασκευής. Είπε θα περνούσε για λίγο το απόγευμα. Τελικά έκατσε αρκετά. Μιλούσαμε, γελούσαμε, ήταν ωραία και ζεστά. Πρότεινε να μείνει το βράδυ. Δέχθηκα. Προσφέρθηκε να ετοιμάσει ένα απλό δείπνο, με ό,τι μπορούσε να βρεθεί στην εργένικη κουζίνα μου. Της παραχώρησα πλήρη ελευθερία στο χώρο και τα όποια εντός του διαθέσιμα. Εγώ έκλεισα τις μπαλκονόπορτες. Είχε καλό καιρό όλες τις τελευταίες γλυκές μέρες της άνοιξης μα όταν νύχτωνε έπιανε ψύχρα. Άναψα κεριά, έβαλα ένα κοντσέρτο κάποιου από αυτούς τους πολύ καλούς σύγχρονους Βρεττανούς συνθέτες που ποτέ δε μπορώ τα ονόματα τους να θυμηθώ. Άκουγα ήχους ετοιμασίας από μέσα, σε λίγο ήρθαν και μυρωδιές. Πήγα στο υπνοδωμάτιο ν΄αλλάξω σεντόνια και σκεπάσματα στο κρεββάτι.  Όταν τελείωσα (είμαι πολύ αργός) στο τραπέζι υπήρχαν πιάτα, μαχαιροπήρουνα, ένα μπουκάλι κρασί, ψωμί, τυρί, μπαχαρικά και μετά προσγειώθηκε στο κέντρο μία γαβάθα με αχνιστές, βραστές πατάτες.

Βγάλ' το από μέσα σου

Κι αφού δεν έχω

σε ποιόν να τα πω

να μαλακώσει 

λιγάκι ο πόνος μου

γυρνώ στους δρόμους

με περνάνε για τρελλό

και τί να κάνω

μιλάω μόνος μου.

Ο κατάλογος των μοναδικών (και μοναχικών) περιπτώσεων

Το σχολείο του ενός μαθητή

η εκκλησία του ενός πιστού

το βιβλίο του ενός αναγνώστη

το φυλάκιο του ενός στρατιώτη

η ψαριά του ενός ψαριού

ο εραστής του ενός συντρόφου

η ορχήστρα του ενός μουσικού

το μενού του ενός πιάτου

ο καπνιστής του ενός είδους ταμπάκου

ο πότης του ενός είδους ποτού

ο συγγραφέας του ενός βιβλίου

ο συνθέτης του ενός έργου

η μάχη του ενός πεσόντος

ο αθλητής του ενός μεταλλίου

η ομιλία του ενός ακροατή

η παράσταση του ενός θεατή

ο ζωγράφος του ενός μοντέλου

το χωριό του ενός κατοίκου

το τραγούδι του ενός στίχου

η γιορτή του ενός καλεσμένου

η φυλακή του ενός κρατουμένου

το κόμμα του ενός ψηφοφόρου

η πανσιόν του ενός δωματίου

το παιγχνίδι του ενός γύρου

το βασίλειο του ενός υπηκόου

η συνταγή του ενός συστατικού

η εφημερίδα του ενός φύλλου

το περιοδικό του ενός τεύχους

το κυνήγι του ενός στόχου

το στόμα του ενός δοντιού

ο αφέντης του ενός σκλάβου

ο υπάλληλος τους ενός εργοδότη

το καλοκαίρι του ενός μπάνιου

η γκαρνταρόμπα του ενός κοστουμιού

η συνέλευση του ενός μέλους

η διαδήλωση του ενός ατόμου

το ιστολόγιο της μιας δημοσίευσης

... συνεχίζεται...

Άπλυτα

Ποτέ δεν πλένω

πριν πρώτη φορά φορέσω

τα ρούχα που αγοράζω

και τί θα πάθει δηλαδή

το αγνό και άσπιλο το δέρμα μου

αν έρθει σε επαφή

με κάποιους κόκκους σκόνης

απ' τα πατώματα εργοστασίων

στην Κίνα, στη Μαλαισία, στο Μπαγκλαντές;

ή με σταγόνες τίμιου ιδρώτα

που έχουν το ύφασμα εμποτίσει

σκληρά εργαζόμενων

και κατά πάσα βεβαιότητα

χαμηλότατα αμειβόμενων συνανθρώπων μας

ανδρών και γυναικών -κι αλίμονο- παιδιών

από την Κίνα, τη Μαλαισία, το Μπαγκλαντές;...

Στίχοι διάφοροι του περιώνυμου Πέρσου ποιητού Αχταρμάση

Οι κυνικοί πασατέμποι πορεύονταν

αδιανόητα θρύλοι

φασιανοί περιβόητοι τέμνονταν

αντιθέτως οργίλοι

 

Αφού μοιράζεις το κούτελο

με ψιλή οχλαγωγία

δες και σύντομα πέδιλα

σαν κραυγής ευλογία

 

Δεν περνάς υποτείνουσα

με ασύμβατο πάθος

ένα στρέμμα ψηλάφισα

με κουμπιά πού 'ταν λάθος

 

Κλινοσκεπάσματα άυλα

συνιστούν φάλτσο μπόγο

τζαμαρίας εκτόπισμα

προκαλεί στείρο ψόγο

 

Μονοκινητήρια γόνδολα

στρώνει την πέρα τιμή σου

ένας κρίκος γραμμόφωνα

ζυμώνει τη δύναμη σου

 

Ίππος βαθύς κι ανοξείδωτος

καθιερώνει τη μέρα

τραμ που εξακοντίζεται

κι αφομοιώνει παντιέρα

 

Με ενέχυρο τσιριτσάντζουλες

θα υπερβείς μαυσωλείο

τόσο κρίμα απογείωσης

είναι φιάσκο και λείο

 

Το σαρδόνιο σου ενδιαίτημα

στριφώνει μπάσα κασόνια

η σκακιέρα που βούιξε

περιούσια κορδόνια

 

Αλκατράζ που ίσως στρίμωξε

κάποιον αβίαστο μάγο

σε υποβρύχιο περίτρανο

βρες τον φιλόδοξο τράγο

 

Κόντρα σινιάλο αμφίδρομο

με χθεσινό το φουρνέλο

το μέλλον κραδαίνει πιο σύντομο

καθώς διογκώνει σκαρπέλο

 

Αναστήθηκε γρήγορα σύγκορμος

νουνεχής μυρμηγκοφάγος

ο σουλτάνος αφέθηκε βόστρυχος

συντηρώντας γλυκόπικρο άλγος

 

Σουλτανίνα με τρυκ κλωθογύριζες

και σημείωνες επίδομα φόνου

δε γυρίζω με καρμπόν και αντίποινα

στη σκηνή του υπόξινου χρόνου

 

Πέρα δώθε φορτηγό ανατείνεται

σε μια φάλαινα που βιώνει μονάδες

κάθε βίδας ελπίδα εντείνεται

με ανυπόστατα κιχ τις ραγάδες

 

Κούφια η ώρα που σού ΄λειψα σύγκορμος

και δειλός σαν το γλάρο που σκάει

ω, τη μέρα που ο πλανήτης καρφώθηκε

θα φανεί ποιός τη βίδρα τολμάει

 

Σέρνεις φόβους κι αναπολείς πρίμα κάστανα

που σου λείπουν στο στεγνό αεροσκάφος

δε βιώνεις μαζούτ κι έτσι ανάσανα

ως σου γνέφει μονοσήμαντος τάφος

 

Αργυρούπολη, Μπρυζ, Χονολούλου, Οντάριο

μ΄ένα κέρμα σα βαθύ κατσαβίδι

Σιδηρόκαστρο, Βιέννη, Γιοχάνεσμπουργκ

σπέρνει αντίθετα χνώτα το φίδι

 

Με καθεστώς πολυώνυμο έλκεσαι

σε παραδόπιστη σύννομη σφαίρα

αν θα δεις μιας κοπής την αντίδραση

φρίκης την καθαγιασμένη φλογέρα

 

Οσονούπω νυχτώνει με σύνδρομα

και ανάξιους δρυοκολάπτες

δε θαρρείς κάθε τάχα πως βάφεται

από φειδωλούς, ασύμμετρους ράπτες;

 

Μια σημαία στο κύμα ξεκόλλησε

από το μετείκασμα της παρρησίας

κάποιον κόκκο σίγουρα ρώτησες

με σπουδή στιβαρής αμνησίας

 

Τί σου έλαχε ξάγναντο σήμερα

κι αν πακτώσεις αριθμούς με το νου σου

μη μονοιάζεις με πυγμαίο θρασύτατο

του παρείσακτου φράξε στενού σου

 

Καν μη τι ο θε να αλί ων σαν π.χ. αμήν τίποτα

και προχώρα περίλαμπρος όντας

αν σου φέγγει το κότερο έρποντας

μη ζορίσεις τη φόδρα της σπόντας

 

Ψιττακός ολόγιομος έθαλπε

φρούδες μάνικες με σήψη και νάζι

αποστόμωνα πρίσματα ερίφια

με γκρι γνώμονα κι όσιο χαλάζι

 

Σαν τα τείχη ανειδίκευτου πάστορα

που αντιβαίνουν σε κάνιστρο πλάι

σου δανείζω μια ξύστρα και δίνομαι

πριν τριτώσει το φαύλο αγλάι

 

Μπικ παλιούς μαστορεύεις μα δύστοκα

ξηρασίας χιονιστής αναλόγως

στο κραταιό ομνύεις το έδρανο

κι αλυχτάς "Εν αρχή ην ο Λόγος".

Φετινό ξεκίνημα

Μεταφορά του εισαγωγικού κειμένου της πρώτης δημοσίευσης του 2021, με μικρές μόνο αλλαγές ή προσθήκες, κατά τ' άλλα ισχύει ακριβώς (γι αυτό λέγεται και παράδοση):

Εκλεκτοί αναγνώστες, επισκέπτες και φίλοι, το ιστολόγιο σας εύχεται: αίσιο το νέο έτος 2022, ευτυχές, με υγεία και καλή καρδιά. Τηρώντας τη σχετική παράδοση (βλ. και εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και εδώ), έτσι και φέτος ανήμερα την Πρωτοχρονιά, αλλάχθηκαν οι σελίδες του επιτραπέζιου ημερολογίου με νέες και από αυτές του προηγούμενου έτους επιλέχθηκαν ορισμένες όπου σημειώνονται κάποια σημαντικά γεγονότα και οι προορισμοί μετακινήσεως, αποτελώντας ένα είδος αποτίμησης μίας χρονιάς που όπως -υποθέτω- και άλλες, όπως άλλωστε ο βίος μας όλος, είχε οπωσδήποτε στιγμές κακές, είχε ασφαλώς και στιγμές καλές, παρότι και αυτή κυριαρχήθηκε από τη συνεχιζόμενη παγκόσμια πανδημία...

 Έχουμε λοιπόν και λέμε για το 2021:

 

1 Ιανουαρίου: Καλή χρονιά!

27 Μαρτίου: 4 χρόνια "άνευ"! (επέτειος)

20 Απριλίου: Χρόνια (53) πολλά (γενέθλια Χ.Δ.Τ.)

13 Μαΐου: Επανέλεγχος, πάω στο νοσοκομείο

30 Μαΐου: Φεύγουμε για Μέθανα (όπως και πέρυσι, την ίδια μέρα)

11 Ιουνίου: Φεύγουμε για λίμνη Πλαστήρα

18 Ιουνίου: Φεύγω για Μέθανα

10 Ιουλίου: Φεύγουμε για Χανιά

30 Ιουλίου: Φεύγουμε για Βίλια

6 Αυγούστου: Φεύγω για Μέθανα

20 Αυγούστου: Φεύγουμε για Μέθανα

3 Σεπτεμβρίου: Φεύγω για Μέθανα

9 Σεπτεμβρίου: Φεύγουμε για Πήλιο

17 Σεπτεμβρίου: Φεύγουμε για Βίλια

23 Οκτωβρίου: Φεύγουμε για Μέθανα

27 Οκτωβρίου: Φεύγω για Χανιά

11 Νοεμβρίου: Πάω στο νοσοκομείο για εξετάσεις και επανέλεγχο

 

...και τέλος.

 Και του χρόνου με υγεία!

Ονόματα ποληομοιοκατάληκτα

Στη Σεβίλλη, στη Σεβίλλη

τον Βασίλη, τον Βασίλη

βρε Βασίλη στη Σεβίλλη

αχ! Βασίλη

Στη Ζυρίχη, στη Ζυρίχη

τον Ευτύχη, τον Ευτύχη

γεια Ευτύχη στη Ζυρίχη

γεια σου Ευτύχη

Στο Βερολίνο, στο Βερολίνο

με τον Ντίνο, με τον Ντίνο

Ντίνο να! στο Βερολίνο

μπράβο Ντίνο

Στη Βαρσοβία, στη Βαρσοβία

η Ζηνοβία, η Ζηνοβία

ε! Ζηνοβία στη Βαρσοβία

α! Ζηνοβία

Στη Φλωρεντία, στη Φλωρεντία

η Κωνσταντία, η Κωνσταντία

ω! Κωνσταντία στη Φλωρεντία

ναι Κωνσταντία

Στο Βουκουρέστι, στο Βουκουρέστι

με τον Ανέστη, με τον Ανέστη

λοιπόν Ανέστη στο Βουκουρέστι

εύγε Ανέστη

Στο Εδιμβούργο, στο Εδιμβούργο

τον Λυκούργο, τον Λυκούργο

ώπα Λυκούργο στο Εδιμβούργο

άλα! Λυκούργο

Στη Γλασκώβη, στη Γλασκώβη

νά 'σου η Νιόβη, νά ΄σου η Νιόβη

φτού 'σου Νιόβη στη Γλασκώβη

κούκλα Νιόβη

Στην Πασαντίνα, στην Πασαντίνα

η Ματίνα, η Ματίνα

χαίρε Ματίνα στην Πασαντίνα

πω πω Ματίνα

Στο Σικάγο, στο Σικάγο

τον Πανάγο, τον Πανάγο

πως Πανάγο στο Σικάγο;

έτσι Πανάγο;

Στο Οντάριο, στο Οντάριο

με το Μάριο, με το Μάριο

καλώς το Μάριο στο Οντάριο

δόξα στο Μάριο

Στην Καρδίτσα, στην Καρδίτσα

τη Μαρίτσα, τη Μαρίτσα

πού ΄ναι η Μαρίτσα στην Καρδίτσα;

να η Μαρίτσα!

Στη Μαδρίτη, στη Μαδρίτη

τη Μελίτη, τη Μελίτη

ολέ Μελίτη στη Μαδρίτη

βάμος Μελίτη

Στη Βοστώνη, στη Βοστώνη

τον Αντώνη, τον Αντώνη

και πού Αντώνη στη Βοστώνη;

εκεί Αντώνη!

Νωθρά κουνούπια το Νοέμβρη

Κουνούπια το Νοέμβρη

πού ξεφυτρώσατε εσείς;

την ύπαρξη σας είχαμε ξεχάσει

από τότε που άλλαξ' ο καιρός

φαίνεται οι πρόσκαιρες, πρόσφατες

απροσδόκητες οι ζέστες

σε συνδυασμό με την πολλή 

την υγρασία είν' η αιτία

οι τελευταίοι της γενιάς σας είσαστε 

οι τελευταίοι μιας εποχής

με όλα τα ενοχλητικά γνωρίσματα ωστόσο

το δαιμονισμένο βούισμα μες στ΄αυτί

την ώρα που κοιμάσαι

τα τσιμπήματα, τη φαγούρα που σε ξυπνούν

και νυσταγμένος ψάχνεις

πού στο καλό αποθήκευσες τ΄αντικουνουπικά

τη λοσιόν, τις ταμπλέτες, τα φιδάκια...

στον τοίχο είστε ορατά άμα το φως ανάψει

και κάπως διαφορετικά απ' τα προγονικά αδέρφια σας

πιο νωχελικά, σα ναρκωμένα

όχι με τα ταχύτατα αντανακλαστικά

που τά 'κανε να εξαφανίζονται

και να ξεφεύγουν απ΄την τεντωμένη την παλάμη

που χτύπαε να τα συνθλίψει μα έβρισκε κενό...

Α! νωθρά κουνούπια του Νοέμβρη

μη σας γελά που τώρα

για σας μιλώ με τρόπο μπορεί ρομαντικό

ή κ' ίσως ακόμα κάπως ποιητικό...

Σα βρω την ευκαιρία

χωρίς αιδώ καμμία

ή δισταγμό ή τύψη

μ' αμείλικτο το χέρι

σας λειώνω, σας πατώ. 

Την ώρα εκείνη...

Κι αν έχεις κύκλο με ανθρώπους

φίλους, συγγενείς, σύντροφο, σύζυγο, παιδιά

μπορεί νά 'ναι κάπου τριγύρω ή κοντά

όμως ρόλο πολύ δεν παίζει

καθώς την ώρα κείνη

κι ας μην είσαι άσχημα ή βαριά

με σοβαρά συμπτώματα 

ή σε ταλαιπωρεί κάποιος μεγάλος πόνος

για το αίσθημα μιλώ, πως ότι δηλαδή

στην κλίνη ή την καρέκλα του ιατρού

εν τέλει είσαι τελείως μόνος. 

Γλέντι στου Φαρφουλά

 

             αφιερωματικό
             δημοσιεύεται κατόπιν της ευγενικής αδείας που παρασχέθηκε
             υπό του αφ-ιερωμένου Δ.Κ.

                                            ευχαριστίες
                                       ο αφ-ιερέας Χ.Δ.Τ. 

Τα παλιά τα χρόνια, στο χώρο των εκδόσεων - βιβλιοπωλείου "Ο Φαρφουλάς", προς την αρχή της οδού Μαυρομιχάλη, πλάι από το ιστορικό κτίριο του Φυσικού - Χημείου, στο κέντρο της Αθήνας, πολλά βραδάκια όταν ο καιρός ήταν γλυκός, αλλά και -συχνότερα- τα μεσημέρια του Σαββάτου, γίνονταν συγκεντρώσεις με αφορμή παρουσιάσεις, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις. Οι φίλοι του Φαρφουλά, βιβλιόφιλοι διάφοροι αλλά και άλλοι ετερόκλητοι, συναθροίζονταν εκεί. Μετά το πέρας της εκδήλωσης, τη συνοδεία αναψυκτικών, οίνου, σπίρτων και μεζέδων, ξεκινούσαν συζητήσεις μεταξύ των παρισταμένων, λέγονταν νέα, χωρατά, ανέκδοτα κ.λ.π. Προοδευτικά η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο ζωηρή και ευφρόσυνη, το κέφι άναβε, ξεσπούσαν γέλια, ανταλλάσσονταν πειράγματα, κάπου κάποιος ξετρύπωνε ή είχε φέρει μαζί του ένα μπαγλαμά, μια λύρα, ένα λαγούτο... Πιάνανε λοιπόν το τραγούδι, μερικές φορές και το χορό. Όταν, με το καλό, η μάζωξη τελείωνε, κινούσε ο καθείς για τον προορισμό του, όλοι ανάλαφροι και ευαρεστημένοι.

Αναπολώ τις εποχές εκείνες και θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου, που μπόρεσα να είμαι εκεί, σε αρκετές από αυτές τις περιστάσεις. Τις προάλλες συνάντησα συμπτωματικά, φίλο παλιό από τις μέρες κείνες. Μιλούσαμε σχετικά και μου ανέφερε ότι είχε τραβήξει ένα μικρό βίντεο με το κινητό του από μια τέτοια γιορτή, θα τό 'ψαχνε και θα μου τό 'στελνε ως ντοκουμέντο. Πράγματι, ο καλός και συνεπής φίλος, μου το έστειλε λίγες μέρες μετά. Συγκινήθηκα παρακολουθώντας το, προσπάθησα να θυμηθώ αλλά δεν είμαι βέβαιος αν ήμουν παρών τη συγκεκριμένη ημέρα. Πάντως, το βίντεο αφορούσε βασικά την εκτέλεση ενός τραγουδιού, μιας "ρεμπετομαντινάδας", οι στίχοι της οποίας εμένα μου φάνηκε να προέκυψαν μάλλον εκείνη την ίδια στιγμή και όχι να ήταν εκ των προτέρων έτοιμοι - γραμμένοι, με άλλα λόγια δηλαδή μιλάμε για προϊόν της παλιάς και σπουδαίας τέχνης του αυτοσχεδιασμού. Επιχείρησα μιαν απομαγνητοφώνηση και μεταφέρω πιο κάτω τα λόγια, με κάποιαν επιφύλαξη (μικρή πάντως) καθώς το περιβάλλον είναι κάπως "θορυβώδες", από γέλια, παλαμάκια και επιδοκιμασίες. Μετά το πέρας της εκτέλεσης ακούγεται θερμότατο χειροκρότημα το οποίο κάποια στιγμή σκεπάζει ή - εκ μέρους αγνώστου - ηχηρότατη αναφώνηση: " Ε ρε γλέντιααα...!".

Ιδού οι στίχοι:

Αντιστάσου στην ανία

με καλή λογοτεχνία

Σύρε στη Μαυρομιχάλη

να ξεφύγεις απ' το χάλι

Πήγαινε στου Καράβολα

και δε θα νοιώσεις άβολα

Κι αν έχεις λίγο τον παρά

θε νά 'βρεις κάποιο Βουτυρά

Όπως κι έργα του Χρηστάκη

πού 'τανε σωστό μορτάκι

Κι ασφαλώς Παπαδιαμάντη

γεια σου Διαμαντή διαμάντι

Μόστρα κούκλα στη βιτρίνα

μέσα όλοι περνάνε φίνα

Βιβλιόφιλοι κι αλάνια

κι ο καπνός κάνει ντουμάνια

Μα κι απ' όξω οι γλεντζέδες

τσίπουρο, κρασί, μεζέδες

Και βαρούνε και το ντέφι

άμα έρχουνται στο κέφι

Ε ρε να ζήσει ο Φαρφουλάς

και να καπνίζει ο λουλάς

Γεια σου ρε φίλε Διαμαντή

που δεν την έχεις και κοντή

Βρε εδώ περνάνε ωραία

όλοι αντάμα και παρέα

Ώπα, ώπα κι ωπαλά

πώς γλεντούν στου Φαρφουλά!

Περί τέχνας διαφόρους προθυμότατος πλην όμως ούτε τόσον δα επιτυχής

 Σαράντα πήχεις έραψα

ένα μονό κολάρο

δυο μήνους ματσακόνιζα

το μεσιανό φουγάρο

 

Ξύλα, μαδέρια κάρφωνα

δε στέριωνε γιοφύρι

τα μερεμέτια μου άστοχα

στο τρυγοπατητήρι

 

Κοπάδια εξολόθρευα

βρώμικες κατσαρίδες

κι απέ τον τόπο γιόμιζαν

σμήνη από ακρίδες

 

Με τσιμεντοκονίαμα

κάλυβα χαραμάδες

μ΄άνοιγαν πάλε πιο βαθές

αμέσως σαν πηγάδες

 

Με τόπι καραβόπανο

σκάρωσα μιαν αιώρα

έπεσεν ο αιωριστής

κ' είναι στο γύψο τώρα

 

Βίδωσα όλους τους αρμούς

με δίχως παξιμάδια

λυθήκαν τα βιδώματα

τ΄άτιμα, τα ρημάδια

 

Εις το μεγάλο τα ταψί

έψεσα μια φτερούγα

και κάθε τζάμι άσπρισα

μες στου χωριού τη ρούγα

 

Εικόνες εζουγράφισα

με κολοβό πινέλο

μια βιόλα κατασκεύασα

χωρίς ούτε σκαρπέλο

 

Η βάρκα μου φουντάρισε

στο πρώτο της ταξίδι

και το κρασί που έβγαλα

το βάνουμε για ξύδι

 

Πα στο κορφί σκαρφάλωσα

στο όρος το μεγάλο

αλλά το ύψος μ' έκανε

τα σωθικά να βγάλω

 

Στην κοπελιά την έμορφη

έκανα μια καντάδα

μα η στρίγγλα μάνα μού 'ριξε

νερά απ' τη μπουγάδα

 

Σα φωτογράφος τράβηξα

τις πόζες εμπνευσμένες

πώς γίνηκε και ήτουνε

στη μέση όλες κομμένες

 

Μέταλλο σφυρηλάτησα

να σάξω δαχτυλίδι

μα βγήκε φάλτσο - τό ΄καμα

του κουδουνιού γλωσσίδι

 

Με το σουγιά εσμίλεψα

το κούτσουρο σε κόρη

ωραίο μου λέγαν ταίριαξες

κι ογλήγορο βαπόρι

...

Έγραψα ποίημα λυρικό

με στίχους αθανάτους

οι αναγνώστες έρχουνται

να με βαρέσουν - Νά τους!

Μια (ακόμη) απόδραση στα Μέθανα

Α, μα είναι στ' αλήθεια

ένα υπέροχος μέρος αυτό

γαληνεύει εδώ η ψυχή μου

και μου φαίνεται ο κόσμος καλύτερος

ως επίσης ο τόπος κάνει σα ν' αναδύεται

και να κυριαρχεί όχι τον συνηθισμένο

μα έναν άλλον

καλύτερο μου εαυτό.  

Το αρπακτικό, θλιπτικό άγχος

Κατά βάθος, τό ΄ξερα

αυτές τίς λίγες, μα πόσο ωραίες μέρες

των απροσδόκητων και προωθημένων μες στο χρόνο διακοπών

πως τ΄ όρνιο πρέπει κάπου νά ΄ταν κρυμμένο

και να τώρα, βράδυ της επιστροφής

που πάλι φανερώθηκε

μπήγει τα νύχια σουβλερά

και με το ράμφος κοφτερό

τσιμπάει, δαγκώνει, κόβει, τρώει

πεινασμένο.

Η εύρεση(;)

Μια βδομάδα ήταν χαμένος

ανησυχούσαν, ρωτούσαν, τον ψάχνανε

βρέθηκε τελικά μ' αγνοείται ακόμα

στο σπίτι του μέσα

στο κρεββάτι ξαπλωμένος

αναληφθείς και πεθαμένος.

Αρχαίων ονομάτων παραφθορές

                 (ελλείψει εμπνεύσεως -ή ικανότητος- στίχοι για να γραφτούνε, 
                  σημ.λειτουργεί και ως κουΐζ ανευρέσεως των αρχικών)  

Αθηνατώρας, Αγαθοδίκη,
Αισκύλος, Αλκνήμη,
Αλκιβρυάδης, Ανδροπάχη,
Απιστοφάνης, Ανεφέλη,
Απληστογείτονας, Αντιμόνη,
Αργαθοκλής, Αφροδίχτη,
Αριστόμουλος, Δηιόνειρα,
Αρνιστόδημος, Δημαβέρτη,
Αρχίδιαμος, Δημαγκάθη,
Βελερεφώντας, Διοτώρα,
Γανυβίδης, Εριπύλη,
Δυομύδης, Ευλοξία,
Δυοχλαίνης, Ευρινίκη,
Εντεροκλής, Ευτέρψη,
Ερπήνωρας, Ηλέχθρα,
Ευριφίδης, Ινδοκάστη,
Ευρυστέρνης, Ιπποαλήτη,
Θεόκομπος, Ιφιαγένεια,
Θερμιστοκλής, Καλλιόψη,
Θουκιγίδης, Κλεολάτρα,
Θραδίβουλος, Κληταιπλύστρα,
Ισχνοκράτης, Μελπομπαίνη,
Κλεάβουλος, Μνησαβέρτη,
Κλεβάνθης, Μύθεια,
Κλεφτόβουλος, Ναυσισταράτη,
Ξερνοφώντας, Περσηγίδα,
Πιστήκρατος, Πινελόπη,
Πρωταμπόρας, Ρωξένη,
Πυθωναγόρας, Τερψικόρη,
Στομφοκλής, Υπαρτία,
Τηλέμαγχος, Φαιναρκέτη,
Φιλοκρήτης, Φερεφρίκη,
Φυρδυμίγδης, Φιλονίλα.

Αυταπάται εργαζόμενου

Η μέρα ξεκινά

και όπου νά' ναι η εργασία

που τόσο πια τον δυσκολεύει

κάθε φορά νομίζει

ή πιο καλά ελπίζει

ήσυχα πως σήμερα

ήρεμα κάπως, ανθρωπινά

θα εξελιχθεί

μα κατά βάθος ξέρει

ότι αυταπατάται

σε λίγο πάλι η Κόλαση

θα ξεχυθεί.

 

Η Φρίκη

Όταν ήμουν παιδί στο χωριό, την πρώτη φορά που πήγα μόνος μου στο κουρείο, περιμένοντας τη σειρά μου, άκουσα με φρίκη το μπαρμπέρη ν' απευθύνεται στον ηλικιωμένο κύριο (τον "μπάρμπα" καθώς λέγαμε στο χωριό), τον οποίο είχε στην καρέκλα και μόλις τελειώσει μαζί του με τα βασικά και να τον ρωτά: "μύτη - αυτιά, κόβω;". Λίγο μετά, με ακόμα μεγαλύτερη φρίκη, κατάλαβα πως του ζητούσε την άδεια να κόψει τρίχες από τη μύτη και τ' αυτιά του. "Μα τί δουλειά έχουνε τρίχες στα μέρη αυτά;¨, αναρωτήθηκα. Κι ύστερα, με ακόμα πιο ακόμα μεγαλύτερη φρίκη, τις είδα τις τρίχες να φυτρώνουν πυκνές, άλλες μαύρες, άλλες καστανές, άλλες άσπρες, μες απ' τη μύτη και τ' αυτιά του μπάρμπα και τον μπαρμπέρη μ΄επιδέξιες, ταχείες κινήσεις μικρής έκτασης, με τη μύτη του ψαλιδιού τσίκι - τσίκι, ν' απομειώνει -όσο μπορούσε- το μήκος κείνου του φρικτού τριχώματος.

Έχουν περάσει δεκαετίες από τότε. Έχω χρόνια να πάω στο χωριό. Δεν ξέρω καν αν το κουρείο υπάρχει ακόμα. Θυμάμαι όμως καλά πού ήταν. Ένα μικρό καμαράκι υπερυψωμένο, δίπλα απ' το καφενείο. Ανέβαινες με μια σιδερένια σκαλίτσα... Κι ο κουρέας; Να εργάζεται πια ή να έχει συνταξιοδοτηθεί; Όπως και νά ΄χει θα δίσταζα να μπω. Μην τυχόν έρθει κανά παιδί μετά από μένα κι ακούσει με φρίκη το μπαρμπέρη, αφού μ' έχει κουρέψει, βλέποντας τα επίμαχα σημεία γιομάτα τρίχες να με ρωτά: "μύτη - αυτιά, κόβω;". 

Stay Clean*

                                         * τίτλος τραγουδιού των Motörhead 

Κρατήσου μακριά από συνομωσίες

από υπόγειες συμφωνίες

ύπουλες πρακτικές τάχα διπλωματίας

μακιαβελισμούς, υποκρισίες και ψέματα

μη γίνεις χθόνιος και δολερός

μόν΄έτσι θα μπορέσεις ήσυχος να ζήσεις

μακάριος τα βράδια να κοιμάσαι...

Μείνε Καθαρός. Μείνε Καθαρός.  

Χημικών στοιχείων περιοδικού πίνακος, επιλογή των πλέον εξωτικών και ενδεχομένως, τρόπον τινά, ποιητικών

Βηρύλλιο, Βόριο, Αργό, Σκάνδιο,

Βανάδιο, Γάλλιο, Γερμάνιο, Σελήνιο,

Κρυπτό, Ρουβίδιο, Στρόντιο, Ύτριο,

Ζιρκόνιο, Νιόβιο, Τεχνήτιο, Ρουθήνιο,

Ρόδιο, Παλλάδιο, Ίνδιο, Τελλούριο,

Ξένο, Καίσιο, Λανθάνιο, Δημήτριο,

Πρασινοδύμιο, Νεοδύμιο, Προμήθειο, Μολυβδένιο,

Σαμάριο, Ευρώπιο, Γαδολίνιο, Τέρβιο,

Δυσπρόσιο, Όλμιο, Έρβιο, Θούλιο,

Υπέρβιο, Λουτήτιο, Άφνιο, Ταντάλιο,

Ρήνιο, Όσμιο, Θάλλιο, Πολώνιο,

Άστατο, Φράνκιο, Θόριο, Πρωτακτίνιο,

Αμερίκιο, Κιούριο, Μπερκέλιο, Καλιφόρνιο,

Αΐνστάνιο, Φέρμιο, Μεντελέβιο, Νομπέλιο,

Λωρένσιο, Ραδεφόρντιο, Ντούμπνιο, Σιμπόργκιο,

Μπόριο, Χάσιο, Μαϊτνέριο, Νταρμστάντιο,

Ρεντγκένιο, Κοπερνίκιο, Νιχόνιο, Φλερόβιο,

Μοσκόβιο, Λιβερμόριο, Τενέσιο, Ογκανέσιο.

Ακριβείς οδηγίαι φιλοξένου προσκλήσεως

Ό,τι ώρα σας κάνει κέφι ελάτε

θά 'χουμε μαζευτεί απ' το πρωί

θα το βρείτε εύκολα

στην άκρη του χωριού

ένα κόκκινο σπίτι

φτιαγμένο με τούβλα

θα σας χτυπήσει κι η τσίκνα στη μύτη

θά 'χω βάλει κατσικάκι στη σούβλα.

Βίου μέχρι τούδε τετράστιχος αποτίμησις

Μια ζωή γεμάτη όλο λίπος

με όμως δίχως καθόλου ψαχνό

ένα διαρκές ερώτημα "μήπως;"

μα το φως της αλήθειας αχνό.

Περί των άσχημων -για τον επισκέπτη- πλευρών της επαρχιακής ζωής (με επιμύθιο)

Είπαμε επαρχία και χωριό και ησυχία μα όχι κι έτσι!

αξημέρωτα ακόμα μες στη σιγαλιά

τον πιο γλυκό σου ύπνο να χαλνούνε

πλήθος τόσα κοκόρια που βαλθήκαν να λαλούνε

Α! είναι του χωριού δεινά

τα πετεινά! τα πετεινά!

Μα ο άνθρωπος του κέντρου της πόλης

ο τυρραγινισμένος ξέρει

αφού τόσο απ' τους θορύβους υποφέρει

έχει κι εδώ μαζί του τις ωτοασπίδες φέρει

τις φορά, χαμογελά και σκέπτεται

"βγάλτε τώρα το λαρύγγι σας

φωνάχτε όσο θέλτε μικρά μου πετεινάρια"

και στον ύπνο του και πάλι

βυθίζεται μακάρια.

Παρατηρώντας περαστική στο δρόμο, πρώτες εντυπώσεις. Και δεύτερες.

Κάπως αταίριαστες βέβαια 

με το καλό το φόρεμα οι σαγιονάρες

με δεν πειράζει

κι έτσι ήσουν αστέρι

Ύστερα κατάλαβα πως ήτανε

οι λόγοι μάλλον πρακτικοί

κι είδα πως εξάλλου τις βάσταγες

τις γόβες στο χέρι.

Το Κακό

Το Κακό μπαίνει μέσα μας

κάθε τόσο, με κάθε τρόπο

προερχόμενο από διάφορες πηγές

Το ζήτημα είναι υποθέτω

να εκρέει

να μην ποτίζει

να μη λιμνάζει

να μην αποθηκεύεται

διότι αφενός μας δηλητηριάζει

και αφετέρου κάποια στιγμή

δοθείσης ευκαιρίας

θα ξεχυθεί απότομα και τότε

δε θά 'χουμε άλλο κάνει παρά

να προσθέσουμε κάποιο ακόμα

Κακό στον κόσμο

Ένα μεγαλύτερο επίτευγμα

σε κάποιο διαφορετικό

υψηλότερο ασφαλώς επίπεδο

είναι να αποκρούουμε το Κακό

να μη μπορεί να μας διαπεράσει

και έτσι άρα να καθιστάμεθα

ανίκανοι και να το προκαλέσουμε

Ελάχιστοι φθάνουν

στη βελτιωμένη κατάσταση αυτή

που λέγεται αγιοσύνη.

Παρατηρήσεις, σκέψεις, αναπολήσεις, ευχές και άλλα τινά, περί το τέλος του Αυγούστου στην πόλη, όπου σχεδόν γύρισαν όλοι

Εικοσιπέντε Αυγούστου στην πόλη και παρατηρείς

από την κίνηση στους δρόμους

από την ευκολία εύρεσης θέσης στάθμευσης

από τους γύρωθεν ήχους, το... θόρυβο

ότι επανέρχονται όλα σε σχεδόν κανονικούς ρυθμούς

καθώς κατά πως φαίνεται

γυρίσαν οι περσότεροι από τις διακοπές

καρδαμωμένοι, για να μην πω και την άλλη λέξη

που αρχίζει από κα... και τελειώνει σε ...μένοι

Αναπόφευκτα σκέφτεσαι τις ευλογημένες

ήσυχες μέρες του Δεκαπενταύγουστου και λες:

"αχ! πάει, αυτό ήτανε" κι αναπολείς...

"του χρόνου πάλι, με υγεία!"....

εύχεσαι εν πολλοίς.

Τετράστιχο των αλλαγών

Ήταν πολύ ωραία

κράτησε τόσο λίγο

κει που έλεγα να κάτσω

τώρα μάλλον θα φύγω.

Βλάβη ανεπανόρθωτη αισθητηρίων οργάνων

"Παρεσική νευροκαταληψία,

προσβάλλει κύρια τα άκρα"

ήταν η διάγνωση - κεραυνός

πάει να πει άτονα, μαραμένα, κούτσουρα, χωλά

τα εργαλεία της δουλειάς μου

τύχη χειρότερη δε θα μπορούσε να γενεί

για έναν εφαψία.

Σκληρός, αγωνιώδης, της ναυτοσύνης βίος και στιβαρός, τον ναύτη στο κορμί ατσαλώνει και στην ψυχή τον κάνει να είναι λαγαρός

Επρόβαλ' απ' την αφρισμένη, τρικυμισμένη θάλασσα

η ακταιωρός

επί των μεγαλόσωμων κυμάτων ίστατο

κλυδωνιζόμενη, σκαμπανεβαίνουσα, μα ήτο ο πλους της

σθεναρός

αν είχες μάτια δυνατά ή κάποιο κανοκιάλι

θα διέκρινες στη γέφυρα τον καπετάνιο

όρθιος παρά το κούνημα και 

σταθερός

συγκεντρωμένος, άφοβος, ψύχραιμος

σοβαρός

έδινες εντολές κοφτές και τες οποίες

πειθήνια εκτελούσανε, ο τιμονιέρης

οι αξιωματικοί, οι ναύτες

ενόσω εκείνος κοίταε μονάχα

εμπρός

στην κουπαστή βαστιότανε γερά ο ηλικιωμένος ναύκληρος

ισόβιο μέλος του πληρώματος

τού 'χανε σκάψει ο ήλιος, οι άνεμοι, η αρμύρα

το πρόσωπο στα χρόνια

κ' είχε τα γένια του μακριά, γκρίζα και μπερδεμένα

με μια σβηστή πίπα στο στόμα

σαν πειρατή άλλων καιρών ομοίαζε, άγριος και

φοβερός

γύρω απ' το σκάφος ένα σμήνος δέλφινες

χοροπηδούσαν τσαλαβουτώντας λες

και την καλή πορεία εξασφάλιζαν ενώ

μια μόνη φώκη, μάβρη και στιλπνή

έκανε κύκλους επιτηρώντας ως ακοίμητος

φρουρός

μα λίγο ύστερα, αίφνης

βρε για κοίτα πώς απότομ' άλλαξ' ο καιρός

κόπασ' ο αγέρας, ανοίξανε τα σύννεφα

κ' ανάμεσα εξεπρόβαλλε ο ήλιος ο

λαμπρός

το νερό ησύχασε, φαινόταν τώρα

σαν έτοιμος για θέρισμα

αγρός

εκύλαε μαλακά το πλοίο

όπως το κούτσουρο στη λίμνη

ζύγωνε στη στεριά, προσέγγισε την προκυμαία

έριξε άγκυρα, δεθήκανε οι κάβοι, όλα καλά

...

στα καφενεία, στο λιμάνι, οι στεριανοί

και κάποιοι συνταξιούχοι του επαγγέλματος

σχολίαζαν το προφανές, πως ότι δηλαδή

δύσκολος του ναυτικού ο βίος,περιπετειώδης

φορές και επίκίνδυνος, μα σίγουρα καθόλου

ανιαρός.

Εν τω πολλώ

Καλοκαίρι στο χωριό

καθισμένος σ' ένα πεζούλι, στην αυλή του σπιτιού

φορώντας μόνο σωρτς, ξυπόλητος

ρίχνει σκιά ο τοίχος και φυσά ένα ευχάριστο αεράκι

στις πλάκες περπατούν πλήθος μυρμήγκια

στον αέρα πετούν σφήκες βομβώντας

και γύρω ασφαλώς ακούγονται, παντού τζιτζίκια

από μέσα παίζει ένα κοντσέρτο το ραδιόφωνο

δίπλα μου ακουμπισμένος ο καφές

το παγωμένο νερό και για φαγώσιμο

μια φέτα ψωμί καλό, από προζύμι, 

περίσσεψε χθες βράδυ, στο δείπνο, στην ταβέρνα και το πήρα

μαζί με δυο απ'τα σύκα που μάζεψα ενωρίτερα

ένα βιβλίο και το διαφημιστικό φυλάδιο που βρήκα μέσα

από την πανσιόν πού 'χαμε πάει το προηγούμενο Σαββατοκύριακο

κάτι κέρματα που ήταν στην τσέπη από πάνω

για να μείνει στη θέση του

αυτά όλα, τα λίγα

πόσα πάρα πολλά.

 

Περί της επικρατήσεως των - σοβαρών - επιχειρημάτων

Σκέφθηκα μήπως είν' υπερβολή

απ' το πρωί είχα φάει

λοΐδια ένα σωρό

όπως άλλωστε όλες τις μέρες

εδώ και καιρό

είχα πάρει πάλι κιλά

μα ύστερα είπα:

αφού έχεις κανονίσει

αυτήν τη μακρινή εκδρομή

χιλιόμετρα πολλά

στενός ο δρόμος, όλο στροφές

κι αν κάτι γίνει (Θεός φυλάξει);

άμα κάτι πάει στραβά;

Κ' έτσι νικήθηκαν οι δισταγμοί μου

υποχωρήσαν οι αναστολές

κι αντί να προσπεράσω την παραλιακή καφετέρια

σταμάτησα, στρογγυλοκάθησα και παρήγγειλα

μια μεγάλη μπάλλα παγωτό

δίπλα σ' ένα σιροπιαστό μπακλαβά. 

Η απόσυρση

Πόσα χρόνια υπηρεσίας

καλύτερα ας το πω συντροφιάς

με συνοδέψατε αξιόπιστα

στους δρόμους της πόλης

μα και της εξοχής

καθημερινές, Σαββατοκύριακα, διακοπές, εκδρομές

σε μέρη βατά μα και δύσκολα έως και δυσπρόσιτα

μάλλον πέρα απ' το ρόλο σας

κι όμως επιδείξατε μιαν απαράμιλλη αντοχή

και μ' αρέσατε επίσης και στην όψη

όπως και άλλοι σας είχαν θετικά εγκωμιάσει

κάθε σαιζόν ξεκινούσαμε απ' την αρχή

κ' ύστερα ξανά την άλλη

σας αγαπούσα όλο περσότερο

και η φθορά σας προσέδινε

μια ωραία πατίνα

μέχρι ν' αρχίσουν οι αναμενόμενες αβαρίες

σε ειδικούς σας πήγα για αποκατάσταση

κ' επίσης προσπάθησα μόνος

φέτος είχα αποφασίσει "τελευταίο καλοκαίρι"

και προνοητικά δρώντας

βρήκα πανομοιότυπα...

 

Στην τριήμερη τούτη εξόρμηση

εξώθησα τ' όλο θέμα στα άκρα

επήλθε βέβαια μια μεγάλη ζημιά

- όχι πως δεν το περίμενα -

κ΄είπα μέσα μου:

"μια ακόμα τελευταία επισκευή και μετά η απόσυρση"

λυπάμαι μα δε γίνεται τίποτε άλλο

βλέπεις είχατε γίνει κουρέλια, ρετάλια

πιστά μου σανδάλια.

 

Αι τελευταίαι έσονται πρώται

Ρακαλημέρα Νεκωνσταντίνε

θμοιβρυχηθμοί νταιακούονται

ουθηρίου ντοσεξαγριωθέντος

χηπροσοχή, ξουφυλάξου!

το ραστέρας θα μαχυμά

με αμανία σηπερισσή

σαλύσσα νηξέφρενη

θα σε σεισώσει η Απαναγιά

ησευβλαβής σαιείσαι

κι ασωτηρία εν οισουρανοίς

θε να ρεισεύρεις και νηγαλήνη

και απαρηγορία και πηαγάπη

σουπορεύσου ραπαρά τοις οισαγίοις

ο Οσκύριος ταμετά σου.

Εκδορές

Δευτέρα στη δουλειά

μέσα στο γυάλινο πύργο των πολυεθνικών

σκυμμένος πάνω στον υπολογιστή

προσπαθώ να επιτελέσω τα καθήκοντα μου

μα το μυαλό μου είν' αλλού

εκεί που ήμουν το Σαββατοκύριακο

κι εκεί θέλει να μείνει

αλλ' εύκολο δεν είναι

πολλοί οι περισπασμοί

ημέηλ έρχονται συνέχεια

τηλέφωνα, μηνύματα

και ειδοποιήσεις για επικείμενες

τηλεδιασκέψεις ή εκπαιδεύσεις

και γύρω κόσμος πολύς

υπάλληλλοι, μάνατζερς, διευθυντές

μιλούν για τη δουλειά

για πρότζεκτ, προθεσμίες και για στόχους

ή πιάνουν το κους κους

το πώς περάσαν το διήμερο

ή τα αποτελέσματα του ποδοσφαίρου

πέφτει το βλέμμα μου στο πληκτρολόγιο

καθώς γράφω μια απαντητική επιστολή

κ' ύστερα ανεβαίνει στους βραχίονες

πού ΄ναι ακάλυπτοι (καλοκαίρι βλέπεις)

και διακρίνω τα σημάδια, τις γρατζουνιές

που μού ΄καναν τα βάτα και τ' αγριαγκάθια...

 

Εντόπισα μετά από ψάξιμο αρκετό

την αρχή του άγνωστου μονοπατιού

για το οποίο είχα μάθει από σπάνια πηγή

έμοιαζε υποσχόμενο πολλά

όμως γρήγορα έκλεινε τελείως

δεν αποθαρρύνθηκα, επέμεινα

πάλεψα ώρα αρκετή

με τις ανάλογες απώλειες

στο σώμα και στα ρούχα

μα στο τέλος ανταμείφθηκα (έτσι γίνεται πάντοτε)

άνοιγε πάλι και περιπλανήθηκα

για ώρες σ' ένα υπέροχο τοπίο

όπου ήταν φανερό πως άνθρωπος

είχε επί χρόνια να πατήσει

α, στ' αλήθεια ευτυχισμένος ήμουν εκεί

μέσα στην άγρια μα και τόσο όμορφη αγκαλιά

της ευεργετικής, σωτήριας, λυτρωτικής

της Μάνας Φύσης.

Κλάξον

Δεν αλλάζει τίποτα σε τούτο το χωριό

που έρχομαι δέκα χρόνια

τα πρωϊνά περνώ ώρες στη βεράντα

πίνω καφέ, καπνίζω την πίπα μου

διαβάζω, γράφω ή απλά κοιτώ

από τη μία τα βουνά

από την άλλη τη θάλασσα με τα νησιά

και κάθε φορά μ' εντυπωσιάζει

- άνθρωπος βλέπεις του κέντρου της πόλης -

η απουσία ήχων ή θορύβων

κανά πουλί περαστικό μονάχα

ή κάποιο αεροπλάνο

τα κοκόρια που και που κι ο γάιδαρος

ζουζούνια που βομβούν το καλοκαίρι

ελάχιστες φωνές ανθρώπων ή ομιλίες

δε διαταράσσεται η ησυχία σ' αυτήν την ερημιά

 

Και στις δέκα ακριβώς η κόρνα

(που πυροδότησε κι αυτές τις σκέψεις)

του ημιφορτηγού που παίρνεις τις στροφές

κατηφορίζοντας απ' τον επάνω δρόμο

ειδοποιώντας τους λιγοστούς κατοίκους

ο πλανόδιος αρτοπώλης που έρχεται

για να μοιράσει τα ψωμιά.

Ανάληψη

 Ένα κλαδάκι από άνθος

ή πρασινάδα, κομμένο

στο δρόμο πεταμένο

σχεδόν πεθαμένο

σκύβω, σε μαζεύω

στην τσέπη σε βάζω

σε πάω ως το σπίτι

στις γλάστρες που έξω συντηρώ

σε μία γωνιά, στο πεζοδρόμιο

σε φυτεύω εδωνά

ορίστε, τόσο ήταν απλό:

ζήσε ξανά!

 

Ξαναμανταπαλιπάει η παλιά προμετωπίδα

Δια μίαν εισέτι φορά αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι του ιστολογίου, καλοί μου άνθρωποι, όπως λέγαμε και πριν καιρό (εδώ και εδώ, καθώς και εδώ, αλλά και εδώ όπως και εδώ) και αντιγράφουμε σε μεγάλο βαθμό σήμερα, βάσει μίας συνήθειας που εξεκίνησε και μάλλον έχει καταστεί πια παράδοση, έγινε η αποκαθήλωση της παλιάς προμετωπίδας μας η οποία, επί ικανό χρονικό διάστημα σχεδόν επτά μηνών, υποδεχόταν τους εισελθόμενους με ισχύ υπολογίσιμη και ωραίο αισθητισμό, προϊδεάζοντας τους ίσως περί του τί θα βρούνε, λίγο έως πολύ, παρακάτω. Για αυτήν την χρήσιμη πολύ λοιπόν και τίμια υπηρεσία που προσέφερε, καλό θεωρήσαμε να μην την αφήσουμε να χαθεί και μείνει αφανής, παρά να την περισώσουμε έστω και ως αρχειακή αναφορά με τούτη εδώ την αφιερωμένη, ειδικά σε εκείνη δημοσίευση. Ελπίζουμε συγχρόνως ότι επάξια θα την αντικαταστατήσει η νέα που μόλις προ ολίγου αναρτήσαμε και όσο η προηγούμενη ή - γιατί όχι; - κι ακόμα παραπάνω θα σας ικανοποιήσει. Εξάλλου απέρχεται ένας μέγας, εν τοις ουρανοίς,  συγγραφέας, ποιητής και τραγουδοποιός που την Ελλάδα πολύ αγάπησε και εισέρχεται ένας παλιός φίλος από τα χρόνια των σπουδών που εν τω χρόνω εξελίχθηκε σε έναν πολύ καλό σύγχρονο Έλληνα ποιητή που κάθε τόσο με χαρά διαβάζουμε τα νέα του βιβλία.

Καλή ανάγνωση λοιπόν...

"......

Κοντά σου ήρθα λυπημένος

κι άλλο αύριο σου έταξα

κι είπες, Έλα Σ' Εμένα με ψωμί

κι είπα, Κύριε, θύμα είμαι

δεν μπορώ τον επιούσιον να βγάλω

Γι αυτό με τους νεκρούς

στη δούλεψη σου μ' έβαλες

Παρασκευή, 11[;] Αυγούστου

......"

Επιλογή σημειωματαρίου, από τη μεταθανάτια έκδοση με στίχους και άλλα κείμενα του Leonard Cohen (1934 – 2016), "Η Φλόγα", εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2020, ISBN 978-960-01-2122-3, σε μετάφραση Γιώργου - Ίκαρου Μπαμπασάκη, σημ. το σύμβολο [;] υποδηλώνει δυσανάγνωστη λέξη ή φράση στο χειρόγραφο

Σ' ακούω

Αυτό το ανεμόκρουστο

φταγμένο από καλάμια του μπαμπού

πριν κάποια χρόνια μου το χάρισες

κι εγώ το κρέμασα πάνω απ' την πόρτα της βεράντας

ηχεί μελωδικά κάθε φορά που πιάνει αέρα δυνατό

και νοιώθω τότε πως με σκέφτεσαι

πως επικοινωνείς μαζί μου

Να, όπως τούτο το απόγευμα

που καθισμένος στο σαλόνι

υποτίθεται πως διάβαζα

όμως είχα προ πολλού αφαιρεθεί

και το βλέμμα αντί τις σελίδες να διατρέχει

περιδιάβαινε στα χρώματα, τα σχήματα τα διάφορα

που είναι κεντημένα απάνω στο παλιό

125 χρόνων, κειμήλιο πατρογονικό

φτιαγμένο σε κάποια χώρα της Ανατολής

πού ΄χω στο πάτωμα χαλί μου

Φύσηξε κείνη την ώρα

κι είπα από μέσα μου (ίσως και φωναχτά)

"σ΄ ακούω, σ' ακούω καθαρά

που μου μιλάς Καλή μου".

Υποθετική ερώτηση. Κι απάντηση.

Τί θα έκανα αν με ενημερώναν αιφνιδίως

πως είχα μια μόνο μέρα ζωής;

Μα ξέρω γω; Ίσως νομίζω θα...

έφτιαχνα ένα φρέσκο χυμό, μίγμα λαχανικών και φρούτων

θα έτρωγα ένα μικρό γλυκό

θα έψηνα ένα διπλό τουρκικό καφέ

θα άναβα την πίπα μου

θα προσπαθούσα να γράψω κάποιους καινούριους στίχους

που μετά θα δημοσίευα στο ιστολόγιο μου

και θα ενημέρωνα και τ' άλλο ιστολόγιο με τις φωτογραφίες

θα διάβαζα ένα ποίημα από συλλογή

και μερικές σελίδες από ένα μυθιστόρημα

ή -καλύτερα- ένα ολόκληρο διήγημα

εννοείται ασφαλώς πως δε θα πήγαινα για δουλειά

θά 'βγαινα για περπάτημα

στους δρόμους και τις γειτονιές της πόλης

και σ' ένα πάρκο, σε κάποιο λόφο

έτσι για να αισθανθώ τάχα πως βρίσκομαι

στη φύση την αγαπημένη, στα δάση, στα βουνά

θα προσπαθούσα να ανεβώ σε κάποιο σημείο ψηλό

ν' αντικρύσω τη θάλασσα

και μετά θα έπαιρνα τ' αμάξι για μια μεγάλη βόλτα

θ' άκουγα ωραίες μουσικές στη διαδρομή

θά 'βγαινα στις εξοχές

θα βρισκόμουν μπορεί πράγματι στη θάλασσα

αν ήταν καλοκαίρι θα έκανα και μπάνιο

γυρίζοντας σπίτι θα έπαιρνα στο τηλέφωνο

πρόσωπα αγαπημένα "έτσι, να δω τί κάνουν;"

θα έγραφα την ιδιόχειρη διαθήκη μου

που θ' άφηνα μέσα σε ένα φάκελλο απάνω στο τραπέζι

θα έπινα μια παγωμένη μπύρα

χωρίς αλκοόλ όπως τα τελευταία χρόνια

θα ετοίμαζα ένα ωραίο, ζεστό δείπνο

που θα έτρωγα παρακολουθώντας

σκηνές ταινίας αστυνομικής ή δράσης

θα έπλενα (αν δεν ξεχνούσα) τα δόντια μου

κ' ύστερα θά 'πεφτα για ύπνο

παντοτινό.

Άπιστος

Σε εσωτερικές πτυχές του σώματος

που δεν αερίζονται καλά

που συγκεντρώνονται εκκρίσεις

ακάθαρτα ίσως υλικά

ή αναπτύσσεται έντονη τριχοφυΐα

εκεί το φαινόμενο κυρίως εντοπίζεται

ωστόσο δε φανταζόμουνα ποτέ

πως μια εστία τόσο περιορισμένη

τέτοια ενόχληση και πόνο μπορεί να προκαλεί

σε κάνει να δυσκολεύεσαι να σηκωθείς, να κάτσεις

να ξαπλώσεις, να περπατήσεις, να ησυχάσεις

τις μέρες σου να καθορίζει, να μη μπορείς

κάτι να ευχαριστηθείς

Το ομολογώ, έχασα

τη συγκέντρωση μου, το θάρρος μου, τη διάθεση μου, την πίστη

και κατά κράτος με νίκησε μία μικρή

υποδόρια φλεγμένουσα κύστη.

Το κινητό, στο βουνό

Το κινητό καλεί και ειδοποιεί συνέχεια για διάφορα

 συμβάντα, μηνύματα, ειδήσεις, υπενθυμίσεις

με ήχους παράξενους για να μην πω...

και γιατί να μην το πω;... γελοίους!

όλοι θέλουν να σε ενημερώσουν και να σου μιλήσουν

από τον επαγγελματικό κύκλο, τον οικογενειακό, 

το συγγενικό, το φιλικό, απ' τους χομπίστες που κάνεις παρέα

απ' τους συλλόγους που είσαι μέλος

φτάνουν οι ήχοι αυτοί ως κάτω στη ρεματιά

και ακόμα ως το ψήλωμα από πάνω

καθώς αντανακλούνε στα τοιχώματα

τούτης δω της στενής, βαθιάς χαράδρας

κι όλο χτυπά κι όλο χτυπά

μ' επιμονή, με λύσσα, με μένος

μέχρι να τελειώσει η μπαταρία

κι αν εν τω μεταξύ το σηκώσεις ας μου γράψουν

εβδομήντα μέτρα πτώση ήταν αυτή

ακαριαίος θάνατος, κομμάτια, τσακισμένος.

Η υπόμνηση

Ψιλή άμμο, ψιλούτσικη πολύ

νοιώθω κάτω απ' το πόδι

πρώτη μέρα που καθώς

εζέσταν' ο καιρός

φόρεσα πάλι τα θερινά

υποδήματα και ενδύματα 

κάμω να την τινάξω και ο νους 

τους μήνες διατρέχει προς τα πίσω με ευκολία

φθάνοντας στην όμορφη, ερημική, εκεί την παραλία

που έπαιρνα πέρυσι τα θαλάσσια μου λουτρά

και είναι σα ν΄ακούω μια φωνή που λέει:

"είδες; είδες; ήρθε τα καλοκαίρι πάλι!"

κι αναστοχάζομαι πως το σημάδι τούτο 

δεν είναι για καλό

κουβέντα να μ' ανοίγει το παλιό

δεξί μου το σανδάλι.

Με το καλό

                             Κέντρο εμβολιασμού Covid 19     
                                                            Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία
                                                            Γουδή, Αθήνα, Απρίλιος 2021

 Οι προσερχόμενοι στο εμβολιαστικό κέντρο

σταματούν στην είσοδο και δηλώνουν

ονοματεπώνυμο και ώρα ραντεβού

στη νοσηλεύτρια που τους βρίσκει στη λίστα

κ' ύστερα τους λέει έξω να περιμένουν

μέσα, σ' ένα γραφείο ο ιατρός

παίρνει ιστορικά και διοχετεύει τον κόσμο

προς τους θαλάμους εμβολιασμού

γύρω, στην αίθουσα αναμονής, οι μόλις εμβολιασμένοι

παραμένουν επί δεκαπέντε λεπτά

υποχρεωτικά πριν φύγουν για λόγους ασφαλείας

 

Αυτοί που αναμένουν τη σειρά τους

συγκεντρώνονται όσο επιτρέπουν τα μέτρα

τήρησης κοινωνικών αποστάσεων λόγω πανδημίας

στο σκιασμένο μέρος του προαύλιου χώρου

διότι παρακεί ένας απροσδόκητα για την εποχή ήλιος θερμός

καίει και πυρώνει

 

Φωνάζουν τα ονόματα, τώρα μιας κυρίας

καθώς μπαίνει αυτή, από πίσω ο σύζυγος

κάτι μουρμουράει σιωπηλά χωρίς να βγαίνει φωνή

και νεύοντας στον αέρα με το χέρι το δεξί

για καλή επιτυχία τη σταυρώνει.

Τέλη Μαρτίου

Την εποχή αυτή

αν τύχει και βρεθείς κατά το Νότο

'κει στον απέραντο τον κάμπο

του κόλπου του Λακωνικού

κι αποφασίσεις να περιδιαβείς

τους δρόμους τους αγροτικούς

ανάμεσα στα κτήματα

με τα εκατομμύρια εσπεριδοειδή

πορτοκαλιές, μανταρινιές, τις λεμονιές, 

γρέιπ φρουτ και άλλα τόσα

διάφορων ειδών, πολλών ποικιλιών

ζαλίζεσαι, σχεδόν λιγοθυμάς

απ' τη γλυκιά, βαριά και τόσο έντονη

οσμή ανθέων που σε περιτριγυρίζει

κατάφορτα τα δέντρα καθώς είναι

μία φορά άμα σου τύχει

περαστικός σαν είσαι

δεν τη ξεχνάς αυτή τη μυρωδιά

κι εγώ έχω ένα λόγο παραπάνω

καθώς κατάγομαι από τον τόπο αυτόν

και κάθε χρόνο τέτοιον καιρό

αυτό θυμάμαι όταν

στο κέντρο της πρωτεύουσας, εδώ όπου διαμένω

χρειαστεί να μεταβώ

λίγο πιο πάνω στην κεντρική οδό

για κάποιο τυχαίο οψώνιο και

παρά την παιδιόθεν την αδυναμία

που με διακρίνει σε ότι αφορά

την αίσθηση αυτή

οι ρώθωνες μου ανοιγοκλείνουν

συλλαμβάνοντας το ερέθισμα

και αυτομάτως κάνει ο νους στο δευτερόλεπτο

το μακρινό ταξίδι

από κάτω στέκομαι ακίνητος

τάχα χαζεύοντας την κίνηση στο δρόμο

ανάσες παίρνοντας βαθιές

στης Ιπποκράτους τις νερατζιές.

Επέτειος

Ούτε που ξέρω ποιά θα είναι τελικά

η έκβαση ετούτου του "αγώνα"

εκείνο που μπορώ να πω, ίσια και θετικά

τέσσερα χρόνια είναι πως, δεν έχω πιει σταγόνα. 

Περί Λογικής

Κι αν όχι τη ζωή σου να την κυβερνά

λελογισμένες δόσεις πρέπει να υπάρχουν

ή έστω κάποια ίχνη

που δρουν ως ασφαλιστικές

κ' εξισορροπιστικές δικλείδες

δεν το χωρά ο νους πως αυτό

μοιάζεις να μην καταλαβαίνεις

και επιμένεις πεισματικά, αμετανόητος

σ΄αυτήν τη θέση την παράλογη, την εξωφρενική

πώς γίνεται κουτέ;

κάθε φορά που σε ρωτώ

την ίδια στερεότυπη απάντηση να δίνεις:

"Καθόλου και ποτέ!".

Εύρημα πεζοπόρου

Πατώντας πάνω αναρωτιέται

τί νά 'ναι τούτες δω

οι λαξευμένες πέτρες οι τεράστιες

μισοθαμμένοι ογκόλιθοι

ίσα που ξεχωρίζουν

στην επιφάνεια του εδάφους

από τη διάταξη τους προφανές

συνάγεται ότι αποτελούν θεμέλια

ή τμήμα ίσως το κατώτερο

μίας εντυπωσιακής τοιχοποιίας

κάτι μεγάλο βρισκόταν κάποτε εδώ

ποιός ξέρει; κάστρο, φρούριο,

έπαυλις, ανάκτορο, ναός ή ιερό;

πριν από εκατοντάδες χρόνια

ασφαλώς θα ήκμασε μα έπειτα...

πόλεμος; λιμός; φωτιά; σεισμός;

ή ό,τι άλλη καταστροφή

κι ύστερα η φύση πήρε πίσω

ότι της ανήκει

σιγά σιγά έκαναν τη δουλειά τους

ο αέρας, ο ήλιος, το χαλάζι, το χιόνι, το νερό...

ως που να τώρα ο πεζοπόρος

έχοντας στην ουσία χαθεί λοξοδρομώντας

από το μονοπάτι έτσι βρέθηκε

σ' αυτήν δω την κοιλάδα

και αντικρίζει χάσκοντας

τα ερείπια απ' το πάλαι ποτέ

έργο το φοβερό.