Επιτύμβιος...

 ...του Σκώτου συγγραφέα Ρόμπερτ Λιούις Στήβενσον, Εδιμβούργο 1850 - Βαϊλίμα, Ουπόλου, νήσοι Σαμόα 1894.

Αναγράφονται στίχοι από το ποίημα του "Ρέκβιεμ", πρόχειρη - ελεύθερη απόδοση Χ.Δ.Τ.

Under the wide and starry sky,
    Dig the grave and let me lie.
Glad did I live and gladly die,
    And I laid me down with a will.

This be the verse you grave for me:
    Here he lies where he longed to be;
Home is the sailor, home from sea,
    And the hunter home from the hill.

Κάτω από τον πλατύ
γεμάτον άστρα ουρανό
ανοίξτε το μνήμα, αποθέστε με
μην είναι κενό
ως χαρούμενος έζησα
τον θάνατο τον καλωσορίζω
θα ξεκουραστώ τώρα και μια
τελευταία επιθυμία ορίζω

Αυτή η στροφή
στην πλάκα ας σκαλιστεί:
κοιμάται εδώ που πάντα
ήθελε να βρεθεί
στο σπίτι του πίσω γύρισε
από τη θάλασσα ο ναυτικός
απ' τα βουνά πίσω
στο σπίτι του ο κυνηγός.

Τα δύστυχα βράδια

Παράφραση (Χ.Δ.Τ.) των στίχων της Μαριανίνας Κριεζή για το τραγούδι "Τα ήσυχα βράδια" σε μουσική του Λάκη Παπαδόπουλου και ερμηνεία της Αρλέτας (1945 - 2017), από το δίσκο "Τσάι γιασεμιού" του 1985. Μπορεί κανείς να το ακροασθεί εδώ και να διαβάσει τους στίχους εδώ.

Το ιστολόγιο εύχεται σε όλους τους αναγνώστες, επισκέπτες και φίλους: καλή Πρωτοχρονιά!

 

Όταν θα φύγεις

για τον άλλο τον κόσμο

θα χαθεί πια το φως μου

η χαρά θα χαθεί

 

Και θα μου λείπεις

άδεια θά 'ναι η ψυχή μου

σαν τον άμμο της ερήμου

θά 'χει κι αυτή ξεραθεί

 

Τα δύστυχα βράδια

βουλιαγμένο καράβι

και δεν ανάβει

ούτε μια σπίθα μικρή

 

Και  δε θα σου λείπω

γιατί είν' άδεια η ψυχή μου

σαν τον άμμο της ερήμου

έχει κι αυτή ξεραθεί

 

Όταν θα φύγεις

για τον άλλο τον κόσμο

θα χαθεί πια το φως μου

η χαρά θα χαθεί

 

Και θα μου λείπεις

άδεια θά 'ναι η ψυχή μου

σαν τον άμμο της ερήμου

θά 'χει κι αυτή ξεραθεί

 

Τα δύστυχα βράδια

σκοτεινό, σκουριασμένο

θα περνάει ένα τραίνο

που πάει να εκτροχιασθεί

 

Και  δε θα σου λείπω

γιατί είν' άδεια η ψυχή μου

σαν τον άμμο της ερήμου

έχει κι αυτή ξεραθεί

 

Και μας τρώει η σκοτεινιά

Πεσιμιστική παραλλαγή του γνωστού τραγουδιού "Ο μήνας έχει εννιά", στίχοι Γιώργος Τζαβέλλας (1916 - 1976), εκτέλεση από τη Βίκυ Μοσχολιού (1943 –2005) στο σύνδεσμο, πρωτότυποι στίχοι στο σύνδεσμο, παράφραση Χ.Δ.Τ

 

Μια ζωή την έχουμε, δε θα την γλεντήσουμε

και μες στην κατάθλιψη, θα κατρακυλήσουμε

και μες στην κατάθλιψη, θα κατρακυλήσουμε

 

Κι άμα έχει καταχνιά

μεις ανοίγουμε πανιά

μεις ανοίγουμε πανιά

και μας τρώει η σκοτεινιά

και μας τρώει η σκοτεινιά

 

Λίγο ζει ο άνθρωπος, κ' ύστερα φαλίρισε

μετά τα σαράντα του, κιόλας τάφο μύρισε

μετά τα σαράντα του, κιόλας τάφο μύρισε

 

Κι άμα έχει καταχνιά

μεις ανοίγουμε πανιά

μεις ανοίγουμε πανιά

και μας τρώει η σκοτεινιά

και μας τρώει η σκοτεινιά

 

Χαρά και απόλαυση κι εγώ λίγο θέλησα

μα ζωή να ζήσω, φαίνεται αμέλησα

μα ζωή να ζήσω, φαίνεται αμέλησα

 

Κι άμα έχει καταχνιά

μεις ανοίγουμε πανιά

μεις ανοίγουμε πανιά

και μας τρώει η σκοτεινιά

και μας τρώει η σκοτεινιά

 

Για τη γούνα μου πολλά, φαίνετ' είχε ράμματα

και μου τύχαν στεναγμοί μοναχά και κλάματα

και μου τύχαν στεναγμοί μοναχά και κλάματα

 

Κι άμα έχει καταχνιά

μεις ανοίγουμε πανιά

μεις ανοίγουμε πανιά

και μας τρώει η σκοτεινιά

και μας τρώει η σκοτεινιά

Ένας άνθρωπος απλός

 

Τραγούδι ("Ordinary Man")  του Βρεττανού τραγουδοποιού Peter Hames που έγινε γνωστό από τον Ιρλανδό Christy Moore, μπορεί κανείς να το παρακολουθήσει εδώ, οι στίχοι εδώ, ελεύθερη μετάφραση Χ.Δ.Τ

Είμαι ένας άνθρωπος απλός, μήτε σπουδαίος ή δυνατός

Με τη δουλειά απέκτησα όσα έχω

Ποτέ δε ζήτησα πολλά, και με τα λίγα ήμουν καλά

Για το σπίτι μου και τη φαμελιά

 

Λεν είναι δύσκολοι καιροί και μού 'δωσαν μια επιστολή

Που ο τομέας λέει είναι σε κρίση

Μετά τη βάρδια σήμερα η σειρήνα, στερνή φορά θα ηχήσει

Την πύλη θα σφραγίσουνε τ΄αφεντικά

Και μια εταιρία το εργοστάσιο θα διαλύσει

 

Ποτέ δεν είχα μια απουσία, ούτε και πήγα σ' απεργία

Είκοσι χρόνια έδιν' ό,τι μπορούσα

Στο λογιστήριο τώρα κλείνει η ιστορία

Καλοί καιροί - κακοί καιροί, με πίστη τους υπηρετούσα

Ο ιδιοκτήτης μας λέει μεγάλη έχει λύπη

Μα ο διοικητής δεν του αφήνει περιθώρια

Το πούρο όμως ποτέ του δεν του λείπει

Και πάει τους δικούς του στα καλύτερα εστιατόρια

 

Μου φαίνεται ειρωνία σκληρή

Πιο πλούσιος να γίνει δε μπορεί

Μου δώσαν είπαν νόμιμο ό,τι ανήκει

μα σώθηκαν, δεν έχω πια για νοίκι

Άλλοι νόμοι αν είσαι πλούσιος ή φτωχός

Βάζω την περηφάνια πέρα

Δουλειά γυρεύω κάθε μέρα

Σκορπάν τα λόγια στον αέρα

η απάντηση ίδια πάντα: "Όχι, δυστυχώς"

Ταπεινωμένος, άνεργος, φτωχός

 

Είμαι ένας άνθρωπος απλός, μήτε σπουδαίος ή δυνατός

Με τη δουλειά απέκτησα όσα έχω

Ποτέ δε ζήτησα πολλά, και με τα λίγα ήμουν καλά

Για το σπίτι μου και τη φαμελιά

 

Και έτσι μια ζωή φτωχός, είμαι ένας άνθρωπος απλός

Χιλιάδες σαν και μένα είν' στην ουρά

Βλέπω η καλή μου προσπαθεί

για νά 'βγει πέρα η ζωή

Κι ένα Θεός ξέρει τί θα γίνουν τα παιδιά

Μας πέταξαν σαν τα σκουπίδια

Χαμένη μια ολόκληρη γενιά

Όσο αναπνέω δεν τους συγχωρώ

Μου πήραν περηφάνια και τιμή

μου κλέψαν όσο ζούσα τη ζωή

Μου κλέψαν τη ζωή

όσο ζούσα, μου κλέψαν τη ζωή

Αρνήθηκα

Παράφραση (Χ.Δ.Τ.) στο τραγούδι "Γεννήθηκα" σε στίχους  Κ.Χ.Μύρη και μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, αξέχαστα τραγουδισμένο από το Νίκο Ξυλούρη (1936 - 1980)

Αρνήθηκα το βόρβορο καθεμιανού,
το όνειδος της ρουφιανιάς.
Κατέβηκα τη σκάλα του αποσυρμού
βολτάροντας ως στις γωνιές
της σκοτεινιάς,
πήρα το δρόμο του χαμού.

Φοβήθηκα με τις δονήσεις
του σεισμού,
πήρα τη θέση ουραγού.
Ζορίστηκα στη λησμονιά
της ξενιτιάς
δεόμενος νά 'ν' ελεήμων ο Κριτής
για τέλος του κατατρεγμού.

Και είδα Φως στην άκρη μάβρου ουρανού,
την προσευχή νά 'χει στ' αλήθεια ακουστεί,
στο τέλος του κατατρεγμού.

Με γιομίσαν ψέμματα

Παράφραση  (Χ.Δ.Τ.) του ποιήματος "Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν" του Οδυσσέα Ελύτη (1911 - 1996), μελοποιημένου (3 στροφές) άψογα από το Μίκη Θεοδωράκη και ερμηνευμένου έξοχα από το Γρηγόρη Μπιθικώτση(1922 - 2005)

Με γιομίσαν ψέμματα, με γελάσανε

και πίκρες ανείπωτες με κεράσανε

ατιμώθηκα ως την εσχατιά

των τόπων

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο

Στα μισά του δρόμου με καθαίρεσαν

και κατάρες άπαρτες, βροχή μου ερίξανε

ήταν τα αστεία μου αχ!

μια φτηνή απάτη

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο

Τα μάβρα ουράνια μισανοίξανε

και κοφτή μου έβγενε κάθε άχνα μου

τα λιγοστά μου υπάρχοντα παντού

ας σκορπίσουν

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο

Μα λες και αντάρες πέσαν πάνω μου

φθόνων άγριες έριδες, σαλαΐζοντας

στίφη που αφανίζουν κάθε ψυχή που ζει

μέρα τη μέρα

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο

Της μοίρας αυτής λέω όμως, αξιώθηκα

όσα δε μπόρεσα έτσι και μεγάλωσα

των δειλών σαν κι εμένα το χρέος

να πληρώνω

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο.

Πόζα

Παράφραση (Χ.Δ.Τ.) του τραγουδιού "Ρόζα" σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και στίχους Άλκη Αλκαίου (1949 - 2012)


Τα μέλη μου λειψά, κουτσουρεμένα
ελπίζουνε στον άσφαλτο Θεό
περνάει δίπλα μου η νεκροφόρα
και συ μου λες "μας περιμένουν δώρα"
και γνέφεις το κεφάλι το σγουρό

Παραβιάσαμε μαζί το νόμο
μα σε κελλιά μας βάλαν χωριστά
σε μία φυλακή αυστηρή περνάμε
το χρόνο αλλά δεν παρακαλάμε
μας λείπει όμως μία αγκαλιά

Με ξεφτισμένα πέτα και χαρμάνης
ντελίριο τρομώδες και φριχτό
ουρλιάζει σιωπηλά η ύπαρξη μου
κανένας δεν ακούει την κραυγή μου
έτσι νομίζεις κόβουν το πιοτό;

Πώς η καδένα δένει με την πέτρα
πέτρα που είναι σπάνια κι ακριβή
τί με κοιτάς με πόζα μουδιασμένο
"προχώρα" μη μου λες, "σε περιμένω"
έχουμε μείνει οι δυο μας μοναχοί

Καλή μου και παντοτινή αγάπη
ήρθε νομίζω τώρα ο καιρός
ξάπλα να μπω στη μάβρη νεκροφόρα
τελειώσανε γιορτές, τραγούδια, δώρα
να ξέρεις σού 'μουν πάντοτε πιστός

Πώς η καδένα δένει με την πέτρα
πέτρα που είναι σπάνια κι ακριβή
τί με κοιτάς με πόζα μουδιασμένο
"προχώρα" μη μου λες, "σε περιμένω"
έχουμε μείνει οι δυο μας μοναχοί.

Τα λουκούμια απ' την Τουρκία (Παράφραση)

Παράφραση (Χ.Δ.Τ.) του γνωστού τραγουδιού "Το βαπόρι απ'την Περσία", στίχοι - μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης, 1915 - 1984.

Τα λουκούμια απ΄την Τουρκία

ήταν σπέσιαλ, ήταν θεία

Το καθένα τους γεμάτο

με καρύδα, αμυγδαλάτο

Στέναζαν τα γλυκομάνια

πού 'ναι τσίφτες και αλάνια

Τί έπαθες βρε κυρ Τελώνη

σου λιμπίστηκε η σκόνη;

Και μπλοκάρεις τα φορτία

τα κασόνια, τα κυτία;

Αχ! βογγούν τα γλυκομάνια

όλοι τσίφτες, ναι κι αλάνια

Είναι άδικη η ποινή σου

κι αυστηρή η διαταγή σου

Πώς θα πίνουν τον καφέ τους

θα ροφούν το ναργιλέ τους;

Αχ! βογγούν τα γλυκομάνια

Ωχ! ρε τσίφτες μου, αλάνια.

Το Σίδερο και η Ψυχή

Δοκίμιο του Χένρυ Ρόλλινς, πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Ντηταίηλς", το 1994. Ο Χένρυ Ρόλλινς είναι Αμερικανός τραγουδιστής (μεταξύ άλλων και του εμβληματικού πανκ συγκροτήματος "Μπλακ Φλαγκ", τη δεκαετία του '80), μουσικός, ηθοποιός, παρουσιαστής κ.ά. Μετάφραση: Χ.Δ.Τ.
Σημ. η μετατροπή της μονάδος βάρους των Αμερικανών (πάουντ) σε κιλά έχει γίνει με στρογγυλοποιητική μετατροπή δύο προς ένα. Το πρωτότυπο κείμενο, στο σύνδεσμο: https://www.oldtimestrongman.com/articles/the-iron-by-henry-rollins/

Πιστεύω ότι ο ορισμός του ορισμού είναι ο επαναπροσδιορισμός. Μα μην είσαι σαν τους γονείς σου. Να μην είσαι σαν τους φίλους σου. Να είσαι ο εαυτός σου. Ολοκληρωτικά.

Όταν ήμουν νεαρός, δεν είχα αίσθηση του εαυτού μου. Όλο κι όλο, ήμουν το προϊόν των φόβων και των ταπεινώσεων που υπέφερα. Φόβο για τους γονείς. Ταπεινώσεις από τους καθηγητές που με αποκαλούσαν "σκουπιδοτενεκέ" και μού 'λεγαν ότι θα κούρευα γκαζόν για να ζήσω. Και τον αληθινό τρόμο που μου προκαλούσαν οι συμμαθητές μου. Με απειλούσαν και μ΄έδερναν για το χρώμα του δέρματος και το μέγεθος μου. Ήμουν κοκκαλιάρης και αδέξιος κι όταν οι άλλοι με πείραζαν δεν έτρεχα σπίτι κλαίγοντας και ρωτώντας τον εαυτό μου γιατί; Ήξερα καλά. Ήμουν εκεί για να με ανταγωνίζονται. Στα σπορ με περιγελούσαν. Ένας σπασίκλας. Ήμουν αρκετά καλός στην πυγμαχία αλλά μόνο γιατί η οργή που με πλημμύριζε κάθε λεπτό που ήμουν ξύπνιος, μ΄έκανε άγριο και απρόβλεπτο. Πάλευα με μια παράξενη μανία. Τα άλλα αγόρια με νόμιζαν τρελλό. Μισούσα τον εαυτό μου συνεχώς. Όσο ανόητο κι αν μου φαίνεται τώρα, τότε ήθελα να μιλάω όπως εκείνοι, να ντύνομαι όπως εκείνοι και να περιφέρομαι με την άνεση ότι δεν θα τις φάω στο διάδρομο, στα διαλείμματα των μαθημάτων. Τα χρόνια περνούσαν κι έμαθα να τα κρατάω όλα μέσα μου. Μιλούσα μόνο σε λίγα αγόρια στην τάξη μου. Σε άλλα κορόιδα όπως εγώ. Μερικοί απ' αυτούς είναι ως σήμερα απ' τους καλύτερους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ. Κάνε παρέα έναν τύπο που τού 'χουν κάμποσες φορές χώσει το κεφάλι στη λεκάνη της τουαλέττας τραβώντας το καζανάκι, φέρσου του με σεβασμό, και θα βρεις ένα φίλο για πάντα. Αλλά ακόμα και με κάποιους φίλους, το σχολείο το σιχαινόμουνα. Οι καθηγητές με ζόριζαν πολύ. Τα αισθήματα ήταν αμοιβαία.

Και μετά εμφανίστηκε ο κύριος Πέππερμαν ως σύμβουλος μου. Ήταν ένας γεροδεμένος βετεράνος του Βιετνάμ και ήταν τρομακτικός. Κανείς δε μιλούσε στο μάθημα του. Μια φορά που τό 'κανε ένα παιδί, ο κύριος Π. τον σήκωσε στον αέρα και τον κάρφωσε στο μαυροπίνακα. Ο κύριος Π. μπόρεσε να δει ότι είμαι σε άσχημη κατάσταση. Και μια Παρασκευή του Οκτωβρίου με ρώτησε αν έχω ποτέ κάνει γυμναστική με βάρη. Του είπα όχι. Μου είπε ότι θα σήκωνα μερικές από τις οικονομίες μου και θα πήγαινα να πάρω ένα σετ με βάρη 50 κιλών από το κατάστημα Σήαρς. Φεύγοντας από το γραφείο του άρχισα να σκέφτομαι τα πράγματα που θα του έλεγα τη Δευτέρα, όταν θα με ρωτούσε για τα βάρη που δε θα είχα αγοράσει. Και πάλι, με είχε κάνει να νοιώσω ξεχωριστός. Ο πατέρας μου ούτε καν είχε πλησιάσει ποτέ να νοιαστεί τόσο. Τα Σάββατο πήγα κι αγόρασα τα βάρη μα δε μπορούσα ούτε καν να τα κουβαλήσω ως τ' αμάξι της μάνας μου. Ένας υπάλληλος τά 'βαλε σ' ένα καροτσάκι κοροϊδεύοντας με.

 Ήρθε η Δευτέρα και με κάλεσαν στο γραφείο του κυρίου Π. μετά το μάθημα. Μου είπε πως θα μού ΄δειχνε πώς να προπονούμαι. Θα με έβαζε σε ένα πρόγραμμα και θα άρχιζε να με χτυπάει στο ηλιακό πλέγμα, απροειδοποίητα, στο διάδρομο. Όταν θα μπορούσα ν' αντέξω τη γροθιά, τότε θα ξέραμε ότι κάτι κάναμε. Ποτέ δε θα έπρεπε να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέπτη ή να πω σε κάποιον στο σχολείο τί έκανα. Στο γυμναστήριο μου έδειξε δέκα βασικές ασκήσεις. Πρόσεχα, όσο δεν είχα προσέξει ποτέ σε κανένα από τα μαθήματα μου. Δεν ήθελα να τα κάνω θάλασσα. Πήγα σπίτι εκείνο το βράδυ και ξεκίνησα κατ' ευθείαν.

Πέρασαν βδομάδες και μια στο τόσο ο κύριος Π. μού 'ριχνε μια και με ξάπλωνε στο διάδρομο, ενώ τα βιβλία μου πετούσαν στον αέρα. Οι άλλοι μαθητές δεν ήξεραν τί να σκεφτούν. Μπορούσα να καταλάβω τη δύναμη μέσα μου να μεγαλώνει. Μπορούσα να το νοιώσω.

Αμέσως πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων, πήγαινα προς την τάξη για μάθημα και από το πουθενά εμφανίστηκε ο κύριος Π. και μού 'δωσε μια στο στήθος. Γέλασα και συνέχισα να περπατάω. Μου είπε ότι τώρα μπορούσα να κοιταχτώ στον καθρέπτη. Πήγα στο σπίτι, έτρεξα στο μπάνιο και σήκωσα τη μπλούζα μου. Είδα ένα σώμα κι όχι απλώς ένα κέλυφος που φιλοξενούσε το στομάχι μου και την καρδιά μου. Οι δικέφαλοι μου φούσκωναν. Οι μύες του θώρακα διαγράφονταν. Ένοιωθα δυνατός. Ήταν η πρώτη φορά που μπορούσα να θυμηθώ, ότι είχα συναίσθηση του εατού μου. Είχα καταφέρει κάτι που δε μπορούσε να μου το πάρει κανείς. Δε σήκωνα μα...ίες.

Μου πήρε χρόνια για να εκτιμήσω πλήρως τα μαθήματα που πήρα από το Σίδερο. Σκεφτόμουν ότι είναι αντίπαλος μου, ότι προσπαθούσα να σηκώσω αυτό που δε θέλει να σηκωθεί. Έκανα λάθος. Όταν το Σίδερο δε θέλει να σηκωθεί από τη βάση, είναι το πιο ευγενικό πράγμα που μπορεί να κάνει για σένα. Αν πέταγε ψηλά και τρυπούσε το ταβάνι δε θα σε μάθαινε τίποτα. Αυτός είναι ο τρόπος που σου μιλάει το Σίδερο. Σου λέει πως το υλικό με το οποίο γυμνάζεσαι είν' αυτό που θα φτάσεις να μοιάζεις. Ότι αυτό στο οποίο εναντιώνεσαι, πάντα θα εναντιώνεται σ' εσένα.

Δεν ήταν παρά προς το τέλος της δεκαετίας των είκοσι που κατάλαβα ότι με το να γυμνάζομαι με βάρη, είχα κάνει ένα μεγάλο δώρο στον εαυτό μου. Έμαθα ότι τίποτα καλό δεν έρχεται χωρίς προσπάθεια κι ένα συγκεκριμένο ποσοστό πόνου. Όταν τελειώνω ένα σετ που με έχει κάνει να πάθω σπασμούς, ξέρω περισσότερα για τον εαυτό μου. Κι όταν κάτι γίνεται άσχημο, ξέρω ότι δε μπορεί να είναι τόσο άσχημο όσο εκείνη η προπόνηση.

Συνήθιζα να μάχομαι τον πόνο, μα πρόσφατα μου έγινε ξεκάθαρο: ο πόνος δεν είναι εχθρός μου, είναι ο δρόμος μου για το μεγαλείο. Μα όταν δουλεύει κανείς με το Σίδερο, πρέπει να είναι προσεκτικός και να ερμηνεύει σωστά τον πόνο. Οι περισσότεροι τραυματισμοί που εμπλέκεται το Σίδερο, προέρχονται από εγωϊσμό. Κάποτε σήκωνα επί εβδομάδες βάρος για το οποίο το σώμα μου δεν ήταν έτοιμο και μετά, επί μήνες δε μπορούσα να σηκώσω τίποτα βαρύτερο από... το πηρούνι. Προσπάθησε να σηκώσεις αυτό για το οποίο δεν είσαι προετοιμασμένος και το Σίδερο θα σου διδάξει ένα μικρό μάθημα για τους περιορισμούς και τον αυτοέλεγχο.

Ποτέ δε γνώρισα κάποιον πραγματικά δυνατό που να μην έχει αυτοεκτίμηση. Πιστεύω πως πολλή από την περιφρόνηση που πηγάζει είτε εσωτερικά ή εξωτερικά, περνιέται για αυτοεκτίμηση: η ιδέα να εξυψώνεις τον εαυτό σου, στηριζόμενος στους ώμους κάποιου άλλου αντί να το κάνεις μόνος σου. Όταν βλέπω τύπους να γυμνάζονται για αισθητικούς λόγους, βλέπω τη ματαιοδοξία να τους ντροπιάζει κατά το χειρότερο τρόπο, σαν καρικατούρες σε περιοδικά του συρμού όπου εκτίθεται όλη η ανισορροπία και η ανασφάλεια. Η δύναμη αποκαλύπεται διαμέσου του χαρακτήρα. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε φουσκωμένους μπράβους που οπλοφορούν και του κυρίου Πέππερμαν.

Η μυϊκή μάζα δεν ισούται πάντα με δύναμη. Δύναμη είναι η ευγένεια και η ευαισθησία. Δύναμη είναι να καταλαβαίνεις ότι η ισχύς σου είναι και φυσική και συναισθηματική. Ότι προέρχεται και από το σώμα και από το μυαλό. Και απ' την καρδιά.

Ο Γιούκιο Μισίμα έλεγε ότι δε θα μπορούσε να απολαύσει την αξία του έρωτα αν δεν ήταν δυνατός. Ο έρωτας είναι ένα τόσο ισχυρό και αφόρητο πάθος που ένα αδύνατο σώμα δε μπορεί να το αντέξει για πολύ. Κάποτε ήμουν ερωτευμένος με μια γυναίκα. Τη σκεφτόμουν περισσότερο από ποτέ, όταν ο πόνος που μου είχε προκαλέσει μία προπόνηση διέτρεχε το σώμα μου.

Την ήθελα με όλο μου το είναι. Τόσο, που το σεξ ήταν μόνο ένα κλάσμα από τη συνολική μου επιθυμία. Ήταν η μοναδική τόσο έντονη ερωτική επιθυμία που έχω νοιώσει, όμως ζούσε μακριά και δεν την έβλεπα πολύ συχνά. Το να προπονούμαι ήταν ένας υγιής τρόπος ν' αντιμετωπίζω τη μοναξιά. Μέχρι και σήμερα όταν προπονούμαι ακούω μπαλάντες.

Προτιμώ να γυμνάζομαι μόνος. Αυτό μου επιτρέπει να συγκεντρώνομαι στα μαθήματα που έχει το Σίδερο για μένα. Το να μαθαίνεις από τί είσαι φτιαγμένος είναι πολύτιμο και δεν έχω βρεί καλύτερο δάσκαλο. Το Σίδερο με έμαθε πώς να ζω. Η ζωή είναι ικανή να σε τρελλάνει. Κι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα σήμερα, είναι σα θαύμα που δεν είμαστε παρανοϊκοί. Οι άνθρωποι έχουν διαχωριστεί από τα κορμιά τους. Δεν είναι πια "όλον".

Τους βλέπω να μετακινούνται από τα γραφεία στ' αυτοκίνητά τους κι από 'κει στα σπίτια τους, στα προάστια. Είναι μόνιμα αγχωμένοι, δεν κοιμούνται αρκετά, δεν τρώνε καλά. Και δε συμπεριφέρονται καλά.  Το εγώ τους ξεφεύγει. Κινητοποιούνται από αυτά που στο τέλος θα τους προκαλέσουν κάποιο βαρύ εγκεφαλικό. Χρειάζονται το Σιδερένιο Μυαλό.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, συνδύασα το διαλογισμό, τη δράση και το Σίδερο σε μία και μόνη δύναμη. Πιστεύω ότι όταν το σώμα είναι δυνατό, το μυαλό κάνει δυνατές σκέψεις. Ο χρόνος που περνάει για μένα μακριά απ' το Σίδερο, κάνει το μυαλό μου να εκφυλίζεται. Κατρακυλάω σε βαθιά κατάθλιψη. Το σώμα μου σταματά τη λειτουργία του μυαλού μου.

Το Σίδερο είναι το καλύτερο αντικαταθλιπτικό που έχω βρει. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αντιπαλέψεις την αδυναμία παρά με τη δύναμη. Όταν το μυαλό και το σώμα έχουν αφυπνισθεί και φθάσει την πραγματική δυναμική τους, δεν υπάρχει γυρισμός, είναι αδύνατον.

Το Σίδερο δε σου λέει ψέμματα. Μπορείς να κάνεις βόλτες έξω και ν' ακούς κάθε είδους κουβέντες, να σε λένε θεό ή να σε λένε άχρηστο ρεμάλι. Το Σίδερο θα σου πει στα ίσα την αλήθεια. Το Σίδερο είναι το καλύτερο σημείο αναφοράς, αυτό που θα σου δώσει όλες τις προοπτικές. Πάντα εκεί, σα φάρος στο πηχτό σκοτάδι. Στο Σίδερο βρήκα τον καλύτερο φίλο μου. Δε μου κάνει νερά, δε μ΄εγκαταλείπει ποτέ. Οι φίλοι έρχονται και φεύγουν. Αλλά εκατό κιλά είναι πάντα εκατό κιλά.

Τα στηθόμπαλλα σου τρέμουν (Παράφραση)

Τα στηθόμπαλλα σου τρέμουν βρε
και το πέος μου ορθαίνουν
αχ! το πέος μου ορθαίνουν βρε
τα στηθόμπαλλα σου τρέμουν

Της στηθάρας σου η ρογούλα
μου ριγάει την ψυχούλα
μου ριγάει την ψυχούλα βρε
της στηθάρας σου η ρογούλα

Τα στηθόμπαλλα σου δείχνεις βρε
βέλη στην καρδιά μου ρίχνεις
βέλη στην καρδιά μου ρίχνεις βρε
τα στηθόμπαλλα σου δείχνεις

Τα στηθάκια σου όξω αν βγούνε βρε
μέσα πάλε να μη μπούνε
μέσα πάλε να μη μπούνε βρε
τα στηθάκια σου όξω αν βγούνε.

Παράφραση (τολμηρή και "σόκιν"), του γνωστού τραγουδιού "Τα ματόκλαδα σου λάμπουν" του συνθέτη Μάρκου Βαμβακάρη (Σύρος 1905 - Αθήνα 1972). Πρωτοδημοσιεύθηκε σε περιθωριακά έντυπα της εποχής, σε άλλη μορφή, όπου στη δεύτερη λέξη του πρώτου και τέταρτου στίχου κάθε στροφής, στη θέση των τεσσάρων πρώτων γραμμάτων υπήρχαν τα τρία γράμματα: β υ ζ -. Επίσης, στη θέση της λέξης ουδετέρου γένους στο δεύτερο και τρίτο στίχο της πρώτης στροφής, αναφερόμενης στο ανδρικό μόριο, υπήρχε η κοινότερη και πιο λαϊκή, αρσενικού γένους. Εδώ μεταφέρουμε την πιο γνωστή και πλατύτερα δημοσιευμένη, αφού οριακά προσπέρασε μερικώς το σκόπελο της λογοκρισίας, εξωραϊσμένη εκδοχή. Αγνώστου παραφραστή - έρευνα, εντοπισμός, τεκμηρίωση: Χ.Δ.Τ. 
Σημείωση: σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες - ως τώρα - πληροφορίες, ο ίδιος (ή αλλος, αλλά με ταυτόσημο ύφος) "δημιουργός", είχε παραφράσει και το πλέον εμβληματικό τραγούδι του ίδιου καλλιτέχνη σε σύνθεση που ξεκινούσε με τους στίχους: "Μία φούντωση, μια στύση, έχω κάτω στ' αχαμνά / οι μαστοί σου μ΄έχουν ρέψει Στηθοκαλλονή γλυκειά". Οι έρευνες για το συγκεκριμένο συνεχίζονται... 

Ωδή στην πολυαγαπημένη μου πίπα

Βασισμένο στο στιχούργημα "Οde to my beloved pipe" του κυρίου Ankur Sharma, όπως δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα http://pipesmagazine.com/blog/pipe-tobacco-poetry/ode-to-my-beloved-pipe/, (πρόχειρη και ελεύθερη μετάφραση: Χ.Δ.Τ.). Σημ. Λατάκια είναι είδος καπνού που υπόκειται σε ειδική επεξεργασία καπνίσματος με αρωματικά ξύλα και βότανα, με χαρακτηριστικό άρωμα και γεύση. Ξεκίνησε και παραγόταν κυρίως στην ομώνυμη πόλη της Συρίας, ενώ πλέον παράγεται και στην Κύπρο. Χρησιμοποείται στα λεγόμενα "Αγγλικά" και "Βαλκανικά"  χαρμάνια καπνού πίπας.

Στ' απαλό καλοκαιριάτικο βράδυ

στο φεγγάρι, νυχτοπούλι ένα άδει

τρεμοπαίζουνε τ' άστρα τ' ουρανού στο σκοτάδι

κι όλα ταιριάζουν, λες με αλφάδι

σαν η πίπα μου ανάβει

Κάθε σκοτούρα και κάθε φροντίδα

τη θέση τους δίνουν στη χαρά, στην ελπίδα

έχω βλέπεις αυτήν την ασφάλειας δικλείδα

και μι' ακόμα γενναία παίρνω μερίδα

απ' τη λατάκια στο κελάρι που είδα

Ο καπνός ανεβαίνει και στριφοργυρνά

όσα πέρασαν σκέφτομαι, κι όσα θα ΄ρθούν, τα στερνά

κι έτσι ο καπνιστής τη ζωή του περνά

μαζί με τις πίπες του κι εκείνος γερνά

κι ο καπνός απαλαίνει κι απωθεί τα δεινά

Δε με κάμπτουν θλίψη και απελπισία

κάθ' αναφτή μου πίπα σα μια οπτασία

για τέτοια ζωή έχω φτιάξει μια φαντασία

σ΄έναν ήρεμο κόσμο, σε σιωπηλή ακινησία

καθαγιασμένη σε μια, κι αγνή ακολασία.

Ιατρική γνωμάτευση

Σημείωση: πληροφορούνται οι εκλεκτοί φίλου του πολυπληθούς αναγνωστικού κοινού, ότι το κείμενο που ακολουθεί ανήκει στο μεταποιητικό λογοτεχνικό είδος της «παράφρασης». Για όσους προβούν στη βιαστική κρίση πως είναι ακαταννόητο (οι οποίοι προφανώς δεν είναι συνάδελφοι ιατροί), πληροφορούμε ότι και το πρωτότυπο που αφορά ένα υπερηχογράφημα άνω – κάτω κοιλίας (στη διάθεση ασφαλώς, όσων το αιτηθούν) είναι ομοίως αν όχι περισσότερο ακόμη.

Ημερομηνία

Ονοματεπώνυμο ασθενούς

Tίτλος εξετάσεως

Το ήμαρ προσβλέπεται με απόχρωση στα ενδότερα υπερφυσικά μεθόρια και με παραφυσικό ολόγραμμα. Κατά κύματα υπόμνηση στην ιθαγένεια του συνολικού παρεμβύσματος η σημασία της οποίας είναι ασύμβατη με σημαντικού βαθμού  (Scale Omega Alpha Gamma) οστεώδη καθίζηση. Κομψή στύση με περίμετρο περίπου μερικά – όχι τίποτα σπουδαίο – χιλιοστογραμμόμετρα στο υποτμήμα ΧV του αμφιδέξιου ιπποτικού κλωβού.

Δεν εγκρίνεται σύσταση των άμφω και μεσοαισθητών χοηφόρων αρνίων.

Η ελπιδοφόρος δύση αφίεται μαζί με απολήξεις κοκκοπυρίτιδος. Εποπτεύονται στιβαρές οξυρρυγχογόνες παρεμβολές στο ανάχωμα της (ολιγότερες των δεκατό) με μέση δαχτυλίδι και περίπτερο 4 χιλιοστογραμμόμετρα. Η ακριβότερη με ερπίμετρο 8 κοντακόμμα ολαπέντε (και ήδη προτεινόμενη σύσφιξη στο ηθικόν της) στο λιμένα έμμισθη. Αίρουν χαρακτήρες κακούς με τους άλλους των πλατυπόδων. Δεν προσφέρεται αφασικό υπερκαθήμενο στην ολότητα της.

Κατά τον ιπποδυναμικό έλεγχο με ασπρόμαυρο και παλινδρομικό  COUPLER η σιαμαία φλέβα εξεμβάλει εκτοπλασματική συνίζηση ζωής, ενδοτικότητα και επιταχύνσεις εκροής.

Το πάντερμο απολύεται με σεισμολογική υπερτροφολογία και υπόλοιπο χωνί στην αστική ματαίωση.

Ο μαικήνας απιονίζεται με συνολικό μέγεθος, αρχίγραμμα και οικογένεια χωνί στην αστική ματαίωση.

Οι εχθροί αποσυντονίζονται με καλολογικό στέλεχος και ακοόγραμμα.

Ενδιαφέρον το πάχος και η οικογένεια του φαλλού τους.

Δε συμφύρεται αισθησιακό περιεχόμενο ουδέ και έκταση των πολύ κλαδικών τους αφηγημάτων.

Λιτή, φυλλώδης βρύση με ενδόμετρο 12 χαυλιοστά στην αμεσότητα του ακροδεξιού εχθρού.

Η τεφροδόχος του μύστη αντέχεται με κινησιολογικό στάχωμα χωρίς θηριώδεις προσθοβολές και αισθησιακό περιεχόμενο στην φαυλότητα της. Δεν ποτετηρείται αστόλυμα όρων στην πίστη μετά τη φρούρηση.

Ο παραστάτης δικάζεται με σέπια σύνθεση αρχόμενη του βεληνεκούς του και παραμέτρους 4,5 x 3 x 4 κυβικά εγκαντοσθά (ευτάρσια αριστερόδεξη και ποδοκέφαλη αστύμετρος αχλύσταχυα) και αργολογικό σπόγγο με 69 εγκυβεστά. Ασφαλτοστρώσεις στην χειρωνακτική του γράψα (επίτοκες κραταιάς πλησμονής).

Δεν αλιεύεται δνείστερη ενωπερνωτινοϊκή φυλορροή.

Συμπέρασμα:

·         - Μικρού παιδιού αγχώδης προώθηση γούπατος

·         - Απαλή κλιματική πίστη

·         - Σαραγλοί πλατύποδες κρινοδόχου πίστης (ο καλύτερος με φύσει υποσφαινόμενη επίκριση στο ενδέλεχος του)

·         - Σαχλή φυλλώδης κρούστα δεξιού αφρού

·         - Χλέπια ανερχόμενη υπεροψία παραβάτου νωρίς ιστόλημμα πούρων στην κρύπτη μετά την φόρτιση

Ο Ιατρός

Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης

Ειδικός Ανοσιερολόγος

Η Επίσκεψη

Τραγούδι ("The Visit") του Αμερικανού τρaγουδοποιού Jackson C.Frank, 1943 – 1999, μουσική και στίχοι στο σύνδεσμο, (απόδοση Χ.Δ.Τ.)

Σαν είπα πως είσ' όμορφη

κει τό 'πα χρόνια πριν

Κάθε αντίσταση άφησα

αλλά δεν είπα Αμήν

Κι όταν τα χέρια σου ύψωσες

φως για να με γεμίσεις

Μ' έκανες βρέφος το πρωί

νόμο άγραφο της φύσης

Και το καλοκαίρι φαίνεται

που αρχίζει να τελειώνει

Σαν άνεμος διώχνει φύλλα απ' την αυλή

και έξω τ' απλώνει

"Εκείνος" ότι είμαι όρισες

κι εγώ πως σ' αγαπώ

Κι οι δυο μαζί ορίσαμε

το μέλλον μας κοινό

Φτερά αγριοπερίστερου

χορεύουν στον αέρα

Στρέφονται μες απ' τα κλαδιά

κυλούν αργά πιο πέρα

Στο βουνό όπως περιμένουμε

για τραγουδιού σκοπό

Που ζωντανεύει ότι έχουμε ζήσει

τόσο καιρό

Στην πόλη έχει τρέλλα και κακό

γαλήνη η επαρχία

Στα νησιά είν' η κοσμική ζωή

πόλεμος στην Ασία

Με ξένο διαβατήριο

και μέλι στο ψωμί

Κινούνται κάτι άνθρωποι

σαν κούκλες στη σκηνή

Δεν ξέρουν πού αλήθεια να πιαστούν

στα κύματα, αρπάζονται με νύχια

Αν σώζει ότι ξέρουμε

ας το κάνουμε στ' αλήθεια

Κάθε φορά παν να μας κάνουνε

σκλάβους με παραμύθια

Μικρά κορμιά δίχως μαλλιά

μωρά έρχονται στον κόσμο

Τόσο που είναι παράξενος

μα όνειρο είναι μόνο

Φίδια θαλάσσια από πηλό

που λιάζονται στους βράχους

Θυμίζουνε πώς ήμασταν

σε παλιά χρόνια πάθους

Και πάλι είπα πως εισ' όμορφη

κει τό 'πα χρόνια πριν

Κάθε αντίσταση άφησα

αλλά δεν είπα Αμήν

Κι όταν τα χέρια σου ύψωσες

φως για να με γεμίσει

Με τέτοια ομορφιά απ' την αρχή

μας είχαν ευλογήσει

Και το καλοκαίρι είδα πως ποτέ

δεν παίρνει να τελειώνει

Σαν άνεμος διώχνει φύλλα απ' την αυλή

και έξω τ' απλώνει

και έξω τ' απλώνει

και έξω τ' απλώνει

και έξω τ' απλώνει.

Ο κυρ Αγαθοκλής

Στο κατόπι (παράφραση Χ.Δ.Τ.) του τραγουδιού "Ο κυρ Παντελής", σε στίχους και μουσική Πάνου Τζαβέλλα (1925 - 2009)

Έντρομε άνθρωπε, κυρ Αγαθοκλή

έχεις περίσευμα τρόμου στη γη.

Τα πάντα φοβάσαι, ζεις στα κλεφτά

πάντα κλεφτά, πάντα κλεφτά.

Τις Κυριακές βράδι στη δημοσιά

τρέχεις σαν πίσω σου νά ΄χει στοιχειά.

Έντρομε άνθρωπε, κυρ Αγαθοκλή

ξεπούλησες ήθος, μπέσσα, τιμή,

για να γλυτώσεις τομάρι και βιος

και τώρα υπάρχεις σαν κοκοβιός.

Μακριά από αγώνα μη σκοτωθείς

"σώνεσαι βρε, σκυφτός αν σταθείς".

Έντρομε άνθρωπε, κυρ Αγαθοκλή

είν' σαν κι εσένα, κι άλλοι λαγοί

σκουλήκια, σέρνουνται με μούρη λερή

επιβιώνουν και περνούν οι καιροί.

Φλουριά να έχεις, σεντούκια παρά

κι όλο να χώνεις στον κουμπαρά.

Έντρομε άνθρωπε, κυρ Αγαθοκλή

ζήση εδιάλεξες, φριχτή, σερπετή.

Το γλέντι δε χάρηκες ή το κρασί

το άθλιο σ' ένοιαζε μοναχά το πετσί.

Πέρα οι ιδέες για λευτεριά

όλο κάποια κομπίνα είχες συ στα σκαριά.

Άσε άλλους να δέρνουνται κυρ Αγαθοκλή

να χάνουν, να καίγουνται για πιο καλή

επαύριο πού ΄ρχεται των παιδιών και των νέων

"ελπίδες" λες "ψέφτικες, ονείρων σπουδαίων".

Κι αν φτάνει η ώρα κυρ Αγαθοκλή

λες που καθάρια θα παραδώσεις ψυχή;

Χα! Θ' αφήσεις πίσω για πιο μετά

μια χούφτα κόκκαλα, ατιμασμένα κι αυτά.

Έντρομε άνθρωπε, κυρ Αγαθοκλή

σκιαγμένε, προδότη, συ φασουλή,

το δώρο σπατάλησες του Μέγα Θεού

στα μέρη το πέρασμα του κόσμου αυτού.

Γενναίοι άνθρωποι, νέα γενιά

θάφτε τους έντρομους στο χώμα βαθιά

ξεχάστε για πάντα τον Αγαθοκλή

το μέλλον μας γνέφει και μας καλεί.

Ήταν ο βρόχος μου

Παράφραση (Χ.Δ.Τ), στους στίχους του Κ.Χ. Μύρη για το τραγούδι 1944 (Ήταν ο τόπος μου), που έχει μελοποιηθεί από το Γιάννη Μαρκόπουλο

Ήταν ο βρόχος μου λάσο

και δόκανο, αίμα και μάβρη

πληγή. Έτρεχα, κρύβομουν

κι όλο στα γόνατα σ' εκλιπαρούσα

εχθρέ μου. Πόσα χτυπήματα

άγρια του κνούτου σου,  άραγε δέχτηκα.

Ήταν τα οστά μου λεπτά και εύθραυστα

τα μούσκουλα μου φτενά.

Λαγού ψυχή μού 'δωκε ο Θεός

κι η μάνα μου η καημένη

και τα παιδιά μου

προσκυνημένο με λογαριάζανε.

Ήταν ο τόπος μου κάποτε ένδοξος

τώρα κάτω από σκλαβιάς ουρανό.

Κάποιος τον πούλησε, κάποιος τον ρήμαξε

κι έχει χαμηλωμένα τα μάτια.

Μα αντί για μένα τ' αγόρια μου κι άλλα

για αφτά που πατάνε, παλέβουν τα χώματα.

Φήμες για πόλεμο

Μετάφραση (Χ.Δ.Τ.) των στίχων του τραγουδιού "Rumours of War", του Άγγλου τραγουδοποιού και ακτιβιστή Billy Brag

Στρατιώτες παρελαύνουν σήμερα στη δημοσιά

ξανά εκεί το απόγευμα ήταν

πάνω κάτω πηγαίνουν σα γλάροι στην αμμουδιά

πριν ξεσπάσει η καταιγίδα

Πρέπει ν΄αγοράσω ό,τι κονσέρβα στα ράφια θα βρω

δοκιμάζουν τακτικά τις σειρήνες

οι τράπεζες αίματος γέμισαν, τα κρεββάτια αδειάσαν

στ΄άσυλα και στα νοσοκομεία

Είδα έναν καταφύγιο να φιάχνει στον κήπο του

και πιάσαμε εκεί την κουβέντα

είπε: "Μπα, δε νομίζω πως θά 'χουμε πόλεμο"

αλλά δε σταματούσε να σκάβει

Καθετί στη ζωή μου που αγαπώ

ξαφνικά να σαρωθεί θα μπορούσε

μα τα πουλιά κελαηδάνε κι οι καμπάνες ηχούν

κι ο ήλιος το πρωί ανέτειλε πάλι

Η ζωή συνεχίζεται όπως και πριν

καθώς η χώρα αργά για πόλεμο πάει.

H υποθήκη μου

Παράφραση (Χ.Δ.Τ.) του εμβληματικού ποιήματος "Η διαθήκη μου" ("Αντισταθείτε"), του Μιχάλη Κατσαρού  (1919 – 1998)

Υποκλιθείτε

σ' αφτόν που βάζει ενέχυρο το μικρό του σπιτάκι

και λέει: θα δουλεύω και θα το πληρώνω.

Υποκλιθείτε σ' αφτόν που κοιτά με δέος το διευθυντή της Τράπεζας

και λέει: Υπόχρεος! Ευγνωμονώ!.

Υποκλιθείτε

στο γυάλινο πύργο της Εταιρίας

στους εξέκιουτιβ μάνατζερ

στα πενταετή επιχειρηματικά σχέδια

στην κρατική αξιοκρατία

στους έκτακτους - μα απαραίτητους - πρόσθετους φόρους

σε μένα ακόμα που σας λοιδορώ.

Υποκλιθείτε

στις Αρχές του τόπου, τους κυβερνητικούς λειτουργούς

κι επευφημείστε τους στις παρελάσεις

στην αυταρχική Κυρία που υποτάσσει

άντρες και τους μαθαίνει τη θέση τους

σε μένα ακόμα που σας λοιδορώ.

Υποκλιθείτε στους πνευματικούς ταγούς, στην Ακαδημία

στον πρόεδρο της Εταιρίας Λογοτεχνών υποκλιθείτε

στις δεξιώσεις, τους χορούς, τις εσπερίδες

τα συνέδρια κεκλεισμένων των θυρών που συναθροίζονται

σχεδιάζοντας το μέλλον μας άνθρωποι επιπέδου

στους ποιητές που γράφουν στίχους αδιανόητους

βάζοντας μια δίπλα στην άλλην λέξεις φανταχτερές

στις ευγενικές φιλοφρονήσεις που ανταλλάσσονται

αναμεταξύ όσων κατάφεραν να εισέλθουνε στους κύκλους.

Υποκλιθείτε στις υπηρεσίες εκδίωξης ομού ως και εξόντωσης

των άθλιων αλλοδαπών

στην υπερήφανη εθνική σημαία μας

σ' όσους μετέχουν της αμυντικής μας βιομηχανίας

και αναπαριστούν με λυρισμό την ηρωική του τόπου ιστορία

στους παιάνες

μα και στα προσκλητήρια των πεσόντων

στις οδαλίσκες που χορεύουν

στη σκόνη της ερήμου

σε όσους έχουν τίτλο διδακτορικό

στους άλλους που πλούτισαν απ' τα εμπόρια

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας λοιδορώ υποκλιθείτε.

Τότε μόνο μπορεί να απολαύσουμε την ασφαλή ζωή

που δίνει η Ανελευθερία.

Είμαι ερωτευμένος με τα πόδια σου

Βασισμένο στο τραγούδι "Είμαι ερωτευμένος με τα μάτια σου" σε στίχους Κώστα Κοφινιώτη (1915 - 1987), μουσική Γιάννη Βέλλα (1909 - 1999) και πρώτη ερμηνεία της Χρυσούλας Στίνη (... - ...), σε παραλλαγή ποδολάγνου/παράφραση Χ.Δ.Τ.

Αχ! τα δυο σου πόδια όλο νάζια

μου γεννήσαν πάθη και μαράζια

κάθε μου αγάπη έδιωξα παλιά

και γυρνώ μες στα καλτσοπουλιά

Τα νύχια σε τί χρώμα θα βαφτούνε

τακούνια ή σανδάλια αν φορεθούνε

άλλο δε μπορώ για να σκεφτώ

κι άλλα πόδια να ερωτευτώ

Είμαι ερωτευμένος με τα πόδια σου

σαν τρελλός με έξαψη τα θέλω

τις θεϊκές πατούσες και τις φτέρνες σου

μα και τα φίνα δάχτυλα λατρεύω

Ένα ζευγάρι γόβες δώσμου χάρισμα

ή τα παλιά λιωμένα πέδιλα σου

χόρεψε μου ύστερα ξυπόλητη

και να! όλο μου το βιος στην αγκαλιά σου

Οι φλέβες ξεχωρίζουν και πετούνε

αλυσιδάκια τον αστράγαλο κοσμούνε

τα πόδια αυτά αχ! ανάβουνε φωτιές

πάλι τα ονειρευόμουνα εχθές

Μπρος τους σβήνουνε όλα τ' αστέρια

κι οι ποδολάγνοι έρχονται στα χέρια

πόδια που όποιος τα δει μόνο μια φορά

θεία τύχη είναι... ή συμφορά.

Κλωντίν

Τραγούδι ("Claudine") του Stanley Brinks από το δίσκο "New Cologne" - 2011, στίχοι εδώ  και εκτέλεση εδώ, απόδοση στίχων Χ.Δ.Τ.

Πού ήσουν τρεις με τέσσερις;

πού ήσουνα Κλωντίν;

δεν ξέρω πού 'μουν στις τέσσερις

δεν ξέρω και πιο πριν

κύριε διοικητά μου, ξέρεις δύσκολα

πέρα έβγαλα τη νύχτα αυτήν

και γι άλλους ήταν δύσκολη

και τους ξέρεις καλά Κλωντίν

καινούρια είμαι στην πόλη αυτήν

και σελίδα στο μητρώο -λέω- θά 'χω λευκήν

ξένη είσαι στην πόλη αυτήν

μα να ο φάκελλος σου Κλωντίν.

παντρεύτηκες μια στο Άρκανσας

και στο Μέην παντρεύτηκες δυο

παντρεύτηκα στο Άρκανσας;

όνειρο νόμιζα πως είδα κακό

άσε τον άλλον ανάσα να πάρει

να βοηθήσω θέλω, ήσουν μόνο δεκαεπτά

ανάσα να πάρω, να βοηθήσω θέλω

Κλωντίν είσαι τόσο γλυκειά

του Φρανσουά Λαγκλάντ μύριζε η ανάσα

και γύριζε έτσι δίχως σκοπό

όταν διάβασα πως σκοτώθηκε

γύρεψα άλλο ένα ποτό

έλα μαζί μου να φύγουμε

μες στα πολλά τα στοιχεία θα χαθούν

έλα να φύγουμε και ποτέ

Κλωντίν δε θα μας βρουν

άσε με να πιω ένα ακόμα ποτό

ένα όμορφο ν' ακούσω σκοπό

Κλωντίν κι εγώ μαζί σου θα πιω

κι αξίζεις τον πιο ωραίο σκοπό

πού ήσουν τρεις με τέσσερις;

πού ήσουνα Κλωντίν;

δεν ξέρω πού 'μουν στις τέσσερις
δεν ξέρω και πιο πριν.

Χοντρομπαλού

Με βάση το τραγούδι "Περιμπανού" - 1983, του Μάνου Χατζηδάκη (1925 - 1994), ερμηνεία Δήμητρας Γαλάνη, σε στίχους Νίκου Γκάτσου (1911 - 1992), παράφραση στίχων Χ.Δ.Τ.

Χοντρομπαλού τη λέγαν τα παιδιά Χοντρομπαλού
και ήταν εκατόν σαράντα κιλά
στις σάρκες της ετύλιγε κάθε πλάσμα του Θεού
κι είχε μία πελώρια καρδιά

Τα βράδια όμως την έπιανε παράπονο
κι έκλαιγε ώρα πολλή σιγανά
αχ! σε τί κόσμο σκληρό και άπονο
πελαγωμένα τόσα ορφανά

Χοντρομπαλού την έλεγα κι εγώ Χοντρομπαλού
κι ας μη με είχε ακούσει κανείς
τώρα είναι λαμπρό άστρο στο βυθό του ουρανού
που με την ψυχή μόνο θα δεις

Τα βράδια όμως την πιάνει το παράπονο
και κλαίει ως να ξημερώσει πικρά
αχ! σε τί σκληρό κόσμο και άπονο
πελαγωμένα πόσα ορφανά.