Ο στρατιώτης του Θεού

Πότε με έχουν κάμψει
αι καιρικαί συνθήκαι
αι ελλιπείς προμήθειαι
αι άδειαι αποθήκαι
ο ανεπαρκής ο αριθμός
των συνοδοιπορούντων
ο θρήνος και ο κοπετός
των δυστυχών πενθούντων
αι βιασθείσαι νεαραί
αι σφαγιασθείσαι κόραι
καθ' όσον είσαι πλάι μου
Κύριε και Εωσφόρε
η πλάνη πίστις αίφνης
με βία θα εκριζωθεί
πεποίηθησιν θ' αλλάξωμε
στον κάθε αφελή
η χάρις Σου με δέος
θε να προσκυνηθεί
ω! ένδοξε Συ Άρχων
ω! Μεφιστοφελή.

Μακάριοι οι ελεηθέντες

Τις λίγες εκείνες
στιγμές μαγικές
που η Χειρ του Θεού
ακουμβά κι ευλογεί
εντροπή είναι κι ύβρις
εις οποιόν αγνοεί.

Γνωρίζεις ταξιδιώτη, περιηγητή, οδοιπόρε, πώς γίνανε αυτά που βλέπεις πάνω στην πλαγιά;

Τί  άλλο είναι οι ξερολιθιές

αυτές που συγκρατούν

τα εδάφη στις αναβαθμίδες

ή τις "πεζούλες" καθώς τις λεν αλλού

ή ακόμα "οχθάρια" ή "χταράκια"

επάλληλα χτισμένες στις πλαγιές

των λόφων και των βουνών του τόπου

λίγα μέτρα γης όπου παρέχουνε

για όσα χωρέσουνε φτωχά σπαρτά

σπυρί μια χούφτα εδώ

και μία παραπέρα

ή λίγες ρίζες με ελιές, αμπέλι

συκιές ή ίσως μυγδαλιές

και άμα έχει κοντά νερό

μπορεί οπωροφόρα ή ακόμα

κηπάρια με λαχανικά

τί συμβολίζουν παρεκτός

το Μόχθο τον τιτάνιο του ανθρώπου

που κάθε μέρα ώρες πολλές

επί δεκαετίες, επί γενιές κατέβαλε   

πάλεψε με τις πέτρες

λιθάρια, αγκωνάρια και ογκόλιθους

το ένα πάνω στ' άλλο να σωριάσει ταιριαστά

χωρίς να νοιώθει - ενώ υπήρχε -

στον ώμο του απάνω ακουμπισμένο

το χέρι του Δημιουργού του

που βλέπει από ψηλά

και χαίρεται ενίοτε κι επικροτεί

τα έργα του πλάσματος που έφτιαξε

και τ' άλλο χέρι υψώνει

σε χειρονομία ιερής

άνωθεν ευλογίας.

Ο αγρός

Καταραμένος τόπος, άγονος, ξερός
άνυδρη γη θρυμματισμένη
πέτρες και σκόνη
κι ούτε ένα δέντρο για να ρίχνει
παρηγορητική σκιά
ούτε ένας θάμνος θαλερός
ένα ανθοφόρο
να ξεκουράζει τη ματιά
και την ψυχή
ούτε δα ένας νεαρός βλαστός
πράσινος, τρυφερός και νέος

στον αγρό του Κεραμέως.

Μεγάλο Σάββατο '017

Οι λουόμενοι

Δεν ειν' μόνο κάθε μέρα
την περίοδο αυτήν
που σταυρώνουμε τον Κύριο και Θεόν
είναι κάθε μία μέρα
σα βροχή στάζει το αίμα
Αυτού εφ΄ημάς
και επί τα τέκνα ημών.


Μεγάλη Παρασκευή '017

Τί απ τα δυο να πω;

Ο Αμπντουλαχμάντ Μακρανεμού, ο Αρνητής

κατήγετο ως ο ίδιος έλεγε

από τη Σμύρνα της Λιβάνου

μέρη ασφαλώς ανύπαρκτα ολωσδιόλου

και είχε της ζωής του σκοπόν βάλει

δια της Αρνήσεως να κατακτήσει

την εαυτού ειρήνη κάποια μέρα

κι αρνείτο ο Μακρανεμού

όσα επίστευε ότι θα φθείρουν

κι εν τέλει θα την φάγουν

την αγαθή ψυχήν του

κι ούτως έλεγε Όχι

στη μισθωτή εργασία

την εκ χρέους στράτευση

τις συγκαταβατικές σχέσεις οικογενείας

τον πληρωμένο έρωτα

τις επιφάσεις, τις μόδες και τα στυλ

τους ψέφτικους φίλους

τις ψέφτικες αγάπες

τους τεχνητούς παράδεισους

και τις κάθε λογής ουσίες

…μέχρις εωσότου όπου εσυνάντησε

έναν ορθόδοξο μοναχό του Άθωνος

και εκατάλαβε λίγο μετά

από τη μόλις σύντομη τη συναναστροφή τους

ότι δια της Καταφάσεως ανοίγονταν ο Δρόμος

αρκεί να βρεις Εκείνον που θέλει και μπορεί

το Ναι ν’ ακούσει

κι εσύ για να το πεις

την Ευλογία και τη Χάρη.  

Καλό Πάσχα 2015

31/3/'015,  στάση λεωφορείου Χαριλάου Τρικούπη και Δερβενίων, Νεάπολη-Εξάρχεια, Αθήνα και οδός Αγησιλάου, Άγιος Θωμάς-Μαρούσι

Χριστός ο Κύριος, Χριστός

εν μέσω μίσους περιβαλλόμενος

από απέραντη Αγάπη

την οποίαν εξέπεμπε εαυτός, Αυτός

εδίδαξε, την διδαχήν πλην όμως

σπανίως τη θυμούμαστε

αλίμονο, το πιο πολύ ξεχνούμε

πως Δύναμη τεράστια να επιδείξει
δύναται τις, γονατιστός.

Φωνές καυγάδες

Είναι φαινόμενο συχνό

ιδίως στις πολυάνθρωπες τις πόλεις

κάθε μέρα βλέπεις γύρω παντού

να εκτυλίσσονται τέτοια περιστατικά

μεταξύ αγνώστων

του υπαλλήλου π.χ. και του πελάτη

η φερ' ειπείν του οδηγού και του επιβάτη

αλλά και μεταξύ γνωστών

στο δρόμο που περπατά ένα ζευγάρι

ή η μάνα και η κόρη

στις σκάλες που κατεβαίνουν του μετρό

και να ξαφνικά ο εκνευρισμός

και να οι φωνές και να ο θυμός

η οργή φουντώνει

βρισιές και απειλές και λόγια που πονάνε

σύρραξη λες και ετοιμάζεται

κανείς να μην υποχωρεί

ούτε να προσπαθεί να συγχωράει

κι αυτός από μακριά παρατηρεί

μ' ένα χαμόγελο σαρδόνιο

λες σα να χαίρεται

(μα αφού στ' αλήθεια χαίρεται)

και πιο καλά βολεύεται

και ξαφνικά μες στα λεπτά

μελαχρινά του δάχτυλα

με τα κάπως μυτερά και γυαλισμένα νύχια

μια πίπα εμφανίζεται

περίτεχνα σκαλίσματα κοσμούν

παράξενο το υλικό

απ' το οποίο είναι φτιαγμένη

που λες πολύτιμο ή ίσως αρχαίο

μπορεί νά 'ναι

μέσα τοποθετείται ένα τσιγάρο χειροποίητο

που περιέχει κάτι σπάνια εξωτικά καπνά

και το χέρι απλώνεται τυχαία προς μια φλόγα

(παντού γύρω του φωτιές)

και το τσιγάρο ανάβει

αυτός ροφά απολαυστικά

και ύστερα νωχελικά

καπνό τον βγάζει απ' τα ρουθούνια

σ' ένα τασάκι από πέτρωμα ορυκτό

από της γης τα βάθη

τη στάχτη του τσιγάρου του τινάζει

που πέφτει μέσα με ακρίβεια

ούτε ένα μόριο έξω

πάντα συγκροτημένος

προσεκτικός, επιμελής
ο Μεφιστοφελής.

Οι πατριώτες

Ε, πατριώτη, τί κάνεις

και πώς τα περνάς;

εκεί στα επέκεινα

εξοβελισμένος τώρα αιώνες

στις μαύρες σελίδες της ιστορίας

και στη συλλογική των ανθρώπων τη μνήμη

ως βδέλυγμα, ο άνανδρος, απαίσιος προδότης

ίσως να είχες τους λόγους σου

δε σε κρίνω – μονάχα απορώ

και με την ευκαιρία της κοινής μας καταγωγής

να σε ρωτήσω παίρνω το θάρρος

πώς μπόρεσες αλήθεια να το κάνεις αυτό

εσύ μεγαλωμένος δίπλα στην κοίτη Του

ασφαλώς ως παιδί στους καλαμιώνες Του θά ‘παιζες

του τρανού ποταμού

της πατρίδος μας έμβλημα

του μυθικού, του μεγάλου Ευρώτα

τον ξέρω καλά

απ’ τις πηγές Του έως την εκβολή

και στα περισσότερα τμήματα της διαδρομής Του

κατά την οποία διασχίζει, αρδεύει, ποτίζει, δροσίζει

τα άγια μας χώματα

πώς μπόρεσες να αλλάξεις και να

ποταμό σου κάνεις έναν που λένε Ευφράτη;

Αχ! πατριώτη σε θυμάμαι συχνά

όχι για τις πράξεις σου μα για το

 –με τη σημερινή του σημασία- όνομα σου

γιατί βλέπεις συχνά δυστυχώς

(φαίνεται έτσι είμαι φτιαγμένος

και είναι κρίμα και ύβρις)

μου μοιάζει η ζωή με Εφιάλτη.

Σημ. Ο Εφιάλτης Ευρυδύμου βέβαια, διόλου Λακεδαιμόνιος Σπαρτιάτης δεν ήταν όπως μαρτυρούν κάποιοι θρύλοι (και ταινίες του Χολυγούντ) αλλά Μαλιέας ή Τραχίνιος όπως αναφέρεται σε ιστορικές πηγές – η πρώτη εκδοχή χρησιμοποιείται εδώ «ποιητική αδεία».

Εμπρός; Ποιός είναι;

Λοιπόν  πες μου τώρα

τα ίδια αν πρεσβεύεις

τα όσα και πριν

γονατιστός, ξαπλωτός σχεδόν

καθώς κείσαι

φριχτά τσακισμένος, αιμόφυρτος

από τα πολύωρα, σατανικά

βασανιστήρια που σού 'χουμε επιβάλλει

να παταχθεί με σκοπό

η αρρωστημένη, αναρχική σου η φύση

που παρά τις αυστηρές ειδοποιήσεις μας

ολοένα συνέχεια κήρυττες

ιδέες, θεωρίες ανήκουστες

προσβλητικές κι επικίνδυνες

για ένα καλά σαν το δικό μας

οργανωμένο, ευνομούμενο κράτος

αγάπη τάχα κι αλληλεγγύη απέραντη

και χάρη η θεία ενός ανώτερου όντος

παναγαθού και υπέρτατου

ικανού να ευλογεί, να συγχωρεί και να σώζει

άυλο, άφθαρτο και παρόν πανταχού

που αμφισβητεί τον Αυτοκράτορα μας ευθέως

να περάσει έτσι  αυτό δε θα μπορούσαμε ασφαλώς

άρα και συνελλήφθεις ωσαύτως

και την ανάκριση προσωπικώς την ανέλαβα

ως ο παλαιότερος και εμπειρότατος όντας

χα! πόσους σαν και σένα πολλούς

δει έχουν τα μάτια μου

και τους συγύρισα όλους δεόντως

μα φτάνει, να μη λέμε, να μη λέμε πολλά

λίγη ζωή -πιστεύω το ξέρεις- σ' απομένει μονάχα

κι είναι στο χέρι σου, μόνο, το πώς

τελευταίες οι στιγμές σου θα είναι

ένα οδυνηρώτατο μαρτύριο αβάσταχτο

ή λύτρωση σε μια μόνο στιγμή

με κοφτερό τόσο που βλέπεις

τούτο δω το μαχαίρι

ότι Τον απαρνείσαι

μια λέξη πες μοναχά

και θα σε δροσερό

τυλίξει ανακουφιστικό το σκοτάδι

έλα, έλα, πια μην αντιστέκεσαι

έλα, πες το, και το κακό θα τελειώσει.

Μα... μα τί είναι ο χτύπος αυτός;

Ποιός στην πόρτα του αδύτου και πώς

έχει τόλμη να φτάσει;

Κοιμηθήκαν λες οι φρουροί;

Έναν έναν ορκίζομαι να τους ξεκοιλιάσω.

Εμπρός; Εμπρός, έμπα σου λέω, ακούς;

Μα ποιός είσαι εσύ,

τί γυρεύεις δω πέρα;

Πώς λέγεσαι, τί είσαι

και γιατί όλο αυτόν τον κοιτάς;

χε, έχει γούστο νά 'σαι δικός του

τις απόψεις του να συμμερίζεσαι άραγε κιόλας

χαχα! Αχαχαχα! να τον πάρεις ήρθες λες, να τον σώσεις.

Απ΄την παράξενη εμφάνιση

και σου τα ρούχα φτωχά

κρίνω υπηρέτης, τουλάχιστον, είσαι.

Στους στάβλους μήπως εργάζεσαι;

Τα γουρούνια βοσκάς;

Ίσως σίγουρα τους βόθρους αδειάζεις

μα και καθόλου δεν αποκλείεται

νά 'σαι από κείνους - α! τους ξέρω καλά,

κι ενώ απλά ξεβρωμάς τον απόπατο

υπερφίαλος και φαντασμένος να λες

πως είσαι λέει "υπεύθυνος υγιεινής του αποχωρητηρίου"...

Λέγε ρε το λοιπόν, τελευταία φορά,

πώς λέγεσαι, τί είσαι;

Πώς; Μπα; Τόσα και τόσα έχω ακούσει

μα αυτό πρώτη φορά

τί σόι όνομα είναι αυτό, τί δουλειά;

και τί τάχα πάει να πει
"Άγγελος Κυρίου";

Ποιός είσαι; Τί είσαι;

Πατριώτη, βόηθα αν μπορείς

έναν ζητιάνο περαστικό

σχεδόν τυφλό

που βρέθηκε στα μέρη σας

και στάθηκε σε τούτον

τον τόπο τον απόκοσμο

που μυρίζει βασανισμό και θάνατο

ώρες είμαι εδώ κι αναρωτιέμαι

ποιός νά ΄ναι ο λόγος

που ο άνθρωπος αυτός

σκαρφάλωσε εκεί πάνω

και κάθεται σε τέτοια

στάση τόσο περίεργη

με τα χέρια του απλωμένα

κι έχει -όπως λεν-

τα μάτια του κλειστά

κι όταν τ΄ανοίγει

δε μπορείς να πεις

αν είν' το βλέμμα του γεμάτο

πόνο ή καταννόηση

κι ούτε μιλά καθόλου

ούτε αποκρίνεται

στις ερωτήσεις που του κάνουν

ούτε αντιδρά

στα λόγια συμπαράστασης

ούτε στις κοροϊδίες

και τους χλευασμούς

άλλοι υποστηρίζουνε

ότι είναι δάσκαλος σπουδαίους

άλλοι, αναρχικός και τσαρλατάνος

πάντως πρέπει να είναι πάμπτωχος

όπως μαρτυρούν τα ρούχα του

αφημένα, σ΄ένα σωρό εκεί πιο πέρα

γόνος επίσης φτωχών ανθρώπων

και ταπεινών, όχι σπουδαίων

εκείνη η πινακίδα

πάνω από το κεφάλι του

γράφει, μου είπαν, το όνομα

και την ιδιότητα του

διάβασε μου αν θες

γιατί τα μάτια μου

δε με βοηθούν

πώς τό' πες; Ιησούς
ο Ναζωραίος, Βασιλεύς των Ιουδαίων;

Βαΐων και κλάδων

Για δες πώς η μοίρα τα φέρνει λοιπόν

η μάνα μου πριν από πόσο καιρό

στην πλάτη της σε κουβάλησε πάλι

ο πατέρας σου δίπλα πεζός

κι εσύ στην αγκαλιά της μητέρας σου βρέφος

ένα αθώο μωράκι

και σήμερα, τριάντα τόσα χρόνια μετά

μαζί στην πόλη να! μπήκαμε

θερμό πλήθος μεγάλο σε δέχτηκε

κι ακόμα πιο ζεστό στο λαιμό μου το χέρι Σου

α!... πόσο περήφανα αισθάνθηκα εγώ

ένα ταπεινό γαϊδουράκι.

Μικρή συζήτηση με δεσμοφύλακα, απομεσήμερο στις Συρακούσες

Σας λέω πάλι Κύριε λοιπόν

πως καθήκοντα χθες ανέλαβα μόλις

να φυλάξω πρέπει τον κρατούμενο αυτόν

εωσότου σε λίγη ώρα από τώρα

θα του επιβληθεί η ποινή του

και τη ζωή θα του πάρουν

Απ' όσα μου εξηγείτε δε γνωρίζω τίποτα

και επιτέλους άνθρωπε πάρε μια ανάσα

πώς κάνεις έτσι; θα πεθάνεις!

μα τί έκανες; έτρεχες μ΄όλες σου τις δυνάμεις;

πώς πάλλεται έτσι το στήθος σου

και η καρδιά σου πώς βροντοχτυπά;

κάθιδρος είσαι απ' την κορφή ως τα νύχια

το πρόσωπο σου έχει συσπασθεί

έχει χαθεί το χρώμα σου τελείως

Ναι, βέβαια ξέρω πως καθήκον μου είναι

όσα μου λες να αναφέρω και θα το κάνω

μα θέλω από αυτό που σκοπεύεις να σε αποτρέψω

αν μη τι άλλο δε θά 'ναι ένας εύκολος θάνατος

οι εκτελέσεις αυτές σχεδόν πάντα είναι πράξεις

σκληρότατης, ασύλληπτης, ανείπωτης βίας...

καλά, καλά, πάω να το πω. Λοιπόν; τ΄όνομα σου Φιντίας;

Ω ξειν αγγέλειν

Ο βασιλεύς μου παρεχώρησ' ακρόαση
ως προς τούτο παράπονον δεν έχω ουδένα
μα εξ΄όσων του είπα δεν άκουσε τίποτα
χα! λες και ήταν η πρώτη φορά...
λοιδωρημένος, δια βίου απόκληρος
κι αγνοηθείς ωιμένα
το χαμό και το φρικτό μακελειό
δια τον εαυτόν του επέλεξε
και τους ολίγιστους που έμειναν
στο πλάι του Έλληνες άνδρες
η αγάπη μου μίσος εγίνηκε
πιο πολύ για το φόβο μου
που δε μπορούσα να διώξω
μα θα συνέλθω κάποια στιγμή
σε καιρούς προσεχείς
διότι θα ζήσω
εις των ελάχιστων διασωθείς
ναι, ομολογώ, μετά την πράξη μου
ετράπην σε ξέφρενη φυγή
από τα στενοτόπια μακριά να βρεθώ
τους λόφους σκαρφάλωσα
κι έβλεπα από ψηλά
το πεδίο της ανέλπιδης ετούτης μάχης
κι όλο ξεμάκραινα ταχύς ως δρομεύς
τα βράχια πηδούσα δεινός ως άλτης
τ΄όνομα μου ρωτάς;... Εφιάλτης.