Η ώρα πρωϊνή και εβάδιζα
περπατώντας πεζή
με κατεύθυνση προς
τον σταθμό του
ηλεκτρικού σιδηροδρόμου
μέσου μαζικής
μεταφοράς δια του οποίου
μεταβαίνω στην
και επιστρέφω από
την εργασία μου
συνήθως
στο σημείο της
διαδρομής που η πορείαμου περνά
επί της κεντρικής
οδικής αρτηρίας
δίπλα από τον του
πάρκου περίβολο
είδα στη στάση
του λεωφορείου αναμένοντα καθιστόν
ένα νέον σχετικώς
ως τριανταπέντε
χρονών έγγιστα άνδρα
άκομψα κατά τη
γνώμη μου ντυμένο
μα απ’ την άλλη ο
τελευταίος είμ’ εγώ
που για γούστο στο
ντύσιμο μπορεί να μιλήσει
πάντως να δηλαδή
θέλω να πω
φόραε αθλητικά
υποδήματα με
κείνα τα γελοία
καλτσάκια κοντά όπως και
κοντό πανταλόνι
«βερμούδα»
και κοντομάνικο
μπλουζάκι
καλοκαίρι βλέπεις
γαρ πλην όμως
ήταν όλα κάπως
«χτυπητά» χρωματιστά
άσε θεόστενα – με
στάμπες από φίρμες
απάνω που σε
μικρότερης (πολύ)
ηλικίας -πες
έφηβο- θα άρμοζαν
συν ένα ζευγάρι
ηλίου υαλιά
κραυγαλέου
σχεδιασμού και μεγέθους
σίγουρα όχι
πρωτοφανές δυστυχώς ως εικόνα
κι άλλοι πολλοί
υιοθετούν τελευταία
τούτον τον
ιδιότυπο ρουχοπαλιμπαιδισμό
και περίμενα με
τέτοια εμφάνιση
στόνα χέρι το
πλαστικύπελλο του Φρέντο να βαστά
ρουφώντας που και
που από το καλαμάκι
και στάλλο το
κινητό οπού να
στέλνει ολοένα
μηνύματα ή
μικρά χαζά βίνετο
να βλέπει
ή να παίζει
κάποιο από κείνα
τα αποβλακωτικά
αλλά τόσο εθιστικά
τα παιγνίδια μα
όμως
όχι και τίποτα
απόλα αυτά παρά εβάστα
βιβλίο χοντρό και
σκληρόδετο
απορροφημένος
διαβάζοντας
μια απ’ τις
τελευταίες σελίδες
Α! μα ήταν αυτή
σπουδαία ανατροπή
να προδικάζεις
δεν πρέπει ποτέ και ιδίως
από την εμφάνιση
όχι να κρίνεις
δε μπόρεσα πλατιά
να μη χαμογελάσω εντός μου
με τη σκηνή
ετούτη που είδα
κ’ εντός μου
επίσης να μην
αναφωνήσω υπάρχει
ελπίδα, υπάρχει ελπίδα.
.jpg)
