Φύσα αεράκι

Είναι ασφαλώς πράγματα πολλά, εκνευριστικά

αλλά δεν υπάρχει ίσως χειρότερο από μια πόρτα που τρίζει

καθώς ανοιγοκλείνει απ' τον αέρα

και τα νεύρα τσακίζει.

Ονόματα ποληομοιοκατάληκτα

Στη Σεβίλλη, στη Σεβίλλη

τον Βασίλη, τον Βασίλη

βρε Βασίλη στη Σεβίλλη

αχ! Βασίλη

Στη Ζυρίχη, στη Ζυρίχη

τον Ευτύχη, τον Ευτύχη

γεια Ευτύχη στη Ζυρίχη

γεια σου Ευτύχη

Στο Βερολίνο, στο Βερολίνο

με τον Ντίνο, με τον Ντίνο

Ντίνο να! στο Βερολίνο

μπράβο Ντίνο

Στη Βαρσοβία, στη Βαρσοβία

η Ζηνοβία, η Ζηνοβία

ε! Ζηνοβία στη Βαρσοβία

α! Ζηνοβία

Στη Φλωρεντία, στη Φλωρεντία

η Κωνσταντία, η Κωνσταντία

ω! Κωνσταντία στη Φλωρεντία

ναι Κωνσταντία

Στο Βουκουρέστι, στο Βουκουρέστι

με τον Ανέστη, με τον Ανέστη

λοιπόν Ανέστη στο Βουκουρέστι

εύγε Ανέστη

Στο Εδιμβούργο, στο Εδιμβούργο

τον Λυκούργο, τον Λυκούργο

ώπα Λυκούργο στο Εδιμβούργο

άλα! Λυκούργο

Στη Γλασκώβη, στη Γλασκώβη

νά 'σου η Νιόβη, νά ΄σου η Νιόβη

φτού 'σου Νιόβη στη Γλασκώβη

κούκλα Νιόβη

Στην Πασαντίνα, στην Πασαντίνα

η Ματίνα, η Ματίνα

χαίρε Ματίνα στην Πασαντίνα

πω πω Ματίνα

Στο Σικάγο, στο Σικάγο

τον Πανάγο, τον Πανάγο

πως Πανάγο στο Σικάγο;

έτσι Πανάγο;

Στο Οντάριο, στο Οντάριο

με το Μάριο, με το Μάριο

καλώς το Μάριο στο Οντάριο

δόξα στο Μάριο

Στην Καρδίτσα, στην Καρδίτσα

τη Μαρίτσα, τη Μαρίτσα

πού ΄ναι η Μαρίτσα στην Καρδίτσα;

να η Μαρίτσα!

Στη Μαδρίτη, στη Μαδρίτη

τη Μελίτη, τη Μελίτη

ολέ Μελίτη στη Μαδρίτη

βάμος Μελίτη

Στη Βοστώνη, στη Βοστώνη

τον Αντώνη, τον Αντώνη

και πού Αντώνη στη Βοστώνη;

εκεί Αντώνη!

Γλέντι στου Φαρφουλά

 

             αφιερωματικό
             δημοσιεύεται κατόπιν της ευγενικής αδείας που παρασχέθηκε
             υπό του αφ-ιερωμένου Δ.Κ.

                                            ευχαριστίες
                                       ο αφ-ιερέας Χ.Δ.Τ. 

Τα παλιά τα χρόνια, στο χώρο των εκδόσεων - βιβλιοπωλείου "Ο Φαρφουλάς", προς την αρχή της οδού Μαυρομιχάλη, πλάι από το ιστορικό κτίριο του Φυσικού - Χημείου, στο κέντρο της Αθήνας, πολλά βραδάκια όταν ο καιρός ήταν γλυκός, αλλά και -συχνότερα- τα μεσημέρια του Σαββάτου, γίνονταν συγκεντρώσεις με αφορμή παρουσιάσεις, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις. Οι φίλοι του Φαρφουλά, βιβλιόφιλοι διάφοροι αλλά και άλλοι ετερόκλητοι, συναθροίζονταν εκεί. Μετά το πέρας της εκδήλωσης, τη συνοδεία αναψυκτικών, οίνου, σπίρτων και μεζέδων, ξεκινούσαν συζητήσεις μεταξύ των παρισταμένων, λέγονταν νέα, χωρατά, ανέκδοτα κ.λ.π. Προοδευτικά η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο ζωηρή και ευφρόσυνη, το κέφι άναβε, ξεσπούσαν γέλια, ανταλλάσσονταν πειράγματα, κάπου κάποιος ξετρύπωνε ή είχε φέρει μαζί του ένα μπαγλαμά, μια λύρα, ένα λαγούτο... Πιάνανε λοιπόν το τραγούδι, μερικές φορές και το χορό. Όταν, με το καλό, η μάζωξη τελείωνε, κινούσε ο καθείς για τον προορισμό του, όλοι ανάλαφροι και ευαρεστημένοι.

Αναπολώ τις εποχές εκείνες και θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου, που μπόρεσα να είμαι εκεί, σε αρκετές από αυτές τις περιστάσεις. Τις προάλλες συνάντησα συμπτωματικά, φίλο παλιό από τις μέρες κείνες. Μιλούσαμε σχετικά και μου ανέφερε ότι είχε τραβήξει ένα μικρό βίντεο με το κινητό του από μια τέτοια γιορτή, θα τό 'ψαχνε και θα μου τό 'στελνε ως ντοκουμέντο. Πράγματι, ο καλός και συνεπής φίλος, μου το έστειλε λίγες μέρες μετά. Συγκινήθηκα παρακολουθώντας το, προσπάθησα να θυμηθώ αλλά δεν είμαι βέβαιος αν ήμουν παρών τη συγκεκριμένη ημέρα. Πάντως, το βίντεο αφορούσε βασικά την εκτέλεση ενός τραγουδιού, μιας "ρεμπετομαντινάδας", οι στίχοι της οποίας εμένα μου φάνηκε να προέκυψαν μάλλον εκείνη την ίδια στιγμή και όχι να ήταν εκ των προτέρων έτοιμοι - γραμμένοι, με άλλα λόγια δηλαδή μιλάμε για προϊόν της παλιάς και σπουδαίας τέχνης του αυτοσχεδιασμού. Επιχείρησα μιαν απομαγνητοφώνηση και μεταφέρω πιο κάτω τα λόγια, με κάποιαν επιφύλαξη (μικρή πάντως) καθώς το περιβάλλον είναι κάπως "θορυβώδες", από γέλια, παλαμάκια και επιδοκιμασίες. Μετά το πέρας της εκτέλεσης ακούγεται θερμότατο χειροκρότημα το οποίο κάποια στιγμή σκεπάζει ή - εκ μέρους αγνώστου - ηχηρότατη αναφώνηση: " Ε ρε γλέντιααα...!".

Ιδού οι στίχοι:

Αντιστάσου στην ανία

με καλή λογοτεχνία

Σύρε στη Μαυρομιχάλη

να ξεφύγεις απ' το χάλι

Πήγαινε στου Καράβολα

και δε θα νοιώσεις άβολα

Κι αν έχεις λίγο τον παρά

θε νά 'βρεις κάποιο Βουτυρά

Όπως κι έργα του Χρηστάκη

πού 'τανε σωστό μορτάκι

Κι ασφαλώς Παπαδιαμάντη

γεια σου Διαμαντή διαμάντι

Μόστρα κούκλα στη βιτρίνα

μέσα όλοι περνάνε φίνα

Βιβλιόφιλοι κι αλάνια

κι ο καπνός κάνει ντουμάνια

Μα κι απ' όξω οι γλεντζέδες

τσίπουρο, κρασί, μεζέδες

Και βαρούνε και το ντέφι

άμα έρχουνται στο κέφι

Ε ρε να ζήσει ο Φαρφουλάς

και να καπνίζει ο λουλάς

Γεια σου ρε φίλε Διαμαντή

που δεν την έχεις και κοντή

Βρε εδώ περνάνε ωραία

όλοι αντάμα και παρέα

Ώπα, ώπα κι ωπαλά

πώς γλεντούν στου Φαρφουλά!

Περί τέχνας διαφόρους προθυμότατος πλην όμως ούτε τόσον δα επιτυχής

 Σαράντα πήχεις έραψα

ένα μονό κολάρο

δυο μήνους ματσακόνιζα

το μεσιανό φουγάρο

 

Ξύλα, μαδέρια κάρφωνα

δε στέριωνε γιοφύρι

τα μερεμέτια μου άστοχα

στο τρυγοπατητήρι

 

Κοπάδια εξολόθρευα

βρώμικες κατσαρίδες

κι απέ τον τόπο γιόμιζαν

σμήνη από ακρίδες

 

Με τσιμεντοκονίαμα

κάλυβα χαραμάδες

μ΄άνοιγαν πάλε πιο βαθές

αμέσως σαν πηγάδες

 

Με τόπι καραβόπανο

σκάρωσα μιαν αιώρα

έπεσεν ο αιωριστής

κ' είναι στο γύψο τώρα

 

Βίδωσα όλους τους αρμούς

με δίχως παξιμάδια

λυθήκαν τα βιδώματα

τ΄άτιμα, τα ρημάδια

 

Εις το μεγάλο τα ταψί

έψεσα μια φτερούγα

και κάθε τζάμι άσπρισα

μες στου χωριού τη ρούγα

 

Εικόνες εζουγράφισα

με κολοβό πινέλο

μια βιόλα κατασκεύασα

χωρίς ούτε σκαρπέλο

 

Η βάρκα μου φουντάρισε

στο πρώτο της ταξίδι

και το κρασί που έβγαλα

το βάνουμε για ξύδι

 

Πα στο κορφί σκαρφάλωσα

στο όρος το μεγάλο

αλλά το ύψος μ' έκανε

τα σωθικά να βγάλω

 

Στην κοπελιά την έμορφη

έκανα μια καντάδα

μα η στρίγγλα μάνα μού 'ριξε

νερά απ' τη μπουγάδα

 

Σα φωτογράφος τράβηξα

τις πόζες εμπνευσμένες

πώς γίνηκε και ήτουνε

στη μέση όλες κομμένες

 

Μέταλλο σφυρηλάτησα

να σάξω δαχτυλίδι

μα βγήκε φάλτσο - τό ΄καμα

του κουδουνιού γλωσσίδι

 

Με το σουγιά εσμίλεψα

το κούτσουρο σε κόρη

ωραίο μου λέγαν ταίριαξες

κι ογλήγορο βαπόρι

...

Έγραψα ποίημα λυρικό

με στίχους αθανάτους

οι αναγνώστες έρχουνται

να με βαρέσουν - Νά τους!

Βίου μέχρι τούδε τετράστιχος αποτίμησις

Μια ζωή γεμάτη όλο λίπος

με όμως δίχως καθόλου ψαχνό

ένα διαρκές ερώτημα "μήπως;"

μα το φως της αλήθειας αχνό.

Τετράστιχο των αλλαγών

Ήταν πολύ ωραία

κράτησε τόσο λίγο

κει που έλεγα να κάτσω

τώρα μάλλον θα φύγω.

Λαϊκόν τριπλοτετράστιχον σφόδρα εκ των μετεωρολογικών υπηρεσιών απογοητευθέντος

Οι αστοχίες είν' πια γνωστές

όξω όλο πέφτουνε οι προγνωστές

κ' έτσι πορεύουμε στα κουτουρού

και στα ελέη του καιρού

Μουσκίδι, καψωμένοι

βρεχτοί και παγωμένοι

έχει γενεί πια άβολο

τραβάτε για το διάβολο

Ενημερώσεις τάχα ακραίων φαινομένων

πού 'ναι τα; δεν τα βλέπω, κ' είμαι δω αναμένων

τα λόγια όπου λέτε, αέρας που φυσά

κάντε βρε έστω μόνο μία πετυχεσά.

 

Απολογία, ασφαλώς μακροσκελής και ενίοτε παραληρηματική, ενός παιδιού της Φάρας

Δεν εφόνισα κανέναν

κύριε Πόλιζμαν εγώ

δώκετε μου ελευθέραν

πέμψατε δια τον φρουρό

Και τα αίματα όλα πόθεν;

κόπηκα στο ξούρισμα

μ' αφού έχω γενειάδα;

να σας πω νανούρισμα!

Μη μου λέτε δαύτο είναι

ολωσδιόλου άσχετο

αντί στέρεο άλλοθι έχω

οίστρο ακατάσχετο

Με αυτόν θα θριαμβεύσω

έμπροσθεν των δικαστών

και του νόμου αντιπροσώπων

ένορκων και θεατών

Με την πάρλα μου θα δούνε

την αλήθεια αλλιώτικα

κι άμα θέλουν τα λέω άγια

κι αν γουστάρουν μόρτικα

Ότι είμαι από σόι

κι από γένος τρανταχτό

ευγενών και ευπατρίδων

κόμηδων εγώ βαστώ

Έτυχε νά 'χουν ξεπέσει

τελευταία θα μου πεις

πού 'ν οι πρόξενοι κ' οι λόρδοι

κ' οι Κυρίες της Αυλής

Είν' ο μπάρμπας καροτσέρης

κ' η θεια καλντεριμιτζού

αδερφό έχω σαλταδόρο

και η γιαγιά μου βοθρατζού

Ο νονός μου πεταλώνει

όνους, ψύλλους, άλογα

ο παππούς μου μπαρμπουτιέρης

πράττει τα ανάλογα

Ετελείωσα σχολείο

(βέβαια το νυχτερινό)

έξι τάξεις πήγα πρώτη

μ' έδιωξαν με το στανιό

Μού 'κοψαν τη μόρφωση μου

την καλή την τύχη μου

υπογράφω τ' αρχικά μου

με μικρό το νύχι μου

Ρίχτηκα στη βιοπάλη

μα πού νά βγει προκοπή

έκανα και το λεμβούχο

ε, ρε, κει να δεις κουπί

Κάτι μικροανομίες

ε, τις κουμαντάριζα

μα ψιλό παιχνίδι μόνο

κι όλο κάτι χάριζα

Στα φτωχά της γειτονιάς μου

χήρες και τα ορφανά

και ηράσθην δεσποινίδα

τσαχπινούλα, μορφονιά

Θα με πάρεις; μ' αρωτούσε

κι έλεα: Αλίμονο!

μα εκείνη το χαβά της

μπούρου μπούρου επίμονο

Σκάσε μωρή σακαφιόρα

και το σκώτι μού 'πρηξες

και να πεις πως πήρα γλύκα;

λίγο μπούτι μού ΄δειξες

Πάει αυτή και πάμε γι άλλα

μία βρήκα τροφαντή

ήταν βέβαια πενηντάρα

μα λαχτάραε νταχτιρντί

Πέντε μήνους με τραβούσε

έρεψα σαν το κερί

έκοψα για να τη βγάλω

όπως όπως καθαρή

Ύστερα έγινα τσιράκι

μες στα λαθρεμπόρια

χρήμα έβγαινε αράδα

φίνα και πανώρια

Μα καρφώσανε ρουφιάνοι

πάει, τσάκισ' η δουλειά

και πλακώσαν αφραγκίες

δώστου πάλε όπως παλιά

Κι έπιασα πια τα τριάντα

μ' ούτε στάλα αναλαμπή

και με λέγανε ρεμάλη

μα δεν είχα τί να πει

Έτσι μού 'ρθε η ιδέα

να γενόμουνα παπάς

όσο νά 'ναι έχεις σέβας

και στα σίγουρα πατάς

Πήγα σ' ένα ιεροράφτη

που το ράσο μού 'ραψε

κι ο μπαρμπέρης πού 'ταν βλάμης

δε με ξανακούρεψε

Ααα, ήρθα βρήκα την υγειά μου

βρήκα και την κλίση μου

αυτή τη δουλειά θα κάνω

είπα ως τη δύση μου

Περασάνε δέκα χρόνοι

μ' ένα βίο ζάχαρη

κι ασ' τους άλλους να χτυπιούνται

μούρτζουφλοι και άχαροι

Πώς δε βρήκαν τώρα ότ' ήμουν

κάλπης, τζούφιος, γιαλαντζή;

Δόξα νά 'χεις λέω Θε μου

και μεγάλε Γιαραμπή

Όλα 'ντάξει και καμπόσο

μια χαρά κονόμησα

και καλά πολύ εζούσα

κι έτσι θά 'ναι νόμισα

Μα αίφνης έπεσε μπροστά μου

Διάολε ο πειρασμός

κι έγινε οργή Κυρίου

και πλημμύρα και σεισμός

Μία μικροπαντρεμένη

μ' ένα γέρο Διεφθυντή

πώς μου γυάλισ' η ρουφιάνα

κι έπιασα το λακριντί

Τέκνο μου η Αρετή είναι δώρο

θείο και εξαίσιο...

κι η κατήχηση επροχώραε

κ' είχε τέλος αίσιο

Μας μυρίστηκε ένας τρίχας

πού ΄ταν θεοσεβούμενος

και στον Τραπεζίτη τά 'πε

πού 'γινε... ηγούμενος!

Μού 'στειλε ένα ντερβίση

να μου πει το "το και το"

και του έριξα αδερφέ μου...

και τον πήραν σηκωτό

Ότι χέρι να σηκώσεις

σ' άνθρωπο άγιο, κληρικό

έχεις κάμει αμαρτία

και τρισμέγιστο κακό

Έτσι έχει η ιστορία

και πριν με δικάσετε

να τα ρίξω άλλη μία

μήπως τα ξεχάσατε;

Πώς; σας έχω εξαντλήσει

με τη φλυαρία μου;

και δεν ξέρετε που θά 'ναι

πόση η αβαρία μου;

Συνεχίζεται την αύριον

τούτη η δικάσιμος;

Κι εγώ ως τότε τί θα γένω;

Έτσι θά 'μαι, στάσιμος;

Φύλαξ, βγάλε δυο τσιγάρα

να φουμάρουμε εδώ

δώσ' μου τό ΄να να τ' ανάψω

τ' άλλο θα το πάρω... εγώ!.

Τετράστιχο πασχαλιάτικο, πανδημίας, δύο χιλάδες είκοσι

Εφέτος πικροπάσχα
και αχαρηλαμπρή
του χρόνου αναστεμένοι
νά 'μαστε και γεροί

Ο Χρήσιμος

Ο Συντηρητής Κτιρίου
είναι Άγγελος Κυρίου
όταν βγαίνει αβαρία
μας προσφέρει σωτηρία

Ό,τι θέλεις αυτόν ρώτα
μας αλλάζει και τα φώτα
και στον καύσωνα ρυθμίζει
το ερκοντίσιον να δροσίζει

Ξεκλειδώνει τα συρτάρια
πού 'χεις χάσει το κλειδί
και καλώδια σου βρίσκει
για την κάθε συσκευή

Άμα κάπου πλημμυρίσει
ξέρει πού ΄ν΄ η διαρροή
και οι διάφοροι αισθητήρες
νά 'ναι πάντα καθαροί

Συντηρείται ο ανελκυστήρας
με δική του μέριμνα
"'γω είμαι δω" είναι σα να λέει
"δούλευε αμέριμνα"

Τσεκ η πυροπροστασία
τσεκ οι εξόδοι διαφυγής
τσεκ η πρόσβαση στο πάρκινγκ
φίλτρων τσεκ της αλλαγής

Τριγυρίζει για ελέγχους
Κυριακή πού 'ν' έρημα
λες και να ξεκουραστεί δε θέλει
κι έχει χρόνου υστέρημα

Όλα κείνος τα φροντίζει
και προσέχει νά ΄ν΄σωστά
πρώτος πάει, ύστερος φεύγει
τρέχει και για τα φυτά

Αχ! καλέ Συντηρητή μας
εκ καρδίας φχαριστούμε
δίχως σε η Εταιρία
πώς θα ήταν ας μη δούμε.

Οι καιροί ου μενετοί, μα δεν έχει ΝτηΝτηΤή

Βρε πώς αλλάξανε τα πράματα
κι έχουμε μπει σε νέα καλούπια
κοντεύει να τελειώνει ο Νοέμβριος
κι είναι γεμάτος ο τόπος με κουνούπια.

Μπορώ να πέσω πολύ χαμηλά

Πες μου ότι δεν το πήρες
το πικρό το γράμμα μου
φέβγει το μυαλό μου γύρες
σα δε σ' έχω αντάμα μου

Μ' αν το πήρες και σωπαίνεις
πώς βαστά η σου η καρδιά
δεν πειράζει, έλα πίσω
σού 'χω ορθάνοιχτη αγκαλιά.

Ο βέβηλος και ο καταραστής

Ποιός έχει κόψει τα κλαριά
και είναι κάτω ολούθε
των πεύκων, των καλόπευκων
να τα λιανίσει τού 'ρθε

Κι έχει γιομίσει η άσφαλτο
χλώρια και πρασινάδα
που να κοπεί το χέρι του
τα δάχτυλα αράδα.

Απάντηση στο ερώτημα "διατί χρησιμοποιώ ολοέν' νηπενθή, παυσίλυπα και υποκατάστατα διάφορα;" με ένα λαϊκό θλιβοτετράστιχο

Γιόμισμα θέλουν τα κενά

και μπάζωμα οι τρύπες

τι είναι σπάνιες οι χαρές

και περισσεύουν λύπες.

Χρόνια πολλά Β. - 2019*

* με χαϊκού και φέτος, του χρόνου σκοπεύω να είμαι πιο πληθωρικός, και του χρόνου!

Λίγοι ή πολλοί
οι στίχοι κάθε χρόνο
μα σε θυμάμαι.

Λαϊκόν οκτατετράστιχον για τους κυρίους Κρόουλεϋ και ΛαΒέϋ*

* Aleister Crowley (1875 – 1947), Άγγλος αποκρυφιλόσοφος, καλλιτέχνης, ορειβάτης
  Anton LaVey (1930 -1947), Αμερικανός αποκρυφιλόσοφος και καλλιτέχνης

Με έξη μάβρες κόττες
και δυο μάβρες γαλές
στο σπήλαιο πάλι κι άλλοι
έκαναν τελετές

Μάβρα κεριά ανάβαν
και άδανε ψαλμούς
ζεστό με το αίμα βάφαν

των βράχων τους αρμούς

Τί σας προσφέρει θά 'θελα
να ξέρω ο Άρχων του Σκότους
ποιά ελπίδα και ποιά Χάρη
θα φέρει στους ανθρώπους

Ο Θεός που εσύ πιστεύεις
είναι πια ανεπαρκής
μόνη οδός και μοίρα
ο Μεφιστοφελής

Το ψεύδος να κρημνίζει
είδωλα απατηλά
χαρά, ευδαιμονία
ζωή χωρίς βραχνά

Δίχως να περιορίζουμε
την κάθε επιθυμία
και βίο να διάγουμε
με πλήρη ελευθερία

Για σύμβολο μας έχουμε
όσιο κι ιερό
τη φοβερή Πεντάλφα
κι ανάποδο Σταβρό

Άβριο με την πανσέληνο
στον Άντρον του Πανός
θα μαζευτούμε, έλα
να γίνεις κοινωνός.

Λαϊκόν τετράστιχον θερμού φίλου του θέρους, βαθύτατα αποστρεφόμενου το κρύο, το χειμώνα

Τραγιάσκα του καλοκαιριού
με το χιονιά φοράω
το φως, τον ήλιο οπού ποθώ
για να μη λησμονάω.

Λαϊκόν διπλοτετράστιχον περί της χρησιμότητος ειμή δε και της αναγκαιότητος ακόμη του πόνου εις τον άνθρωπον

Κάθε πόνος βασανίζει
μα και προειδοποιεί
τη φροντίδα για να δώσεις
στ' άμοιρο σου το κορμί

Μα ο πόνος που δαγκάνει
μ' άγρια λύσσα την ψυχή
σε τί εξυπηρετεί για πε μου
οπού 'σαι έξυπνο πουλί.

Η πρωταγωνίστρια

Χαϊκού για τη Β.

Ωραίο έργο
η κούκλα ηθοποιός
παίζει και πάλι

Αλλάζει ο άνθρωπος;

Για τον Γ.Σ. και τα ηλίθια αστεία, Οδός Μαυρομιχάλη, Νεάπολη - Εξάρχεια, Αθήνα, 26 και 28/10/'017

Και αν του γράφει γέλιο

ή βάσανο, μαράζι

μέτρο, σοβαρότητα

ή χάχανο και χάζι

θέατρο και ψέμματα

ή αλήθεια και ας σφάζει

έξεις αθεράπευτες

θέληση που δαμάζει

δισταγμό και φρένο

ή θάρρος κι όλο γκάζι

σκοτάδι που κυκλώνει

ή μέρα που χαράζει

ήλιο προβλέπει κι έρχεται

κρύο μελετάει, χαλάζι

πέλαγο άπλετο, ανοιχτό

στενούρα και μπουγάζι

σκαρί που σκίζει το νερό

βάρκα τρύπια που μπάζει

να προχωρά , να εργάζεται

να κάθεται, ν' αράζει

να φέρνει αποτελέσματα

χίμαιρες να φαντάζει

να πέφτει, να σηκώνεται

να κλαίει, ν' αναστενάζει

να υπομονεύει, να φρονεί

να χάνεται, ν' αδειάζει

να λύνει τα προβλήματα

αναβολές να βάζει

ν' ανοίγει, να εισδύεται

να κλείνει και να φράζει

να κάνει ότι υπόσχεται

τον ουρανό να τάζει

με λίγα λόγια καθαρά

τη σκέψη του εκφράζει

να υπεκφεύγει, να φλυαρεί

να σκούζει, να φωνάζει

ψύχραιμα πάντα ν' αντιδρά

με όλα να τρομάζει

με σύνεση να οικοδομεί

πρόχειρα να σωριάζει

στέργει για να κουράζεται

καθετί τον κουράζει

ήσυχα όλο να μιλά

ν' ακκίζεται, να κράζει

να μη χωράει πουθενά

σε όλα να ταιριάζει

εκλεκτικά να δέχεται

ή ό,τι βρει να αρπάζει

αλόγιστα να χύνεται

ή με φειδώ να στάζει

κομμάτια ενώνει και κολλά

διαλύει, θραύει, σπάζει

σκέπτεται τις συνέπειες

το αύριο δεν τον νοιάζει

τους φόβους του κατανικά

το πιο μικρό τον σκιάζει

...

τα ξέρει τα ελαττώματα

αγανακτεί και βράζει

και όλο λέει "να κάνω αλλιώς"
μα ο άνθρωπος  δεν αλλάζει.