Ιστορίες μακρόχρονης και δυσβάσταχτης θλίψης: Πλαθολόγιο Χ.Δ.Τ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πλαθολόγιο Χ.Δ.Τ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2016

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (298)

…Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Καλωπσιμμός, ο: υπάρχουν άλλοι που σε αντίθεση με τους άλλους, θέλουν το πιάτο με το κρέας που θα τους σερβιρισθεί να φάνε, πέρα από τις ενδιαφέρουσες γαρνιτούρες και την πολύ καλή ποιότητα, να μην περιέχει επ' ουδενί τους χυμούς του και -Θεός φυλάξοι- το αίμα του. Η διαδικασία παρασκευής του κρέατος κατ' αυτόν τον τρόπο ονομάζεται καλωπσιμμός ή αλλιώς καλοψημός και το προϊόν της είναι... καλοψημένο. Π.χ. "Πόσο ακόμα για τη μπριζόλα του Οράτιου ρε σεις; Θα με τρελλάνετε κοτζαμάν Σεφ! Είναι βρε ίσως ο καλύτερος πελάτης μας. Είναι ανάγκη να το λέω; Εεε;", "Ένα λεπτάκι ακόμα κύριε Αχέροντα και θά 'χει πια... καλωπσιθεί!".

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (297)

Αλογονόμυγα: η μύγα ή το ζουζούνι εν γένει που εγκλωβίζεται στο σώμα φωτιστικού, συγκεκριμένα αλογόνου και μη μπορώντας να βγει, παράγει αυτόν το ήχο, συνδυασμό βόμβου και χτυπημάτων: «Μπζζζζτακτακτακ Μπζζζζτακτακτακ» που στην αρχή απλώς σου αποσπά την προσοχή, μετά από λίγο όμως γίνεται εκνευριστικός και στο τέλος καθίσταται ανυπόφορος και σε κάνει να αναζητάς πάση θυσία ακόμα και μια βίαια λύση. Π.χ. (σε περιβάλλον γραφείων μεγάλης εταιρίας): «Δεν αντέχω άλλο ρε παιδιά, ας τη σκοτώσει πια κάποιος αυτήν την καταραμένη την αλογονόμυγα ή τουλάχιστον ας την ελευθερώσει… Αλλά πώς να φτάσουμε εκεί πάνω; Πάρτε ρε παιδιά τον Βαρλαάμ, τον συντηρητή του κτιρίου να φέρει μία σκάλα… Πώς; Είναι στο γραφείο του διευθύνοντος συμβούλου και κρεμάνε τις καινούριες κουρτίνες; Ε, μα τι να πω πια; Τί να πώ; Ελάτε ρε παιδιά να με κρατάτε, να βάλω μια καρέκλα πάνω στο γραφείο, να σκαρφαλώσω μόνος μου… Τί; Υπάρχει και χειρότερο απ’ την αλογονόμυγα, η φθοριόφθειρα; Πάει αυτή σε φωτιστικά λαμπτήρων φθορισμού και πολλαπλασιάζεται εκεί και κάποια στιγμή πέφτουνε στο κεφάλι του άτυχου υπάλληλου που εργάζεται από κάτω και μετακομίζουν εκεί εκατοντάδες ψείρες; Ε, μα τί να πω πια; Τί να πω;».

Ευχαριστώ Ιωσήφ για τη λέξη που γέννησε το λήμμα

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2015

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (296)

..Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Τζηπιαίσιο, το (περί τέλους): η ευτυχής/επιτυχής κατάληξη/ ολοκλήρωση αυτοκινητιστικής διαδρομής μακρινής, απροσδόκητης και δαιδαλώδους που γίνεται με τη βοήθεια ηλεκτρονικού/δορυφορικού συστήματος πλοήγησης ΤζηΠηΕς. Π.χ. Υπακούοντας την ψηφιακή φωνή της καλής κυρίας στρίψαμε από την Εθνική δεξιά στην παράκαμψη και καταλήξαμε να περιπλανούμαστε για πάνω από 40 λεπτά στο ορεινό οδικό δίκτυο και τα χωριά του Δήμου Αποκορώνου Χανίων (ενώ όπως διαπιστώσαμε αν είχαμε συνεχίσει για περίπου 5 χιλιόμετρα στην Εθνική ευθεία, υπήρχε μία τεράστια ταμπέλα εξόδου και από εκεί το χωριό ήταν στα 500 μέτρα). Έτσι όταν φθάσαμε στην ταβέρνα όλοι οι φίλοι μας ήταν ήδη εκεί και είχαν ξεκινήσει. Ωστόσο οι καρέκλες μας ήταν άδειες, τα πιάτα και οι κούπες μας γεμάτα κι έτσι αμέσως γίναμε κι εμείς συνδαιτυμόνες στο συμπόσιο και περάσαμε πολύ ωραία μετά από αυτήν τη μικρή περιπέτεια που είχε ευτυχώς τζηπηαίσιο τέλος.

Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (295)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Ηθοπηγή: το λήμμα, αγαπητοί αναγνώστες, είναι ασφαλώς μια σύνθετη λέξη με προφανή συνθετικά και όχι όπως θα μπορούσε κανείς να νομίσει και να παραπαλανηθεί, εάν στην αρχή το γνώριζε ηχητικά μόνο (εάν το άκουγε δηλαδή) και να φανταστεί ότι πρόκειται για το ουσιαστικό με το οποίο ονομάζεται τα παλαιότατο και φημισμένο καλλιτεχνικό επάγγελμα στο αρσενικό του γένος, πληθυντικό αριθμό, ονομαστική πτώση, όπως θα ακουγόταν από τα χείλη κάποιου ορεσίβιου πατριώτη μας με βουκολικές καταβολές (οι ηθοποιγοί). Κάθε άλλο. Π.χ. (από το χθεσινό φύλλο της εφημερίδος "Η Μεταμεσονυκτία", απόσπασμα είδησης: "... πλήρης ημερών και 111 ετών "έφυγε" χθες η γνωστή συγγραφέας και Ακαδημαϊκός Βιολέττα Τσιγγολελέτα. Η Κυρία Βιολέττα όπως (απλά) την έλεγαν οι φίλοι, οι γείτονες, οι μαθητές της κ.λ.π. πέρα από το πλούσιο συγγραφικό της έργο θα μείνει στη μνήμη όλων τόσο για την ακόμα πιο πλούσια κοινωνική της δράση όσο και -κυρίως- για τη γενικότερη στάση ζωής της με την οποία ως δυνατός φωτοφάρος ελάμπρυνε τις ζωές και ως ηθοπηγή δρόσισε και ξεδίψασε γενιές πάμπολλων Ελλήνων. Το χώμα ελαφρύ...".

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (294)

Αργοστόλης, ο: άνθρωπος άνδρας ο οποίος τυγχάνει να ονομάζεται, κατά το υποκοριστικόν, «Τόλης» εκ του πλήρους ονόματος φερ’ ειπείν «Απόστολος/Αποστόλης» και ταυτοχρόνως τυγχάνει εξαιρετικά αργός εις όλα: τη σκέψιν, την ομιλίαν, τη γραφήν, τις δράσεις όλες γενικώς, την εργασίαν κ.ο.κ., αυτός είναι ο... βλ. λήμμα. Π.χ. «Αμάν μωρέ! Δε φτάνει που άργησες σαρανταπέντε λεπτά στο ραντεβού, πας τώρα να μας πασσάρεις και φούμαρα δικαιολογία ψέφτικια και θα μας πάρει και καμμιά ώρα ακόμα έτσι όπως τα λες αργά αργάαααα... Ε, όχι φίλε μου! Τέρμα! Σώπαινε. Κουβέντα! Τ’ ακούς; Άντε, πάμε τώρα μην κλείσει και το μαγαζί, ώρα που έχει πάει... Άντε ρε καημένε, πιο γρήγορα, πάρ’ τα πόδια σου πανάθεμα σε, αμάν πια ρε Αργοστόλη, αμάν!...».

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (293)

Πείστης, ο: είναι ο άνθρωπος με πολύ άνω του μέσου όρου ικανότητα πειθούς, π.χ. «Τον πείστη, α! τον πείστη...», «Με ποιόν τά ‘χεις μωρέ;», «Με τον πωλητή στο κατάστημα ειδών ανδρικής ένδυσης», «Και γιατί τον βρίζεις;», «Γιατί μ’ έκανε και πήρα αυτό το κοστούμι όταν του είπα ότι στη φετινή εκδήλωση της εταιρίας θέλω να κάνω μία εμφάνιση ξεχωριστή», «Α, και τί κοστούμι σου πρότεινε;», «Ένα ροζ», «Ε, και το πήρες;», «Ναι», «Ρε τον πείστη...».

Κυριακή 28 Ιουνίου 2015

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (292)

Δημοψήφιος, ο: ο καλούμενος να συμμετέχει σε Δημοψήφισμα, π.χ. «Και δε μου λες Δημοψήφιε, τί σκέπτεσαι να ψηφίσεις στις 5 Ιουλίου 2015 στο κρίσιμο δημοψήφισμα, που το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καθοριστικό για το μέλλον της χώρας, ναι ή όχι, ε; Εμ, εδώ σε θέλω κάβουρα!», «Δε με λένε κάβουρα, μόνο Χρήστο με λένε, μόνο Χρήστο...».

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (291)

Καταπλητικογράφος, ο: ο συγγραφέας (διηγημάτων, μυθιστορημάτων, ποιημάτων - ο ποιητής - , δοκιμίων, μελετών, κριτικών), ο ζωγράφος, ο σκιτσογράφος, ο εικονογράφος, ο φωτογράφος, ο καλλιγράφος και εν γένει ο κάτοχος τέτοιων σπάνιων τάλαντων και χαρισμάτων, που κάνει - κατά δήλωση του - έργα «καταπλητικά» (ο κομπορρήμων, ο υπερφίαλος, ο ανερμάτιστος, ο εγωίσταρος, ο ψωροφαντασμένος, η ψωνάρα), όπως εξάλλου και την ίδια γνώμμη εκφράζουν ένα τσούρμο κόλακες, σφουγγοκωλάριοι, προσβλέποντας τίς οίδε σε τί ανταλλάγματα, εύννοιες, ενσωμάτωση σε κλίκες, ομάδες, παρέες και ελίτ, ότι λοιπόν - καθώς λέγαμε - τα έργα του είναι πάντα(!) καταπληκτικά. Φτου! Όξω ρεεε! Πάλι εκνευρίστηκα αναγνώστη μου, να με συγχωρείς. Εν πάσει περιπτώσει, αυτός είναι ο καταπληκτικογράφος. Όπως άλλωστε αναλύεται με τρόπο εξαιρετικό στο – αντικειμενικά και πέραν πάσης αμφιβολίας - καταπληκτικό κείμενο ανάπτυξης λήμματος που μόλις διάβασες.

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (290)

Χαβαλεδοιάρροια, η: περιπαικτικά πειράγματα και διακωμώδηση της κατάστασης του, προς τον πάσχοντα από δοιάρροια. Π.χ.: Με τί αδημονία και χαρά περίμενες αυτήν την εκδρομή με την παρέα… Και τί ωραία διαδρομή, τί ωραίο μέρος ο προορισμός, τι όμορφο πέτρινο, παραδοσιακό κτίριο ο ξενώνας που νοικιάσατε, μες στα βουνά και μες στα δάση, τι ωραία τούτη η στιγμή το απόγευμα, τριζοβολά το τζάκι κι όλοι μαζεμένοι γύρω με τσιπουράκι ή κρασάκι χαλαρώνετε, χαζεύετε τη φωτιά που καίει δυνατή και περιμένετε να γίνει θράκα για να μπούνε πάνω τα λουκάνικα και τα κρεατικά που ασφαλώς θα τιμηθούν δεόντως, μαζί με τα συνοδευτικά που περιμένουν στην κουζίνα, βυθίζεσαι στην πολυθρόνα και σκέφτεσαι πως «μερικές φορές η ζωή είναι πράγματι ωραία»… μα ξαφνικά… αμάν! τί βίαιη σύσπαση των σπλάχνων είναι αυτή, τί απότομο, αιφνίδιο σφίξιμο στο στομάχι; Βολίδα πας στην τουαλέττα, ίσα που προλαβαίνεις να κατεβάσεις τα παντελόνια, τα βρακιά και.. έκρηξη! Έκρηξη που ακολουθείται από κρουνηδόν αποβολή υγρών, μάλιστα υγρών με το συμπάθιο («νερό με πήγε» που λέει κι ο λαός…). Μπα σε καλό μου, τι έπαθα; Μια ψύξις, κάποια ίωση; Μήπως ήτανε τρόφιμο λες κάποιο χαλασμένο; Βγαίνεις από το μπάνιο κάθιδρος, χλωμός, κομμένα είναι τα γόνατα μα… κι ανακουφισμένος… Ξανακάθεσαι πλησίον της φωτιάς, η ζέστη σα να σε συνεφέρνει κάπως και εύχεσαι από μέσα σου να τέλειωσε ως εδώ, μοιράζοντας «όλα καλά» και «τίποτα» στους φίλους που ρωτάνε τι συμβαίνει, μα δεν περνούν πέντε λεπτά και να τα ίδια πάλι, επανάληψις, ομοία εντελώς, χαμπάρι όλοι παίρνουνε κι αντί (κάνε φίλους να δεις καλό) να σπεύσουν κάποιο ιμόντιουμ να σου δώσουνε ή κάποιο αυτοσχέδιο άλλο γιατρικό, ή να σου πούνε λόγια ενθαρρυντικά, να σου κρατούν το χέρι… αρχίζουν αυτοί χαβαλεδοιάρροια και δούλεμα ψιλό γαζί και καλαμπούρι με τραγουδάκια σκωπτικά: «Οι κάνουλες ανοίξανε και το κρασάκι τρέχει, έελα έελα, και το κρασάκι τρέχει» ή να λεν με ύφος βαρυσήμαντο «δεν τό ‘πε άλλωστε και ο μέγας φιλοσόφος Ηράκλειτος αγαπητοί; Τα πάντα ρει! Τα πάντα ρει!»... και συ να βράζεις από θυμό και λύσσα (δε σού ΄φτανε ο νταλκάς σου) και καμμία να μη βρίσκεις δύναμη συγχώρεσης ή αφεσης, το μόνο που σε κρατά να είναι η ελπίδα ότι κάποια φορά στο μέλλον θ’ αντιστραφεί η κατάσταση και θα βρεθείς εσύ σε θέση ισχύος, με άλλα λόγια ότι «θ΄ αλλάξουνε οι ρόλλοι και θ΄ ανοίξουνε οι... %@λοι!».

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2015

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (289)

Τουρκομούνια, τα: τα Τουρκομούνια είναι (βέβαια) οι προαιώνιοι εχθροί μας, τα αγαρηνά σκυλιά, οι άπιστοι, οι απολίτιστοι τεμπελχανάδες που βύθισαν για αιώνες την Ευρώπη σε βαρβαρικό μεσαίωνα και σκλάβωσαν τη γλυκειά πατρίδα μας για τετρακόσια χρόνια, αλλά –με τη βοήθεια του Χριστού- το Εικοσιένα σηκώσαμε κεφάλι και τους κατατροπώσαμε, τους σφάξαμε, τους κρεμάσαμε, τους πνίξαμε, τους παλουκώσαμε και τους διώξαμε για πάντα πίσω στη βρωμερή τη γη τους και πάλι με την αγάπη του Θεού μια μέρα, θα ανακτήσουμε τις χαμένες, από τα άθλια ζώα αυτά πατρίδες, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι.
Πώς; Τι είπες αναγνώστη; Αν έχω ακούσει τίποτα για τον Μεγάλο Οθωμανικό Πολιτισμό; Για τις τέχνες, τη λογοτεχνία, την ποίηση, την αρχιτεκτονική; Για τα χειροτεχνήματα, τα καλλίγραφα βιβλία, τα αγγεία, χαλκώματα, χαλιά, για τις μυστικές, όλο σοφία αιρέσεις και σχολές, τα παραμύθια, τα τραγούδια; Αν έχω πάει ποτέ στην Πόλη, , στο Αϊβαλί, στη Σμύρνη; Αν έχω προσέξει πόσο μοιάζουμε σα λαοί; Αν δεν έχω δει τις μελαχρινές, τις αμυγδαλομάτες, πανέμορφες Τουρκάλες; Κι αν έχω ακούσει αμανέδες, ταξίμια, μουσικές, αν έχω δοκιμάσει την εκπληκτική κουζίνα, τους μεζέδες, τα γλυκά καθώς και τους καφέδες και τα τσάγια;
Σαν περίεργα μου τα λες αναγνώστη μου… Εγώ βεβαίως είναι γνωστό ότι είμαι αρκετά αμετακίνητος στις θέσεις, τις απόψεις μου στις οποίες όμως έχω καταλήξει μετά από βαθιά μελέτη και πλούσια εμπειρία. Δεν είναι λίγοι όσοι με λεν δογματικό, σε βεβαιώνω πάντως ότι είμαι ανοιχτός στο διάλογο. Όσα μου είπες σοβαρά θα εξετάσω και σου δηλώνω απερίφραστα ότι άμα πεισθώ πως έχεις δίκιο θα… φάω το καπέλλο μου! Αν όμως έχω δίκιο εγώ, δίκαιο είναι εσύ αναγνώστη μου, το φέσι σου να φας και να μη μείνει τίποτα, ούτε τρίχα απ’ τη φούντα!...
Αφερίμ!

Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2014

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (288)

Κουραμπιεδίσκος, ο: είναι δίσκος εορταστικός, περιέχων κουραμπιέδες... - Πω, πω, τί μας λέτε κύριε Πλαθολόγε; Τόσον πια πρωτότυπος; - Κάμε ολίγην υπομονήν καλοπροαίρετε αλλά βιαστικέ μου αναγνώστη: ... περιέχων λέω κουραμπιέδες μίνι, δηλαδή κουραμπιεδίσκους, με άλλα λόγια πρόκειται για λήμμα "δύο σε ένα". Τώρα τί έχεις να πεις; - Απολογούμαι κύριε Πλαθολόγε, που προς στιγμήν έχασα την πίστην μου και μεταμελούμαι ειλικρινώς. - Δεν πειράζει παιδί μου, ο αγαπημένος σου Πλαθολόγος είναι γνωστός για τη μεγαθυμία του. Πήγαινε τώρα να μου φέρεις ένα καφέ σκέτο πολλά βαρύ και μια κούτα τσιγάρα, α μπράβο σου...

Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2014

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (287)

Ξεχάνομαι: σύνθετο ρήμα - χάνω τη συγκέντρωση μου (ξεχνιέμαι) και συνεπεία τούτου χάνομαι, στους δρόμους άγνωστων συνοικιών της πόλης, στη φύση, σε δάση, βουνά, σπήλαια ή ακόμα και στους λογισμούς, τις σκέψεις μου, τις ονειροπολήσεις μου... Υπήρχε κι ένα συγκρότημα, οι "Ξεχάνομαι γιατί ρεμβάζω", αυτά τη δεκαετία του '80, όταν ο πλαθολόγος ήταν νέος αγαπητοί αναγνώστες και από τότε μας έως και σήμερα, τις πιο πολλές φορές, ξεχαμένος.

Παρασκευή 30 Μαΐου 2014

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (286)

Μαστηγούμενος: το λήμμα βασίζεται στη συνήθεια της αυτομαστίγωσης, γνωστή σε πολλές θρησκείες του κόσμου, που ήκμασε ιδιαίτερα την περίοδο του μεσαίωνα, στα καθολικά μοναστήρια (για τιμωρία, σκληραγώγηση, εξαγνισμό, εξιλέωση κ.λ.π.). Ωστόσο, ως έχει, χρησιμοποιείται για να δηλώσει τις ιδιαίτερες προτιμήσεις εξέχοντος μέλους του κινήματος BDSM (αγγλιστί Bondage Discipline Sadism Masochism), οπού οι συμμετέχοντες αναζητούν ειδικές ερωτικές απολαύσεις, παρεκλίνουσες από τις συνήθεις, φερ' ειπείν μέσω του πόνου, του εξευτελισμού κ.ο.κ. Π.χ. - Ρε συ, να σε ρωτήσω κάτι; - Ε, τί; - Χτες στα αποδυτήρια μετά τον αγώνα, παρατήρησα ότι ο Αδόλφος είχε όλο το σώμα του γεμάτο κάτι κόκκινα και μπλαβί σημάδια... πολύ εντύπωση μου έκανε. - Καλά, δεν ξέρεις; - Όχι, τί; - Μεγάλος μαστηγούμενος! - Ε; - Πολλά χρόνια στο BDSM. - Το ποιό; - Καλά, είσαι τελείως άσχετος; - Δηλαδή; ......κ.λ.π.

Σάββατο 10 Μαΐου 2014

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (285)

Ανώμυαλος: αν κάποιος σκέπτεται (και δρα) με τρόπο διαφορετικό από τα ειωθότα, ακόμα και εάν είναι καινοτόμος, προοδευτικός, πρωτοποριακός κ.λ.π. δε θέλει και πολύ να χαρακτηριστεί "ανώμυαλος" και σαφώς όχι με την καλή έννοια. - Έτσι δεν είναι; - Δεν ξέρω. - Τί δεν ξέρεις, λες να μην είναι; - Τί να σου πω; Θέλει σκέψη. - Ε, βέβαια. Θες να το σκεφτούμε; - Μπα, βαριέμαι. - Ε και τί να κάνουμε; - Πάμε να δούμε μπάλλα; - Μέσα, φύγαμε. - Φύγαμε!

Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2014

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (284)

Υπωπόδιο, το: ο τρυφερός γλουτός του ενός που προσφέρεται για την απόθεση του ποδιού του άλλου, σε στιγμές χαύνωσης και χαλάρωσης και ξάπλας και ραστώνης, μεταξύ ατόμων με μεγάλη (εννοείται) οικειότητα, π.χ. ζευγαριού, φιλενάδων, αδερφιών, μαμάς - κόρης κ.λ.π. Π.χ. - Έλα ρε Άννα, μη σηκώνεσαι, και με έχεις τόσο βολέψει με το μαλακό σου υπωπόδιο, ήταν τόσο αναπαυτικά. - Έλα ρε μαμά, θέλω να πάω στην τουαλέττα. - Δε μπορείς να κρατηθείς λίγο ακόμα; - Μαμά!!! - Ουφ... καλά, άντε πήγαινε....

Ευχαριστώ Άννα για τη λέξη που γέννησε το λήμμα

Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (283)

Ενθουσιώδιο: το ζωηρό, χαρούμενο παιδάκι, που όλο γελά, φωνάζει ευτυχισμένο με το παραμικρό, χτυπά τα χέρια του κι αρχίζει να τρέχει γύρω γύρω και να χοροπηδά, ώσπου πέφτει και χτυπά, και τώρα τρέχουν οι γονείς του, το τραύμα να περιθάλψουν, να το απολυμάνουνε με οξυζενέ κι οινόπνευμα φυσώντας συνεχώς για να μην τσούζει, να το καλύψουν με τσιρότα, να το αλείψουν με ιώδιο. αχ! αυτό το μικρό τους τερατάκι, αυτό το μικρό... βλ. λήμμα.

Κυριακή 25 Αυγούστου 2013

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (282)

Γιουφτού: παραφθορά ονόματος και ταυτόχρονα όρος περιπαικτικός, απορριπτικός και απαξιωτικός για ροκ -υποτίθεται- συγκρότημα, υπερεπιτυχημένο εμπορικά σουπεργκρούπ, αποτελούμενο από πουλημένους και εξευτελισμένους σαλτιμπάγκους, απατεώνες, κάλπηδες που καθόλου δεν ντρέπονται να ισχυρίζονται ότι είναι μουσικοί ροκ τη στιγμή που είναι όλοι τους δισεκατομμυριούχοι και μάλιστα ακόμα και να πρωτοστατούν σε διαφόρων ειδών φιλανθρωπικές ενέργειες πάντα με τεράστια κάλυψη και προβολή, χωρίς καν ελάχιστα να τους απασχολεί το μέγεθος της υποκρισίας τους.

Δεν είναι καθόλου απίθανο, ο εμπνευστής του λήμματος να ήταν ο ίδιος εκείνος άνθρωπος που είχε αγοράσει εισητήρια πρώτης θέσης στη συναυλία του εν λόγω τσίρκου, συγνώμμη συγκροτήματος, προ ετών στην Αθήνα, και όταν εμφανίσθηκαν στη σκηνή ο Μητσιμπόνος και η κουστωδία των υπόλοιπων κλόουν, άρχισε να τους καθυβρίζει χυδαιότατα και δυνατά (ν' αγιάσει το στόμα του), να τους κατηγορεί και να τους λοιδορεί και να φωνάζει: "Γιουφτού σας, γιουφτού σας ρε αλήτες, γιουφτού, γιουφτού!" και με κάθε γιουφτού να εξακοντίζει πτύελα που βέβαια ήταν κάπως δύσκολο να καλύψουν το κενό ασφαλείας μεταξύ κοινού και εξέδρας, άσε που αμέσως επενέβησαν οι μπράβοι των γελοίων επί σκηνής ανδρείκελων.

Παρασκευή 9 Αυγούστου 2013

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (281)

Κοιλαρίκι, το: το σκουλαρίκι τύπου πήρσινγκ που φορούν οι γυναίκες στην κοιλιά, στον αφαλό, είναι το... βλ. λήμμα. Π.χ. Είχαμε ανέβει με την Άννα στο Λυκαβηττό για γυμναστική (περπάτημα, τρέξιμο σε ανώμαλο έδαφος, πλαγιές, κατηφόρες, να της δείξω αναρρίχηση στα βράχια κ.λ.π.). Με τις οδηγίες και την παρότρυνση μου, η Άννα άρχισε να σκαρφαλώνει σε ένα σημείο κι εγώ την παρακολουθούσα. Ξαφνικά ξεκόλλησε μια πέτρα που πάταγε, έφυγε λίγο προς τα κάτω, τρόμαξε κι άρχισε να φωνάζει: «Πέφτωωω, αααααα, πέφτωωωωω», έτρεξα και κόλλησα πίσω της με τα χέρια και τα πόδια απλωμένα, ώστε να την συγκρατήσω μη φοβηθεί πιο πολύ και φύγει προς τα κάτω. Η Άννα άρχισε πάλι να φωνάζει πονεμένα: «Ααχ! Μάγκωσε το σκουλαρίκι μου, αααχ! Άου! Άουουου! Πονάωωωω!» Το κεφάλι μου ήταν στο ύψος του δικού της και παρατήρησα ότι δεν είχε σκουλαρίκια στα αυτιά. «Ρε συ Άννα», της λέω, «αφού δεν φοράς», «Όχι! Όχι εκεί! Το άλλο, στον αφαλό, το κοιλαρίκι μάγκωσε!».

Ευχαριστώ Μπεττίνα για τη λέξη και Άννα για την –αληθινή- ιστορία.

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2013

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (280)

Αριστερόστατος: αιθεροβάμων αριστερών πεποιθήσεων, αιωρείται πάνω από τη γη στην οποία μοιάζει να μη μπορεί (και μάλλον ούτε που θέλει) να πατήσει, και μιλάει και μιλάει και μιλάει, με μία ξύλινη και εν τέλει απωθητική γλώσσα, για την επανάσταση, για τα δίκαια της εργατικής τάξης, δυναμικές απεργειακές κινητοποιήσεις, όλοι στον αγώνα, τα ίδια και τα ίδια, μπλα μπλα μπλα μπλα...

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (279)

Παραδεισοίωνος: όταν κάτι μοιάζει εξαιρετικά, θεϊκά όμορφο σε βαθμό που αρχίζει να προκαλεί υποψίες (για τον καχύποπτο, απαισιόδοξο, σκοταδόψυχο εννοείται), τότε αυτό λέγεται... βλ. λήμμα. Π.χ. - Λοιπόν, Θάλεια; - Τί λοιπόν; - Πώς του φάνηκαν τα στούντιο μας του Κου Τσατσαρώνη που μόλις αφίχθη; - -Άσε με καημένη, δεν τα είδες τα μούτρα του; Είμαι φυσιογνωμίστρια εγώ, από την πρώτη στιγμή τον κατάλαβα τί γρουσούζης είναι, "παραδεισοίωνο" το χαρακτήρισε το μέρος, ακούς; Άντε να περάσουνε οι μέρες να ξεκουμπιστεί ο γελοίος. Αμάν πια!