Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Rio de Janeiro blues


Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και -τριες, το ιστολόγιο αποχαιρετά τη χρονιά που φεύγει με ένα ασυνήθιστα μεγάλης έκτασης κείμενο, το οποίο και με έμφαση συνιστά να μην μπείτε στον κόπο να ξεκινήσετε να διαβάζετε γιατί δεν αξίζει τον κόπο.Επίσης εύχεται σε όλους για τη νέα χρονιά, καλή υγεία και δύναμη, και λίγη -όση χρειάζεται- τύχη.
Και του χρόνου.

Ο Σαντιάγκο Ραφαήλ Μπεναλίστου, που όλοι τον ήξεραν και τον φώναζαν "Ράφα" γεννήθηκε και μεγάλωνε σε μία από τις φαβέλες του Ρίο. Λίγους μήνες αφ' ότου ξεκίνησε το σχολείο, κάλεσαν εκεί τη μητέρα του για να της μιλήσουν. Ο νεαρός δάσκαλος που είχε μόλις αποφοιτήσει από την Παιδαγωγική Ακαδημία και σχεδόν επιδιώξει τη θέση αυτή, που όλοι οι συνάδελφοι του προσπαθούσαν να αποφύγουν γιατί τη θεωρούσαν "δυσμενή μετάθεση", είχε το καθαρό μα κάπως ντροπαλό βλέμμα και το ειλικρινές αλλά και σαν κάπως λυπημένο χαμόγελο των καλών ανθρώπων. Της εξήγησε ότι ο Ράφα δεν μπορούσε να παρακολουθήσει τους ρυθμούς των συμμαθητών του, ότι παρουσίαζε "κάποιου είδους υστέρηση" και ότι η μητέρα του θα έπρεπε να σκεφτεί το ενδεχόμενο, ο Ράφα να πάει σε κάποιο ειδικό σχολείο και - σε κάθε περίπτωση - να τον δουν κάποιοι ειδικοί θεραπευτές.
"Υστέρηση", "ειδικό σχολείο" και "ειδικοί θεραπευτές" ήταν βέβαια έννοιες άγνωστες στη φαβέλα. Η μητέρα του Ράφα, στεναχωρημένη, προσβεβλημένη και πεισμωμένη πήρε το γιο της απ' το σχολείο. Κρίμα γιατί η "υστέρηση" του παιδιού δεν ήταν τίποτα που μια συστηματική λογοθεραπεία μερικών μηνών μαζί με κάποια πρόσθετη αγωγή δε θα μπορούσε να θεραπεύσει... αλλά είπαμε, αυτά ήταν άγνωστα στη φαβέλα.
Για να μην μπλέξει ο Ράφα με τα χαμίνια του δρόμου κι αρχίσει σε λίγο καιρό μοιραία να ανακατεύεται με κλοπές, ληστείες, λαθρεμπορία και ναρκωτικά και περάσει τη ζωή του μπαινοβγαίνοντας στις φυλακές ή - θεός φυλάξοι - σκοτωθεί νέος, όπως τόσα και τόσα παιδιά, η κυρία Μπεναλίστου σκέφτηκε μια λύση. Ο ετεροθαλής αλλά αγαπημένος αδελφός της, Μπερνάντο Σοάρες, είχε καλές σχέσεις με τη Μαφία του Ρίο και ειδικά με το παράρτημα της φαβέλας τους, στο οποίο ήταν αρχηγός ο περιώνυμος Δον Αλβάρο ντε Κάμπος. Η έπαυλη του δέσποζε στην κορυφή του λόφου και επόπτευε ταυτόχρονα όλη την απέραντη παραγκούπολη της φαβέλας τους. Πολλά νεαρά παιδιά που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, σαν τον Ράφα, κατάφερναν να βρουν καταφύγιο σε αυτό το προστατευμένο περιβάλλον και να μεγαλώσουν με μια κάποια σιγουριά, μάλλον βέβαια διαχωρίζοντας από νωρίς το δρόμο τους από το μονοπάτι του Νόμου. Υπήρχαν οπωσδήποτε και κάποιοι νεαροί που θέλησαν, και κατάφεραν, να σπουδάσουν ή να ασχοληθούν με το (νόμιμο) εμπόριο, τη ναυτιλία, τον αθλητισμό, πάντα βέβαια υπό την εύνοια της Μαφίας, σε μια δια βίου σχέση σεβασμού και συμπάθειας με αυτήν. Κάτι τέτοιο ονειρευόταν η καημένη, η μάνα του Ράφα. Και πόσο χάρηκε όταν ο αδερφός της, της μετέφερε τη θετική απάντηση.
Ο νεαρός ξεκίνησε λοιπόν. Και αμέσως άρχισαν όλα να πηγαίνουν καλύτερα. Αισθάνθηκε πολύ ευχάριστα στο νέο του περιβάλλον. Όλοι του φέρονταν με καλωσύνη, ευγένεια και ενδιαφέρον, όσο κι αν ακούγεται παράξενο. Γιατί αυτοί οι σκληροτράχηλοι άντρες που υπηρετούσαν τον Δον Αλβάρο, παραβατικοί και παράνομοι όλοι τους, που είχαν κάνει χρόνια στις φυλακές, είχαν διαπράξει αμέτρητες πράξεις βίας, μέχρι και φόνους, που ήξεραν οι περισσότεροι ότι η μέρα που ξημερώνει μπορεί να είναι η τελευταία τους και που δεν είχαν κανένα δισταγμό να φερθούν με ασύλληπτη κακία ή και να αφαιρέσουν ακόμα τη ζωή ίσως και αθώων ανθρώπων... αυτοί οι ίδιοι λοιπόν, έδειχναν σε κάποιες περιπτώσεις απίστευτη, αταίριαστη τρυφερότητα σε ζώα, παιδιά ή ηλικιωμένους. Κανάκευαν τον Ράφα, αστειεύονταν καλοπροαίρετα μαζί του, τον μάθαιναν πράγματα, τον έπαιρναν μαζί τους βόλτες ή στο γήπεδο... Το τραύλισμα του μικρού εξαφανίστηκε. Η εργασία δεν ήταν καθόλου βαριά. Τα παιδιά και οι έφηβοι που ζούσαν στην έπαυλη του Δον Αλβάρο βοηθούσαν σε διάφορες δουλειές του σπιτιού, σερβίρισμα, καθάρισμα, φροντίδα του κήπου και τέτοια. Επίσης μετέφεραν με ποδήλατο διάφορα μικρά δέματα και φακέλλους, σε σημεία της φαβέλας που τους όριζαν, και τα παρέδιδαν σε κάτι περίεργους άντρες και γυναίκες. Ποιός άλλωστε θα υποπτευόταν έναν πιτσιρίκο, ντυμένο με φτωχικά ρούχα, ένα παλιό τρυπημένο σακκίδιο στον ώμο και ένα σαραβαλιασμένο ποδήλατο. Έτσι έκανε τις δουλειές της η Μαφία της φαβέλας, χρησιμοποιώντας παιδιά ως αγγελιαφόρους, ενώ την ίδια ώρα οι άντρες έκαναν άσκοπες βόλτες για να αποπροσανατολίζουν την αστυνομία που μερικές φορές τους παρακολουθούσε. Και ο καιρός περνούσε...
Τις ώρες που δεν είχε δουλειά ο Ράφα, και που ήταν αρκετές, οι άντρες τον άφηναν να κάθεται μαζί τους στο σαλόνι της έπαυλης όπου παρακολουθούσαν στην τηλεόραση ποδοσφαιρικούς αγώνες, ψυχαγωγικά προγράμματα, ντοκυμανταίρ για τη ζωή στην άγρια φύση και άλλα. Αν τυχόν το πρόγραμμα ήταν ακατάλληλο για παιδιά, οι άντρες τον έδιωχναν παρά τις διαμαρτυρίες του. Ανάμεσα στις διάφορες εκπομπές, πριν ή μετά από αυτές, ο Ράφα αναπόφευκτα παρακολουθούσε και αποσπάσματα των δελτίων ειδήσεων, πράγμα που δεν του ήταν καθόλου ευχάριστο, γιατί αυτά έκαναν τον κόσμο να μοιάζει με ένα μέρος απαίσιο και φρικτό, ενώ εκείνος είχε άλλη άποψη... Αυτό πάντως που του έκανε μεγάλη εντύπωση, ήταν που συνεχώς άκουγε για το εθνικό χρέος της χώρας, ότι η Βραζιλία χρωστούσε, ότι η "χώρα μας είναι χρεωμένη" κ.λ.π....
Όλα τα χρόνια που ο Ράφα βρισκόταν στην υπηρεσία του Δον Αλβάρο, δεν ξόδευε ούτε ρεάλι και όλο του το μικρό μισθό τον έδινε στη μητέρα του, η οποία σιγά σιγά με αυτά τα χρήματα έκανε διάφορες απαραίτητες διορθώσεις στη φτωχική καλύβα τους, την έβαψε μέσα και έξω, επισκεύασε το φούρνο αερίου και πήρε για τον εαυτό της δυο τρία φτηνά φορέματα από το μαγαζί με τα κινέζικα ρούχα. Τελικά υπέκυψε και σε μια μεγάλη "πολυτέλεια". Αγόρασε έναν τηλεοπτικό δέκτη και μία τηλεόραση πλάσμα από δεύτερο χέρι. Και μερικά απογεύματα την εβδομάδα έρχονταν σπίτι οι φίλες της, έβλεπαν σήριαλ εκστατικές και μετά έπιναν καφέ, κάπνιζαν και κουτσομπόλευαν χαχανίζοντας μέχρι αργά το βράδυ. Αργότερα η μητέρα του Ράφα ξάπλωνε στο κρεββάτι της, ευχαριστημένη και ανάλαφρη για πρώτη φορά από όταν ήταν κοριτσάκι και μετά από πολλά χρόνια βασανισμένης και δύσκολης ζωής. Και αναλογιζόταν πόσο πολύ αγαπούσε και ευγνωμονούσε το μικρό της αγόρι, που είχε εν τω μεταξύ μεγαλώσει, και πόσο υπερήφανη ήταν γι αυτό.
Αυτό που δεν ήξερε η κυρία Μπεναλίστου ήταν ότι ο Ράφα συγκέντρωνε, σε μηνιαία βάση, από τα φιλοδωρήματα που του έδιναν οι άντρες του Δον Αλβάρο, οι διάφοροι καλεσμένοι και οι επισκέπτες στην έπαυλη, και οι κάθε λογής συνεργάτες στους οποίους παρέδιδε με το ποδήλατο μηνύματα, ποσό ίσο ή και μεγαλύτερο από τον κανονικό μισθό του. Και όλα αυτά τα χρήματα, από τα οποία δεν είχε σπαταλήσει καθόλου, τα συγκέντρωνε σε ένα κουτί από μπισκότα και τα φύλαγε στο ντουλάπι του φτωχικού κοιτώνα του όπου και ήταν απόλυτα ασφαλή καθώς θεωρείται αδιαννόητο για το δεοντολογικό κώδικα της Μαφίας να κλέψεις το σύντροφο σου. Το ποσό που είχε με τα χρόνια συγκεντρωθεί ήταν σεβαστό, στα δε μάτια του Ράφα μυθικό. Και ο νεαρός είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να καταφέρει κάποια στιγμή να διαθέσει τα χρήματα αυτά για έναν ανώτερο και ευγενικό σκοπό. Τελικά κατέληξε πως ο σκοπός αυτός δε θα μπορούσε παρά να είναι η συμβολή του στην τακτοποίηση (που στο παιδικό μυαλό του αυτό σήμαινε μάλλον στην εξάλλειψη) του χρέους της χώρας.
Μια μέρα, όλοι οι άντρες ήταν μαζεμένοι στη μεγάλη σάλα, σε μια συνάντηση που είχε ξεκινήσει από νωρίς και τώρα είχε φτάσει μεσημέρι και η σύσκεψη συνεχιζόταν. Ο Δον Αλβάρο καθόταν στην πολυθρόνα του, τη στερεωμένη πάνω σε ένα βάθρο σε μια άκρη της αίθουσας, σα βασιλιάς στο θρόνο του. Δυο φορές πιο βαρύθυμος απ' ότι συνήθως και πολύ μεθυσμένος, αφού είχε πιεί από το πρωί σχεδόν μια μποτίλια από τα πανάκριβα σκωτσέζικα μαλτ ουίσκυ που αγαπούσε. Οι δουλειές δεν πήγαιναν καλά. Πολλοί αντίπαλοι του στη Μαφία ήθελαν να τον αποκαθηλώσουν. Τα μεγάλα Αφεντικά όλο του επισήμαιναν ότι οι αρχηγοί στις άλλες φαβέλες τα κατάφερναν πολύ καλύτερα. Ότι κόλπο και αν είχε μεταχειριστεί δεν είχε αποδώσει. Κι απ' το πρωί οι επικεφαλής των αντρών του, όλο κακά μαντάτα του φέρνανε, όλο προβλήματα, αναποδιές και αποτυχίες του παρουσιάζανε. Κι αυτός όλο έπινε και βυθιζότανε στο βουβό θυμό και στο ζόφο.
Σε κάποια στιγμή, ο Ράφα μπήκε διστακτικά στην αίθουσα για να αλλάξει τα τασάκια που ήτανε ξεχειλισμένα από σβησμένα τσιγάρα και πούρα. Κοίταζε τον Δον Αλβάρο που στήριζε το κεφάλι με το χέρι του, σωριασμένος στην πολυθρόνα με κλειστά τα μάτια. Συγκέντρωσε όλο του το θάρρος και του απηύθυνε το λόγο, όπως το είχε προσχεδιάσει. Ο φόβος και η ντροπή βέβαια του ξανάφεραν ένα τρομερό τραύλισμα στην ομιλία και ακούστηκε κάπως σαν: "Με με μμμε ό-ό-ό-όοοοό-λλλο το σεβββ-ασ-σμμό Δοδοδον Αλββββ-ββββ-άρο......" και συνέχισε κατ' αυτόν τον τρόπο, με αγωνία μεγάλη και υπερπροσπάθεια να πει στο Δον Αλβάρο πως "τον παρακαλούσε, αυτόν που ήξερε τόσα πολλά και είχε τόσες γνωριμίες, να δεχθεί την προσφορά του Ράφα (έτεινε προς το μέρος του το κουτί των μπισκότων με τα χρήματα) και να τη δώσει όπου έπρεπε για να μη χρωστάει πια η Βραζιλία σε κανέναν".
Την αγωνιώδη, ολιγόλεπτη ομιλία του νεαρού, ακολούθησε παρατεταμένη, παγερή σιωπή από τους έκπληκτους άντρες. Ο δε Δον Αλβάρο, που στα μισά περίπου είχε ανοίξει τα μάτια του, παρατηρούσε τώρα με βλέμμα θολό και σκοτεινό τον νεαρό που στεκόταν στη μέση της αίθουσας και περίμενε την αντίδραση του.
Ξαφνικά, με μια αστραπιαία κίνηση, ο Δον Αλβάρο άρπαξε το τεράστιο πιστόλι του που το είχε ακουμπισμένο δίπλα του, σε ένα τραπεζάκι, το έστρεψε προς τον Ράφα και άρχισε να πυροβολεί.
Η αίθουσα γέμισε καπνούς, βροντή και μυρουδιά μπαρούτης. Το λεπτό κορμάκι του παιδιού χόρευε στον αέρα σαν νευρόσπαστο με κάθε βλήμα που δεχόταν από το πανίσχυρο, βαρύ όπλο. Και μετά ο γεμιστήρας άδειασε, οι πυροβολισμοί σταμάτησαν, οι καπνοί κάπως διαλύθηκαν και οι άντρες είδαν το τσακισμένο κορμί του αγοριού στο πάτωμα ξαπλωμένο, με τα μέλη του σώματος σε ολότελα αφύσικες γωνίες διπλωμένα και μέσα σε λίμνες αίματος, σωματικών υγρών, σκορπισμένου μυικού ιστού και εγκεφαλικής ουσίας...
Εκείνο το απομεσήμερο κόπηκε η ανάσα ακόμα και του πιο σκληρού άντρα του Δον Αλβάρο. Και όλοι αρνούνταν να δεχτούν το θέαμα που αντίκρυζαν τα μάτια τους, την πράξη που μόλις είχε κάνει το αφεντικό τους και το χαμό του μικρού, αθώου Ράφα.
Ο Δον Αλβάρο ξέσπασε τότε με ένα αμόκ οργής, απειλών, ύβρεων και τρέλλας. Παραληρούσε γεμίζοντας πάλι το πιστόλι του να καθαρίσουνε αυτό το χάλι και αν κάποιος έχει πρόβλημα με ότι έγινε να λογαριαστούνε αμέσως άμα ήθελε.
Αναγκαστικά λοιπόν κάποιοι από τους άντρες πήραν την πρωτοβουλία να μαζέψουν τη σορό και να τη μεταφέρουν έξω από την αίθουσα, μέσα σε ένα χαλί που βρέθηκε εκεί, να καθαρίσουν το πάτωμα και να αερίσουν το χώρο. Και τα έκαναν αυτά όλα, συνοφρυωμένοι, αμίλητοι και -όσο κι αν ακούγεται απίστευτο- όταν είχαν γυρισμένη την πλάτη και ο Δον Αλβάρο δεν μπορούσε να τους δει, βουρκωμένοι.
Εκείνος έδωσε εντολή και του έφεραν ένα καινούριο, σφραγισμένο μπουκάλι μαλτ ουίσκυ από το οποίο έβαλε μια τριπλή δόση στο ποτήρι του, το ήπιε μονορούφι, το ξαναγέμισε, ήπιε μια γουλιά ακόμα, άναψε ένα τεράστιο πούρο και έδωσε μια νέα εντολή...   
Ο άντρας που την έλαβε βγήκε από την αίθουσα και γύρισε σε λίγο φέρνοντας μαζί του δέκα περίπου νεαρές μουλάτες, καμμία από τις οποίες δεν ήταν πάνω από δεκαπέντε ετών, ημίγυμνες και φοβισμένες, σχεδόν έντρομες. Ο Δον Αλβάρο τις κοίταγε μία μία εξεταστικά, με μάτια που γυάλιζαν, μέσα από σύννεφα καπνού καθώς έπαιρνε βαθιές ρουφηξιές από το πούρο του και άδειαζε και γέμιζε συνέχεια το ποτήρι του. Τελικά έδειξε με το χέρι του τρία από τα μικρά κορίτσια και παίρνοντας το μπουκάλι μαζί του αποσύρθηκε προς την κρεββατοκάμαρα του, όπου θα του τις πήγαιναν σε λίγο.

Λίγο αργότερα και ενώ ο ήλιος είχε βασιλέψει και το σκοτάδι τύλιγε σιγά σιγά τη φαβέλα μα και την πόλη ολόκληρη, μια κραυγή ακούστηκε από την έπαυλη τον Δον Αλβάρο. Μια κοριτσίστικη κραυγή που ερχόταν από την κρεββατοκάμαρα όπου ποιός ξέρει ποιά διεστραμμένη, ανώμαλη επιθυμία του, προσπαθούσε αυτός να ικανοποιήσει με θύμα την μικρή κοπέλλα.
Και η κραυγή της έσκισε τον αέρα και ταξίδεψε πάνω από τη φαβέλα και ενώθηκε με μια άλλη γυναικεία κραυγή που ακούστηκε σχεδόν ταυτόχρονα από κάποιο σημείο πολύ πιο χαμηλά. Συγκεκριμένα από την καλύβα της μάνας του Ράφα, που στο κατώφλι της είχε μόλις ακούσει το μαντάτο, από δυο άντρες που στέκονταν εκεί με τα κεφάλια κατεβασμένα, αμήχανοι και συντριμμένοι. Και πριν η κυρία Μπεναλίστου αρχίσει να μαδιέται και να μοιρολογάει, οι δυο κραυγές, του κοριτσιού και της μεσόκοπης γυναίκας, ενώθηκαν λες σ' ένα χορό στον ουρανό της πόλης, και τις πήρε ο αέρας πάνω από το λιμάνι, πάνω από τη θάλασσα, μίλια μακριά μέχρι που ένα ρεύμα δυνατό τις σκόρπισε πάνω από τον Ατλαντικό.
Και χάθηκαν.  

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Κυρία Μακ Γκραθ

(Παραδοσιακό Ιρλανδικό πολεμικό τραγούδι, κυρίως γνωστό από τη διάσημη -και εξαιρετική- διασκευή του Μπρους Σπρίνγκστην - μετάφραση: Χ.Δ.Τ.)


"Κυρία Μακ Γκραθ" είπε του λοχία η φωνή
"στρατιώτη θέλεις να κάνω το γιο σου, το Θοδωρή;
με καπέλλο ψηλό και ωραία στολή
κυρία Μακ Γκραθ δεν το θέλεις πολύ;"

Με μένα για γιε με μάνα για γιε
γιε μου μάνα με μένα για γιε
Με μένα για γιε με μάνα για γιε
γιε μου μάνα με μένα για γιε

Η κυρία Μακ Γκραθ ζει στο γιαλό
εφτά χρόνια τώρα μετρά τον καιρό
μια μέρα φτάνει ένα βαπόρι
που μέσα είναι το μικρό της αγόρι
"Ω Καπετάνιε πες μου, που αρμενίζεις,
τις θάλασσες περνάς, τα πέλαγα σχίζεις,
για το γιο μου μην ξέρεις; τον λεν Θοδωρή,
πεθαμένος να είναι η μήπως να ζει;"

Με μένα για γιε...

Ο Θοδωρής βγαίνει έξω απ' τη ρίζα κουτσός
ξύλινα πόδια έχει πια ο φτωχός
τον αγκαλιάζει Αυτή και παντού τον φιλά
"Γιε μου, εσύ είσαι; Βλέπω καλά;
Μεθυσμένος ήσουν ή μήπως τυφλός,
και σου πήραν τα πόδια κι έχεις μείνει χωλός;
Με τα πόδια γυμνά στων νερών την πλημμύρα
περπάταγες και στά 'φαγε η αρμύρα;"

Με μένα για γιε...

"Μεθυσμένος δεν ήμουν και ούτε τυφλός
σαν τα πόδια μου έχασα κι έχω μείνει χωλός.
Μας χτυπούσαν με κανόνια στις πέντε του Μάη,
μια μπάλλα μου πήρε τα πόδια και πάει."
Τώρα όλοι χτυπιούνται, χτυπιούνται και κλαίνε
"δεν έκανες πέρα, μη σε βρει η μπάλλα" του λένε
"Αχ! Θοδωρή της μαμάς σου καμάρι
με ξύλινα πόδια τώρα ποιά θα σε πάρει;"

Με μένα για γιε...

"Όλοι οι ξένοι πόλεμοι" φωνάζω και κλαίω
 "για κάθε μάνα αίμα και πόνος σας λέω.
Κάλλιο νά 'χα το γιο μου όπως ήταν παιδί
παρά Ναύαρχο στόλου - Πρόεδρο στην Αμερική."

Με μένα για γιε...

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (271)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Μικροτσιπσκευές: οι κάθε λογής μικρές ηλεκτρονικές συσκευές και τα διάφορα "γκάτζετς" που είναι προγραμματιζόμενες, εφοδιασμένες με μικροεπεξεργαστές, μικροτσίπ, μίνι - λάιτ λειτουργικά συστήματα κ.λ.π... Ακόμα και μη τεχνοφοβικοί άνθρωποι, καμμιά φορά αγανακτούν με αυτά τα μαραφέτια και αναπολούν τις παλιές, απλές συσκευές που επέτρεπαν κάποιες βασικές μόνο ρυθμίσεις στο χρήστη (τις μόνες εδώ που τα λέμε που ήταν και απαραίτητες) και ήταν ικανές για στοιχειώδεις απλά λειτουργίες (τις μόνες εδώ που τα λέμε που ήταν και απαραίτητες). Π.χ. - Τί είναι αυτό καλέ μπαμπά; - Ποιό κορίτσι μου; - Πάλι το παμπάλαιο, σαραβαλιασμένο, δημοσιογραφικό σου κασσετοφωνάκι κουβαλάς; Πού είναι το υπερσύγχρονο, μικροσκοπικό, στυλάτο και κομψό ντίτζιταλ ρηκόρντερ που σου δώρισα στη γιορτή σου; Δεν πιστεύω να το παραμέρισες λόγω της παροιμιώδους απέχθειας σου για τις μικροτσιπσκευές... - Όχι καλή μου, απλώς κάπου το έχω καταχωνιάσει και μέχρι να το βρω (που μπορεί να μου πάρει και πολύυυ καιρό έτσι μικρό που είναι πανάθεμα το) χρησιμοποιώ το παλιό που είχα κρατήσει εφεδρικό. - Βρε συ; Μήπως μου λες ψέμματα βρε; - Έλα! Έλα σεμνά!...

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Άντε γαμήσου Όσκαρ


"Κυλιόμαστε όλοι στο βούρκο αλλά
κάποιοι Προδότες από εμάς, κοιτούν τ΄αστέρια...."

Από την "Ελεγεία της λάσπης και του βορβόρου, ένα έμμετρο μανιφέστο της παρακμής" του παλαίμαχου αστροναύτη και νυν κυνικού φιλόσοφου και ποιητή, Φανούρη Φανφαρόνη. Θα κυκλοφορήσει προσεχώς, σε μία σπάνια, συλλεκτική έκδοση από την εταιρία "Θρασαρτεποβερακουνστβέρκε", σε εξαιρετικά περιορισμένα αντίτυπα. Το βιβλίο θα είναι τυπωμένο με παραδοσιακή λινοτυπία, σε χαρτί Βιεννουά 69 γραμμαρίων, με γραμματοσειρά Lorem Ipsum και το εξώφυλλο θα κοσμεί χαρακτικό του Ιωακείμ Ντύρερ, τρισέγγονου του βαπτιστικού του δέκατου κληρονόμου του διάσημου, συνεπώνυμου προγόνου του και μεγάλου Γερμανού καλλιτέχνη από τη Νυρεμβέργη. Για να εξασφαλίσετε το αντίτυπο σας, αφήστε μήνυμα πιο κάτω...

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Ζούμε σε μία όμορφη χώρα

Ζούμε σε μία όμορφη χώρα
ίσως με όχι τους πιο όμορφους ανθρώπους
που πάντως κάνουν, λες, ότι μπορούν
για να την πληγώσουν και να την ασχημύνουν
παρ' όλα αυτά ζούμε σε μια όμορφη χώρα
ποιός μπορεί να τ' αρνηθεί αυτό
τη στιγμή που αρκεί απλά γύρω σου
να κοιτάξεις όπου κι αν βρίσκεσαι
όποια στιγμή και όποια ώρα
να - ας πούμε- κατά τη διάρκεια
ενός επαγγελματικού ταξιδιού
στην εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών
με κάμποσο καφέ απ' το πρωί, νερά,
είναι και το κρύο, βλέπεις χειμώνας,
δυο φορές χρειάζεται να σταματήσεις
στην άκρη του δρόμου για...
κι εκεί, καθώς... παρατηρείς
κάτω σου τη φουντωμένη
από τα νερά των βροχών τη χλόη
και τα πευκάκια που πρασινίζουν
ως χαμηλά, εκεί που βρέχεται
η στεριά από τη θάλασσα του Κορινθιακού
που σαν κανάλι εκτείνεται αριστερά - δεξιά
με τα νερά του μπλε που αλλάζουν
τόπους - τόπους χρώματα απ' τα ρεύματα
που εκεί κυλάνε και αλλάζουν αποχρώσεις
ανάλογα το φως και φτάνουνε ως πέρα
εκεί απέναντι που ξεχωρίζουν
καταπράσινες κι αυτές οι πλαγιές της Ρούμελης
και πίσω τους στο βάθος που ορθώνεται
με τον τεράστιο όγκο του ο Παρνασσός
χιόνι έχει πέσει στις κορφές του
που ώρες - ώρες χάνονται στα σύννεφα
και πάνω απ΄όλα αυτά δεσπόζει
ο ελληνικός ουρανός γαλάζιος
αα... ζούμε σε μια όμορφη χώρα

Αργότερα, βγαίνοντας από το εργοστάσιο
των Πατρών όπου έμεινα κάποιες, για
τις ανάγκες της εργασίας μου ώρες
ο λαμπρός ήλιος είχε κρυφτεί
είχε συννεφιάσει και ψιλόβρεχε...
στο ταξίδι της επιστροφής
εκ νέου βγήκε ο ήλιος
χαζεύοντας πάλι τον Κορινθιακό
αυτή τη φορά από το αυτοκίνητο, χωρίς στάση,
είδα να εμφανίζεται ξαφνικά
και να στεφανώνει το τοπίο
ένα τεράστιων διαστάσεων ουράνιο τόξο

αα.. άλλη μια φορά θα το ξαναπώ
ζούμε σε μια όμορφη χώρα.

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Μικρή συζήτηση με δεσμοφύλακα, απομεσήμερο στις Συρακούσες

Σας λέω πάλι Κύριε λοιπόν
πως καθήκοντα χθες ανέλαβα μόλις
να φυλάξω πρέπει τον κρατούμενο αυτόν
εωσότου σε λίγη ώρα από τώρα
θα του επιβληθεί η ποινή του
και τη ζωή θα του πάρουν

Απ' όσα μου εξηγείτε δε γνωρίζω τίποτα
και επιτέλους άνθρωπε πάρε μια ανάσα
πώς κάνεις έτσι; θα πεθάνεις!
μα τί έκανες; έτρεχες μ΄όλες σου τις δυνάμεις;
πώς πάλλεται έτσι το στήθος σου
και η καρδιά σου πώς βροντοχτυπά;
κάθιδρος είσαι απ' την κορφή ως τα νύχια
το πρόσωπο σου έχει συσπασθεί
έχει χαθεί το χρώμα σου τελείως

Ναι, βέβαια ξέρω πως καθήκον μου είναι
όσα μου λες να αναφέρω και θα το κάνω
μα θέλω από αυτό που σκοπεύεις να σε αποτρέψω
αν μη τι άλλο δε θά 'ναι ένας εύκολος θάνατος
οι εκτελέσεις αυτές σχεδόν πάντα είναι πράξεις
σκληρότατης, ασύλληπτης, ανείπωτης βίας...
καλά, καλά, πάω να το πω. Λοιπόν; τ΄όνομα σου Φιντίας;

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (270)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Ραντεβούδας: αυτός που δε δίνει καμμία σημασία στην τήρηση συνέπειας στην ώρα των συναντήσεων ραντεβού του, με αποτέλεσμα να εκνευρίζει έως να εξαγριώνει τους άλλους, ενώ αυτός διατηρεί μια μακαριότητα... ανατολικού τύπου. Π.χ. "Αναστάση, Άναστάση, έλα τί γίνεται; Τί στέκεσαι έτσι μωρέ και με κοιτάς; Έλα, πάμε γρήγορα να κάνουμε τσεκίν.", "Δε χρειάζεται. Το τσεκίν τελείωσε πριν μιάμιση ώρα.", "Πώς;!;! Τότε γρήγορα! Γρήγορα στην πύλη που φεύγει το αεροπλάνο μας!", "Τώρα αεροπλάνο; Απογειώθηκε πριν 45 λεπτά!", "Ε; Μαα... Ε, καλά, δε χάθηκε ο κόσμος, πάμε για καφέ; Κερνάω εγώ! Εδώ πιο κάτω ξέρω που κάνουν έναν καπουτσίνο....", "Αχ βρε Ραντεβούδα Ζήκο... Φύγε βρε... Φύγε γιατί θα προβώ σε ωμότητες Ζήκο...", "Μήπως για μια μπυρίτσα;", "Φύγε Ζήκοοο...!!!".  

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (269)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Γκαστρονομικός: (το λήμμα ερμηνεύεται κατ΄ευθείαν με παράδειγμα) - π.χ. "Αγαπητοί κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιθυμώ εκ νέου να σας επιστήσω την προσοχή στο γεγονός ότι η νομική μας φίρμα, της οποίας έχω την τιμή να ηγούμαι, διακρινόταν ανέκαθεν τόσο για τις επιτυχίες όσο και για το ήθος της, παρ΄όλα όσα λέγονται όσον αφορά την παντελή έλλειψη του στοιχείου αυτού που χαρακτηρίζει εμάς τους δικηγόρους. Γι αυτό παρακαλώ θερμώς να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί από αύριο στο δικαστήριο, στο πώς θα συμπεριφερθείτε στην Κυρία Κλεφτοκοττά, την αξιότιμη συνάδελφο της υπεράσπισης που θα αντιμετωπίσουμε, διότι τυγχάνει γκαστρονομικός την περίοδο αυτή, είναι δηλαδή σε ενδιαφέρουσα. Ας ελευθερωθεί με το καλό και τη σταυρώνουμε τη γκιόσσα. Καταννοητό συνάδελφοι; Αυτά λοιπόν, στις εργασίες σας τώρα!".

Ευχαριστώ Σίλα για τη λέξη που γέννησε το λήμμα


Θάλαμος Ι13, Νευρολογική Κλινική, Νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ, Αθήνα, 24 Νοεμβρίου 2012

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Δε θέλω, δε μπορώ σου λέω

Βλέπω φίλε μου πως είσαι πολύ αναστατωμένος
και ότι αυτά τα προβλήματα που προέκυψαν
σου έχουν προκαλέσει μεγάλη ταραχή
και ξέρω πως εσύ θα προτιμούσες
σαν τα ήσυχα, τα ακίνητα της λίμνης τα νερά
η ζωή σου κάθε μέρα νά 'ναι
(αυτό ωστόσο μάθε άλλοι το λεν βούρκο και τέλμα)
όμως εσύ αυτό θα επιθυμούσες
μια αδιατάραχτη και ήρεμη γαλήνη
σου λέω όμως φίλε μου, όσο και αν ακούγεται παράξενο,
πως και ζωή χωρίς προβλήματα και αναποδιές
και βάσανα και πίκρες πάλι πλήρης δεν είναι
και πως έτσι θα αισθανθείς κάποια στιγμή
όταν τελειώσουν τα...

Τί σαχλαμάρες είν' αυτές που μ' αραδιάζεις;
τί μωρότητες και τί παραδοξολογίες;
γιατί θα πρέπει πες μου να αντέξω εγώ
όταν Εκείνος που ήταν τέλος πάντων και κοτζάμ...
όταν Αυτός στα γόνατα πεσμένος παρακάλαε
να αποφύγει το μαρτύριο
κι έλεγε (γιατί το είπε - ποιός το αμφισβητεί;):
"Παρελθέτω απ' εμού το ποτήριο...".


Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Πνιγμένος

Με τα σπάνια σου τάλαντα
τα ευλογημένα και μύρια
να πνιγείς πώς κατάφερες
σε πόσα ποτήρια

και τα τόσα χαρίσματα
τα πολλά και μεγάλα
να τα πνίξεις πώς δέχτηκες
μες σε μία μπουκάλα

καλωσύνη, ευγένεια, καλλιέργεια και τρόπους
ανθρωπιά και ευπρέπεια που δεν έχουνε άλλοι
να πνιγούνε πώς άφησες
αχ! σε μία φιάλη.

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Τζάνκι στη Μπενάκη

Σ' αυτήν την πόλη που αγκομαχά και ασθμαίνει
και ο εορταστικός στολισμός των Χριστουγέννων
περισσότερο τονίζει παρά απαλύνει το γεγονός
αυτής της πόλης στο κέντρο απόγευμα
σε ένα (ακόμα) κατάστημα
κλειστό λόγω της Κρίσης
που τα κατεβασμένα ρολλά του τα κάλυπταν
από πάνω ως κάτω αφίσσες
με αναγγελίες συναυλιών
μουσικών συγκροτημάτων
σ΄αυτό το πολύχρωμο φόντο εμπρός
στεκόσουν με τον ιδιαίτερο τρόπο
που στέκονται οι τζάνκις
λυγισμένα τα πόδια
σαν έτοιμη κάτω να σωριαστείς
μα δεν έπεφτες
παλινδρομώντας ελαφρά πίσω μπρος
λίγο υψωνόσουν λίγο λύγιζες πάλι
με τα μάτια κλειστά και το στόμα να χάσκει ανοιχτό
και το χέρι σφιγμένο γροθιά στον αέρα μετέωρο
δίπλα στο κεφάλι κρατώντας (λες)
ένα αόρατο ακουστικό τηλεφώνου
κοντά μαλλιά, ρούχα απλά
ανοιχτά καλοκαιριάτικα πέδιλα
σχετικά νέα γυναίκα
από μένα πάντως πιο νέα

σ΄αυτήν την πόλη που αγκομαχά και ασθμαίνει
σε ποιούς κόσμους ήσουν χαμένη;


            Κέντρο Αθήνας, οδός Εμμανουήλ Μπεννάκη
            Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου (του Αγίου Σπυρίδωνος)
            2012

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Hello darkness


Σαν κάπως κόπασε ο άγριος
ο πόθος μου για σένα
φταίνε ίσως οι τόσες πολλές
μέρες που έχω να σε δω
μαλάκωσε την επιθυμία μου στα
δόντια της η καθημερινότητα
κι έτυχε τούτη τη φορά
ανακουφιστικό να είναι το σκοτάδι
παρήγοροι με να τύλιγαν οι ίσκιοι

ε, όσο νά 'ναι βόηθησαν και ποταμοί
ωκεανοί και θάλασσες ουίσκυ.

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (268)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Ροδόνερο: τις βροχερές ημέρες στους δρόμους, οι ρόδες των διερχόμενων οχημάτων εκτοξεύουν παντού γύρω νερό, το οποίο ασφαλώς ονομάζεται... βλ. λήμμα.
Π.χ. Βρουμ! Φλουπ! Πλατς! Σπλας! Ωχ! Φτου! Ουστ! Να!

Ευχαριστώ Νίκο για το λήμμα. Όπως βλέπεις το έβαλα αυτούσιο. Πρόσθεσα μόνο το μικρό, αλλά γλαφυρό παράδειγμα. Και χρόνια καλά για τη γιορτή σου.



Σημείωση: αγαπητοί αναγνώστες προς αποκατάσταση της ακρίβειας και της αλήθειας, σας ενημερώνω ότι ορισμένες μέρες μετά τη δημοσίευση, ο Νίκος απάντησε ως εξής:
Τώρα είδα τα χρόνια τα πολλά...
… και πολύ σε ευχαριστώ!
καιρό πολύ έχω να μπω στίχους να διαβάσω
και πολύ εμειδίασα σαν το ροδόνερο ανάγνωσα
παρότι το λήμμα απλά μετέφερα
από αλλού αναγνωσμένο…
Πράγματι το λήμμα κυκλοφορεί και αναδημοσιεύεται στο δίκτυο και είναι δύσκολο να καθορισθεί ο αρχικός εμπνευστής, έστω και έτσι όμως τον ευχαριστούμε (μαζί με το Νίκο) και δεν αποσύρουμε την δική μας αναπαραγωγή του λήμματος - άλλωστε με κάτι τέτοιες συνεργασίες έχει προοδεύσει η πλαθολεξία.... έτσι δεν είναι;

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (267)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Τεμπελαρώσσος: το ρωσσικής υπηκοότητος ή εθνικότητος άτομο που συνάμα τυγχάνει απίστευτα οκνηρός, δε μπορεί παρά να είναι... βλ. λήμμα. Π.χ. "Αυτός ο Ντμίτρι Τσατσαρονίεβιτς, ο συγγραφέας υποτίθεται, έχει εκδώσει μια νουβέλλα όλη κι όλη, εδώ και εικοσιπέντε χρόνια αν δεν κάνω λάθος...", "Ακριβώς. Κι έκτοτε ζει με τη μητέρα του, από της οποίας τη σύνταξη συντηρείται... Κλασσικός τεμπελαρώσσος παιδί μου!".

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Η Αρρώστεια


"Όχι πάλι! Όχι πάλι!" μονολογώ
βηματίζοντας πάνω κάτω αδιάκοπα
δε με χωρά ο τόπος, θηρίο στο κλουβί
"Πώς έγινε; Από πού ξεφύτρωσε αυτό;
Α, όχι ξανά μετά από τόσα χρόνια!
Δε θα το αντέξω το μαρτύριο αυτό άλλη
μια φορά. Έχω και μεγαλώσει πια. Να,
γκρίζα είναι τα γένεια, τα μαλλιά μου."

Προσπαθώ να κατευνάσω τον εαυτό μου
και τον βάζω με το ζόρρι να καθήσει
σε μια γωνιά να καρφωθεί στον καναπέ
κι έξω ν' αρχίσει να κοιτάει. Μάταιο!
Είναι πια βλέπεις και χειμώνας, σκοτεινιάζει
από νωρίς. Το μόνο που φαίνεται η
αντανάκλαση μου είναι πάνω στο τζάμι.

Αρχίζω να απαριθμώ, να σκέφτομαι τα
πράγματα συνήθως που μου δίνουνε χαρά
και που θα μπορούσαν το μυαλό μου
να κάνουν να ξεφύγει. Χα! Γελοία όλα
μου φαίνονται, ανούσια έως και απωθητικά.

Να πάω μια βόλτα με το ποδήλατο
να περπατήσω στον κοντινό λόφο
να πάω στο γυμναστήριο...
"Τί αηδίες είναι όλες αυτές!"

Να πιω ένα καφέ με μία φίλη,
με έναν φίλο, να κουβεντιάσουμε λιγάκι...
"Άνθρωπο δε θέλω να αντικρύσω!"

Να διαβάσω ένα βιβλίο
να επιχειρήσω μερικούς στίχους να μεταφράσω
να γράψω μερικές γραμμές στα κείμενα
τα τόσα που εκκρεμούνε
ν΄ακούσω ή να παίξω μουσική...
"Με κάνεις και Βαριέμαιαι!"

Επιστρατεύω τα μεγάλα μέσα
μία ταινία να παρακολουθήσω με υπόθεση
με "ξίφος και τιμή", με ήρωες
φανταστικούς και ιππότες
μαζί μ' ένα παρηγορητικό, μεγάλο
πιάτο, ζεστό φαΐ...
"Ούτε μπουκιά στο στόμα μου
να βάλω, ΤΟ ΑΚΟΥΣ;!"

Ωωω.. αυτό κι αν είναι ανησυχητικό,
εγώ να φάω να μη θέλω...
Μα τότε... τίποτα δε μένει...
Βλέπεις τα άλλα νηπενθή, τα δυνατά,
τα έχω σχεδόν τελείως απορρίψει.
Άσε που η δράση τους είναι μεν άμεση και
αποτελεσματική, την άλλη μέρα όμως τα πάθη
ξυπνάνε με πιο άγριες ακόμα διαθέσεις.

Πράγματι τίποτα δε μένει.
Και με τις ώρες βυθίζομαι, εκεί στον καναπέ.
Πότε λούζομαι στο φως και πότε
εναλλάξ, με καταπίνει το σκοτάδι.
Καθώς πατάω συνεχώς, μηχανικά,
τον διακόπτη του αμπαζούρ.
Αχ! la maladie d' amour!

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Μια μακρινή, παράξενη, μοναχική νήσος, εν τω μέσω του πελάγους


Τον τρίτο χρόνο ο ναυαγός
δεν άντεξε την τόση μοναξιά
και πήρε τη ζωή του

Το γεγονός πιστοποίησε ο γιατρός
ενός πλοίου περαστικού
που αποβιβάσθηκε με μία λέμβο
και ένα σώμα ναυτών

Έκτοτε στους κύκλους των θαλλασοπόρων
το μέρος αυτό είναι γνωστό ως
το Αυτοκτονησί.

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Ampelopsis Brevipenduculata


Άκουσε η φύση επιτέλους
ακόμα και στο κέντρο της πόλης
άκουσε η φύση το αργοπορημένο αυτό φθινόπωρο
που ακολούθησε ένα τόσο παρατεταμένο καλοκαίρι
άκουσε και κοκκίνησαν τα φύλλα του αμπέλωπα
κοκκίνησαν οι τοίχοι στα νεοκλασσικά
της γειτονιάς μου και οι κολώνες
κοκκίνησαν και δρόμοι από τα φύλλα
που οι αμπέλωπες φυλλοροούν
κι αισθάνομαι μια ικανοποίηση και μια συμμετοχή
που σε αυτό το σκηνικό έχουν συμβάλλει
και οι δικοί μου δυο μικροί αμπέλωπες
ένας που έχω στη γλάστρα στο μπαλκόνι
κι ένας στη ζαρντινιέρα στη βεράντα.

            Άγιος Θωμάς, Μαρούσι και Νεάπολη, Εξάρχεια
           28 και 29 Νοεμβρίου '012

Σημείωση: πολύ φοβάμαι αγαπητοί αναγνώστες και επισκέπτες του ιστολογίου ότι το φυτό που πωλείται, καλλιεργείται και συζητείται ως "αμπέλωψ/αμπέλοψη" (Ampelopsis Brevipenduculata), είναι στην πραγματικότητα "παρθενόκισσος" (Parthenicissus Tricuspidata), αλλά πολλοί μπερδεύονται. Μεταξύ των οποίων και ο γράφων, ο οποίος παρ΄ότι προέρχεται από οικογένεια γεωπόνων (και ιατρών) και μάλιστα κάποτε ήθελε να γίνει (γεωπόνος) αλλά δεν τα κατάφερε, και επειδή τυγχάνει άτομο πολύ χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και συνάμα οκνηρός ως προς την έρευνα, την ακριβολογία και κάθε εν γένει επίμοχθη προσπάθεια, τελεί - και ως προς το θέμα αυτό - εν συγχύσει.
Γι αυτό και -για μια ακόμη φορά- απολογείται.



Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Χειρόγραφο σημείωμα ευρεθέν έξωθεν του περιβόλου του νοσοκομείου Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. Κολωνάκι, Αθήνα, 25/11/012


                        για την αντιγραφή: Χ.Δ.Τ.

σελίδα 1

Λουλούδια
Φάρμακα
Κυλότες καλτσόν
φανελάκια παντόφλες
εκνεφωτής ποτηράκια
Παπούτσια ΔΧΕΖ
μπλούζες φωτογραφ.
Νυκτικά
Πανταλόνια
Γλυκό
Παντόφλες
Χαλάκι
Στρώμα
Σαγιονάρες
Καρεκλάκι
Ποτιστικό
Κατάλογο
Ραδιόφωνο
Τηλέφωνο

σελίδα 2

Καταθέσεων Βιβλιάριο
1,6%    800500ΧΧΧΧ
Μπλε Βιβλιάριο
Ταχ. Ταμιευτήριο
υγιεινή διατρ.
Ξυλόκαστρο
2743023ΧΧΧ
3227ΧΧΧ
ΣανταΡόζα 3
Πανεπιστήμιον

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (266)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Φυσιογνωριμία: λένε ότι οι άνθρωποι που έχουν υπεραναπτυγμένη την ατρακτοειδή έλικα του εγκεφάλου, δεν ξεχνούν φυσιογνωμίες και όσο παλιά ή όσο λίγο και αν έχουν δει ένα πρόσωπο, αμέσως το θυμούνται με το που το ξαναβλέπουν, με ενυπωσιακή... βλ. λήμμα.
Π.χ. - Με συγχωρείτε κύριε, αλλά επιτέλους είναι αγένεια να με κοιτάτε, έτσι επίμονα, εδώ και τόση ώρα..., - Εγώ εσένα κάπου σε ξέρω!, -Εγώ πάλι, όχι!, - Μήπως σε λένε Τάσο; - Όχι βέβαια άνθρωπε μου! Άκου Τάσο! Τί βαρβαρότητες είναι αυτές; Εμένα κύριε με λένε Λη!, - Λη; Τί σόι όνομα είναι αυτό; - Καλλιτεχνικό. - Μπα; - Μπου! Δεν το βλέπετε ότι είμαι καλλιτέχνης; - Μμμμ... τώρα που το λες... είναι φως φανάρι! Ρε συ, μήπως υπηρέτησες στην Αεροπορία, σειρά 94Β; - Όχι Κύριε! Δεν υπηρέτησα καθόλου στο στρατό, το θεώρησα χαμένο χρόνο και αντιαισθητικό. Πήρα απαλλαγή και πήγα στο Παρίσι για σεμινάρια. - Πού σε ξέρω εγώ τότε, πού σε ξέρω; Μήπως από τη μπάλλα; - Ποιά μπάλλα μωρέ; Ζωγράφος είμαι! - Δε μπορεί όμως. Αφού με το που σε είδα, αμέσως ένοιωσα φυσιογνωριμία. Δε μου λες, πόσω χρονώ είσαι; - Σαραντατεσσάρων. - Αχά! - Τϊ είναι; - Κι εγώ το ίδιο! - Και λοιπόν; - Δε μου λες καλόπαιδο, σε ποιά γειτονιά μεγάλωσες; - Στο κέντρο της Αθήνας, γιατί; - Βρε; Εξαρχειώτης είσαι; - Εεεε... ναι, στα Εξάρχεια μεγάλωσα όντως, και τί μ' αυτό; - Και δε μου λες κάτι άλλο, σε ποιό σχολείο πήγαινες; - Μα επιτέλους... στο 36ο. - Έλα ρε, σε θυμήθηκα! Νά το! Ήμασταν συμμαθητές! Βέεεβαια, πώς δε σε θυμήθηκα! Ο Παντελής δεν είσαι; Βρε τον ΠαντεΛή! - Ω Θέε μου!...  


Θάλαμος Ι13, Νευρολογική Κλινική, Νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ, Αθήνα, 24 Νοεμβρίου 2012

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Άντρες με γυναικείες τσάντες

Άντρες με γυναικείες τσάντες
τί παράξενο θέαμα κι αυτό
άντρες με γυναικείες τσάντες
άντρες κάθε ηλικίας
χωρίς ούτε καν ιδέα θηλυκότητας
και ούτε κατά διάνοια
κάποια παράξενη ροπή
προς την παρενδυσία
ή τον τραβεστισμό
άνδρες νέοι, άνδρες μεγάλοι
με γκρίζα μαλλιά και γένεια
άντρες ηλικιωμένοι
άλλοι με ρούχα συντηρητικά
άλλοι με τζην, μπλουζάκια, αθλητικά
άλλοι ντυμένοι ακριβά και άλλοι φτωχικά
στέκονται με τις ώρες
ή βηματίζουνε αδιάκοπα
κρατώντας σφιχτά πάνω τους
τις γυναικείες τσάντες
των μητέρων, των συζύγων, των συντρόφων τους
έξω από τα εξεταστήρια των ασθενών
στα επείγοντα περιστατικά νοσοκομείου.

                                   Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. Νευρολογική Κλινική
                                  Θάλαμος Ι11, Κολωνάκι, Αθήνα
                                  22/11/012
                       

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Μπόνγκας (λήμμα από την Κρουστοπήδεια)


Στην Ελλάδα, στο Βόρειο Αιγαίο και συγκεκριμένα Νοτιοανατολικοδυτικά (με βόρειο προσανατολισμό) της Λήμνου, βρίσκεται στο Καβείριο Πέλαγος ή αλλιώς Καβειραϊκή Θάλασσα (αγγλιστί Cabbirean Sea), που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της μυστικής  λατρείας των Καβείρων, η μικρή νήσος Γούβα που ονομάστηκε έτσι διότι έχει ένα βύθισμα στο κέντρο. Εκεί λοιπόν εφηύραν και από πολύ παλιά κατασκεύαζαν και χρησιμοποιούσαν τα Μπόνγκας, είδος κρουστού μουσικού οργάνου, αποτελούμενου από δύο μεσαίου μεγέθους ξύλινα τύμπανα, συνδεδεμένα μεταξύ τους, με το ένα να έχει μεγαλύτερη διάσταση από το άλλο. Το σχήμα τους είναι κυλινδρικό, στενεύει στην κάτω πλευρά όπου είναι ανοικτό και στενεύει επίση και στην πάνω πλευρά όπου υπάρχουν τα δέρματα, στερεωμένα στο σώμα του οργάνου με μεταλλικές στεφάνους, όπου υπάρχουν προσαρτημένοι κοχλίες που επιτρέπουν την τάνυση του δέρματος και συνεπώς τη μεταβολή του ακουστικού τόνου, το χόρδισμα δηλαδή.  Σ' αυτήν τη μικρή γωνιά της φτωχής Ελλάδος, πόσοι και πόσοι πέρασαν και την κατάκλεψαν, πειρατές, κουρσάροι, εθνικοί στρατοί κι ένα σωρό, κάθε λογής αρπακτικά. Άλλο παίρνανε τους θησαυρούς και τα κειμήλια που φυλάγονταν στα μοναστήρια ή τα αρχοντικά, άλλοι παίρναν τρόφιμα και πιοτά από τα κελλάρια, άλλοι ζώα ζωντανά, άλλοι κορίτσια και αγόρια για σκλάβους. Κάποια στιγμή, σε κάποιο πλήρωμα βρέθηκε φαίνεται και κάποιος -ή κάποιοι- μουσικόφιλοι και πήρανε μερικά μπόνγκας. Μήνες ολόκληρους μετά, αυτοί βρεθήκανε στην άλλη σχεδόν άκρη του κόσμου, όπου και αποφάσισαν να επικοίσουν ένα σχεδόν άγνωστο νησί, που εις ανάμνησιν της αγαπημένης τους Γούβας, το βγάλανε Κούβα και τη γύρω θάλασσα Καραϊβική. Άρχισαν να καλλιεργούν καπνό και να φτιάχνουν πούρα όπως και ζαχαροκάλαμα απ' τα οποία παρήγαγαν ένα δυνατό πιοτό. Επίσης ασχολήθηκαν εντατικά με τη μουσική και την οργανοποιία, βασιζόμενοι στους ρυθμούς της Γούβας και εξελίσσοντας τα μπόνγκας σε δύο νέες οικογένειες οργάνων, τα μπόνγκος και τα κόνγκας, μικρότερου και μεγαλύτερου μεγέθους αντιστοίχως. Με καπνό, οινόπνευμα, ρυθμό και μουσική, μια ομολογουμένως πάντα θετική διάθεση και κέφι και επίσης (να το πούμε και αυτό), πανέμορφες γυναίκες, μια χαρά τα βολεύανε στην Κούβα. Μέχρι που μπλέξαν την πολιτική στη μέση και πήγαν όλα κατά διαόλου. Το κρίμα της υπόθεσης ωστόσο είναι ότι όλοι σήμερα ξέρουνε τα μπόνγκος και τα κόνγκας και την Κούβα, και κανείς τα μπόνγκας και ούτε ένας την έρημη πια και ακατοίκητη την Γούβα, που στέκεται καταμεσής στο πέλαγος "... στου Καβείριου τα γαλανά νερά, δυο μίλια όξω απ' τη Λήμνο..." που λέει κι ο τραγουδοποιός της αλμύρας και της ναυτοσύνης, Γιαννίκος Καμβαδίας, στο τραγούδι του "Ο ύπνος του Σαλλαδίνου".   

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Το Σώμα


Το σώμα μου κουράστηκε
απ' τις πολλές τόσων ετών
τις καταχρήσεις
κουράστηκε από τις τιμωρίες
που λες και το μισώ
του έχω επιβάλλει
κουράστηκε και το πρωί
με δυσκολία σηκώνεται
κι ύστερα από λίγες ώρες
πάλι ανάπαυση ζητά
ούτε στις στοιχειώδεις δεν μπορεί
πλέον να ανταποκριθεί προκλήσεις
το σώμα μου κουράστηκε
και αρρωσταίνει συνεχώς
κρυολογεί, φταρνίζεται και βήχει
κι όλο πονά σχεδόν παντού
και άσε πια εκείνα τα δυσοίωνα
συμπτώματα που λένε τα βιβλία
ότι είναι ύποπτα πολύ και πρέπει
διεξοδικά να ελέγχονται - σιγά!
απ' την ασθένεια ακόμα πιο πολύ
αποστρέφομαι γιατρούς και νοσοκόμους
το σώμα μου κουράστηκε
και λέει ξεκάθαρα πως άλλο δε μπορεί
μέσα του να με κουβαλάει
και να! είναι τώρα ώρα ιδανική καθώς
ήρθε (επιτέλους! - άργησε φέτος τόσο) ο χειμώνας
τώρα, όσο είναι καιρός
πριν φτάσει πάλι η απαίσια
γιορτή των Χριστουγέννων
σε μια μακάρια, μακριά, λυτρωτική
χειμέρια νάρκη να χαθώ
απ' την οποία τη φορά αυτή
ποτέ πια καλοκαίρι.

                        Νεάπολη-Εξάρχεια, Άγιος Θωμάς-Μαρούσι
                        Αθήνα, 13 Νοεμβρίου '012

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Τσιπουράδικο (λήμμα από την Ιχθυπήδεια)


Αλιευτικός όρος. Χρησιμοποιείται  όταν στο ψάρεμα της διαλεχτής τσιπούρας, δύο ομάδες αλιέων (ή αυτόνομοι αλιεείς) επιχειρούν επί ίσοις όροις, δηλαδή με παρόμοια π.χ. αλιευτικά σκάφη (σε μήκος, ιπποδύναμη, εξοπλισμό με συστήματα ηχοεντοπισμού αλιευμάτων και βυθοσκόπια κ.λ.π.), με παρόμοια εργαλεία (καλάμια, πετονιές, αγκίστρια), με ίδιας ποιότητας και ποσότητας δολώματα, ίδια ώρα της ημέρας, με ίδιο καιρό, στον ίδιο ή ισάξιο αποδεδειγμένα ψαρότοπο κ.ο.κ. Ε, τότε, αν ο ένας ανεβάζει τη μια λαχταριστή, σπαρταριστή, ασημόχρωμη τσιπούρα μετά την άλλη και γεμίζουνε τα καλάθια και φισκάρουν τα ψυγεία ενώ ο άλλος ανεβάζει σαμπρέλλες, παλιοπάπουτσα, κονσερβοκούτια ή τίποτα σκουλήκια του βυθού ή και (ακόμα χειρότερα) παρακολουθεί το φελλό να στέκεται ακίνητος στην επιφάνεια του νερού μη δίνοντας σημάδι ούτε για την παραμικρή τσιμπιά, τότε αυτός (ο δεύτερος) αισθάνεται - και έχει κάθε δίκιο- μια αγανάκτηση, ένα θυμό, ένα παράπονο και τόνε πνίγει ένα τεράστιο και κατάφορο τσιπουράδικο... μακριά από μας.
Καλές ψαριές!

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (265)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Διαδεδομάνα (ή Διαδιδομάνα): είναι αυτός (ή αυτή) που ενισχύει, κυκλοφορεί, αναπαράγει (ή και παράγει), διαδίδει κ.ο.κ. διάφορες ιστορίες και τις κάνει διαδεδομένες, μ΄άλλα λόγια πρόκειται απλώς για την παλιά, καλή κουτσομπόλα της γειτονιάς (του χωριού ή της πόλης), του γραφείου, του καφενείου ή ακόμα των εφημερίδων/περιοδικών κους κους και βέβαια πρόκειται για είδος που βρήκε στο διαδίκτυο, νέο, λαμπρότατο πεδίον δόξης. Ένα παράδειγμα - από την πιο κλασσική μορφή του φαινομένου-: - Γεια σας παιδιά, πώς πάει; Τα μάθατε; Σας τά 'πα; - Όχι, αλλά κάτι μας λέει πως θα το κάνεις και μάλιστα σύντομα. - Πράγματι. Ακούστε λοιπόν:
Τα 'φτιαξε ο Μηνάς με την Ανέτα
Που τα 'χε με το Δήμο τον τρελό
Χώρισε ο Χρηστάκης με την Τέτα
Και τα 'φτιαξε ξανά με την Ζωζώ
Και τα' φτιαξε η Μάρι με τον Άρη και τον Χάρη
Που τα είχε με την Ρένα και μετά με την Νανά
Κι ο Μιχάλης με την Άννυ που τα είχε με το Γιάννη
Μπερδεύτηκαν και τα φτιάξανε ξανά
Τα 'φτιαξε η Μαίρη ξαφνικά με το Λευτέρη
Που γουστάριζε την Νένα πριν γνωρίσει τη Γωγώ
Που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με την Μάρη
Και που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ
Χώρισε ο Θωμάς με την Βαρβάρα
Και ο Νίκος ο ψηλός με τη Φανή
Τα 'φτιαξε ο Κωστάκης με τη Μάρα
Και γνώρισε ο Δημήτρης τη Βιβή
Και τα 'φτιαξε η Έμυ με το φίλο του Αρτέμη
Και τον πήρε από τη Μάνια που κολλούσε στον Τοτό
Που φλερτάριζε τη Βάσω που τα είχε με τον Τάσο
Πριν τον κάνει με την Ράνια τσακωτό
Χώθηκε η Τασία στον Νικήτα και τη Σία
Που γουστάριζε τον Στάθη που αγαπούσε τη Γωγώ
Που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με τη Μάρη
Και που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ
...............................
- Αμάν! Αμάν πια βρε Λουκιανέ! Τί διαδεδομάνα είσαι εσύ αδερφάκι μου; Πω, πω, πω, πω, πω!

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Ανταλλαγή


                                                                       στην Α.


Δεν το πιστεύω σχεδόν πως εγώ
τέτοια λόγια ξεστομίζω και όμως
ένα προς ένα τα εννοώ εντελώς
κι ας αταίριαστά μου, ακούγονται τόσο

στη ζωή λεν υπάρχουν στιγμές
κακές και καλές και πως ότι
αν υπομείνεις τις μεν θά 'ρθουν και οι δε
ή αν είσαι όλο δε, πλησιάζουν οι μεν όπου νά 'ναι

το ισοζύγιο δεν ξέρω ποιό ειν' ακριβώς
πώς δίκαιο και αρμονικό θεωρείται
εξαρτάται υποθέτω το ζήτημα αυτό
και για τον καθένα διαφορετικό θα είναι μάλλον

ξέρω όμως εδώ και μια βδομάδα κοντά
άλλο δε σκέφτομαι, δε συλλογιέμαι
πάει να πει απ' τη μέρα που δέχτηκες
την για βραδυνή έξοδο πρόσκληση μου

είχα ξεχάσει πώς είναι λοιπόν
μα τώρα που θυμήθηκα λέω
πως ανταλλάσσω προθύμως όλες αυτές τις στιγμές
και τις ώρες, τις εβδομάδες, τις μέρες

της πικρίας, της απελπισίας, της θλίψης
τις απέραντες, άδειες εκτάσεις
της αγωνίας, του άγχους, των πόνων
αυτής της άνυδρης, γκρίζας ερήμου

για μια στο τόσο σαν τέτοια στιγμή
γάργαρο το γέλιο σου, δυνατό που ακούστηκε
και το κεφάλι σου έγειρες πίσω
τα μαλλιά χύθηκαν την πλάτη σκεπάζοντας  

είχες μισοκλείσει τα μάτια σου και
τα δόντια σου ξεχωρίζανε άσπρα
μέσα στου μπαρ το ημίφως
τα στήθη σου καθώς γέλαγες πάλλονταν

το χέρι σου απλώθηκε να κρατηθεί
απ' το δικό μου σφιχτά να μην πέσεις
κάτω απ' το ψηλό το σκαμπώ
(ή μήπως με πλησίαζες έτσι;)

Θεέ μου απαλό, δροσερό το δέρμα σου ήτανε
και πόσο υπέροχα αισθάνθηκα που σ' άρεσε τόσο
το αστείο πού 'χα πει
μόλις πριν από λίγο.  

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (264)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Πιστολέρα: ο οπλοφόρος (με πιστόλι) τύπος, ληστής, εκβιαστής, νονός, μπράβος, τραμπούκος κ.λ.π. ο οποίος ούτε κατά διάνοια δε διαθέτει ίχνος του ιδιότυπου κώδικα τιμής του περιθωρίου, παρά είναι εντελώς ανήθικος, άτιμος και απαίσιος. Με άλλα λόγια σκέτη λέρα. Με πιστόλι. Άρα... βλ. λήμμα.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (263)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Τολστογιέφσκι: ειρωνική κατονομασία για συγγραφέα (επίδοξο) του οποίου το έργο παραμένει (στο σύνολο του) αδημοσίευτο και είναι επηρρεασμένο από (μιμείται αφόρητα) τους Ρώσσους γίγαντες της τέχνης της γραφής. Π.χ. - Καλησπέρα κύριε Γλυκοσιρώπη μου. - Βρε καλώς τον Τολστογιέφσκι. - Πώς είπατε; - Όχι, τίποτα, κάτσε λέω. - Ευχαριστώ. Ήρθα πάλι σήμερα κύριε Γλυκοσιρώπη μου, όπως κάθε μέρα της εβδομάδας εδώ και τα τελευταία δύο χρόνια, για να σας παρακαλέσω εκ νέου να μεταβιβάσετε ορισμένα πράγματα στον αδερφό σας, το γνωστό μεγαλοεκδότη, εν σχέσει με το βιβλίο μου. Θα ήθελα να τον παροτρύνετε να πιέσει το επιτελείο του, να ολοκληρώσει επιτέλους την ανάγνωση του - ογκώδους είναι η αλήθεια - χειρογράφου μου, ώστε να προχωρήσει στις διορθώσεις και την επιμέλεια, προκειμένου να ξεκινήσει η διαδικασία της έκδοσης η οποία αναμφίβολα θα πρέπει να είναι πολυτελής, φαντάζομαι ένα σκληρό εξώφυλλο με ανάγλυφες χρυσοτυπίες, έγχρωμα χαρακτικά να κοσμούν το εσωτερικό και ορισμένες φωτογραφίες μου (από καταξιωμένο καλλιτέχνη - εννοείται -  φωτογράφο) στο τέλος. Υποθέτω ότι θα γίνει μια σειρά από δεξιώσεις για την προώθηση του βιβλίου και παρουσιάσεις σε πολλές πόλεις, σε πολυτελή - πάντα - ξενοδοχεία. Συνεντεύξεις σε εφημερίδες, περιοδικά, επιπλέον φωτογραφήσεις και τα συναφή. Τα έξοδα θα είναι βέβαια κάπως μεγάλα μα μη μου πείτε πως δεν τα αξίζει ένα έργο με τέτοια πνοή, τέτοιο ύφος, τέτοια πλοκή, τέτοια διείσδυση στο βάθος των χαρακτήρων, τέτοια... - Πρωτοτυπία; - Ορίστε; - Πρωτοτυπία λέω, καινοτομία. - Α, ναι, βεβαίως και αυτό. Λοιπόν κύριε Γλυκοσιρώπη μου; - Ε, τί λοιπόν; Πες πως έγινε. - Ααχ! Ευχαριστώ. - Κι εγώ, τα λέμε πάλι, στο καλό, στο καλό.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Το καλοκαίρι τελείωσε (μια μέρα στην πόλη νωρίς το πρωί, αρχές Οκτωβρίου)


Αιφνίδια νωρίς τα χαράματα
και ζαλισμένος από τον ύπνο που ήμουν
να σκέπτομαι βάλθηκα πως τέλειωσε πια
το καλοκαίρι και πάει...

(Παράξενη σκέψη μα την αλήθεια
το καλοκαίρι να λες πως τελείωσε
ενώ έχει ήδη μπει ο Οκτώβρης
αχ! ζούμε σε μια -από κάποια πλευρά-
ευλογημένη, ζεστή και όμορφη χώρα)

...γιατί το αεράκι που έμπαινε
από ανοικτό το παράθυρο
και κούναγε δυνατά την κουρτίνα
δεν ήταν απλά δροσερό μα κρύο αρκετά
και μ΄έκανε πολύ να παγώνω
κουράγιο δεν είχα ωστόσο να σηκωθώ
και να πάω να το κλείσω
κι έτσι ως πάνω τυλίχτηκα με τα σκεπάσματα
σφιχτά και περίμενα πάλι
να με πάρει ο ύπνος

  καθώς με νανούριζαν τα θεόρατα κύμματα
  πού 'χε σηκώσει με ορμή ο αέρας
  και χτυπούσαν στα βράχια, στις αμμουδιές
                                      σφοδρά με αχό τα νερά τους

ω! ανόητε - λέει μια φωνή
δε θυμάσαι πως δυο
βδομάδες έχεις στην Αθήνα γυρίσει;
τέρμα για φέτος οι διακοπές
και οι μέρες της άδειας που πάντα
σ' αρέσει να παίρνεις προχωρημένο Σεπτέμβρη

  δεν είναι κύμματα αυτά που ακούς
  είναι τ' αραιά αυτοκίνητα
  που κατηφορίζουν γοργά, με ταχύτητα
                                      την άδεια Ιπποκράτους.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Ο αετός

Ο αητός ψηλά στον ουρανό
με τα φτερά του σχίζει τον αέρα
περήφανος, ατρόμητος πετά
μπλα μπλα μπλα μπλα
πάνω απ' τα σύννεφα
τη φωλιά του στους γκρεμούς
τα ίδια και τα ίδια
τί βαρετές που είναι πια
όλες αυτές οι κλισσαδούρες.

Όμως όχι μόνο γι αυτό:
γιατί θυμάμαι από παιδί
στο ζωολογικό τμήμα
του εθνικού κήπου των Αθηνών
εκεί που ήταν το κλουβί με τα πουλιά
πόσο πιο όμορφος ήταν εκείνος
απ΄την κορφή ως τα νύχια κατάμαυρος
με τα δυο του μάτια να γυαλίζουν σαν
κάρβουνα που μέσα τους πάλλονταν φωτιά
και τί σοφία φαινότανε ο Κόρακας να έχει.
Και πολλαπλάσιος από τον αητό σε μέγεθος
όταν τα φτερά του άπλωνε αυτός
απείρως ήταν πιο επιβλητικός
το όρνιο το τρανό, ο Γύπας.
Και επιτέλους ακόμα και
ολόρθιος όπως κάθονταν στητός
λαλίστατος, πολύχρωμος και πλουμιστός
δανδής σωστός ο Παπαγάλος.

Αμάν λοιπόν με τον αητό.

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Κάθε πρωί που σε αγγίζω, αισθάνομαι τη ζέστη σου, τη μυρωδιά σου

Κάθε πρωί
μόλις ξυπνήσω
είσαι νομίζω
το πρώτο πράγμα
που αγγίζω
τόσο ζεστή και
πώς μυρίζεις
τόσο ωραία
μου δίνεις δύναμη
να ξεκινήσει
η καινούρια μέρα

ω καφετιέρα.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (262)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Ανεπήδηκτος, ο: λήμμα με έννοια προφανή για την οποία άλλωστε υπάρχει και η άλλη, πολύ πιο γνωστή λέξη "αγάμητ..."... Χα! Μπα! Σιγά μην το πω αναγνώστες. Και κατηγορηθεί πάλι το αθώο πλαθολόγιο τούτο ως ρέπον ανεπανόρθωτα προς την πορνογραφία. Ή δώσω λαβή για σχόλια του τύπου π.χ. - Διάβασες μήπως τη νέα έκδοση του Πλαθολογίου Τσατσαρώνη; - Ναι, βέβαια. - Πρόσεξες τα... πάμπολλα πλέον "ερωτικά" λήμματα; - Ε, δεν ξέρω... - Καλά, είναι πλέον φανερό ότι μιλάμε για κλασσική περίπτωση "ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται". - Τί θες να πεις; - Ανεπήδηκτος παιδί μου, τελείως. - Έλα ρε συ, όχι δα! - Ναι σου λέω, σίγουρα πράγματα... - Α τον καημένο, πω πω!  

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (261)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Εβρήματα: τα υπό Εβραίου (δηλαδή υπηκόου του Ισραήλ ή ανήκοντος στο Εβραϊκό έθνος ή εν γένει ακόλουθου της θρησκείας του Ιουδαϊσμού κ.λ.π.) ευρεθέντα αποτελούν... βλ. λήμμα. Π.χ. - Έτσι που λέτε κύριε... Τσατσαρώνης είπαμε; - Μάλιστα. - Έτσι που λέτε λοιπόν κύριε Τσατσαρώνη μου, χάνω το τσαντάκι μου που και τί δεν είχα μέσα, πορτοφόλι με κάμποσα μετρητά και μερικές πιστωτικές, ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, άδεια κυκλοφορίας Ι.Χ. και ημιφορτηγού, κάρτα εισόδου στο δακτύλιο, την ατζέντα μου, το κινητό μου και γω δεν ξέρω τί άλλο, καταστροφή δηλαδή, και σε ποιανού τα χέρια σα το διάολο βρέθηκε λέτε, έ; - Σε ποιανού; - Σε αυτού του απαίσιου, του βδελύγματος...  - Μα... ποιόν λέτε; - Αυτόν το γείτονα μου, πού ΄χει το δίπλα μαγαζί, ο κοσμηματοπώλης, ο τοκογλύφος, ο αργυραμοιβός, ο Μωυσής Κοέν... Άκου Κοέν... Καταλαβαίνετε βεβαίως κύριε Τσατραμπώνη μου περί τίνος πρόκειται; - Ε, αν κρίνω από το όνομα, μάλλον Εβραίος είναι ο άνθρωπος... - Άνθρωπος; Χα! Άνθρωπος; Άνθρωποι είναι αυτοί; ... Μιάσματα... Σπόροι του Σατανά... Καταραμένη φάρα... Ο διεθνής Σιωνισμός κύριε Ταρατσώνη μου, πίσω απ' όλα και μέσα σ' όλα. Αυτοί κυβερνούν τον κόσμο. Αυτοιοιοί... - Μα... απ' ότι κατάλαβα σας το παρέδωσε αμέσως. - Ναι, σιγά μην τον πήρε ο πόνος και τό 'κανε από την καλή του την καρδιά. Κάποιο μάτι θα τον πήρε και θα φοβήθηκε, γι αυτό έσπευσε να παραδώσει το έβρημα του. Εμμ, τί να σου κάνω; Δεν τον αφήσαν τότε κείνον τον σπουδαίο άνθρωπο, τόσο μικροκαμωμένος μα τόσο ψυχωμένος, τόσο εμπνευσμένος, δεν τον αφήσαν αυτόν τον Ηγέτη να ολοκληρώσει το έργο του και νά 'χει λύσει δια παντός το πρόβλημα (και νά ΄χουμε και σαπούνια να πλενόμαστε όλοι, χο! χο!), δεν ξέρω εάν έγινα αντιληπτός κύριε Φανφαρώνη; - Πως, πως, γίνατε. - Αλλά να όμως που τώρα* αλλάζουν τα πράγματα κι αυτοί οι σπουδαίοι πολιτικοί του κόμματος της Χρυσής Αυγής μπορεί να ολοκληρώσουν αυτό το ημιτελές έργο, δεν ξέρω αν με εννοείτε κύριε Κατατροπώνη μου; - Πως, πως, σας εννοώ απόλυτα κύριε... αλήθεια, σεις πώς ονομάζεστε; - Κυριάκος Σαλτιμπαγκάκος. - Μάλιστα, και αν κρίνω από το επώνυμο... Λάκων; - Μάλιστα, Λάκων και υπερήφανος δι αυτό! - Ναι, βέβαια και απ' ότι γνωρίζω είστε και πολύ προοδευτικοί άνθρωποι εκεί κάτω, πολύ δημοκράτες βρε παιδί μου... - Τί εννοείτε δηλαδή κύριε; - Τίποτα κύριε, καλή σας ημέρα.

* Σεπτέμβριος 2012

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (260)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Ξερνοδοχείο: καλείται το κάθε είδους σκεύος που βρίσκεται πρόχειρα π.χ. κουβάς, λεκάνη κ.λ.π. και χρησιμοποιείται από τους πάσχοντες με έντονους εμέτους (π.χ. όσους έχουν πάθει ίωση, δηλητηρίαση ή – κλασσικά- τό ‘χουνε παρακάνει με το πιοτό) για να τό’ χουνε δίπλα και να μην κάνουν δρομολόγια ως την τουαλέττα. Π.χ. θυμάμαι ακόμα στην εποχή της νεότητας μου έναν τύπο στην παρέα (ούτε όμως τ’ όνομα ούτε τη μορφή του θυμάμαι – ας είναι καλά όπου και νά’ ναι) που είχε το προσωνύμιο «ο Ξενερωτής». Ο Ξενερωτής λοιπόν δε μέθαγε ποτέ, είτε γιατί δεν τον έπιανε το πιοτό ή γιατί δεν έπινε πολύ (με πιθανότερο το δεύτερο), σε αντίθεση με εμάς τους υπόλοιπους που ρουφάγαμε τον αγλέορα. Έτσι, ο Ξενερωτής που είχε πάρει το ρόλο και την αποστολή του πολύ σοβαρά, μας γιατροπόρευε σε δεύτερη φάση με ματζούνια και γιατρικά (καφέδες, αλατόνερα, λεμονάδες, παυσίπονα και τέτοια) αλλά σε πρώτη γεμίζοντας κι αδειάζοντας τα ξερνοδοχεία. Μια φορά το λοιπόν πήγα να το παίξω κι εγώ ξενερωτής. Ήμασταν στις Σπέτσες θυμάμαι κι είχαμε πιεί για τα καλά, εγώ όμως απλώς είχα απλώς περιέλθει σε ευθυμία ενώ ο Θωμάς είχε γίνει χάλια... Πιάνω που λέτε ένα ξερνοδοχείο και αρχίζω να τον ενθαρρύνω όλο στυλ και χαρμόσυνη διάθεση: - Έλα αγόρι μου, λεβέντη μου, δώσε πράμα μωρό μου, ρίξε μέσα υλικό, παλληκάρι μου εσύ, έλα, έλα δώσταα.... Μόλις όμως άρχισε ο Θωμάς τις εξαγωγές και το ξερνοδοχείο να γεμίζει... κιότεψα. Με το ζόρι (πολύ ζόρι) κατάφερα να το αδειάσω και να μην το ξαναγεμίσω εγώ ο ίδιος. Μπλιαχ!

Σημ. Ώρες ώρες αναγνώστη, το Πλαθολόγιο πιάνει τόσο υψηλά επίπεδα ποιότητας που... μένω έκπληκτος! Αλήθεια!  

15 Σεπτεμβρίου ‘012
Μεγαλοχώρι, Μέθανα

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (259)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Προειδαπειλώ: προειδοποιώ κάποιον και η προειδοποίηση μου κρύβει μια έμμεση πλην σαφή απειλή, ότι δηλαδή αν δεν ακολουθήσω όσα υπαγορεύει η προειδοποίηση, τότε θα υποστώ τις κυρώσεις που περιγράφει η απειλή. Χαρακτηριστική πηγή προειδαπειλών είναι οι εμπλεκόμενοι στη Μαφία, οι νονοί της νύχτας, οι μπράβοι και οι πάσης φύσεως εκβιαστές. Αν δε τυχόν, το αντικείμενο της προειδαπειλής δεν συμμορφωθεί, τότε το επόμενο σχετικό λήμμα που χρησιμοποιείται είναι το «Προειδοπηδώ». Π.χ. – Μ΄έγραψες Τσατσαρώνης, ε; Κάνεις το παλληκάρι Τσατσαρώνης, ε; Ή μπας κι είσαι μουρλός ρε; Σε προειδαπειλώ, εγώ ο Τσιφτοθόδωρας, ο πιο κοφτερός σουγιάς της Τρούμπας και με γειώνεις ρε κι εξιφανίζεσαι; Ε, τώρα θα σε γαμήσω ρε, σε προειδοπηδώ! – Ναι, καλά, παπάρια, άμα με βρεις γράψε μου! – Έτσι, ε; - Έτσι ρε, Τσατσαρώνη με λένε μένα, στόκε, ε στόκε.... – Μμμμ... για γύρνα και κοίτα πίσω σου στα 15 μέτρα... – Τίιι...πώως;;; Αμάν! Μα ππωπωπωπώς με ξετρύπωσες; Ααα... μη... σε παρακαλώ πολύυυ... χάρισε μου τη ζωήηη... μη μου κάνεις κακόοο... σε εκλιπαρώωω... σε προσκυνώωω... ααα... μπουχουχού... –Σήκω πάνω ρε σιχαμένε, με κάνεις κι αηδιάζω... Δεν έχεις τσίπα ρε; - Όχι. –Δεν έχεις αξιοπρέπεια; - Καθόλου. – Δεν έχεις φιλότιμο ρε; - Κανένα. – Άντρας είσαι συ ρε; Μπααα... – Άντε να χαθείς ρε ξεφτιλισμένε. – Μάλιστα. – Φτου σου ρε! –Ναι Κύριε Θεόδωρε, ευχαριστώ...  κ.ο.κ...   

14 Σεπτεμβρίου ‘012
Μεγαλοχώρι, Μέθανα

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (258)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Μικροπωληστής, ο: εκείνος που παρά το ταπεινό του επαγγέλματος του (μικροπωλητής, πλανόδιος, με πάγκο, γυρολόγος κ.ο.κ.) που παραπέμεπει σε άνθρωπο βιοπαλαιστή, ταλαίπωρο, φτωχοδιάβολο, μ΄όλα ταύτα κοροϊδεύει τους πελάτες, υπερτιμολογεί, πασσάρει φόλες και μούφες, και εν γένει φέρεται σα λωποδύτης... κρίμα... πολύ κρίμα!

                                                                                               Μεγαλοχώρι, Μέθανα


Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (257)


...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Υστεράκι, το: υστεράκι είναι το παιδάκι που ουρλιάζει υστερικά και ασταμάτητα σε βαθμό που αναρωτιέσαι αν έχει πάθει κάτι, λίγο μετά όμως που συνεχίζει με αμείωτο ζήλο και ένταση, τότε εύχεσαι να πάθει κάτι και να τελειώσει αυτό το μαρτύριο, μα λίγο αργότερα που έρχονται οι γονείς του, τότε ερμηνεύεται η αιτία αυτής της συμπεριφοράς και σκέπτεσαι ότι τέτοιοι άνθρωποι δεν πρέπει να φέρνουν στον κόσμο παιδιά, μάλλον δεν πρέπει καν οι ίδιοι να έρχονται στον κόσμο και πως το καλύτερο είναι εκείνοι (οι γονείς) να πάθουν κάτι πολύ άσχημο και τα υστεράκια να τα αναλάβουν κάποιοι άλλοι, ανάδοχοι γονείς, που μπορεί να είναι μια χαρά άνθρωποι και όλα ν΄αλλάξουν, μα καθώς κάνεις αυτούς τους συλλογισμούς νέες ουρανομήκεις στριγγλιές ασύλληπτης δύναμης που φτάνει σε επίπεδα που ούτε ακόμα και να φανταστείς μπορούσες, σε διακόπτουν και σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις την ωμή, ζοφερή πραγματικότητα που δηλαδή γάμησ... άσ’ τα να πάνε.
Και μ’ αυτές τις ευφρόσυνες σκέψεις, συνεχίζεις τη μέρα σου σαν καλός άνθρωπος, πολίτης και χριστιανός. Αμήν.
                                            
                                                    12 Σεπτεμβρίου ‘012
                                                    Μεγαλοχώρι, Μέθανα

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Βασανιζμένος


Στις φωτογραφίες τον διακρίνεις εύκολα
γιατί βγαίνει πάντα, πάντα θλιμμένος
στις γιορτές όταν όλοι γλεντούν
αυτός στέκει απόμερα χαμογελώντας αμήχανα
σαν κάπως πικρά και σαν χαμένος
όλο είναι ανόρεχτος κι από νωρίς το πρωί
ήδη πολύ, πολύ κουρασμένος
όσοι τον νοιάζονται τον ρωτούν
«βρε παιδί θα περάσεις
τη ζωή σου έτσι βασανισμένος;»
τους απαντά «όταν ήμουν μικρός
μια Μοίρα σταχτιά στην κούνια μου πάνω
ήρθε, με φύσηξε, κι είμαι από τότε καταραμένος»
τα λέει αυτά σαν παράξενα ήρεμος
λες και τό ‘χει  πάρει απόφαση
πως θά ‘ναι δια βίου δυστυχισμένος

ωστόσο δεν είν’ έτσι ακριβώς
βράδια αργά εργάζεται ένας γνωστός
και λέει πως τον βλέπει να περπατά συνεχώς
στο πάρκο που είναι στην κλινική από πίσω
με μανία να κουνά το κεφάλι
και να μονολογεί με όψη τρελλού
την ίδια λέξη ξανά γοερά
«Βασανιζμένος! Βασανιζμένος!»

Λιμάνι και πλατεία Δημαρχείου Ερμούπολης, Σύρος, θάλαμος 3 - Β’ Παθολογικής και 16 - Α’ Παθολογικής κλινικής, νοσοκομείο Ελπίς, Αθήνα, 19, 23 και 31 Ιουλίου ‘012


Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Λίγη αισιοδοξία για αλλαγή χα χα!


Ήσυχα κι ωραία πού ‘ναι
την ώρα τούτη, αυτό το πρωινό
σκέφτηκα καθώς τον καφέ
μου έπινα στο μπαλκόνι
Τέλος Αυγούστου και πολλοί
κάνουν ακόμα διακοπές
όχι γεμάτη και ήρεμη
κάπως είναι η πόλη
έχει αρχίσει κιόλας να φυσά
από τα ξημερώματα ένα
φρέσκο αεράκι δροσερό
βάλσαμο σωστό μετά από
έναν παρατεταμένο καύσωνα
αναριγούν τα φυλλαράκια
και τα άνθη των φυτών
στις γλάστρες στις βεράντες
κουρτίνες ανεμίζουν μέσα
από τα ανοιχτά παράθυρα
σειούνται κρεμασμένα κάθε λογής
τα κροταλάκια και τα κουδουνικά
σημαίνοντας χαρούμενα γκλιν γκλον
βαθειές ανάσες παίρνει
ψημμένο τόσες μέρες το μπετόν
και...
τό ‘να είναι καλύτερο από τ’ άλλο
τα ποιήματα τούτα που διαβάζω
ξεφυλλίζοντας τον ογκώδη
συγκεντρωτικό τόμο
του τόσο συμπαθούς και
αναπάντεχα χαμένου ποιητή
μάστορα αληθινού της τέχνης του
κι ευφραίνεται η ψυχή μου

να είναι κάτι ώρες σαν κι αυτήν που με
πλημμυρίζει μία σπάνια αισιοδοξία
μία χαρά σχεδόν μπορώ να πω
και μία σαν βεβαιότητα πως κάπως
θα γίνουν όλα και θα πάν καλά
και τα μυαλό όλο στρέφεται
(εάν είναι δυνατόν) γύρω
από τα ευχάριστα μόνο
και τα ωραία...

Αχ! να μην είχα να πάω και στο γραφείο.

10 Σεπτεμβρίου ‘012
Λιμάνι, Μέθανα