Τετάρτη 19 Ιουνίου 2024

Προσανατολισμός μετακίνησης

Μεταχειρίζομαι τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο

για τις μετακινήσεις προς  και από την εργασία μου

στις βόρειες συνοικίες

άμα βρω θέση στο βαγόνι κάθουμαι

αλλά το πιο συχνά δε βρίσκω

και έτσι στέκουμαι όρθιος κατά τη διάρκεια της διαδρομής

ωστόσο επιδιώκω να -και τις πιο πολλές φορές το καταφέρνω-

τοποθετηθώ δίπλα στις θύρες, στην εσοχή που σχηματίζεται

μεταξύ του πλευρικού τοιχώματος και της πλάτης

του πρώτου σετ των καθισμάτων

διευθετώ το σώμα εντός αυτής της κόγχης

ώστε και να διαθέτει μία στήριξη

όντας ως στάση πιο ξεκούραστη

αφήνω το σακίδιο μου ανάμεσα στα πόδια επί του δαπέδου

και για τα τριάντα λεπτά που διαρκεί η μετάβαση

είτε διαβάζω κάποιο βιβλίο ή

κοιτάζω έξω εικόνες του κόσμου που κυλούν, ρεμβάζοντας

αν υπάρχει δυνατότης επιλογής, παλαιότερα

λάβαινα εκείνο το σημείο οπού ‘χε προσανατολισμό

με του συρμού ίδιον της κατεύθυνσης

που «έβλεπε μπροστά» με άλλα λόγια

κ’ έτσι χάζευα έξω τις γειτονιές, τους ανθρώπους

στους δρόμους, στα μπαλκόνια, στα μαγαζιά

στα απλώματα το βλέμμα έφθανε ως πέρα, στο βουνό της Πάρνηθας

και καθώς στα προάστια εμπαίναμε

είχε κι αυλές και κήπους και χωράφια και αλσύλλια και τέτοια…

έχω όμως από καιρό αλλάξει και διαλέγω

τη θέση την απέναντι

που με κάνει να κοιτώ

τα τοπία να φεύγουν προς τα πίσω

με το που τα αντικρίζω

πρόσημο παίρνουν ήδη παρελθόντος

τά ‘χεις περάσει, χάνονται

 

Αναρωτιέμαι ποιος νά ‘ναι τάχα

ο λόγος τούτης της επιλογής

ίσως που είναι κι η ροή έτσι της ζωής…

 

Τρίτη 18 Ιουνίου 2024

από Ψηλά

Έχω δεχθεί τόσες φορές

τη Χάριν και την εξ Ύψους Eυλογίαν

που είναι απρέπεια

μπορεί και βλασφημία

να απορώ: γιατί;,

αφού δεν μου αξίζει.


Δευτέρα 20 Μαΐου 2024

Κατάλογος αιτιάσεων

Γιατί δεν ξέρεις τάβλι

δεν καβαλάς μοτοσακό

έχεις στο ντύσιμο άθλιο γούστο

δεν έχεις τρόπους όταν τρως

δεν έχεις τρόπους γενικώς

η στύση σου δεν είναι πάντα ικανή

τα βίτσια σου είν’ ανώμαλα

δεν έχεις γνώσεις ιστιοπλοΐας

δεν επιθυμείς να παίρνεις πρωτοβουλίες

είσαι αντικοινωνικός

δεν σου αρέσουν οι έξοδοι, τα γλέντια και τα πάρτυ

ξένες γλώσσες στην ουσία δε γνωρίζεις

φριχτά τόσο που ροχαλίζεις

το σώμα σου είναι παρηκμασμένο

κάνεις την ίδια δουλειά κοντά τριάντα χρόνια

θες διακοπές να πηγαίνεις  πάντα στο ίδιο μέρος

είσαι αναχρονιστικός

δεν σου αρέσουν οι αλλαγές

και δυσκολεύεσαι με την τεχνολογία

δεν ντρέπεσαι άραγε καθόλου

πού ‘χεις ένα σαράβαλο και βρώμικο αυτοκίνητο;

ακούς μουσική παλιομοδίτικη

και τόσο εκτός επικαιρότητας

είσ’ ικανός να κάθεσαι

σε  μια βεράντα και να κοιτάς τη θέα

(θάλασσα, κάμπους, βουνά ή ό,τι άλλο) επί ώρες

ζεις ακόμα στην ίδια, μπανάλ, λαϊκή γειτονιά

όπου γεννήθηκες και μεγάλωσες, στο κέντρο της πόλης

στο ίδιο διαμέρισμα με την ίδια πρακτικά επίπλωση

οι φίλοι σου είναι σαν και σένα και χειρότεροι

αντιπαθείς τις εκπλήξεις, τις ανατροπές

παρά βυθίζεσαι σαν να απολαμβάνεις

μια καθημερινή, αφόρητη ρουτίνα…

 

«Πρέπει να μιλήσουμε» είπες στο τηλέφωνο

δυσοίωνες -λέει η εμπειρία- συνήθως είναι

αυτές οι ανακοινώσεις

δεν ήταν διάλογος, μονόλογος ήταν, κατηγορητήριο

κάποια υπερβολές, άλλα σκληρά μα δίκαια

ορισμένα τσούξαν σα σκαμπίλι δυνατό ή καμουτσίκι

όσο και νά ‘χει ανακουφίστηκα όταν τελείωσε

αυτή η συνάντηση εννοώ – όχι η σχέση

εγώ θα τη συνέχιζα, καλά περνάγαμε, έτσι νόμιζα

τέλος πάντων, θες από προαίσθημα

θες από κάποια άλλη ακατανόητη παρόρμηση

να, ηχογράφησα με το κινητό όλα αυτά που είπες

ούτε που είχα ποτέ μου

κάτι τέτοιο ξανακάνει

ούτε και πρόκειται να χρησιμοποιήσω το «πειστήριο» εναντίον σου

με τρόπο οποιοδήποτε

ούτε και τίποτ’ άλλο…

Στην αρχή αισθανόμουν, πέρα από την απορία για το κίνητρο, ενοχές

τώρα όμως ευγνώμων είμαι για την έμπνευση που είχα

καθώς βρήκα το τέλειο γιατρικό για τις βασανιστικές

οπού με ταλανίζουν αϋπνίες

κάθε φορά που ξαπλώνω κι αδυνατώ

όσο και κουρασμένος νά ‘μαι, ν’ αποκοιμηθώ

βάζω να παίζει ο «κατάλογος»

και εντός ολίγων λεπτών έχω αρχίσεις

όπως έλεγες «φριχτά να ροχαλίζω».


Κυριακή 19 Μαΐου 2024

Στον δρόμο των Αραπάχο

Τα σχόλια και οι κρίσεις, άλλα καλοπροαίρετα και άλλα όχι, πλήθαιναν καθώς περνούσ' ο καιρός. Προερχόμενα από το οικογενειακό περιβάλλον, όσο είχε σχέσεις με τους συγγενείς του, από το φιλικό όσο είχε ακόμα φίλους και από το επαγγελματικό πριν τον διώξουν απ' τη δουλειά. Επίσης από την πολυκατοικία, τη γειτονιά, το καφενείο που πήγαινε καμιά φορά, τα καταστήματα και τις αγορές, όπου η ανεξήγητα εριστική συμπεριφορά του δημιουργούσε εντάσεις και καυγάδες. Οι εκφράσεις στερεότυπες και λίγο πολύ ίδιες: "έχασες το μυαλό σου;", "σου λάσκαρε η βίδα;", "έχεις τρελαθεί;", "σού 'χει στρίψει;"... και τέτοια. Αναγνώριζε τη βάση που είχαν όλα αυτά, παραδεχόταν ότι είχε αλλάξει. Στις σπάνιες πλέον στιγμές καθαρής σκέψης και νηφαλιότητας αναρωτιόταν για τα πιθανά αίτια που οδήγησαν σ' αυτήν την κατάσταση, όχι πως τον ένοιαζε ιδιαίτερα, αλλά έτσι, εγκυκλοπαιδικά που λένε... Χωρίς να είναι γιατρός ή ειδικός ψυχικής υγείας, εντόπιζε τα προφανή. Η θλίψη που ένοιωθε από παιδί κιόλας, είχε με βεβαιότητα μετατραπεί σε κατάθλιψη για την οποία και δεν έκανε τίποτα. Ο δεδομένος πλέον αλκοολισμός του δε βοηθούσε καθόλου. Κάποτε νόμισε ότι με την ουσία αυτή βρήκε το τέλειο φάρμακο. Αλίμονο, όπως ακριβώς το λεν οι σχετικές μελέτες και άρθρα, αποδείχθηκε φαρμάκι. Καθώς ακόμα και δεν αποτελούσε καλό υπόβαθρο, ειδικά από τότε που τον απέλυσαν, το γεγονός ότι δεν είχε κάποιο σταθερό πόλο στην καθημερινότητα του ούτε κάποια άλλη τακτική δράση ή επαφή. Κατά καιρούς ξεκινούσε διάφορα ετερόκλητα, χόμπυ ας πούμε κ.λπ. ή δημιουργικές ενασχολήσεις, έκανε στα πλαίσια τους κάποιες γνωριμίες, όμως σύντομα πολύ "κουραζόταν", βαριόταν και τα παρατούσε, βυθιζόμενος ολοένα σε μια σκοτεινή απραξία.

Τελευταία πάντως είχε αρχίσει κάτι που είχε διαρκέσει αξιοσημείωτα μεγαλύτερο διάστημα από οτιδήποτε πριν. Μελετούσε με ενθουσιώδες ενδιαφέρον την ιστορία, την κουλτούρα και την "φιλοσοφία" των ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικής. Για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του είχε προμηθευτεί κάμποσα αντίτυπα ειδικών συγγραμμάτων, ορισμένα από τα οποία ήταν μάλιστα πανάκριβα, μειώνοντας έτσι και το αποθεματικό του, τις κάποιες οικονομίες που πρόλαβε να κάνει μαζί με την αποζημίωση που είχε λάβει από την πολυεθνική όπου εργάστηκε κοντά μια τριακονταετία. Υπολόγισε κάποτε πόσο θα διαρκούσαν τα χρήματα αυτά αν έκανε μια συνετή και μετρημένη ζωή. Δεν ήταν και τόσα πολλά χρόνια και αυτός δεν έκανε συνετή και μετρημένη ζωή. Τι θα γινόταν όμως μετά, ούτε που τον ενδιέφερε. Πέρα από τις δαπανηρές αγορές βιβλίων εντόπισε και πλούσιο υλικό στο διαδίκτυο, έχοντας εγγραφεί ως μέλος σε σχετικές δικτυακές κοινότητες, φόρουμ κ.ο.κ. Σημείωνε αρκετή πρόοδο και επίσης, τελευταία, είχε αρχίσει -με τη βοήθεια οπτικοακουστικού υλικού που βρήκε- να προσπαθεί να μάθει (και να αναπαράξει) τους τελετουργικούς ύμνους, τα τραγούδια των Ινδιάνων, χωρίς καθόλου να τον αποθαρρύνει το γεγονός ότι ήταν ανέκαθεν, εξαιρετικά κακόφωνος. Με πολλή εξάσκηση και εξαντλητικές πρόβες είχε πάντως καταφέρει να φθάσει σε ένα -έστω οριακά- ανεκτό επίπεδο. Ένα ζήτημα βέβαια ήταν πως αυτές οι πρόβες διεξάγονταν ώρες μεταμεσονύκτιες και πρώτες πρωινές, διαταράσσοντας την ησυχία των γειτονικών διαμερισμάτων, διακόπτοντας τον ύπνο των ενοίκων τους, οι οποίοι διαμαρτύρονταν εξαγριωμένοι και μάλιστα είχαν φέρει επανειλημμένα την Αστυνομία που του είχε κάνει συστάσεις με την τελευταία "ιδιαιτέρως ισχυρή". Αλλ' είπαμε, δεν τον ένοιαζε.

Από κάποιο σημείο και μετά ξεκίνησε, όπως άλλωστε και στην πραγματικότητα (των Ινδιάνων) γινόταν, να συνοδεύει το τραγούδι και με τους αντίστοιχους κυκλοτερείς χορούς. Οι καλύτερες στιγμές ήταν όταν αυτά επιτελούνταν τα βράδια με φωτεινό φεγγάρι ή την πανσέληνο, όσο έστω ήταν αυτά ορατά στη λωρίδα ουρανού που άφηναν να φανεί τα ψηλά κτίρια της πυκνοκατοικημένης συνοικίας όπου ζούσε, βράδια που οδηγούσαν σε μεγάλη ικανοποίηση, άφατη θα μπορούσες να πεις, ακόμα και σε έκσταση.

Για να γίνει η αναπαράσταση όμως πλέον ρεαλιστική, έλειπε ένα στοιχείο, η φωτιά, το οποίο και -περιχαρής για την εμπνευσμένη απόφαση του- προσέθεσε. Καύσιμη ύλη τα βιβλία του που κάποιοι τόμοι, κάθε βράδυ, έμπαιναν στην πυρά που άναβε στο κέντρο του σαλονιού. Δόξα τω Θεώ, είχε πολλά. Κάποια στιγμή βέβαια θα τελείωναν. Τότε, είχε αποφασίσει να κάψει τις βιβλιοθήκες και μετά τα υπόλοιπα έπιπλα. Κι όταν τελείωναν όλα, να περιχύνει με κάποιο εύφλεκτο υγρό το ξύλινο πάτωμα, να βάζει φωτιά εκεί και να χορεύει γύρω τραγουδώντας. Αντιλαμβανόταν τις πιθανές, σοβαρές συνέπειες που -αργά ή γρήγορα- θα είχαν οι βραδινές του αυτές, εκτός ορίων, δραστηριότητες αλλά και πάλι, για μια ακόμα φορά: δε νοιαζόταν. Αυτές ήταν οι μόνες περιστάσεις που αισθανόταν ανάλαφρος, μακάριος και ευτυχής, τόσο όσο διαρκούσαν ο χορός και το τραγούδι, όσο και στις πολλές ώρες ήσυχου, σαν παιδιού, ύπνου που επακολουθούσε...

_ _ _ _ _

Όταν ολοκλήρωσαν τις διαδικασίες οι άνδρες της Πυροσβεστικής, επέτρεψαν την είσοδο στους διασώστες. Αυτοί βγήκαν μετά από λίγο. Αντί τη συνηθισμένη ολόσωμη, πλαστική θήκη με το φερμουάρ, μετέφεραν ένα μικρό κιβώτιο όπου είχαν χωρέσει τα λιγοστά υπολείμματα της σορού.

  

Πέμπτη 16 Μαΐου 2024

Άνοιξη στην εξοχή

Η φύση οργιάζει

χρώματα, αρώματα παντού

μια πανδαισία

πρασινάδες, μπουμπούκια, άνθη

κ’ ένα σωρό έντομα

γύρω να πετούν

μέλισσες, πεταλούδες, μυγάκια, ζουζούνια διάφορα

Απ’ ότι ξέρω αυτά

κάτι εβδομάδες διάρκεια βίου

έχουν όλο κι όλο

και αναρωτιέμαι καθώς κάθομαι εδώ

στο βράχο, στην πλαγιά και τα κοιτώ

τί προλαβαίνουν σε τόσο λίγο διάστημα;

τί εμπειρίες να συλλέξουν

τί σχέσεις να συνάψουν

πόσα ταξίδια, όνειρα να κάνουν

και πόσα ποιήματα να γράψουν;


Τετάρτη 15 Μαΐου 2024

Με ή χωρίς

Το πρωί ένα γλύκισμα ή μπισκότο

ή άλλο σνακ χωρίς ζάχαρη

και ρόφημα ντεκαφεϊνέ

κατά τη διάρκεια της ημέρας

τρόφιμα διάφορα χωρίς λιπαρά

γλουτένη και λακτόζη

με αναψυκτικά διαίτης

και το βράδυ κρασί ή μπύρα

ή ουίσκυ ή τζιν χωρίς αλκοόλ

και ηλεκτρονικό τσιγάρο

με μηδέν τοις εκατό νικοτίνη…

Καλά, δεν ντρέπεσαι λιγάκι;

Άντρας είσαι συ μωρέ;

Σιγά μη σου ξηλώσει το καλσόν!

Ψυχή δεν έχεις;

Αίμα δεν κυλά στις φλέβες σου;

Νεύρο, αξιοπρέπεια ξέρεις τι πράμα είναι;

Έτσι θα την περάσεις;

Χωρίς εξάρσεις; Χωρίς εντάσεις; Χωρίς… πασσιόν;

Μια ζωή άνυδρη, δήθεν, τάχα

με υποκατάστατα, ιμιτασιόν;

 

Δευτέρα 13 Μαΐου 2024

Περί καλού

Καλός δεν είν’ αυτός που

κακό ποτέ δεν κάνει

αλλά αυτός που νοιάζεται και δίνει

από τα όποια περισσεύματα του.


Κυριακή 12 Μαΐου 2024

Η αιτία πρόκλησης του φαινομένου

Εδώ και ένα διάστημα ικανό παρατηρώ

τα πρωινά στο υπνοδωμάτιο

μία βαριά και όχι ευχάριστη οσμή να υπάρχει

σαν πάω στο λουτρό για να νιφτώ

και τέλος πάντων ό,τι άλλο κάνει το πρωί

κανείς σ’ αυτό το μέρος

και πίσω επιστρέφω…

αλήθεια απορώ για την αιτία αφού

αλλάζω τακτικά σεντόνια,

μαξιλαροθήκες και κλινοσκεπάσματα

εγώ δε προσωπικά

παίρνω το μπάνιο κάθε βράδυ

Μετά από σκέψη αρκετή κατέληξα

πως είναι μάλλον πλέον ο γεροντισμός του σώματος

που το φαινόμενο αυτό το προκαλεί

πράγμα για το οποίο λύση, ξέρω δεν υπάρχει…


Σάββατο 11 Μαΐου 2024

Ικεαεπίπλουαστοχοσύνθεσις

Είμουν πολύ προσεκτικός

(σιγά μην είσουν)

ανέγνωσα το φυλλάδιον οδηγιών

τις ακολούθησα πιστά

μα φαίνεται προέκυψε

πάλι κάποιος περισπασμός

και το μυαλό ξεστράτισε

σ’ αλλότρια, σε άλλα

κι έτσι στο τέλος είδες;

περσέψαν κάτι βίδες.


Παρασκευή 10 Μαΐου 2024

Το ημερήσιο σκότος

Με κοροϊδεύεις ολόγιομο φεγγάρι

στέκεσαι ακόμα ψηλά στον ουρανό

ενώ έχει από ώρα ξημερώσει

στους δρόμους κόσμος γιομάτο

τρέχει για τη δουλειά

μαζί κι εγώ

σα να μου λες:

πού πας, πού πας, στη Νύχτα; 

Πέμπτη 9 Μαΐου 2024

Και πάλι φέτος (καθυστερημένο) ξεκίνημα

Αγαπητοί αναγνώστες, φίλοι και επισκέπτες του ιστολογίου, όπως -ίσως- παρατηρήσατε, προηγήθηκε μια μακρά  περίοδος απραξίας και... αγρανάπαυσης, διάρκειας ορισμένων μηνών αλλά τώρα επιστρέφουμε, κυρίως χάρη στην παραίνεση στενού και πολύ αγαπημένου συγγενικού προσώπου (ευχαριστώ εξ. Λ. Τ.). Ωστόσο, τούτη η πρώτη δημοσίευση μετά από τόσο καιρό θα μοιάσει δικαιολογημένα κάπως παράταιρη, καθώς συνήθως γίνεται τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου, με τη νέα χρονιά, ενώ τώρα φτάσαμε μετά το Πάσχα!

Καλή χρονιά λοιπόν...

Μεταφορά του εισαγωγικού κειμένου της πρώτης δημοσίευσης του 2023, με μικρές μόνο αλλαγές ή προσθήκες, κατά τ' άλλα ισχύει ακριβώς (γι αυτό λέγεται και παράδοση):

Εκλεκτοί αναγνώστες, επισκέπτες και φίλοι, το ιστολόγιο σας εύχεται: αίσιο το νέο έτος 2024, ευτυχές, με υγεία και καλή καρδιά. Τηρώντας τη σχετική παράδοση (βλ. εδώ  και εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και εδώ), έτσι και φέτος ανήμερα την Πρωτοχρονιά, αλλάχθηκαν οι σελίδες του επιτραπέζιου ημερολογίου με νέες και από αυτές του προηγούμενου έτους επιλέχθηκαν ορισμένες όπου σημειώνονται κάποια σημαντικά γεγονότα και οι προορισμοί μετακινήσεως, αποτελώντας ένα είδος αποτίμησης μίας χρονιάς που όπως -υποθέτω- και άλλες, όπως άλλωστε ο βίος μας όλος, είχε οπωσδήποτε στιγμές κακές, είχε ασφαλώς και στιγμές καλές, έτσι είν' η ζωή και πώς να την αλλάξεις;... Σημ. αξιοσημείωτο πάντως (ίσως) το γεγονός ότι οι σελίδες/σημειώσεις/ημερομηνίες-ορόσημα είναι εμφανώς ολιγότερα από άλλα έτη…

 Έχουμε λοιπόν και λέμε για το 2023:

 25 Μαρτίου : Φεύγουμε για Μέθανα!

6Απριλίου: Φεύγω για Μέθανα

20 Απριλίου: Χρόνια Πολλά! (γενέθλια Χ.Δ.Τ.)

29 Απριλίου: Φεύγουμε για Ερέτρεια

28 Μαΐου: Φεύγω για Χάος! (σημ. δολίνη της Λαυρεωτικής  με την οποία ο γράφων έχει αναμετρηθεί ορισμένες φορές στα πλαίσια της σπηλαιολογικής του δράσης – η δολίνη έχει επικρατήσεις σε όλες)

1 Ιουλίου: Φεύγουμε για Ταΰγετο

28 Ιουλίου: Φεύγουμε για Χανιά (και μετά Σητεία)

10 Νοεμβρίου: Φεύγουμε για Μόδι – Παρνασσό

... και τέλος.

 

Και του χρόνου με υγεία.


Κυριακή 31 Δεκεμβρίου 2023

Εις εαυτόν ειλικρίνεια

Άλλαξ' ο καιρός

κατέβασα τα χειμερνά ρούχα

δυο πανταλόνια σχετικά καινούργια, περσινά

δε μου κουμπώνουνε με τίποτα

"θα μπήκανε στο πλύσιμο" λέω στον εαυτό μου

μα ύστερα, σε κρίση ειλικρίνειας ξαναλέω

"φτου σου μπαγάσα!"

και τώρα τί κάνουμε

(πέρα από το να πάρουμε πιο ευρύχωρα;)

τί άλλο; μια μέθοδος υπάρχει:

κόβεις τη μάσα

κι αρχίζεις τη δράσα

ένα δύο τρία απ

ένα δύο τρία απ

ελεγμένο, διαπιστωμένο

και πολλάκις βεβαιωμένο

ότι εξάλλου δηλαδή πως τον παπά

δεν κάνουνε τα ράσα.