Δευτέρα 27 Ιουνίου 2022

Το κουμπί

Προχθές είδα ένα παράξενο όνειρο

για να το θυμάμαι σημαίνει ότι πρέπει

να το είδα προς το τέλος του ύπνου, πριν ξυπνήσω

(διότι αυτά συγκρατούμε, έτσι δε λένε;)

περνούσα, λέει, το χέρι μου ανάμεσα στα μαλλιά μου

και -έκπληκτος- βρήκα πως σ' ένα σημείο

στο δέρμα της κεφαλής μου ήταν ραμμένο ένα κουμπί!

τί δουλειά έχει τούτο το κουμπί εδώ πέρα; αναρωτήθηκα

μα πότε έγινε αυτό; και τί τέχνη πρέπει να είχε αυτός που τό 'ραψε

ώστε δεν κατάλαβα τίποτα; (άκου τώρα αναρώτηση)

καθώς και: τί ανοίγει μα και -κυρίως- τί κλείνει με αυτό το κουμπί;


Όταν άνοιξα τα μάτια μου το πρωί

και μετά τις πρώτες αυθόρμητες, μισοσκοιμισμένες ακόμα

σκέψεις και εικόνες περί -ως συνήθως- σεξουαλικά και τα τοιαύτα

(οι άνδρες είν' όλοι γουρούνια, έτσι δε λένε;)

θυμήθηκα το παράξενο όνειρο και

όχι χωρίς κάποια αγωνία ομολογώ

έτσι όπως ήμουν ακόμη ξαπλωμένος

κατηύθυνα το χέρι μου προς το κεφάλι

το πέρασα μέσα απ' τα μαλλιά μου

για να διαπιστώσω προς ότι...


Πέμπτη 23 Ιουνίου 2022

Σκέψεις για την Κόκα Κόλα

Η Κόκα Κόλα πιστεύω πως έχει

προ πολλού καιρού ξεφύγει

από τα στενά πλαίσια του απλού προϊόντος

και αναλήφθηκε στις σφαίρες

της Θεωρίας, της Αρχής, της Ιδέας, της Αξίας

βάσει των οποίων κινείται, αναπτύσσεται, προχωρά και εξελίσσεται

η Τέχνη, η Ιστορία, ο Πολιτισμός, η Ανθρωπότητα

 

Η σταθερή, τακτική, συνεπής και συνεχής κατανάλωση της

ο επιλεγόμενος κοκακολισμός

ουδόλως αποτελεί εξάρτηση, επιζήμια κι επικίνδυνη

το πολύ μεγάλο παγκοσμίως πλήθος των οπαδών της, οι κοκακολικοί

στους οποίους ευθαρσώς δηλώνω πως έχω την τιμή

να συγκαταλέγω τον εαυτόν μου, είναι (είμαστε)

 άνθρωποι που αγαπούμε τις υλικές

μα και -κυρίως- τις πνευματικές απολαύσεις που αποτελούν

παρηγορία, ελπίδα και στήριγμα

για τη διεκπεραίωση της συχνά αφόρητης καθημερινότητας

 

Αν αναγνώστη πιθανώς με ψέξεις, με κατηγορήσεις

πως πλέκω εγκώμια, πως εξυμνώ

με αυτήν τη μικρή μου παρόλα

ανταποδίδω την πρόκληση

ευθέως ρωτώντας σε να μου πεις

αν μπορείς και αν ξέρεις κάτι άλλο εσύ

μοναδικό έστω που να...

"πάει με όλα"; 

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2022

Η Δωροθέα λέει...

Κι εκει που γύρω επικρατεί

- έτσι αισθάνεσαι τουλάχιστον, έτσι νομίζεις -

μια ησυχία, μια γαλήνη, μια ηρεμία

και τάχα μυρίζει σα φρεσκοβρεμένη η γης

το χλωρό γρασίδι, τα πεύκα και τ' αγριολούλουδα

και από κάπου πιο μακριά

το αεράκι φέρνει τη θαλασσινή αρμύρα

κάτι γίνεται ξαφνικά (πάντα κάτι γίνεται ξαφνικά)

κι όλα διαλύονται, επανέρχεται και κυριαρχεί

ο θόρυβος, η φασαρία, η ένταση, ο ορυμαγδός και η χλαπαταγή

το ξέρεις ήδη καθώς πρώτα λες και φτάνει στη μύτη σου η μυρωδιά

απ' τη φωτιά, τη στάχτη, το μπαρούτι

και με στα χείλη ένα χαμόγελο πικρό

λες ψιθυριστά εις εαυτόν

(τα λόγια αλλουνού χρησιμοποιείς

μα τό' χες πει τόσο καλά καλή μου Ντόροθυ*)

"Τί φρέσκια Κόλαση είναι πάλι τούτη;".


*Dorothy Parker (1893-1967), "What fresh Hell is this?"


Πέμπτη 9 Ιουνίου 2022

Η αναπόληση

Όχι πως δεν καταλαβαίνω
ή πως περίμενα κάτι διαφορετικό
έτσι κι αλλιώς τελειώνει ο Μάιος
σε λίγες μέρες μπαίνει -κι επίσημα- το καλοκαίρι
τόσους μήνες κράτησε αυτή η ποικιλία
μα να... τώρα στο τέλος, είχανε γίνει μέλια, τόσο ήτανε γλυκά
δύο τεμάχια καταναλώνω σταθερά κάθε πρωί
το προηγούμενο διάστημα ήταν στ΄αλήθεια
μια τέρψη, μια απόλαυση, μια ευωχία

Τώρα όμως αλλάξανε τα πράγματα αναγκαστικά
δεν είναι έτσι με τα νέα της καινούριας εσοδείας...
βλέπεις είχα κιόλας από παιδί
θέμα με τις όξινες, ακόμα και τις υπόξινες τις γεύσεις
μου προκαλούνε δυσάρεστες συσφίξεις και συσπάσεις του στομάχου
μια άπωση, μια δυσφορία, μια δυσανεξία
μα λύση δεν υπάρχει εναλλακτική
παρά να περιμένω να ζαχαρώσουνε κι αυτά

Ως τότε απλώς θ΄αναπολώ και θα μου τρέχουνε τα σάλια
που έστιβα κάθε πρωί τα δυο μου ζουμερά τα πορτοκάλια. 

Παρασκευή 27 Μαΐου 2022

Ανάμεσα στη χλόη και τις πρασινάδες

Βραδάκι πια κ' είχε σκοτεινιάσει από νωρίς, Χειμώνας βλέπεις

είπα παρ' όλα αυτά να μην παραλείψω την άσκηση

ήτανε και γλυκός ο καιρός, σαν πιο πολύ της Άνοιξης

βγήκα απ' το σπίτι κι άρχισα να επιδίδομαι

σ' αυτό το μάλλον κωμικά αργό μου τρέξιμο

που μοιάζει με περπάτημα σχεδόν

σε κυκλική πορεία, οι κανονικοί δρομείς

με προσπερνούνε δυο και τρεις φορές

αλλ' είν το μόνο που μπορώ κάνω

και κατευθύνθηκα μες απ' της πόλης τα στενά

αφού διέσχισα και τη μεγάλη λεωφόρο

προς το κοντινό το πάρκο

εισήλθα από ένα άνοιγμα της περίφραξης

και πήρα ένα μονοπάτι

ανάμεσα στη χλόη και τις πρασινάδες

πού 'χαν φουντώσει και ψηλώσει με τις βροχές

είχε υγρασία αρκετή και συννεφιά

το είδος της ατμόσφαιρας που πνίγει τους ήχους

δε μπορούσα αλλιώς να εξηγήσω

τη σιγαλιά που επικρατούσε

παρ' ότι το πάρκο περιστοιχιζόταν

από πολυσύχναστους δρόμους

και μεγάλες οδικές αρτηρίες

και η ώρα ήταν ακόμα υψηλής κυκλοφορίας


Ξάφνου, μέσα σ' αυτήν την ησυχία

κάπου μέσα απ' τα κλαδιά των μεγάλων πεύκων

ακούστηκε ένα αόρατο πουλί μες στο σκοτάδι

παράξενο κελάηδισμα, μια μόνο συλλαβή, μια νότα

και μετά από μια στιγμή, απ' την απέναντι μεριά

κι απ' το μικρό λοφίσκο που βρισκότανε στην άλλη πλευρά του δρόμου

ακούστηκε μια σχεδόν πανομοιότυπη απάντηση

άλλο πουλί της ίδιας ράτσας, ίσως και οικογένειας

κ΄ύστερα πάλι το από δω, μετά ξανά το από κει

μιλούσαν μεταξύ τους, λέγαν τα νέα της ημέρας

δίναν ένα μικρό κοντσέρτο νυκτόβιων πτηνών

με τυχερό ακροατή εμένα

ωραία που ήτανε πολύ...

Καθώς συνέχιζα την πορεία μου

οι ήχοι ξεμακρύνανε

κι εγώ αναλογιζόμουν "για κοίτα βρε παιδί μου

που με τέτοια περιστατικά, ταπεινά κι ασήμαντα

που είν' όμως σα θαύματα μεγάλα

όταν συμβαίνουν το ηθικό σου αναπτερώνεις

βρίσκεις πάλι την πίστη σου και την ψυχή σου σώνεις

λίγο πριν έρθει η νύχτα στην πόλη που τυχαίνει και ακούς

πώς λαλεί ο Γκιώνης.".

Δευτέρα 23 Μαΐου 2022

Εξωτερικές δραστηριότητες

Το απόγευμα, εξουθενωμένος από τον καθημερινό βιοπορισμό

υπό το νέο μοντέλο της κατ΄οίκον εργασίας

σκεφτόταν τί να κάνει το -λίγο- ελεύθερο χρόνο που του απέμενε

μα δεν είχε κουράγιο παρά μόνο

για μερικές ώρες χαύνωσης μπροστά στην οθόνη

προσπάθησε να κατανικήσει την τάση του αυτή

έπρεπε να βγει απ' το σπίτι

για μια δραστηριότητα έξω, αλλού

να' ρθει σε επαφή με ανθρώπους...

 

...και πήγε ως το σούπερ μάρκετ.

Σάββατο 21 Μαΐου 2022

Αυτό που μπορείς να κάνεις

Δεν είναι εύκολο να τον κάνεις να σωπάσει

τον  μικρό, κακό άνθρωπο μέσα σου που όλο φωνάζει

δε λέω πως είναι αδύνατο

πάντως δύσκολο είναι πολύ

αυτό που μπορείς να κάνεις

είναι να τον αγνοείς

τότε, κάθε φορά που το καταφέρνεις αυτό

ο άλλος άνθρωπος μέσα σου, ο καλός, αυτός που συνήθως σιωπά

θα έχει νικήσει

και μαζί του κι εσύ.


Παρασκευή 20 Μαΐου 2022

Φύσα αεράκι

Είναι ασφαλώς πράγματα πολλά, εκνευριστικά

αλλά δεν υπάρχει ίσως χειρότερο από μια πόρτα που τρίζει

καθώς ανοιγοκλείνει απ' τον αέρα

και τα νεύρα τσακίζει.


Τρίτη 29 Μαρτίου 2022

Το πόρισμα

Προσερχόμενος στο διαγνωστικό κέντρο

για μια σειρά προγραμματισμένων εξετάσεων

παρατήρησα πλήθος ανθρώπων

άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας

να εξέρχονται με τους φακέλλους των αποτελεσμάτων ανά χείρας

και λίγα μέτρα από την είσοδο

να κοντοστέκονται ή πρόχειρα να κάθονται στα σκαλιά

ή να περπατούν απομακρυνόμενοι

π.χ. προς το σταθμευμένο αυτοκίνητο

ή να εισέρχονται σ' αυτό

και να ανοίγουν τους φακέλλους

να φυλλομετρούν τα έγγραφα

επιλέγοντας ασφαλώς τη διάγνωση

και μ' έκδηλη αγωνία

να διβάζουν συγκεντρωμένοι, συνοφρυωμένοι, σοβαροί,

το πόρισμα της ακτινογραφίας, των υπερήχων,

των εξετάσεων αίματος, της βιοψίας,

της αξονικής ή μαγνητικής τομογραφίας

του μοριακού τεστ, του μυελογράμματος,

της αγειογραφίας, της στεφανιογραφίας,

της κολονοσκόπησης...


Πέμπτη 24 Μαρτίου 2022

Άλλη μια εργάσιμη μέρα

Οχτώ και κάτι το πρωί

πηγαίνοντας κόντρα στον ήλιο

που έχει ανατείλει κ' υψώνεται

πάνω απ' τη μεγάλη λεωφόρο

Έξι παρά το απόγευμα

πηγαίνοντας κόντρα στον ήλιο

που χαμηλώνει δύοντας

πάνω απ' τη μεγάλη λεωφόρο.


Τετάρτη 23 Μαρτίου 2022

Απόκριση σε νουθεσία


Ο γέροντας, σεβάσμιος μοναχός
προσπάθησε να νουθετήσει
το νεαρό, αφρισμένο χούλιγκαν
λέγοντας του χαμηλόφωνα
"παιδί μου, ό,τι κι αν συμβαίνει
προσπάθησε πάντοτε
να επιδεικνύεις Υπομονή"

Κι εκείνος τους έδωσε ουρλιάζοντας
τη στερεότυπη απάντηση
για τη μητέρα του και την άλλη λέξη
που ομοιοκαταληκτεί με την υπομονή.

Τρίτη 22 Μαρτίου 2022

Πουλόβερ

Ούτε πεζοπορικές μπότες

ούτε ισοθερμικές μπλούζες

μπουφάν φλης ή αντιανεμικό

γυαλιά ηλίου... τίποτα

κάτι παλιές αρβύλες του στρατού

με μάλλινες (και υποθέτω) μανταρισμένες κάλτσες

ένα μπαλωμένο, ξεβαμμένο κυνηγητικό πανταλόνι

με μια δερμάτινη ζώνη σχεδόν κουρέλι

απορούσες που βαστιόταν ακόμα -παλιό πετσί, καλό-

φανέλα χοντρή, τριμμένο πουκάμισο

κι από πάνω ένα ξεχειλωμένο

παράταιρα πολύχρωμο, φανταχτερό πουλόβερ

το πρόσωπο σκαμμένο από τον ήλιο, απ' τ' αγιάζι

τα χέρια άγρια και χοντρά τα δάχτυλα πολύ

μάλλον να κλείσει και τελείως δε γίνεται η παλάμη

η ηλικία ακαθόριστη, μπορεί εβδομήντα

ίσως ογδόντα ή κι ενενήντα ακόμα, ποιός να ξέρει

φρόντιζ' ο κύριος τα δέντρα στο χωραφάκι του

του κούνησα το χέρι και μ' αντιχαιρέτησε

καθώς περνούσα απ' το χωματόδρομο

έχοντας ολοκληρώσει τη μικρή μου βόλτα στο βουνό

σχεδόν ντράπηκα για την ενδυμασία μου

πού 'ταν καθώς στην αρχή τα λέγαμε

είχα και σακίδιο και ορειβατικά μπαστούνια και καπέλο

και όμως βάζω στοίχημα ότι ο άνθρωπος αυτός

σαν πιάσει έστω για ένα τέταρτο

την τσάπα, το ξινάρι για να σκάψει

το τσεκούρι για να πελεκήσει ξύλα

ή κάνει να σκαρφαλώσει στην πλαγιά

τα ζώα να σαλαγήσει...

μας βάζει όλους κάτω.