Ο Ανάποδος

Δύσκολος άνθρωπος, δύσθυμος, κακόπιστος,

καχύποπτος, εγωκεντρικός, εγωμανής,

εγωϊστής, υποκριτής, μοχθηρός,

νάρκισσος, εριστικός, προσβλητικός,

φίλους δεν είχε

πώς θα μπορούσε με τέτοιο χαρακτήρα

την οικογένεια του τη διέλυσε

διατηρούσε ένα ευρύ κύκλο γνωριμιών

χάρη και σε ένα επάγγελμα

που προϋποθέτει δημόσια παρουσία και σχέσεις

αλλά κοντινόν άνθρωπο κανέναν

αφού και κανέναν δεν εμπιστευόταν

ούτε κανείς όμως τον ανεχόταν

Σε κάποιες, λίγες συγκεντρώσεις συγγενών

που από καθήκον τον προσκαλούσαν

δημιουργούσε πάντα ταραχές και καυγάδες

κατηγορούσε τους πάντες με βαρύτατους χαρακτηρισμούς

έφτανε ανθρώπους στα όρια της οργής ή της συντριβής

σε κάθε περίπτωση κατέστρεφε την ατμόσφαιρα

χαλούσε τη συνεύρεση, κάτι που του έδινε λες

κάποιου είδους διεστραμμένης ικανοποίηση

Κάθε χρόνο, την ημέρα της γιορτής του

καταμετρούσε λεπτομερώς όσους

τον έπαιρναν τηλέφωνο να τον ευχηθούν

κομπάζοντας ύστερα για τον -όντως- υψηλόν αριθμό

και ανέλυε, έκανε συγκρίσεις με προηγούμενες χρονιές

λες κ' ενδιέφεραν κανέναν τούτα τα στατιστικά στοιχεία

Σε όσους δε τον είχαν τυχόν ξεχάσει

γκρίνιαζε μετά τόσο πολύ και επίμονα

που εξασφάλιζε ότι του χρόνου

θα τον έπαιρναν οπωσδήποτε

και μάλιστα από τους πρώτους

μόνο και μόνο γι ανα μην περάσουν τα ίδια

Περνώντας τα χρόνια, από κάποιο σημείο και μετά

ο αριθμός των ευχετών άρχισε να μειώνεται σταθερά

Δεν ήταν βέβαια μυστήριο, ήξερε το λόγο

απλώς δεν το παραδεχόταν

μέχρι που αναγκαστικά... το έκανε.

Οι άνθρωποι του κύκλου του είχαν ξεκινήσει

να... πεθαίνουν λόγω ηλικίας

γεγονός που αναπόφευκτα

τον έκανε να σκεφτεί

ότι μάλλον πλησίαζε κι η ώρα η δικιά του

Όμως επειδή, καθώς λεν

η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

έτσι ακριβώς κι αυτός

έλπιζε δηλαδή πως θα είν' εκείνος

που θα πεθάνει τελευταίος

ίσως τη χρονιά που δεν θα του είχε ευχηθεί

κανείς Χρόνια Πολλά!

Το τσίμπημα

Αυτό το τσίμπημα που νοιώθεις

σαν χαρίζεις κάποια (ή και όλα)

από κείνα που σού 'χουν χαρισμένα

ή τα σπάνια που βρήκες

μετά από καιρό αναζήτησης

(και πόση χαρά αιστάνθηκες)

ή τα πολύ, στην κατοχή σου, αγαπημένα...

δεν είναι δείγμα ιδιοτέλειας

εγωισμού ή τσιγγουνιάς

είναι το αντάλλαγμα

για την ικανοποίηση που πήρες

σαν είδες την ευγνωμοσύνη

στα μάτια του αποδέκτη

για τις θερμές του ευχαριστίες

για το που νοιώθεις πως έκανες καλό

για το μακάριο ύπνο σου

για την επιβεβαίωση

του σοφού -όπως όλα- λαϊκού ρητού

"όταν σου δίνουν γεμίζουν τα χέρια σου

όταν δίνεις γεμίζει η καρδιά σου"

είν' η επαλήθευση του πόσο σωστό είναι

το άλλο το ρητό που λέει

για αυτό που "όλα στη ζωή έχουν..."

αυτό το τσίμπημα

είναι το τίμημα.

Η σύγχρονη εργασία

Ευτυχώς, χάρη στην εξέλιξη της επιστήμης

της τεχνολογίας και την πρόοδο της κοινωνίας

οι άνθρωποι δε χρειάζεται πλέον

να κάνουν άχαρες, μηχανικές

επαναλαμβανόμενης φύσης εργασίες

που καίνε, καταστρέφουν το μυαλό

το σώμα και τελικά τον ίδιο τον εργαζόμενο

όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν σ' εκείνη την παλιά ταινία

που βίδωνε εξαρτήματα στη γραμμή παραγωγής

ή τις κυρίες με τις ποδιές και τα σκουφάκια

που κόβουν τις φτερούγες από χιλιάδες

εκατομμύρια κοτόπουλα στο εργοστάσιο

ή τους τυπογράφους που βάζουν ένα - ένα

(δουλειά μυρμηγκιού) τα στοιχεία στην κάσα

σκυμμένοι πάνω από τον πάγκο που είν' αυτή στηριγμένη

ή όρθιοι μπροστά απ' τ' αναλόγιο...

... σκέφτεται και χαμογελά κάπως πικρά

ο υπάλληλος της Εταιρίας

καθισμένος στο γραφείο του

μέσα στον πύργο της πολυεθνικής

απέναντι απ' την οθόνη

καθώς τα δάχτυλα του χτυπούν ρυθμικά

στο πληκτρολόγιο.

 

Στη συναυλία

Πώς με παρέσυραν

πώς με τουμπάρανε

πώς την πάτησα έτσι

και βρέθηκα εδώ

στο Μέγαρο των εκδηλώσεων

και μάλιστα στην τεράστια κεντρική αίθουσα

παρατηρώντας γύρω μου

"τί δουλειά έχω εγώ" σκέφτομαι

"με αυτούς τους ανθρώπους"

πίνανε πριν το απεριτίφ τους στο φουαγιέ

και τώρα συγκεντρώνονται

παίρνουν τις θέσεις τους

ευφρόσυνοι, ευγενείς, γελαστοί

μιλού χαμηλόφωνα, φέρονται διακριτικά

φορούν ρούχα ακριβά

παπούτσια, ρολόγια, κοσμήματα

ή έχουν κάποιες εξεζητημένες εμφανίσεις

πιο "καλλιτεχνικές"

σε κάθε περίπτωση έχουν ντυθεί

τις "συναυλιακές" τους στολές

όλοι τους, όλα μου δημιουργούν

μια ανεξέλεγκτη άπωση

ακόμα κι αυτή η γυναίκα εδώ μπροστά

που τρυφερά το κεφάλι της

στον ώμο του συντρόφου της

που κάθεται δίπλα γέρνει

Κι όμως, λίγα λεπτά μετά το "Αβάντι"

άρχισ' η Μουσική

μέσα της να με παίρνει.

Δεν ήρθε το τέλος

Ακουγόταν πολύ δυνατά

το μοναχικό αλλ' επίμονο

τζιτζίκι στο δέντρο του πάρκου

και σ' έκανε και συ να θέλεις

να φωνάξεις, να κραυγάσεις

αυτό που ξέρεις ότι είναι φόβος

ευχή, μάταιη ελπίδα

και τον τελευταίο καιρό σε πλακώνει

πως ότι δηλαδή εικοσιεννιά του Σεπτέμβρη και να!

το καλοκαίρι δεν τελειώνει!

ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ!

Η πρόταση

Εάν η υγεία και η σωματική σας κατάσταση το επιτρέπει

μετά βεβαίως τη σύμφωνη γνώμη  και την έγκριση

ενός προς τούτα ειδικού, κάποιου ιατρού, προπονητού ή φυσιοδίφη

θα πρότεινα ν' ασκείσθε π.χ. περπατώντας ή τρέχοντας ίσως ελαφρά

ή έστω κάνοντας διάφορες εργασίες

φορώντας στους αστραγάλους αυτά τα βάρη που τυλίγονται εκεί

προσθέτοντας βαθμούς δυσκολίας σ' αυτές τις δραστηριότητες

σαν τελειώσετε ύστερα από μισή - μια ώρα και αφαιρέσετε τα βάρη

τόσο ανάλαφροι που θα αισθανθείτε

σαν τους αστροναύτες που στο φεγγάρι χοροπηδάν με μειωμένη τη βαρύτητα

σα νά 'χετε αίφνης απωλέσει κιλά δεκάδες

σα να μην υφίσταται και τόσο η έλξη της γης και του Νεύτωνα ο νόμος

σαν το μπαλόνι, σαν οπτασία, αερικό...

Δευτερόλεπτα μονάχα η εντύπωση κρατάει

θερμά όμως σας προτρέπω καθώς είναι

το αίσθημα αυτό μοναδικό.

Η σούμα

Στον υπαίθριο χώρο στάθμευσης οχημάτων

επί του εδάφους, στο τσιμέντο εντόπισα

(γυάλιζε στον ήλιο) κέρμα του Ενός

έσκυψα και το μάζεψα, πολύ χάρηκα!

όχι γιατί αγαπώ τα χρήματα

μα το θεωρώ καλοσημαδιά

θα χαιρόμουν κι αν ήταν κέρμα των πενήντα

ή των είκοσι, των δέκα, ακόμα και των πέντε λεπτών

ωστόσο, όπως και να το κάνουμε

με Ένα όλο και κάτι αγοράζεις

ας πούμε δυο πακέτα κινέζικα ζυμαρικά

έτοιμα στη συσκευασία με τα καρυκεύματα τους

τα βράζεις δυο λεπτά και έχεις έτοιμο

ένα γευστικό, ελαφρύ και υγιεινό γεύμα

ή ένα ωραίο βιβλίο από τους πάγκους των μεταχειρισμένων

 

Το ίδιο βράδυ στη ροκ συναυλία έχασα

(το διαπίστωσα όταν γύρισα στο σπίτι)

ένα χαρτονόμισμα των Δέκα, πολύ στεναχωρήθηκα!

όχι γιατί αγαπώ τα χρήματα

μα το θεωρώ κακοσημαδιά

ωστόσο, όπως και να το κάνουμε

με Δέκα μπορείς να αγοράσεις πολλά πράγματα

ας πούμε ένα κοτόπουλο ολόκληρο και κάμποσες πατάτες

να τα κάνεις στο φούρνο και να τρέφεσαι για μέρες

ή κάμποσα βιβλία από τους πάγκους των μεταχειρισμένων

για καιρό νά 'χεις τροφή πνευματική

 

Απολογισμός ημέρας: η οικονομική μου δύναμη μειώθηκε κατά Εννιά

κι έγραψα αυτό που τώρα εσύ διαβάζεις Αναγνώστη.

Τί να κάνεις

Όπου κι αν βρεθείς

δε σε χωρά ο τόπος

σαν είσαι 'δω λες

άχ! νά ΄μουν 'κει

σαν είσαι 'κει λες

Θε μου να γυρίσω πίσω

δεν το κατάλαβες μωρέ

τόσο χρονών πια πού ΄σαι;

η φυλακή σου

είν' η ψυχή σου

γι αυτό λοιπόν ε, σκάσε πια

πάρ' το απόφαση

κι άντε γαμήσου.

Συναισθηματικές καταστάσεις, αντίθετες, χωρίς κατάληξη

Μια "αισιοδό", μια "απαισιοδό"

καλά είμαι μόνο σαν είμαι εδώ

στη φύση λέω, στην επαρχία και στο χωριό

στα μονοπάτια που στριφογυριστά ανεβαίνουν το βουνό

Μα όταν στην πόλη πάλι γυρίσω

που τάχα έχει οργάνωση, ρυμοτομία

βαριά με πιάνει 'κει δυσθυμία

όπου να κάνω απελπισμένος

σ' όποια κατεύθυνση

φράγμα εμποδίζει

δρόμο δεν έχει για μένα

δεν έχει οδό.

Σκέψη σκοτεινή, ανάμνηση φωτεινή

Σκεφτόταν:

πώς μαζευτήκαμε εκατομμύρια στην πόλη;

θαμμένοι μες στα διαμερίσματα

κοιτάς απ' το παράθυρο και βλέπεις

τ' απέναντι τσιμέντα

τί επιλογή!

τί ριζικό!

 

Θυμόταν:

την εκδρομή πριν χρόνια

πρώτα με το καράβι

μετά με τ' αυτοκίνητο

κ' ύστερα με τα πόδια

μόνος πεζοπορώντας στο μονοπάτι

έξω απ' το χωριό

έφτασε στην άκρη του ψηλού γκρεμού

αριστερά και δεξιά τα χάσματα

των μεγάλων φαραγγιών που κατέληγαν εκεί

κάτω χαμηλά οι παραλίες με τις αμμουδιές

και μπροστά παντού η απέραντη θάλασσα

που οδηγηγεί σε μια άλλη ήπειρο

θολή ατμόσφαιρα, νεφοσκεπής ο ουρανός

αλλά ξεχωρίζει στον ορίζοντα

το νοτιότερο νησί της χώρας

με το νησόπουλο από δίπλα

σε μια στιγμή ανοίγουν τα σύννεφα

περνούν του ήλιου οι αχτίδες

και βάφουνε ασήμι τα νερά

τί ευλογία!

στο Λιβυκό.

 

Σύμπτωσις (ή μη) προτιμήσεων

 Σ' αυτήν την κρύα, ομιχλώδη, βροχερή χώρα

πίνουνε όλο τσάι

εμένα δε μ' αρέσει το τσάι και ζητάω καφέ

υψώνουν τό 'να φρύδι και με κοιτούν απορημένοι

Επίσης πίνουν όλο μπύρα και ουίσκυ

εγώ τους ζητώ κρασί και βόντκα και σαστίζουν

(αλλά το κάνω έτσι, για να τους πικάρω

τ' αγαπημένα μου ποτά είν' αυτά που καταναλώνουν)

Όμως στα γούστα του ταμπάκου ταιριάζουμε

διότι από παλιά, πριν έρθω εδώ

μ' άρεσαν τα καπνά τους και τα προτιμούσα

έτσι σαν βγάζω την πίπα μου

κοιτούν μ' αδημονία και όταν

βλέπουν το κουτί του καπνού

χαίρονται και επιδοκιμάζουν

μάλιστα με κερνούν και απ'τους δικούς τους καπνούς

της ίδιας ασφαλώς κατηγορίας, εκλεκτούς

άγνωστους σε μένα προηγουμένως

γεμίζουμε τα τσιμπούκια μας και

καπνίζουμε ευδαίμονες

στέλνοντας νέφη καπνού προς την οροφή

πίνοντας τη δυνατή μας μπύρα

ή το ουίσκυ με τη γεύση της τύρφης

ή του ιωδίου (προσωπικά προτιμώ το δεύτερο)

Αν είναι όμως νωρίς π.χ. το πρωί

και μου σερβίρουν τσάι

εγώ τους λέω: "καφέ δεν έχετε παρακαλώ;"

και σαστίζουν προς στιγμή

και με κοιτούν πάλι απορημένοι και σαστισμένοι

Μα γενικά τα βρίσκουμε νομίζω...

Άνοιξη 2023

Η Φύση έκανε το θαύμα της

κ' έφτιαξε τη Θάλασσα

τα νησιά, τα ακρογιάλια

τις πλαγιές των βουνών

μ' απάνω τα δέντρα

τις ελιές και τα πέφκα

γύρω τα θάμνα

τις μυρτιές, τα σχίνα

και παντού -όπως κάθε χρόνο την Άνοιξη-

πρασινάδες, άνθη, μπουμπούκια

όλο χρώματα κ΄ευωδιές

μια Θεϊκή πανδαισία

 

Κ' ύστερα οι ποιητές έκαναν το δικό τους το θαύμα

τά 'χτισαν αυτά μέσα σε λέξεις

για νά 'χουμε τρόπο εμείς οι ανήμποροι

να εκφράσουμε κάπως

τούτη που βλέπουμε κ' αιστανόμαστε

την Ομορφιά.

 

Τώρα τί κάνεις...

Έφυγα από την πόλη όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα

κ' έζησα όλα τα χρόνια

παράτησα τη δουλειά στην Πολυεθνική

μετά από κοντά τρεις δεκαετίες

άφησα το διαμέρισμα

Πήγα στην επαρχία

τώρα μένω σε μια αγροικία

στην πλαγιά του βουνού

κάτω απλώνει η θάλασσα

βλέπω απέναντι τα νησιά

βρίσκομαι κοντά στη φύση

που πάντα αγαπούσα

Απασχολούμαι πλέον με χειρωνακτικές εργασίες

κάνω μερεμέτια στο σπίτι

κατασκευές διάφορες

κόβω ξύλα

σκαλίζω τον κήπο

οι ρυθμοί είν' εδώ τελείως διαφορετικοί

η ζωή μου έχει μπει σε καινούρια πορεία

σε νέα γραμμή

Μέχρι κ' η διατροφή μου έχει αλλάξει

συλλέγω φρούτα και καρπούς

καλλιεργώ ζαρζαβατικά

ψαρεύω

μαζεύω άγρια χόρτα, τα βράζω

πίνω και το ζουμί.

 

Η απόλαυση της πρώτης

Έψησα τον καφέ στο μπρίκι

γέμισα το φλυτζάνι ξέχειλο

τον μετέφερα προσεκτικά

απ' την κουζίνα πηγαίνοντας μέσα, προς το σαλόνι

δε χύθηκε ούτε σταλιά

Μα έγινε όταν τον ακούμπησα στο γραφείο

χα! τελικά το ξύλο ήπιε την πρώτη γουλιά.

Η σημαντική, πλην πρόσκαιρη επίδρασις των καιρικών συνθηκών εις τον άνθρωπον

Είναι ωραίες τούτες οι μέρες

κάνει λιακάδες

ζέστη αρκετή

 

Κι ο φριχτός ο Χειμώνας

με τους παγετούς, με τα χιόνια

σα νά 'χει πια ξεχαστεί.

Ένα ακόμα, πολύ καθυστερημένο, ξεκίνημα

 Αγαπητοί αναγνώστες, φίλοι και επισκέπτες του ιστολογίου, όπως -ίσως- παρατηρήσατε, προηγήθηκε μια μακρά (μακρύτατη!) περίοδος απραξίας και... αγρανάπαυσης, διάρκειας πολλών μηνών και τέτοια που δεν είχε προηγηθεί στα δεκαέξι χρόνια ύπαρξης του. Δεν πειράζει, επιστρέφουμε. Ωστόσο, τούτη η πρώτη δημοσίευση μετά από τόσο καιρό θα μοιάσει δικαιολογημένα κάπως παράταιρη, καθώς συνήθως γίνεται τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου, με τη νέα χρονιά, ενώ τώρα φτάσαμε μεσοκαλόκαιρο!

Καλή χρονιά και καλά μπάνια λοιπόν...

Μεταφορά του εισαγωγικού κειμένου της πρώτης δημοσίευσης του 2022, με μικρές μόνο αλλαγές ή προσθήκες, κατά τ' άλλα ισχύει ακριβώς (γι αυτό λέγεται και παράδοση):

Εκλεκτοί αναγνώστες, επισκέπτες και φίλοι, το ιστολόγιο σας εύχεται: αίσιο το νέο έτος 2023, ευτυχές, με υγεία και καλή καρδιά. Τηρώντας τη σχετική παράδοση (βλ. εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και εδώ και εδώ), έτσι και φέτος ανήμερα την Πρωτοχρονιά, αλλάχθηκαν οι σελίδες του επιτραπέζιου ημερολογίου με νέες και από αυτές του προηγούμενου έτους επιλέχθηκαν ορισμένες όπου σημειώνονται κάποια σημαντικά γεγονότα και οι προορισμοί μετακινήσεως, αποτελώντας ένα είδος αποτίμησης μίας χρονιάς που όπως -υποθέτω- και άλλες, όπως άλλωστε ο βίος μας όλος, είχε οπωσδήποτε στιγμές κακές, είχε ασφαλώς και στιγμές καλές, έτσι είν' η ζωή και πώς να την αλλάξεις;...

 

 Έχουμε λοιπόν και λέμε για το 2022:

1 Ιανουαρίου: Καλή χρονιά!

25 Φεβρουαρίου: Φεύγω για Μέθανα

17 Μαρτίου: Πάω για επανέλεγχο στο νοσοκομείο

25 Μαρτίου: Ζήτω η Επανάσταση!, φεύγουμε για Μέθανα

27 Μαρτίου: 5 χρόνια "άνευ"! (επέτειος)

20 Απριλίου: Χρόνια (54) πολλά (γενέθλια Χ.Δ.Τ.)

30 Απριλίου: Φεύγω για Κάρυστο

27 Μαΐου: Φεύγουμε για Χανιά - Σφακιά

30 Ιουνίου: Χρόνια πολλά Μ.!

8 Ιουλίου: Φεύγω για Μέθανα

23 Ιουλίου: Φεύγουμε για Μόδι, στον Παρνασσό

27 Ιουλίου: Δε φεύγουμε τελικά (δυστυχώς) για Χανιά, λόγω Covid

6 Αυγούστου: Φεύγουμε για Κωνσταντινούπολη

26 Αυγούστου: Φεύγω για Μέθανα

8 Σεπτεμβρίου: Φεύγω για Μέθανα

14 Σεπτεμβρίου: Φεύγουμε για Όλυμπο

22 Σεπτεμβρίου: Πάω για επανέλεγχο στο νοσοκομείο

12 Οκτωβρίου: Συμπλήρωση 27 ετών εργασίας

28 Οκτωβρίου: Φεύγουμε για λίμνη Τριχωνίδα, Αγρίνο, Μεσολόγγι, Ευρυτανία

... και τέλος.

Και του χρόνου με υγεία.

Ο στιχουργός μητέρα

Ακόμα και τις στιγμές

της πιο σκληρής αυτοκριτικής

δε βαστάει η καρδιά του σε τέτοια πράξη

άφατης σκληρότητας για να προβεί

γράφει συνέχεια, δημοσιεύει

τίποτα δεν πετάει και μονολογεί

"πώς να σας κάψω, πώς να σας θάψω

παιδάκια μου, στιχάκια μου;". 

Δεν ήρθε το τέλος

Ακουγόταν πολύ δυνατά

το μοναχικό αλλ' επίμονο

τζιτζίκι στο δέντρο του πάρκου

και σ' έκανε να θέλεις

και συ να φωνάξεις, να κραυγάσεις

αυτό που ξέρεις ότι είναι

φόβος, ευχή, μάταιη ελπίδα

και τον τελευταίο καιρό σε πλακώνει

πως δηλαδή εικοσιεννιά του Σεπτέμβρη και να!

το καλοκαίρι δεν τελειώνει, Δεν Τελειώνει!

Σκέψεις περί ενός από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα

Ίσως ισχύει αυτό που λεν

συγκριτικά πως ότι δηλαδή

από την άννοια

είν' καλύτερη η ανία

μα άραγε το ίδιο

μπορεί κανείς να πει

που απ' την άγνοια

προτιμότερη η λαγνεία;

Ο Διακριθείς

Μ' ενθουσιάζουν οι διακρίσεις των Ελλήνων αθλητών

και φαντάζουμαι πως ήμουν ένας εξ' αυτών

ν΄ανεβαίνω επί του βάθρου στο κορφαίο το σκαλί

το εθνόσημο να λάμπει λες, απάνου στη στολή

να μου επιδίδουν άνθη και συγχαρητήρια

να ακούγουνται παιάνες κι όμορφα εμβατήρια

το χρυσομετάλλιο να μου βάζουν στο λαιμό

άξιος όντως πράγματι είμαι για τον κάθε παινεμό

ν' ανακρούουν εν τω σταδίω Ύμνο μας τον Εθνικό

κ΄η Σημαία να υψούται εις τον κεντρικό ιστό

περήφανος συγκίνησις εμφορεί τα πλήθη

άμιλα, ευαγωνίζεσθαι, ευγενή τα ήθη

στην Πατρίδα αναμένουν μ' έκδηλη την προσμονή

η αγάπη του κοινού στ' αεροδρόμιο θα φανεί

θα συρρεύσουν φίλαθλοι, άνθρωποι απλοί

οι Αρχές της Πολιτείας, συγγενείς, φίλοι καλοί

και θα προσκληθώ βεβαίως στου Προέδρου τα γραφεία

ποιά θα με πρωτοτιμήσει θα παλεύει επαρχία

θα ανεγείρουν προτομή μου, στην πλατεία, στο χωριό

στο Στρατό θα με διορίσουν ως Ανθυπολοχαγό

τόση δόξα δίκαια μου είναι διότι πρόσφερα πολλά

με στερήσεις και με κόπους έφτασα τόσο ψηλά.

Πώς λέγεται αυτή η... ;

Πες μου πώς γίνεται αυτό

πως ότι δηλαδή ενώ έχω περάσει προ πολλού

βαθιά, για τα καλά, σ' αυτό που λένε μέση ηλικία

έχω συνέχεια, καθημερινά

σκέψεις, όνειρα, οράματα, φαντασιώματα

λάγνα, επαίσχυντα, αμαρτωλά και φαύλα

 

Θέλω να πάω σε κάποιον

προς τα τούτα ειδικό

να με διαγνώσει, θέλω να ξέρω

να μου ονοματίσει πώς λέγεται επιστημονικά

αυτή η διαρκής μου έξαρση, η αναστάτωση, η εμμονή

αυτή η αδιάκοπη...

Στα Λιμανάκια

Διασχίζοντας το κατηφορικό μονοπάτι

στο ανώμαλο έδαφος

ανάμεσα στους θάμνους και τ' αγριόχορτα

διέκρινε κανείς σε τακτά διαστήματα

τα στίγματα κόκκινης μπογιάς

τυπικός τρόπος σήμανσης καθ΄ότι ευδιάκριτος

ωστόσο υπήρχε μια ιδιαιτερότητα

αφού δεν επρόκειτο για κάποια ορεινή διαδρομή

μια και οδηγούσε στη θάλασσα

και συγκεκριμένα μια βραχώδη ακτή

μη ορατή απ' την παραλιακή λεωφόρο ψηλά

εξ΄ου και επρόκειτο παραδοσιακά για "παραλία γυμνιστών"

ανθρώπων που προτιμούσαν να παίρνουν το μπάνιο τους

νοιώθοντας τη συγκεκριμένου τύπου ελευθερία

όμως όχι μόνο αυτό

ακόμα κι ο αδαής, ο ανυποψίαστος

αυτός που ίσως πήγαινε εκεί για πρώτη φορά

αντιλαμβανόταν αμέσως

απ' τις πολλές άδειες, πεταμένες, συσκευασίες προφυλακτικών τριγύρω

πως το μέρος τούτο μετατρεπόταν

μπορεί όταν έπεφτε το φως

σε μία κόλαση ή ίσως μια όαση αμαρτωλής λανείας

και πράγματι, αν έμενε ο λουόμενος εκεί

κοντά στη δύση του ηλίου

άρχιζε να βλέπει να εκτυλίσσονται γύρω

ερωτικές σκηνές έντονου πάθους

απροκάλυπτες συνευρέσεις και συμπλέγματα κορμιών

χωρίς καμμιά αιδώ και σε θέα κοινή

έτσι, με κάποιαν ταραχή

ενδεχομένως  και κάποιαν διέγερση

στην πορεία της επιστροφής

το κόκκινο χρώμα - οδηγός

έμοιαζε πάρα πολύ ταιριαστό.

Η προέλευση

Το μενού του Ορχομενού

ο ορειβάτης της Υπάτης

η ακαμάτα απ' την Καλαμάτα

η βαρώνη απ' την Κορώνη

το χαλίκι απ' την Υλίκη

η οβίδα από την Ανδραβίδα

το πιστόλι απ' το Αργοστόλι

τα σανίδι απ' το Κρανίδι

το παιδάκι απ' την Ιθάκη

το κοπέλι απ' το Καστέλι

το κορίτσι απ' το Διαβολίτσι

το αγόρι απ' το Ζαγόρι

το παλικάρι απ' το Φανάρι

ο άνδρας της Μάνδρας

ο καρχαρίας της Ικαρίας

ο προικοθήρας της Θήρας

ο στοχαστής της Αργαλαστής

ο πρωτοπόρος από το Άγιο Όρος

ο βλάκας της Πλάκας

η χελώνα του Μαραθώνα

ο γδάρτης της Σπάρτης

ο ολυμπιονίκης της Θεσσαλονίκης

ο λοχίας της Αμφιλοχίας

η σουρλουλού από την Εφταλού

το κυκλάμινο απ' το Συκάμινο

η μπαλαρίνα απ΄τη Σαμαρίνα

το κομοδίνο απ' το Βελεστίνο

η αγελάδα απ' την Αμαλιάδα

ο γόης της Οινόης

η σκάφη απ' την Ανάφη

η ανθοστήλη απ' την Καρδαμύλη

το χαλί από το Αϊβαλί

η λιχούδα από τη Σούδα

το βοσκόπουλο από το Μαρκόπουλο

η βουβάλα απ΄ τη Σουβάλα

...συνεχιζεται...

Σκάει ο τζίτζικας

Είχαμε κανονίσει από καιρό

το Σαββατοκύριακο αυτό να πάμε στο βουνό

πάνω από το χωριό του παλιού και καλού φίλου

για να μαζέψουμε τσάι και ρίγανη

προέκυψε ότι θα ήταν μέρες καύσωνα

μα δε μπορείς να προβλέψεις ούτε ν' αλλάξεις τον καιρό

άλλες ημερομηνίες διαθέσιμες δεν υπήρχαν

κ' έτσι δεν αναβάλλαμε

φύγαμε απόγευμα Σαββάτου

φθάσαμε περίπου δύο ώρες μετά

ανοίξαμε το σπίτι, τακτοποιηθήκαμε

και μεταβήκαμε σε παρακείμενο χωριό

όπου πήραμε ένα ωραίο δείπνο στη γραφική πλατεία

με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής παρακαλώ

στα πλαίσια πολιτιστικών εκδηλώσεων τοπικού συλλόγου

όλα καλά!

γυρίσαμε, ξαπλώσαμε, σηκωθήκαμε με το πρώτο φως

και αναχωρήσαμε λίγο μετά

το αυτοκίνητο έτρεχε με ταχύτητα στον ίσιο δρόμο της πεδιάδας

και παρά το ότι ήταν ολάνοιχτα τα παράθυρα

νοιώθαμε ίχνη μόνο δροσιάς

λίγο πριν το σημείο αφετηρίας της πεζοπορικής διαδρομής

είδαμε τον ήλιο να ανατέλει κόκκινος

και να υψώνεται πάνω απ' τις γραμμές των λόφων

σταθμεύσαμε, αποβιβαστήκαμε, ετοιμαστήκαμε

γεμίσαμε τα παγούρια με κρύο νερό από την πηγή

και πήραμε τον ανήφορο περπατώντας

αργότερα, μετά τα χίλια μέτρα υψόμετρο

μες απ' τ' ανοίγματα των ψηλών δέντρων του δάσους

είδαμε πάλι τον ήλιο να έχει σηκωθεί για τα καλά

αλλά μέσα σε μια αχλύ, σε μια θολούρα

σημάδι ολοφάνερο της ζέστης που θα επικρατούσε

σκέφτηκα: "σήμερα, κάτω στον κάμπο θά 'ναι φρίκη"

και αμέσως μετά, σαν για να επιβεβαιώσει τη σκέψη μου

ήρθε στ' αυτιά μου ο γνώριμος ήχος

νομίζω στ' αλήθεια ήταν η πρώτη φορά

που άγουγα σε έλατο τζιτζίκι.

Σημ. Ευχαριστούμε το φίλο του ιστολογίου (και φίλο γενικώς, παλιό και καλό) Κ.Τ., οικοδεσπότη στο σπίτι στο χωριό, κουμπάρο και συνοδοιπόρο σε τόσες δεκάδες πορείες στα βουνά, για τον τίτλο του στιχουργήματος αυτού, που τον έδωσε χωρίς να το ξέρει (ή μήπως, με κάποιο  τρόπο, ήξερε τελικά;), το οποίο είχα "εμπνευσθεί" τις αμέσως προηγούμενες στιγμές της κοινής μας ανάβασης, με βάση τα παραπάνω περιγραφόμενα. Παρνασσός, 24 Ιουλίου '022. 

Η επένδυση

Πάει καιρός πολύς από τότε πού 'χε έρθει η ειδοποίηση

λόγω πληρότητας υπήρχαν δύο μόνο εναλλακτικές δυνατότητες

αγορά ή ελεύθερη παραχώρηση

αποφάσισα να κάνω την επένδυση

δεν ήταν και δυσθεώρητο ποσόν

αποδείχθηκε ότι καλώς έκανα

κάποιο διάστημα αργότερα

η μάνα πήγε και συνάντησε εκεί τον πατέρα

σαρανταπέντε χρόνια μετά

αν οι περιστάσεις ευνοήσουν

κι αυτοί που έχω παρακαλέσει

μπορέσουν να μου κάνουν τη χάρη

εκεί θα πάω κι εγώ όταν έρθει η ώρα

κ' η οικογένεια θα ενωθεί τελικά, πάλι ξανά

δεν έχω κάποιο έγγραφο

που πιστοποιεί την ιδιοκτησία

όμως φαντάζομαι ότι είμαι

καταχωρημένος στα αρμόδια μητρώα

καθώς λαμβάνω σε ετήσια βάση

ενημέρωση για την καταβολή

ενός μικρού αντιτίμου σχετικά

με υπηρεσίες καθαριότητας και συντήρησης

πράγμα που κάνω με συνέπεια

και φυλώ τις αποδείξεις στο αρχείο

κι αυτό είναι το μόνο που διαθέτω πειστήριο

για την κατοχή μνήματος στου χωριού

το δημοτικό κοιμητήριο.

 

Ερωτήματα στο μουσείο

Τί με κοιτάζεις Απόλλωνα

(Ερμή, Δία, Ηρακλή, Ποσειδώνα...)

με τ' άδεια σου μάτια

ψυχή δεν έχει το από μάρμαρο σώμα σου

ή μήπως έχει και θρηνείς

ότι λείπει το χέρι σου

που ποιός ξέρει που βρίσκεται

θαμμένα κομμάτια;

Εσύ από πού 'σαι;

Δεν είναι κάποια παρέκκλιση, κάποια εμμονή

μια βλάβη του εγκεφάλου

μια εμπλοκή της έκφρασης, της γλώσσας...

Η αιτία, η αφετηρία είν' απλώς

η υπερβολική αγάπη προς την ιδιαίτερη πατρίδα

που εδώ που τα λέμε και ποιόν δε διακρίνει

μ' εμένα που σας μιλώ πρώτον απ' όλους

όχι μόνο για τους λόγους τους προφανείς

αλλ' επειδή τυχαίνει να κατάγομαι

από τον αντικειμενικά ομορφότερο τον τόπο τούτης εδώ της χώρας

αυτός εν πάσει περιπτώσει είν' ο λόγος

της σκοπίμου παραφθοράς των επωνύμων ονομάτων

προσαρμοσμένων αναλόγως κατά περίπτωσιν

πες δηλαδή ας πούμε ότι πως λέγεται ένας Χατζηγιαννίδης

ε, ένας τον λέει Χατζηγιαννόπουλο

άλλος τόνε λέει Χατζηγιαννόγλου

ο άλλος Χατζηγιαννέλη τον φωνάζει

ο παράλλος Χατζηγιαννάτο τον αποκαλεί

κι ακόμα Χατζηγιαννάκη

έως και Χατζηγιαννέα

Από τη μια όλους τους καταννοώ

για τη ματαιόδοξη τους στάση

που φαίνεται ικανοποιεί το αίσθημα

που λέγαμε το συγκεκριμένο

Από την άλλη δεν ξέρω αν πρέπει να τους οικτίρω ή να τους συμπονώ

εννοώ για την πλάνη στην οποία έχουν περιπέσει

καλά, δεν το καταλαβαίνουν;

Χατζηγιαννάκο τον λεν τον άνθρωπο!

Το κομμάτι

Είμαι ένα κομμάτι ανάμεσα σε κομμάτια

ένα θραύσμα στα συντρίμμια

ένα πετραδάκι στην ξερολιθιά

ένα βότσαλο στην πλατιά παραλία

μια στροφή στο μακρύ ανηφορικό μονοπάτι

μια βελόνα του πεύκου του τρανού

ένα χωρίο στην εκτενή βιβλιογραφία της μελέτης

και μια από τις πάμπολλες υποσημειώσεις

ένας στίχος του έπους

ένα λέπι ενός ψαριού

ένα ψάρι ενός κοπαδιού

ένα βήμα του μαραθωνοδρόμου

μια αναλαμπή του φάρου

ένα απ' τα χιλόμετρα του μεγάλης απόστασης ταξιδιού

ένα σπυρί στο σακκί με το στάρι

ένα από τα ποτήρια νερό που σε μια μέρα το καφενείο σερβίρει

μια ανάσα ενός ύπνου μιας βραδιάς

μια απ' τις σελίδες στα σημειωματάρια μιας ζωής

ένα πλακάκι της κεντρικής μεγάλης πλατείας

ένας σταλακτίτης του ογκώδους σπηλαίου

ένα απ' τα σκόρπια οστά στους αρχαίους τάφους που ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι

ένας από τους μαθητές που πέρασαν απ' το ιστορικό σχολείο που ακόμα λειτουργεί

μια σταγόνα της βροχής που πέφτει απ' το πρωί

ένα κεραμίδι στη στέγη

ένας χτύπος του τυμπάνου στο ροκ φεστιβάλ

και μια δοξαριά της βιόλας στο κοντσέρτο

ένας από τους νεκρούς του μαζικού βομβαρδισμού

μια από τις εργάσιμες ώρες αυτού που πήρε τη σύνταξη

ένα από τα σήματα της καμπάνας του χωριού που τοποθέτησε

ο παππούς όταν ήταν πρόεδρος της κοινότητας

ένας από τους πελάτες της ηλικιωμένης εταίρας

μια από τις μητέρες που έδωσαν ζωή και συνεχίζεται η ζωή

ένα παιδί που ήρθε μαζί με τόσα άλλα στον κόσμο και

υπάρχει ακόμα σ΄αυτόν έχοντας πια μεγαλώσε μέχρι να...

είμαι...

είμαστε...

Η δύσκολη

Διαβάζω τελευταία την εκτενή ποιητική συλλογή

συγκεντρωτική έκδοση, Β' τόμος (πόσοι να υπάρχουν άραγε;)

είναι κάποια κομμάτια που μ' αρέσουν

λίγα όμως, είν' η αλήθεια, και σποραδικά

τα υπόλοιπα, η πλειοψηφία, όχι και τόσο ομολογώ

δεν καταφέρνω να μπω μέσα στο ποίημα

ή εκείνο μέσα μου να εισχωρήσει

χορεύουν οι λέξεις μπρος στα μάτια μου, απάνω στη σελίδα

μα τα λόγια δε μου μιλούν, δε με μαυλίζουν

δεν κεντρίζουν τις αισθήσεις, δε σημαίνουν, δε δονούν

ίσως να είν' δικό μου βέβαια φταίξιμο

μα απ' την άλλη σκέφτομαι

αφού όπως φαίνεται μπορεί ο δημιουργός, αυτά να τα πετύχει

μήπως θα έπρεπε να έχει επιλέξει, πάει να πει να απορρίψει;

χα! και τί είμαι 'γω που κάτι τέτοιο για να πω

ποιός αποκηρύττει τα παιδιά του;

ποιός ξεριζώνει τα σπλάχνα του;

...

Δύσκολη Τέχνη, δύσκολη.

Επιτυχία με τον σκουπιδοτενεκέ

Μετά το δείπνο προσφέρθηκα να κάνω τα πιάτα (ε, να κάνω κάτι κι εγώ). Πριν το πλύσιμο είπα να πετάξω όσα υπολείμματα υπήρχαν μέσα τους: σάλτσες, αποφάγια, κουκούτσια, κόκαλα κ.λ.π. Πήρα ένα και πήγα ως τον σκουπιδοτενεκέ, στην άκρη της κουζίνας, δίπλα στην μπαλκονόπορτα. Πάτησα το ποδόπληκτρο, υψώθηκε το καπάκι και κρατώντας το πιάτο πλάγια έπρωξα με το πηρούνι τα όποια περιεχόμενα. Κι ενώ η πτώση είχε ξεκινήσει, διαπίστωσα - έντρομος - πως το πόδι μου είχε χαλαρώσει, δεν πατούσε όσο έπρεπε, το καπάκι έκλεινε και θα έπεφτε επάνω του ό,τι προοριζόταν για το εσωτερικό. Αντιδρώντας αστραπιαία και βίαια, πάτησα πάλι με δύναμη. Αλλά δεν πρόλαβα... Αυτά που, τελικά όντως, είχαν προσγειωθεί πάνω στο καπάκι: σάλτσες, αποφάγια, κουκούτσια, κόκαλα κ.λ.π. εκσφενδονίστηκαν με δύναμη, σκορπίστηκαν γύρω παντού και κόλλησαν στα πλακάκια, στους τοίχους, στα ντουλάπια, στο τζάμι της μπαλκονόπορτας, στην κουρτίνα...

"Όχι ρε γαμώ το κέρατο μου!..."... δε μπόρεσα να συγκρατήσω την αυθόρμητη, μεγαλόφωνη, οργισμένη μου αντίδραση.

"Τί έπαθες αγάπη μου;", ακούστηκε η φωνή απ' την τραπεζαρία.

"Εμ... όχι, τίποτα, παραλίγο να μου γλιστρήσει, να μου πέσει το πιάτο, αλλά το πρόλαβα...".

"Αχ! πρόσεξε καλέ μου, ξέρεις πόσο αγαπάω το σερβίτσιο της μαμάς που μας χάρισε στο γάμο, ήτανε προίκα της απ' τη γιαγιά. Και έχεις προσέξει ασφαλώς πόσο ταιριάζει το μοτίβο της διακόσμησης με τις καινούριες μας κουρτίνες που μου πήρε μήνες για να βρω. Δεν έχει άλλο τέτοιο ύφασμα, έκλεισε το εργοστάσιο, τα τελευταία μέτρα πήρα...".

Ο Αλμυρόπευκος

Φύεται λίγα μόλις μέτρα από το κύμα

υψώνεται επιβλητικός

όχι βέβαια τόσο φρέσκος, πράσινος και θαλερός

όσον ο ξάδελφος του, του βουνού

μα πάντως στέκει εκεί αγέρωχος

και το γεγονός ότι τόσα χρόνια το πράττει αυτό, σε τέτοιες συνθήκες

του δίνει σίγουρα κάποια αξία ιδιαίτερη, σπουδαία και σοβαρή

πέραν τούτου, προσφέρει την πυκνή σκιά του στους λουόμενους

και το παχύ στρώμα τις πεσμένες βελόνες του

να αναπαύονται μετά το θαλάσσιο λουτρό

καθώς και τα χονδρά κλαδιά του

όπου κρεμούν τις αιώρες και τα άλλα τους εξαρτήματα

Δόξα λοιπόν στον Αλμυρόπευκο!

Νόμπελ 1920

Ξεκίνησα να διαβάζω όταν απέκτησα τη δυνατότητα να μπορώ και έκτοτε δεν έχω σταματήσει

διαβάζω ως διαφυγή, καταφυγή, για να περνώ την ώρα μου

για να καταπολεμώ την ανία ή και τη θλίψη

για να ξεχνιέμαι, μα πάνω απ' όλα

διαβάζω για την απόλαυση της ανάγνωσης, διαβάζω γιατί μ' αρέσει

διαβάζω στο κρεββάτι (μια στοίβα βιβλία πάντα δίπλα)

διαβάζω στο σπίτι, στα μέσα μεταφοράς (ένα - δυο βιβλία, πάντα στο σακκίδιο)

στα ταξίδια και στις διακοπές παίρνω μπόλικα βιβλία μην τυχόν και μου τελειώσουν

διαβάζω στις αίθουσες αναμονής, στο αεροδρόμιο, σε ιατρεία, νοσοκομεία

σε καφενεία, σε πάρκα, πλατείες, στην παραλία, λίγο-πολύ παντού

 

Σχεδόν αποκλειστικά λογοτεχνία (μυθιστορήματα και διηγήματα)

μα και κάποια περιοδικά ή βιβλία για τη λογοτεχνία ή τοπική λαογραφία - ιστορία

επίσης κάποια ταξιδιωτικά και πολλή ποίηση

 

Δεν είμαι από τους ταχύτερους ή μεγαλύτερους αναγνώστες

πάντως είμαι σταθερός στα περίπου 30 έως 50 βιβλία το χρόνο

 

Σαφώς, ως αναγνώστης - βιβλιόφιλος, έχω βιβλιοθήκη και αγοράζω βιβλία

ή ζητώ να μου δωρίσουν αν με ρωτήσουν τί επιθυμώ

και έχω μεγάλο πλήθος αδιάβαστων αλλά συνεχίζω να προσθέτω καινούρια

ενώ είναι αβέβαιο αν θα προλάβω να τα διαβάσω πριν...

Ποτέ δε με πρόδωσαν τα βιβλία και το διάβασμα

ακόμα και τις (τρεις νομίζω) φορές που πίστεψα ότι αυτό είχε συμβεί

διαψεύστηκα ακριβώς την επόμενη στιγμή

στην επόμενη σελίδα όπου μηχανικά γύρισα το βιβλίο

για να διαβάσω ένα εκπληκτικό απόσπασμα που με έκανε

από τη μία να ντραπώ και να νοιώσω ένοχος για την άδικη σκέψη που είχα κάνει

μα απ' την άλλη μου έδωσε μεγάλη χαρά που ξαναβρήκα την πίστη μου

την οποία είχα, ευτυχώς πολύ προσωρινά, χάσει

 

Για κάποιο λόγο δεν ακολούθησα τη γνωστή συμβουλή - οδηγία

να διαβάσω πρώτα την κλασσική λογοτεχνία, τους Μεγάλους

έτσι, όταν ετεροχρονισμένα και σαφώς πολύ όψιμα

τυχαίνει να διάβάσω ένα από τα θεωρούμενα σπουδαία βιβλία - αριστουργήματα

εντυπωσιάζομαι και αναρωτιέμαι γιατί δεν το είχα κάνει νωρίτερα και τί έχανα τόσο καιρό

χωρίς οι αναρωτήσεις αυτές να μειώνουν καθόλου την ικανοποίηση που μου έδωσε

η ανάγνωση του κάθε, δικαίως, διάσημου έργου

 

Οι ασφαλέστερες παραινέσεις για συγγραφείς και βιβλία

για μένα είναι εκείνες που προέρχονται από άλλους, αγαπημένους μου συγγραφείς

ποτέ δεν πέφτουν έξω, αφού μ' αρέσουν εκείνοι και το έργο τους

πάντα μ' αρέσουν και οι προτάσεις τους

 

Ένα τέτοιο βιβλίο λοιπόν, για το οποίο δήλωνε την μεγάλη  του εκίμηση

και την επιρροή που είχε δεχθεί από το δημιουργό

ένας από τους πιο αγαπημένους μου από όλους

κι ενώ το είχα χρόνια αγοράσει, παρέμενε στο ράφι...

 

Πριν λίγο καιρό το ξεκίνησα κι αμέσως εντυπωσιάστηκα από την ποιότητα, το υπέρoχο στυλ

την πρωτοπορία, αν αναλογιστείς πότε γράφτηκε

την ολοφάνερη επίδραση που είχε στους μεταγενέστερους

την ώθηση - στροφή - τάση που έδωσε και διαμόρφωσε

στην παγκόσμια λογοτεχνία (δεν είναι και λίγο)

με άλλα λόγια, απ' τις πρώτες σελίδες κατάλαβα

πως ήταν ένα "από τα βιβλία εκείνα":

Κνουτ Χάμσουν - "Η Πείνα".

Το κουμπί

Προχθές είδα ένα παράξενο όνειρο

για να το θυμάμαι σημαίνει ότι πρέπει

να το είδα προς το τέλος του ύπνου, πριν ξυπνήσω

(διότι αυτά συγκρατούμε, έτσι δε λένε;)

περνούσα, λέει, το χέρι μου ανάμεσα στα μαλλιά μου

και -έκπληκτος- βρήκα πως σ' ένα σημείο

στο δέρμα της κεφαλής μου ήταν ραμμένο ένα κουμπί!

τί δουλειά έχει τούτο το κουμπί εδώ πέρα; αναρωτήθηκα

μα πότε έγινε αυτό; και τί τέχνη πρέπει να είχε αυτός που τό 'ραψε

ώστε δεν κατάλαβα τίποτα; (άκου τώρα αναρώτηση)

καθώς και: τί ανοίγει μα και -κυρίως- τί κλείνει με αυτό το κουμπί;

Όταν άνοιξα τα μάτια μου το πρωί

και μετά τις πρώτες αυθόρμητες, μισοσκοιμισμένες ακόμα

σκέψεις και εικόνες περί -ως συνήθως- σεξουαλικά και τα τοιαύτα

(οι άνδρες είν' όλοι γουρούνια, έτσι δε λένε;)

θυμήθηκα το παράξενο όνειρο και

όχι χωρίς κάποια αγωνία ομολογώ

έτσι όπως ήμουν ακόμη ξαπλωμένος

κατηύθυνα το χέρι μου προς το κεφάλι

το πέρασα μέσα απ' τα μαλλιά μου

για να διαπιστώσω πως ότι...

Σκέψεις για την Κόκα Κόλα

Η Κόκα Κόλα πιστεύω πως έχει

προ πολλού καιρού ξεφύγει

από τα στενά πλαίσια του απλού προϊόντος

και αναλήφθηκε στις σφαίρες

της Θεωρίας, της Αρχής, της Ιδέας, της Αξίας

βάσει των οποίων κινείται, αναπτύσσεται, προχωρά και εξελίσσεται

η Τέχνη, η Ιστορία, ο Πολιτισμός, η Ανθρωπότητα

 

Η σταθερή, τακτική, συνεπής και συνεχής κατανάλωση της

ο επιλεγόμενος κοκακολισμός

ουδόλως αποτελεί εξάρτηση, επιζήμια κι επικίνδυνη

το πολύ μεγάλο παγκοσμίως πλήθος των οπαδών της, οι κοκακολικοί

στους οποίους ευθαρσώς δηλώνω πως έχω την τιμή

να συγκαταλέγω τον εαυτόν μου, είναι (είμαστε)

 άνθρωποι που αγαπούμε τις υλικές

μα και -κυρίως- τις πνευματικές απολαύσεις που αποτελούν

παρηγορία, ελπίδα και στήριγμα

για τη διεκπεραίωση της συχνά αφόρητης καθημερινότητας

 

Αν αναγνώστη πιθανώς με ψέξεις, με κατηγορήσεις

πως πλέκω εγκώμια, πως εξυμνώ

με αυτήν τη μικρή μου παρόλα

ανταποδίδω την πρόκληση

ευθέως ρωτώντας σε να μου πεις

αν μπορείς και αν ξέρεις κάτι άλλο εσύ

μοναδικό έστω που να...

"πάει με όλα"; 

Η Δωροθέα λέει...

Κι εκει που γύρω επικρατεί

- έτσι αισθάνεσαι τουλάχιστον, έτσι νομίζεις -

μια ησυχία, μια γαλήνη, μια ηρεμία

και τάχα μυρίζει σα φρεσκοβρεμένη η γης

το χλωρό γρασίδι, τα πεύκα και τ' αγριολούλουδα

και από κάπου πιο μακριά

το αεράκι φέρνει τη θαλασσινή αρμύρα

κάτι γίνεται ξαφνικά (πάντα κάτι γίνεται ξαφνικά)

κι όλα διαλύονται, επανέρχεται και κυριαρχεί

ο θόρυβος, η φασαρία, η ένταση, ο ορυμαγδός και η χλαπαταγή

το ξέρεις ήδη καθώς πρώτα λες και φτάνει στη μύτη σου η μυρωδιά

απ' τη φωτιά, τη στάχτη, το μπαρούτι

και με στα χείλη ένα χαμόγελο πικρό

λες ψιθυριστά εις εαυτόν

(τα λόγια αλλουνού χρησιμοποιείς

μα τό' χες πει τόσο καλά καλή μου Ντόροθυ*)

"Τί φρέσκια Κόλαση είναι πάλι τούτη;".

*Dorothy Parker (1893-1967), "What fresh Hell is this?"

Η αναπόληση

Όχι πως δεν καταλαβαίνω

ή πως περίμενα κάτι διαφορετικό

έτσι κι αλλιώς τελειώνει ο Μάιος

σε λίγες μέρες μπαίνει -κι επίσημα- το καλοκαίρι

τόσους μήνες κράτησε αυτή η ποικιλία

μα να... τώρα στο τέλος, είχανε γίνει μέλια, τόσο ήτανε γλυκά

δύο τεμάχια καταναλώνω σταθερά κάθε πρωί

το προηγούμενο διάστημα ήταν στ΄αλήθεια

μια τέρψη, μια απόλαυση, μια ευωχία

Τώρα όμως αλλάξανε τα πράγματα αναγκαστικά

δεν είναι έτσι με τα νέα της καινούριας εσοδείας...

βλέπεις είχα κιόλας από παιδί

θέμα με τις όξινες, ακόμα και τις υπόξινες τις γεύσεις

μου προκαλούνε δυσάρεστες συσφίξεις και συσπάσεις του στομάχου

μια άπωση, μια δυσφορία, μια δυσανεξία

μα λύση δεν υπάρχει εναλλακτική

παρά να περιμένω να ζαχαρώσουνε κι αυτά

Ως τότε απλώς θ΄αναπολώ και θα μου τρέχουνε τα σάλια

που έστιβα κάθε πρωί τα δυο μου ζουμερά τα πορτοκάλια. 

Ανάμεσα στη χλόη και τις πρασινάδες

Βραδάκι πια κ' είχε σκοτεινιάσει από νωρίς, Χειμώνας βλέπεις

είπα παρ' όλα αυτά να μην παραλείψω την άσκηση

ήτανε και γλυκός ο καιρός, σαν πιο πολύ της Άνοιξης

βγήκα απ' το σπίτι κι άρχισα να επιδίδομαι

σ' αυτό το μάλλον κωμικά αργό μου τρέξιμο

που μοιάζει με περπάτημα σχεδόν

σε κυκλική πορεία, οι κανονικοί δρομείς

με προσπερνούνε δυο και τρεις φορές

αλλ' είν το μόνο που μπορώ κάνω

και κατευθύνθηκα μες απ' της πόλης τα στενά

αφού διέσχισα και τη μεγάλη λεωφόρο

προς το κοντινό το πάρκο

εισήλθα από ένα άνοιγμα της περίφραξης

και πήρα ένα μονοπάτι

ανάμεσα στη χλόη και τις πρασινάδες

πού 'χαν φουντώσει και ψηλώσει με τις βροχές

είχε υγρασία αρκετή και συννεφιά

το είδος της ατμόσφαιρας που πνίγει τους ήχους

δε μπορούσα αλλιώς να εξηγήσω

τη σιγαλιά που επικρατούσε

παρ' ότι το πάρκο περιστοιχιζόταν

από πολυσύχναστους δρόμους

και μεγάλες οδικές αρτηρίες

και η ώρα ήταν ακόμα υψηλής κυκλοφορίας


Ξάφνου, μέσα σ' αυτήν την ησυχία

κάπου μέσα απ' τα κλαδιά των μεγάλων πεύκων

ακούστηκε ένα αόρατο πουλί μες στο σκοτάδι

παράξενο κελάηδισμα, μια μόνο συλλαβή, μια νότα

και μετά από μια στιγμή, απ' την απέναντι μεριά

κι απ' το μικρό λοφίσκο που βρισκότανε στην άλλη πλευρά του δρόμου

ακούστηκε μια σχεδόν πανομοιότυπη απάντηση

άλλο πουλί της ίδιας ράτσας, ίσως και οικογένειας

κ΄ύστερα πάλι το από δω, μετά ξανά το από κει

μιλούσαν μεταξύ τους, λέγαν τα νέα της ημέρας

δίναν ένα μικρό κοντσέρτο νυκτόβιων πτηνών

με τυχερό ακροατή εμένα

ωραία που ήτανε πολύ...

Καθώς συνέχιζα την πορεία μου

οι ήχοι ξεμακρύνανε

κι εγώ αναλογιζόμουν "για κοίτα βρε παιδί μου

που με τέτοια περιστατικά, ταπεινά κι ασήμαντα

που είν' όμως σα θαύματα μεγάλα

όταν συμβαίνουν το ηθικό σου αναπτερώνεις

βρίσκεις πάλι την πίστη σου και την ψυχή σου σώνεις

λίγο πριν έρθει η νύχτα στην πόλη που τυχαίνει και ακούς

πώς λαλεί ο Γκιώνης.".

Εξωτερικές δραστηριότητες

Το απόγευμα, εξουθενωμένος από τον καθημερινό βιοπορισμό

υπό το νέο μοντέλο της κατ΄οίκον εργασίας

σκεφτόταν τί να κάνει το -λίγο- ελεύθερο χρόνο που του απέμενε

μα δεν είχε κουράγιο παρά μόνο

για μερικές ώρες χαύνωσης μπροστά στην οθόνη

προσπάθησε να κατανικήσει την τάση του αυτή

έπρεπε να βγει απ' το σπίτι

για μια δραστηριότητα έξω, αλλού

να' ρθει σε επαφή με ανθρώπους...

 

...και πήγε ως το σούπερ μάρκετ.

Αυτό που μπορείς να κάνεις

Δεν είναι εύκολο να τον κάνεις να σωπάσει

τον  μικρό, κακό άνθρωπο μέσα σου που όλο φωνάζει

δε λέω πως είναι αδύνατο

πάντως δύσκολο είναι πολύ

αυτό που μπορείς να κάνεις

είναι να τον αγνοείς

τότε, κάθε φορά που το καταφέρνεις αυτό

ο άλλος άνθρωπος μέσα σου, ο καλός, αυτός που συνήθως σιωπά

θα έχει νικήσει

και μαζί του κι εσύ.

Φύσα αεράκι

Είναι ασφαλώς πράγματα πολλά, εκνευριστικά

αλλά δεν υπάρχει ίσως χειρότερο από μια πόρτα που τρίζει

καθώς ανοιγοκλείνει απ' τον αέρα

και τα νεύρα τσακίζει.