* τίτλος τραγουδιού των Motörhead
Κρατήσου μακριά από συνομωσίες
από υπόγειες συμφωνίες
ύπουλες πρακτικές τάχα διπλωματίας
μακιαβελισμούς, υποκρισίες και ψέματα
μη γίνεις χθόνιος και δολερός
μόν΄έτσι θα μπορέσεις ήσυχος να ζήσεις
μακάριος τα βράδια να κοιμάσαι...
Μείνε Καθαρός. Μείνε Καθαρός.
Βηρύλλιο, Βόριο, Αργό, Σκάνδιο,
Βανάδιο, Γάλλιο, Γερμάνιο, Σελήνιο,
Κρυπτό, Ρουβίδιο, Στρόντιο, Ύτριο,
Ζιρκόνιο, Νιόβιο, Τεχνήτιο, Ρουθήνιο,
Ρόδιο, Παλλάδιο, Ίνδιο, Τελλούριο,
Ξένο, Καίσιο, Λανθάνιο, Δημήτριο,
Πρασινοδύμιο, Νεοδύμιο, Προμήθειο, Μολυβδένιο,
Σαμάριο, Ευρώπιο, Γαδολίνιο, Τέρβιο,
Δυσπρόσιο, Όλμιο, Έρβιο, Θούλιο,
Υπέρβιο, Λουτήτιο, Άφνιο, Ταντάλιο,
Ρήνιο, Όσμιο, Θάλλιο, Πολώνιο,
Άστατο, Φράνκιο, Θόριο, Πρωτακτίνιο,
Αμερίκιο, Κιούριο, Μπερκέλιο, Καλιφόρνιο,
Αΐνστάνιο, Φέρμιο, Μεντελέβιο, Νομπέλιο,
Λωρένσιο, Ραδεφόρντιο, Ντούμπνιο, Σιμπόργκιο,
Μπόριο, Χάσιο, Μαϊτνέριο, Νταρμστάντιο,
Ρεντγκένιο, Κοπερνίκιο, Νιχόνιο, Φλερόβιο,
Μοσκόβιο, Λιβερμόριο, Τενέσιο, Ογκανέσιο.
Ό,τι ώρα σας κάνει κέφι ελάτε
θά 'χουμε μαζευτεί απ' το πρωί
θα το βρείτε εύκολα
στην άκρη του χωριού
ένα κόκκινο σπίτι
φτιαγμένο με τούβλα
θα σας χτυπήσει κι η τσίκνα στη μύτη
θά 'χω βάλει κατσικάκι στη σούβλα.
Μια ζωή γεμάτη όλο λίπος
με όμως δίχως καθόλου ψαχνό
ένα διαρκές ερώτημα "μήπως;"
μα το φως της αλήθειας αχνό.
Κάπως αταίριαστες βέβαια
με το καλό το φόρεμα οι σαγιονάρες
με δεν πειράζει
κι έτσι ήσουν αστέρι
Ύστερα κατάλαβα πως ήτανε
οι λόγοι μάλλον πρακτικοί
κι είδα πως εξάλλου τις βάσταγες
τις γόβες στο χέρι.
Εικοσιπέντε Αυγούστου στην πόλη και παρατηρείς
από την κίνηση στους δρόμους
από την ευκολία εύρεσης θέσης στάθμευσης
από τους γύρωθεν ήχους, το... θόρυβο
ότι επανέρχονται όλα σε σχεδόν κανονικούς ρυθμούς
καθώς κατά πως φαίνεται
γυρίσαν οι περσότεροι από τις διακοπές
καρδαμωμένοι, για να μην πω και την άλλη λέξη
που αρχίζει από κα... και τελειώνει σε ...μένοι
Αναπόφευκτα σκέφτεσαι τις ευλογημένες
ήσυχες μέρες του Δεκαπενταύγουστου και λες:
"αχ! πάει, αυτό ήτανε" κι αναπολείς...
"του χρόνου πάλι, με υγεία!"....
εύχεσαι εν πολλοίς.
"Παρεσική νευροκαταληψία,
προσβάλλει κύρια τα άκρα"
ήταν η διάγνωση - κεραυνός
πάει να πει άτονα, μαραμένα, κούτσουρα, χωλά
τα εργαλεία της δουλειάς μου
τύχη χειρότερη δε θα μπορούσε να γενεί
για έναν εφαψία.
Επρόβαλ' απ' την αφρισμένη, τρικυμισμένη θάλασσα
η ακταιωρός
επί των μεγαλόσωμων κυμάτων ίστατο
κλυδωνιζόμενη, σκαμπανεβαίνουσα, μα ήτο ο πλους της
σθεναρός
αν είχες μάτια δυνατά ή κάποιο κανοκιάλι
θα διέκρινες στη γέφυρα τον καπετάνιο
όρθιος παρά το κούνημα και
σταθερός
συγκεντρωμένος, άφοβος, ψύχραιμος
σοβαρός
έδινες εντολές κοφτές και τες οποίες
πειθήνια εκτελούσανε, ο τιμονιέρης
οι αξιωματικοί, οι ναύτες
ενόσω εκείνος κοίταε μονάχα
εμπρός
στην κουπαστή βαστιότανε γερά ο ηλικιωμένος ναύκληρος
ισόβιο μέλος του πληρώματος
τού 'χανε σκάψει ο ήλιος, οι άνεμοι, η αρμύρα
το πρόσωπο στα χρόνια
κ' είχε τα γένια του μακριά, γκρίζα και μπερδεμένα
με μια σβηστή πίπα στο στόμα
σαν πειρατή άλλων καιρών ομοίαζε, άγριος και
φοβερός
γύρω απ' το σκάφος ένα σμήνος δέλφινες
χοροπηδούσαν τσαλαβουτώντας λες
και την καλή πορεία εξασφάλιζαν ενώ
μια μόνη φώκη, μάβρη και στιλπνή
έκανε κύκλους επιτηρώντας ως ακοίμητος
φρουρός
μα λίγο ύστερα, αίφνης
βρε για κοίτα πώς απότομ' άλλαξ' ο καιρός
κόπασ' ο αγέρας, ανοίξανε τα σύννεφα
κ' ανάμεσα εξεπρόβαλλε ο ήλιος ο
λαμπρός
το νερό ησύχασε, φαινόταν τώρα
σαν έτοιμος για θέρισμα
αγρός
εκύλαε μαλακά το πλοίο
όπως το κούτσουρο στη λίμνη
ζύγωνε στη στεριά, προσέγγισε την προκυμαία
έριξε άγκυρα, δεθήκανε οι κάβοι, όλα καλά
...
στα καφενεία, στο λιμάνι, οι στεριανοί
και κάποιοι συνταξιούχοι του επαγγέλματος
σχολίαζαν το προφανές, πως ότι δηλαδή
δύσκολος του ναυτικού ο βίος,περιπετειώδης
φορές και επίκίνδυνος, μα σίγουρα καθόλου
ανιαρός.
Σκέφθηκα μήπως είν' υπερβολή
απ' το πρωί είχα φάει
λοΐδια ένα σωρό
όπως άλλωστε όλες τις μέρες
εδώ και καιρό
είχα πάρει πάλι κιλά
μα ύστερα είπα:
αφού έχεις κανονίσει
αυτήν τη μακρινή εκδρομή
χιλιόμετρα πολλά
στενός ο δρόμος, όλο στροφές
κι αν κάτι γίνει (Θεός φυλάξει);
άμα κάτι πάει στραβά;
Κ' έτσι νικήθηκαν οι δισταγμοί μου
υποχωρήσαν οι αναστολές
κι αντί να προσπεράσω την παραλιακή καφετέρια
σταμάτησα, στρογγυλοκάθησα και παρήγγειλα
μια μεγάλη μπάλλα παγωτό
δίπλα σ' ένα σιροπιαστό μπακλαβά.
Πόσα χρόνια υπηρεσίας
καλύτερα ας το πω
συντροφιάς
με συνοδέψατε
αξιόπιστα
στους δρόμους της
πόλης
μα και της εξοχής
καθημερινές,
Σαββατοκύριακα, διακοπές, εκδρομές
σε μέρη βατά μα
και δύσκολα έως και δυσπρόσιτα
μάλλον πέρα απ'
το ρόλο σας
κι όμως
επιδείξατε μιαν απαράμιλλη αντοχή
και μ' αρέσατε
επίσης και στην όψη
όπως και άλλοι
σας είχαν θετικά εγκωμιάσει
κάθε σαιζόν
ξεκινούσαμε απ' την αρχή
κ' ύστερα ξανά
την άλλη
σας αγαπούσα όλο
περσότερο
και η φθορά σας
προσέδινε
μια ωραία πατίνα
μέχρι ν' αρχίσουν
οι αναμενόμενες αβαρίες
σε ειδικούς σας
πήγα για αποκατάσταση
κ' επίσης
προσπάθησα μόνος
φέτος είχα
αποφασίσει "τελευταίο καλοκαίρι"
και προνοητικά
δρώντας
βρήκα
πανομοιότυπα...
Στην τριήμερη
τούτη εξόρμηση
εξώθησα τ' όλο
θέμα στα άκρα
επήλθε βέβαια μια
μεγάλη ζημιά
- όχι πως δεν το
περίμενα -
κ΄είπα μέσα μου:
"μια ακόμα
τελευταία επισκευή και μετά η απόσυρση"
λυπάμαι μα δε
γίνεται τίποτε άλλο
βλέπεις είχατε
γίνει κουρέλια, ρετάλια
πιστά μου
σανδάλια.
Ρακαλημέρα Νεκωνσταντίνε
θμοιβρυχηθμοί
νταιακούονται
ουθηρίου
ντοσεξαγριωθέντος
χηπροσοχή,
ξουφυλάξου!
το ραστέρας θα
μαχυμά
με αμανία
σηπερισσή
σαλύσσα νηξέφρενη
θα σε σεισώσει η
Απαναγιά
ησευβλαβής
σαιείσαι
κι ασωτηρία εν οισουρανοίς
θε να ρεισεύρεις
και νηγαλήνη
και απαρηγορία
και πηαγάπη
σουπορεύσου ραπαρά
τοις οισαγίοις
ο Οσκύριος ταμετά
σου.
Δευτέρα στη δουλειά
μέσα στο γυάλινο
πύργο των πολυεθνικών
σκυμμένος πάνω
στον υπολογιστή
προσπαθώ να
επιτελέσω τα καθήκοντα μου
μα το μυαλό μου
είν' αλλού
εκεί που ήμουν το
Σαββατοκύριακο
κι εκεί θέλει να
μείνει
αλλ' εύκολο δεν
είναι
πολλοί οι περισπασμοί
ημέηλ έρχονται
συνέχεια
τηλέφωνα,
μηνύματα
και ειδοποιήσεις
για επικείμενες
τηλεδιασκέψεις ή
εκπαιδεύσεις
και γύρω κόσμος
πολύς
υπάλληλλοι,
μάνατζερς, διευθυντές
μιλούν για τη
δουλειά
για πρότζεκτ,
προθεσμίες και για στόχους
ή πιάνουν το κους
κους
το πώς περάσαν το
διήμερο
ή τα αποτελέσματα
του ποδοσφαίρου
πέφτει το βλέμμα
μου στο πληκτρολόγιο
καθώς γράφω μια
απαντητική επιστολή
κ' ύστερα
ανεβαίνει στους βραχίονες
πού ΄ναι
ακάλυπτοι (καλοκαίρι βλέπεις)
και διακρίνω τα
σημάδια, τις γρατζουνιές
που μού ΄καναν τα
βάτα και τ' αγριαγκάθια...
Εντόπισα μετά από
ψάξιμο αρκετό
την αρχή του άγνωστου
μονοπατιού
για το οποίο είχα
μάθει από σπάνια πηγή
έμοιαζε
υποσχόμενο πολλά
όμως γρήγορα
έκλεινε τελείως
δεν
αποθαρρύνθηκα, επέμεινα
πάλεψα ώρα αρκετή
με τις ανάλογες
απώλειες
στο σώμα και στα
ρούχα
μα στο τέλος
ανταμείφθηκα (έτσι γίνεται πάντοτε)
άνοιγε πάλι και
περιπλανήθηκα
για ώρες σ' ένα
υπέροχο τοπίο
όπου ήταν φανερό
πως άνθρωπος
είχε επί χρόνια
να πατήσει
α, στ' αλήθεια
ευτυχισμένος ήμουν εκεί
μέσα στην άγρια
μα και τόσο όμορφη αγκαλιά
της ευεργετικής,
σωτήριας, λυτρωτικής
της Μάνας Φύσης.
Δεν αλλάζει τίποτα σε τούτο το χωριό
που έρχομαι δέκα
χρόνια
τα πρωϊνά περνώ
ώρες στη βεράντα
πίνω καφέ,
καπνίζω την πίπα μου
διαβάζω, γράφω ή
απλά κοιτώ
από τη μία τα
βουνά
από την άλλη τη
θάλασσα με τα νησιά
και κάθε φορά μ'
εντυπωσιάζει
- άνθρωπος
βλέπεις του κέντρου της πόλης -
η απουσία ήχων ή
θορύβων
κανά πουλί
περαστικό μονάχα
ή κάποιο
αεροπλάνο
τα κοκόρια που
και που κι ο γάιδαρος
ζουζούνια που
βομβούν το καλοκαίρι
ελάχιστες φωνές
ανθρώπων ή ομιλίες
δε διαταράσσεται
η ησυχία σ' αυτήν την ερημιά
Και στις δέκα
ακριβώς η κόρνα
(που πυροδότησε
κι αυτές τις σκέψεις)
του ημιφορτηγού
που παίρνεις τις στροφές
κατηφορίζοντας
απ' τον επάνω δρόμο
ειδοποιώντας τους
λιγοστούς κατοίκους
ο πλανόδιος
αρτοπώλης που έρχεται
για να μοιράσει
τα ψωμιά.
Ένα κλαδάκι από άνθος
ή πρασινάδα,
κομμένο
στο δρόμο
πεταμένο
σχεδόν πεθαμένο
σκύβω, σε μαζεύω
στην τσέπη σε
βάζω
σε πάω ως το
σπίτι
στις γλάστρες που
έξω συντηρώ
σε μία γωνιά, στο
πεζοδρόμιο
σε φυτεύω εδωνά
ορίστε, τόσο ήταν
απλό:
ζήσε ξανά!
Δια μίαν εισέτι φορά αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι του ιστολογίου, καλοί μου άνθρωποι, όπως λέγαμε και πριν καιρό (εδώ και εδώ, καθώς και εδώ, αλλά και εδώ όπως και εδώ) και αντιγράφουμε σε μεγάλο βαθμό σήμερα, βάσει μίας συνήθειας που εξεκίνησε και μάλλον έχει καταστεί πια παράδοση, έγινε η αποκαθήλωση της παλιάς προμετωπίδας μας η οποία, επί ικανό χρονικό διάστημα σχεδόν επτά μηνών, υποδεχόταν τους εισελθόμενους με ισχύ υπολογίσιμη και ωραίο αισθητισμό, προϊδεάζοντας τους ίσως περί του τί θα βρούνε, λίγο έως πολύ, παρακάτω. Για αυτήν την χρήσιμη πολύ λοιπόν και τίμια υπηρεσία που προσέφερε, καλό θεωρήσαμε να μην την αφήσουμε να χαθεί και μείνει αφανής, παρά να την περισώσουμε έστω και ως αρχειακή αναφορά με τούτη εδώ την αφιερωμένη, ειδικά σε εκείνη δημοσίευση. Ελπίζουμε συγχρόνως ότι επάξια θα την αντικαταστατήσει η νέα που μόλις προ ολίγου αναρτήσαμε και όσο η προηγούμενη ή - γιατί όχι; - κι ακόμα παραπάνω θα σας ικανοποιήσει. Εξάλλου απέρχεται ένας μέγας, εν τοις ουρανοίς, συγγραφέας, ποιητής και τραγουδοποιός που την Ελλάδα πολύ αγάπησε και εισέρχεται ένας παλιός φίλος από τα χρόνια των σπουδών που εν τω χρόνω εξελίχθηκε σε έναν πολύ καλό σύγχρονο Έλληνα ποιητή που κάθε τόσο με χαρά διαβάζουμε τα νέα του βιβλία.
Καλή ανάγνωση λοιπόν...
"......
Κοντά σου ήρθα λυπημένος
κι άλλο αύριο σου έταξα
κι είπες, Έλα Σ' Εμένα με ψωμί
κι είπα, Κύριε, θύμα είμαι
δεν μπορώ τον επιούσιον να βγάλω
Γι αυτό με τους νεκρούς
στη δούλεψη σου μ' έβαλες
Παρασκευή, 11[;] Αυγούστου
......"
Επιλογή σημειωματαρίου, από τη μεταθανάτια έκδοση με στίχους και άλλα κείμενα του Leonard Cohen (1934 – 2016), "Η Φλόγα", εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2020, ISBN 978-960-01-2122-3, σε μετάφραση Γιώργου - Ίκαρου Μπαμπασάκη, σημ. το σύμβολο [;] υποδηλώνει δυσανάγνωστη λέξη ή φράση στο χειρόγραφο
.jpg)
