Ψωμιά

Πού τα βρίσκει τόσα ψωμιά;

τσάντες νάιλον του σουπερμάρκετ

ψωμιά γεμάτες που βαστάει

χώνει μέσα το χέρι του

κόβει κομμάτια, τα βγάζει έξω

τα τρίβει και τα πετά στο δρόμο

όπου σμήνη περιστεριών

τσιμπολογάνε με μανία

σαν τρελλά φτεροκοπούν

μπερδεύονται μεταξύ τους

καβαλλάει το ένα τ΄άλλο

ανταγωνίζονται ποιό θα πρωτοφάει

κι αυτός συνέχεια τα τροφοδοτεί

τρίβει ψωμί και τα ταΐζει

και υψώνει το βλέμμα

σιωπηλός στον ουρανό

σαν να καλεί και άλλα που όντως

ανταποκρίνονται στο κάλεσμα

και έρχονται πετώντας από παντού

και τον περιτριγυρίζουν

και προσγειώνονται μαζί με τ΄άλλα

μα είναι παράξενο, αλήθεια απορώ

πού τα βρίσκει τόσα ψωμιά;

Κι άλλο παράξενο: κάθε πρωί

τον βλέπω χρόνια τώρα

στο προηγούμενο μου σπίτι

που ήτανε ισόγειο

άνοιγα το παράθυρο στο δρόμο

να πιω τον καφέ μου το πρωί

και έξω να χαζέψω

νά' τος εκεί μπροστά

με τις σακούλες τα ψωμιά

και γύρω περιστέρια

στο καινούριο σπίτι

που είναι σε τρίτο όροφο

κάθε πρωί το ίδιο κάνω

με τον καφέ στο μπαλκονάκι

νά' τος πάλι στο δρόμο, στην ανηφοριά

μα και αν δεν τύχει

από το σπίτι να τον δω

με το που βάλω μπρος το αμάξι

και ξεκινήσω για την εργασία μου

στο δεύτερο, στο τρίτο το στενό

νά 'τος πάλι ο ίδιος.

Παράξενη και η εμφάνιση του είναι

μακριά μαλλιά, ενίοτε και γένεια

κάποτε μαύρα ολοφάνερα

τώρα άσπρα τα μισά, γκριζαρισμένα

έχει λεπτά χαρακτηριστικά

και άσπρο δέρμα

και μάτια πράσινα ή γαλάζια

πάντως ανοιχτά πολύ

και βλέμμα βαθύ και ήρεμο

καλωσυνάτο κι όλο σοφία

θά 'λεγε ίσως κανείς

δε μιλά ποτέ, ποτέ παρεκτός

άμα κάποιος τον πειράξει

και του κάνει παρατήρηση

που μαζεύει περιστέρια

και βρωμίζουνε τον τόπο και λοιπά

τότε εξαγριώνεται, φωνάζει

με μια λεπτή, στριγγή φωνή

και λέει: "Αφήστε με ήσυχο,

άσε με ήσυχο, φύγε, φύγε,

φύγε, σε πείραξα εγώ;

αφήστε με ήσυχο,

φύγε, φύγε, φύγε".

Κι ακόμα πιο παράξενα

τα ενδύματα του είναι

όλως συντηρητικά τα ρούχα

παπούτσια, παντελόνι,

πουκάμισο, μπουφάν,

ίδια πάντα χειμώνα - καλοκαίρι

άντε καλοκαίρι να λείπει το μπουφάν

μα είναι βρώμικα, λερά

με στρώματα αλλεπάλληλα

δε φαίνεται το δέρμα στα παπούτσια

κι έχει το παντελόνι τόση πολλή

κοκκαλωμένη βρωμιά πάνω που

νομίζεις, αν το βγάλει, και πάλι

όρθιο θα σταθεί αντί να σωριαστεί

στο πάτωμα κουβάρι.

Έχει μια μάνα ο άνθρωπος αυτός

(είναι ένα από εκείνα τα παράξενα

ζευγάρια πού 'ναι μεγάλη η μητέρα

και ο γιος μεσήλικας σχεδόν)

η μάνα του... κι αυτή καρικατούρα

κοντή και παχουλή σα σβούρα

ξανθιά βαμμένα τα μαλλιά

και έντονα πολύ τα μάτια και τα χείλη

και φλούο χρώματα στα ρούχα

φορεσιά κοριτσιού

μια υπερήλικη μπεμπέκα

δεν τους βλέπεις πια ποτέ μαζί

μα εγώ που τους ξέρω από παλιά

είχαν ένα κατάστημα στη γειτονιά

που ακόμα υπάρχει, χρόνια κλειστό

τα τζάμια έχουν θολώσει

έχουν ξεβάψει τα εμπορεύματα

πούλαγαν ρούχα παιδικά

μα άσχημα, παλιομοδίτικα, φτηνά

δεν ψώνιζε κανείς

μόνο ανοίγαν κάθε μέρα τακτικά

και η μάνα κάθονταν

κάπου στα βάθη μέσα σκοτεινά

κι ο γιος στης πόρτας το κατώφλι

στην είσοδο του καταστήματος

(σε πολύ καλύτερη κατάσταση τότε

από τώρα και πιο περιποιημένος)

με τα χέρια πίσω απ΄την πλάτη

τον κόσμο περαστικό παρατηρούσε

μα τό 'χε το χούι από τότε

μου φαίνεται πως ξεκινούσε

έτριβε το κουλούρι του κολατσιού

σε ψίχουλα μικρά, τα πέταγε μπροστά

και με μεγάλο ενδιαφέρον

κοίταγε εκστατικά σχεδόν

τα περιστέρια που ταΐζονταν.

Μαζί πηγαίναμε με τον άνθρωπο αυτόν

στο 36ο Δημοτικό Σχολείο, στα Εξάρχεια.

Ένα ακόμα λαϊκό τετράστιχο, πλήρες σοφίας

Όπως με φύλλα, τα κλαδιά

κατά τον ήλιο που όλο απλώνουν

έτσι και τα αισθήματα, αληθινά

τον άνθρωπο τον φανερώνουν.

3/8/'013

Καφεκοπτείο-Καφεποτείο "Το δέντρο του καφέ" , Χαριλάου Τρικούπη 89, Εξάρχεια - Αθήνα

Χειρόγραφο σημείωμα ευρεθέν, άνωθεν του πρώτου λιμανακίου Βουλιαγμένης

"...

Πρόσθια σελίδα

Στη ρίζα ΑΥΣΤΗΡΑ μόνο στο φυσικό, χοντρές ανταύγειες με 30⁰

Ταυτόχρονα περνάμε τη ρίζα με βαφή 12/1 και με 40⁰ (max 40 λεπτά)

Αν έχει Colleston 12/61 στη βαφή για τη ρίζα

παραπομπή στην οπίσθια σελίδα

Οπίσθια σελίδα

Αν πορτοκαλίζει: 12/1 μαζί με Silver στη ρίζα για 10 λεπτά

..."

Σχόλιο: αυτή η -ασφαλώς κωδικοποιημένη- γραφή μάλλον αναφέρεται σε ανεξήγητα μυστήρια και χθόνιες τακτικές που σίγουρα ανήκουν στα όρια περιοχής της Αλχημείας.

Παρ΄όλα αυτά, καλά μπάνια σε όλους αναγνώστες! 

Οπισθοδρομικός, τεχνοφοβικός, παλιομοδίτης εν εξάλλω καταστάσει εν τω μέσω της νυκτός

Την οικογένεια του εφευρέτη

του predictive text

και το σόι του όλο

ναι το λέω χωρίς ντροπή

και το φωνάζω ευθαρσώς

γαμώ το σόι του γαμώ

κοντεύουν ξημερώματα κι εγώ

παιδεύομαι ακόμα

με τις ρυθμίσεις του καινούριου κινητού

τύπου σμαρτφόουν

φτου κι ανάθεμα, ντροπή και

πόσο χαμηλά έχω πέσει

μα ένεκα οι ανάγκες της δουλειάς

και οι επιταγές της πολυεθνικής

που πρέπει εφεξής

αυτό να χρησιμοποιώ.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (280)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Αριστερόστατος: αιθεροβάμων αριστερών πεποιθήσεων, αιωρείται πάνω από τη γη στην οποία μοιάζει να μη μπορεί (και μάλλον ούτε που θέλει) να πατήσει, και μιλάει και μιλάει και μιλάει, με μία ξύλινη και εν τέλει απωθητική γλώσσα, για την επανάσταση, για τα δίκαια της εργατικής τάξης, δυναμικές απεργειακές κινητοποιήσεις, όλοι στον αγώνα, τα ίδια και τα ίδια, μπλα μπλα μπλα μπλα...

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (279)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Παραδεισοίωνος: όταν κάτι μοιάζει εξαιρετικά, θεϊκά όμορφο σε βαθμό που αρχίζει να προκαλεί υποψίες (για τον καχύποπτο, απαισιόδοξο, σκοταδόψυχο εννοείται), τότε αυτό λέγεται... βλ. λήμμα. Π.χ. - Λοιπόν, Θάλεια; - Τί λοιπόν; - Πώς του φάνηκαν τα στούντιο μας του Κου Τσατσαρώνη που μόλις αφίχθη; - -Άσε με καημένη, δεν τα είδες τα μούτρα του; Είμαι φυσιογνωμίστρια εγώ, από την πρώτη στιγμή τον κατάλαβα τί γρουσούζης είναι, "παραδεισοίωνο" το χαρακτήρισε το μέρος, ακούς; Άντε να περάσουνε οι μέρες να ξεκουμπιστεί ο γελοίος. Αμάν πια!

Δόκιμος ναύτης ξηράς ονειρεύεται

Αχ! νά ΄τανε λέει μια μέρα

(και νύχτα νά 'τανε ας ήτανε πάλι)

και να λυνότανε λέει η χερσόνησος

η στενή λωρίδα-λώρος γης να κοβόταν

με τη στεριά που την ενώνει και ν΄αποχωριζόταν

και να ξεκίναγε να πλέει

να κυλάει αργά στα νερά

στα νησιά ανάμεσα

στην Κυρά, τη Δορούσα, το Αγκίστρι

την Αίγινα, τη Μονή, τη Μετόπη

να κουνιούνται, να βουΐζουν

τα φυλλώματα των πεύκων στις πλαγιές

όπως τα πανιά στα ξάρτια

και τα ιδιαίτερα χρώματα

των ηφαιστειακών εδαφών

της πετρωμένης λάβας

μια όψη ξεχωριστή να δίνουνε

απόκοσμη κάπως και επιβλητική

και πάντως αλλιώτικη

από κάθε άλλου πλωτού

που στον Αργοσαρωνικό ταξιδεύει

κι από τα σωθικά της γης

(ως του αμπαριού απ' τα βάθη)

να εκλύονται πίδακες θερμοί και δύσοσμοι

από ύδατα θειώδη

αποθαρρύνοντας επίδοξους

γύρω πειρατές

που υπολογίζανε ρεσάλτο

και σαν νυχτώσει τα φωτάκια των χωριών

αυτών που είναι στα βουνά

κι αυτών στην παραλία

να ξεχωρίζουν όπως φώτα καραβιού

του καταστρώματος, της γέφυρας

του ιστού ή του φουγάρου

ας πάνω εκεί λίγο καιρό

να πελαγοδρομώ κι ας πέθενα

στη θάλασσα να αρμενίζω

εν πλω, στα Μέθενα.

2 και 3 Ιουνίου '013

Όρως Πάρνων-δάσος Σκυρίτιδας, Τρίπολη, Αρκαδία

Άγιος Θωμάς - Μαρούσι, Νεάπολη-Εξάρχεια, Αθήνα

Σημ. 1: Η ιδέα του πλοίου νησιού

ασφαλώς δεν είναι πρωτότυπη

και άλλοι πολλοί

καλύτεροι πολύ

την έχουν προηγουμένως

συλλάβει κι αναπτύξει

εκείνο που δεν ξέρω είναι εάν

για πλοίο-χερσόνησο

έχει κανείς ξαναμιλήσει

ωστόσο σταματάω εδώ

γιατί πληθαίνουν,ακούω, οι φωνές

που λένε για μια αέναη, αθεράπευτη ροπή

στη στείρα όλο μίμηση και τη λογοκλοπή.

Σημ. 2: Τη χερσόνησο (και την πόλη) των Μεθάνων, οι ντόπιοι την προφέρουν "Μέθενα", ότι προέρχεται από εκεί "Μεθενίτικο" και τους καταγόμενους από την περιοχή αλλά και τους επισκέπτες - πολύ φίλους του τόπου "Μεθενίτες".

Λαϊκό τετράστιχο, ενάλιο, μη νηφάλιο

Στην άμμο που φυτρώνει

του κρίνου τον ανθό

ως να μυρίζω είναι

σαν πίνω και μεθώ.

Καλοκαίρι, μεσημέρι

Φαινόταν απ' το πρωί πως θα ήταν

η πιο ζεστή μέρα του φετινού καλοκαιριού

που ήταν εξάλλου το πιο ζεστό απ' όσα θυμότανε

και θυμόταν καμπόσα καθώς πια είχε φτάσει

σ΄αυτό που λεν "μέση ηλικία"

Βρέθηκε έξω από νωρίς

και σχεδόν αμέσως άρχισε

να ιδρώνει ακατάσχετα

ποτάμια κυλούσε ο ιδρώτας

λουζότανε, έλιωνε

αποκαμωμένος πριν το μεσημέρι

πήγε στο παραλιακό κέντρο

κάπως να ξαποστάσει

κάτω από την παχιά σκιά που έκαναν

τα πυκνά φυλλώματα από τις μουριές

να πιει κάτι να ξεδιψάσει

Τελικά ήπιε πολλά παραπάνω από ένα κάτι

όπως πάντα συνέβαινε

έπινε πολλά παραπάνω

από ένα για να ζεσταθεί

ένα για να δροσιστεί

για να αντιμετωπίσει τη θλίψη

τη λύπη, το άγχος, το φόβο

τον ερωτικό καημό

ή για να γεμίσει κάπως

-αυτό ήταν το πιο δύσκολο-

το Μεγάλο Γκρίζο Τίποτα

Τώρα στο σπίτι του απομεσήμερο

στο κρεββάτι κοιμόταν βαριά

ύπνο ανακουφιστικό για το σώμα

για το τόσο δυσάρεστο κάψιμο

του δέρματος από τον ήλιο

τη φοβερή φαγούρα του ιδρώτα της αρμύρας

κοιμόταν έναν ύπνο βαθύ δίχως όνειρα

κάπως λίγο σα θάνατο

κοιμόταν τον ύπνο της μπύρας.

18-19-20 Μαΐου '013

Νεάπολη/Εξάρχεια, Αθήνα

Όρος Μαίναλον, Αρκαδία

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (278)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Σαρακώστας: τον παλιό μου φίλο Κώστα, την περίοδο της Σαρακοστής τον φωνάζω Σαρακώστα. Καθόλου δεν του αρέσει, εκνευρίζεται και διόλου δεν εκτιμά το χιούμορ μου. Επίσης, Σαρακώστα τον φωνάζω όταν τυχόν διακατέχεται από ερωτική απογοήτευση και καημό και τον τρώει το σαράκι του έρωτος. Τότε να δεις πώς εκνευρίζεται, Τούρκος γίνεται. Εκεί όμως που εξαγριώνεται τελείως, είναι όταν πάμε οι δυο μας στο βουνό (είμαστε και παλιοί συνοδοιπόροι, ορειβάτες βλέπεις), άμα λοιπόν βρεθούμε απάνω από καμμιά σάρα, με τρόπο δόλιο, ύπουλο και άτιμο, του βάζω τρικλοποδιά ή τον σπρώχνω ελαφρά και χάνει την ισορροπία του και πέφτει κι αρχίζει να κατρακυλάει στη σάρα και να κάνει τούμπες μέχρι που τερματίζει πολλές δεκάδες μέτρα πιο κάτω, καταγδαρμένος, σκισμένος, σκονισμένος, γεμάτος μώλωπες, κακώσεις, εκχυμώσεις και εκδορές κι αρχίζει τα βογγητά και τις οιμωγές του πόνου και τις εκκλήσεις για βοήθεια και τις κατάρες και τις απειλές κι εγώ βέβαια αρχίζω το δούλεμα - "Έεελα βρε Σαρακώστα, υπερβολικός που είσαι πια...." και τέτοια. Όταν εν τέλει σκαρφαλώνει (αβοήθητος) πάνω, ξεκινά να εκστομίζει βωμολοχίες χυδαιότατες και να προβαίνει σε αισχρές χειρονομίες και χειροδικίες που αντιβαίνουνε σε κάθε αίσθημα, αξία και επί τέλους στην ίδια την ιερή έννοια της φιλίας. Πώς; Τί είπες αναγνώστη; Εμ, καλά κάνει; Συγνώμμη - εσύ με ποιόν είσαι;

Σημ. σάρα: κατηφορική επιφάνεια βουνού (πλαγιά) καλυμμένη με χαλίκια και πέτρες

Ευχαριστώ Κώστα για την έμπνευση του λήμματος.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (277)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Θερετρίνος:

Ούτε στιγμή δεν ημπορεί
ακόμα και στις διακοπές
να είναι αληθινός
να είναι ειλικρινής
ο Θερετρίνος

ούτε στο θέρετρο που έχει πάει
για ξεκούραση, για αναψυχή
κι εκεί υποκρίνεται
και προσποιείται
ο Θερετρίνος

μες στο ψέμμα, μες στους ρόλους
τη ζωή του όλη θα ζήσει
και χωρίς ποτέ την αλήθεια να γνωρίσει
θα πεθάνει ο κρετίνος
ο Θερετρίνος

Σημ. Ελπίζω να μην σε μπέρδεψα αναγνώστη με την έμμετρη ερμηνεία του λήμματος. Πώς; Καθόλου δε σε μπέρδεψα; Έχεις συνηθίσει στις εκπλήξεις και τις ανατροπές; Γι αυτό άλλωστε είμαι ο αγαπημένος σου πλαθολόγος και με προτιμάς και με θαυμάζεις; Εμ, εγώ; Εγώ δε σε λατρεύω αναγνώστη μου;...

Λαϊκό τετράστιχο ημερολογίου, σε ελαφρά σύγχυση

Θάλασσας τα γλυκά νερά
στα αλμυρά της λίμνης
σ' έβλεπα το κορμάκι σου
για να λουστείς να γδύνεις

Κάθε μέρα που ξυπνώ, ευχαριστώ, δοξάζω τον Θεό

Άνοιξα τα μάτια μου

το φως στο δωμάτιο είχε αλλάξει

έπρεπε νά 'χει αρχίσει να ξημερώνει έξω

κοίταξα το ξυπνητήρι στο κομοδίνο

έξι η ώρα

τί στο καλό ξύπνησα τόσο νωρίς;

είχα βέβαια κοιμηθεί και νωρίς

και είχα συμπληρώσει ώρες ύπνου

αλλά και πάλι... έξι η ώρα...

ανασηκώθηκα στο κρεββάτι

και άνοιξα τις κουρτίνες

απλώνοντας το χέρι

(είναι κοντά η μπαλκονόπορτα)

ξαναξάπλωσα πίσω στα μαξιλάρια

και έβλεπα έξω

γκρίζα μέρα, βροχερή

ατέλειωτος ήταν πια

ο φετινός χειμώνας

ψιλή βροχή έπεφτε σε ριπές

φυσούσε ένας αέρας δυνατός

χτυπάγανε οι τέντες

κουνιόντουσαν με βία τα κλαδιά

των φυτών στα μπαλκόνια, στις βεράντες

η ατμόσφαιρα αυτή

κάθε άλλο παρά βοηθούσε

στην ήδη χάλια διάθεση μου

και ξαφνικά

μέσα σ' αυτό το χαλασμό

το είδα στο απέναντι διαμέρισμα

στον άσπρο τοίχο στο μπαλκόνι

αυτό το απαίσιο τέρας, το εξάμβλωμα

γοργά να σκαρφαλώνει

μάβρο, κατάμαβρο, με πόδια πολλά

ανέβαινε στον τοίχο  με ζιγκ ζαγκ

και μια σατανική ταχύτητα

μα πώς είναι δυνατόν;

υπάρχουν ταραντούλες στην Αθήνα;

και σίγουρα το βδελυρό αυτό έντομο

θα ήταν ασφαλώς δηλητηριώδες

ήτανε φανερό: μοιραίο θα ήταν οπωσδήποτε

το καίριο δάγκωμα του

έτριψα λίγο τα μάτια μου

φόρεσα τα γυαλιά μου

μα πώς γελάστηκα έτσι;

μια μύγα ήταν που σκαρφάλωνε

στο τζάμι της μπαλκονόπορτας

με φόντο τον απέναντι τον τοίχο

νά την τώρα που σηκώθηκε

και βγήκε πετώντας απ' το υπνοδωμάτιο

κάπου μέσα στο σπίτι

σηκώθηκα κι εγώ, ήταν ξεκάθαρο

πως δε θα μ΄έπαιρνε ο ύπνος πάλι

πάει, το χάνεις, σκέφτηκα

μα τί να σου κάνει κιόλας;

τόση μοναξιά; τόση θλίψη;

τόσες ατέλειωτες, ασυγχώρητες καταχρήσεις

στα νεανικά σου χρόνια

ενίοτε και τώρα ακόμα

τί να σου κάνει το σμπαραλιασμένο το μυαλό

το έρμο το κορμί τί να σου κάνει;

πήγα στην κουζίνα

γέμισα, άναψα την καφετιέρα

ε, ας πιω τουλάχιστον μια δυο

κούπες καφέ πριν φύγω για γραφείο.

Κοιτάζω το Κακό στα μάτια

Κοιτάζω το Κακό στα μάτια

κάθε φορά που ανοίγω την κατάψυξη

είναι εκεί δίπλα στα παγάκια

που χρησιμοποιώ για τον τοματοχυμό

και τα αναψυκτικά μου

δίπλα στις συσκευασίες

του κατεψυγμένου άνηθου

και του μαϊντανού

που βάζω στην πατατοσαλάτα

και τις σούπες μου

πίσω από τα τάπερ

που δεν υπάρχουν, τα φαντάζομαι

με τα φαγητά της συχωρεμένης της μάννας μου

τις φακές, τα γεμιστά, τα ντολμαδάκια

ξαπλωμένο εκεί το μπουκάλι

εδώ και πόσο καιρό

έχει παγώσει, έχει θολώσει το γυαλί

όμως το διάφανο υγρό που περιέχει

δεν έχει στερεοποιηθεί

το εμποδίζει βλέπεις η Ουσία, το Κακό

που με κοιτά στα μάτια και μου γνέφει

με καλεί και μου μιλάει

"έλα, έλα, πάρε με, μία γουλίτσα μόνο

έλα, πιες, βάλε με στο ποτήρι, ύψωσε το,

πιες, πιες, νοιώσε τη γεύση

να πλημμυρίζει το στόμα

νοιώσε το ευχάριστο κάψιμο στο λαρύγγι

τη ζεστασιά στο στομάχι

κι ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα

τη ζάλη στο κεφάλι

το μούδιασμα αυτό το λυτρωτικό

μαζί με μία δύναμη, μία χαρά, μια ηρεμία

ποιός δε θα τά 'θελε αυτά;

έλα, έλα, πιες με, πιες, Πιες, ΠΙΕΣ"

κλείνω τ΄αυτιά μου

κλείνω τα μάτια μου

απλώνω το χέρι στα τυφλά

και βρίσκω το δοχείο του παγωτού

αδειάζω μια ποσότητα στο μπωλ

και το παίρνω μαζί

με μια κούπα καφέ στη βεράντα

πίνω μια γουλιά

τρώω μια κουταλιά

τρώω μια δεύτερη

στην τρίτη κουταλιά

χωρίς καθόλου να το θέλω

με παίρνουνε τα κλάμματα.

Λύτρωση το πρωί

Πότε κοιμώντας, πότε ξυπνώντας

με/από όνειρα φρικτά

και απαίσιους εφιάλτες

για προσφιλών προσώπων

ατυχήματα, ασθένειες

νοσηλείες, δυστυχίες και θανάτους

και να! τα μάτια πάλι ανοιχτά

σκοτάδι έξω, νύχτα βαθιά

στο κομοδίνο το ρολόι αδυσώπητο

με τους ψηφιακούς του

κόκκινους αριθμούς αντί για δείκτες

και δώστου να τρίζει το κρεββάτι

από του σώματος τους δυνατούς σπασμούς

στερητικά συμπτώματα βλέπεις

δυο μέρες τώρα

μέχρι που ξημερώματα, αποκαμωμένος

ανακουφιστικός ένας ύπνος

βαθύς, λυτρωτικός και το όνειρο

για την ηλιόλουστη παραλία

κύματα σήκωνε ένα αεράκι δροσερό

και στη σκιά της καλαμένιας καλύβας

φορώντας μόνο μαγιώ

κι ένα λεπτό μαντήλι στη μέση τυλιγμένο

μετά από τόσον πολύ καιρό

συναίνεσες εν τέλει

κι αφέθηκα ευγνώμων

στη ζέστη του ήλιου

στη δροσιά του αέρα

στη θαλπωρή της σκιάς

και στα απαλά σου χάδια

και στους γλυκούς σου ασπασμούς.

Έρημη πόλη

Σαν το σκυλί

το εκπαιδευμένο

το ειδικό

στη θήρα

στης πόλης έρημης

τους δρόμους

έτσι γυρνώ

ανήμερα Πρωτοχρονιά

Πάσχα

Δεκαπενταύγουστο

να βρω ένα μαγαζί ανοιχτό

γιατί μου τέλειωσε

τόση είχα πάρει

αλλά μου τέλειωσε

να πάρω κι άλλη

μπύρα.

Φακές

Στεφανούνται μετά φύλλων της δάφνης

οι ήρωοι που πέθαναν άφνης

όμως ποιός τους αλήθεια θυμάται

ωχ! πού πήγατε παιδιά; ωχ! πού πάτε;

Στο ηρώον τους βάζονται λόγοι

ευγενείς εκφωνούν και αρχόντοι

έμπροσθεν τιμής θέσης κατέχει

οι μανάδες - Αχ! Θεέ, πώς αντέχει;

Και το μέρος σαν το βράδυ ερημώσει

απ΄ το σκοτάδι κρυφά θα ζυγώσει

μια οικογένεια τσιγγάνων φτωχοί

να μαζέψει τα φύλλα να κάνει φακή

Την άλλη μέρα τσαντήρι στο μαζεμένοι

τραπέζι όλοι γύρω στο πεινασμένοι

ο αρχιγύφτος πριν φάνε λίγα λόγια θα πει

και στων παλληκαριών τη μνήμη θα πιει.                                       

20 Απριλίου '013
Μνημείο πεσόντων πυροσβεστών

Υμηττός, Βούλα

Αλληλεγγύη

Είμαστε όλοι

πουτάνες

μετανάστες

μάβροι

ανήμποροι

τσιγγάνοι

τραβεστί

είμαστε όλοι

χοντροί

αποκρουστικοί

δύσμορφοι

απελπισμένοι

είμαστε

καρκινοπαθείς

αννοϊκοί

αδερφές

θλιμμένοι

απαισιόδοξοι

ερωτευμένοι είμαστε

όλοι αμήχανοι

αδέξιοι

δειλοί

χαμένοι

αποτυχημένοι

κουτσοί

τυφλοί

ατάλαντοι

ψέφτες

ψέφτες

φαντασιόπληκτοι

φυγόπονοι

ανέραστοι όλοι

είμαστε

άπιστοι

μισαλλόδοξοι

ομοφοβικοί

αλκοολικοί

λεσβίες

γέροι

άρρωστοι

ανίκανοι

τρομοκρατημένοι

παραπλανημένοι

καταδικασμένοι

είμαστε

όλοι.

Όλοι.

Ανακοίνωση ΙΙ

Αγαπητοί αναγνώστες και επισκέπτες του ιστολογίου, κάνουμε σήμερα, ανήμερα -πρωί- Μεγάλου Σαββάτου, αυτήν την Ανακοίνωση, επιχειρώντας να ανασκευάσουμε το περιεχόμενο της προηγούμενης, που έγινε πριν από δύο και κάτι μήνες, δηλώνοντας ειλικρινώς ότι το περιεχόμενο της ουδόλως έγινε πραγματικότητα, ένεκα η εξόχως οκνηρή, αθεράπευτα αναβλητική και ανίκανη σε κάθε είδους πειθαρχία φύση του υπεύθυνου και πως ελάχιστα από τα περιγραφόμενα υλοποιήθηκαν και μάλλον μια καλή δικαιολογία για υπερδίμηνη τεμπελιά και απραξία στάθηκε η Ανακοίνωση και μάλλον καλύτερα στο εξής να γίνονται κανονικά οι εργασίες του ιστολογίου και ταυτόχρονα-παράλληλα οι όποιες άλλες, εάν και όταν γίνονται και χωρίς μεγαλόστομες δηλώσεις όπως η προηγούμενη και όπως -τελικά- και αυτή και έως την επόμενη, μπορεί και κάποτε να ολοκληρωθούν τα ανακοινωθέντα με τη βοήθεια του ταφέντα Θεού, Του Οποίου την Ανάσταση σήμερα προσδοκούμε και προσμένουμε, Αμήν.  

Ανακοίνωση

Αγαπητοί αναγνώστες και επισκέπτες καλό μήνα! Το ιστολόγιο σας ενημερώνει ότι το προσεχές διάστημα θα περιπέσει σε αδράνεια και οι δημοσιεύσεις (εκτός "επειγόντων περιστατικών") αναστέλλονται, ένεκα της -σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο- εντατικής ενασχόλησης με την επιμέλεια δύο προσεχών εκδόσεων, δύο συγκεκριμένα θεματικών τόμων, στους οποίους άλλωστε θα περιλαμβάνονται και πολλά από τα κείμενα που τα προηγούμενα χρόνια, έχουν εδώ δημοσιευθεί.

Μέχρι τότε το ιστολόγιο εύχεται καλή αντάμωση, καλή δύναμη και καλή τύχη.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (276)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Αφηρηθμός: σε στιγμές αφαίρεσης και απραξίας (π.χ. σε κάποια αναμονή), τα δάχτυλα που χτυπάνε το τραπέζι ρυθμικά ή το μπράτσο της καρέκλας, ή παγιδεύουνε το σταυρουδάκι και το μενταγιόν και τα κουνάνε πέρα δώθε, λίγα κέρματα στη χούφτα ή το κουτί από τα σπίρτα ή τις καραμέλες, το δαχτυλίδι πάνω στο ποτήρι ή την κούπα του καφέ, το κουτάλι στο πιατάκι, το αναδευτήρι του ποτού σαν έλασμα, ένα λαστιχάκι τεντωμένο, η παλάμη απάνω στο μηρό, η γλώσσα πίσω από τα δόντια ή στον ουρανίσκο, τα χείλη που ανοιγοκλείνουνε κι αφήνουνε με ορμή να βγει ο αέρας... κι ένα σωρό άλλα μικρά, μουσικά, ρυθμικά θέματα που παράγει, ακούσια σχεδόν, ο χαλαρός και αφηρημένος άνθρωπος, αυτά είναι ο αφηρηθμός. Και μόνο ένα αυτί ασκημένο, ανθρώπου που αρέσκεται στους ρυθμούς μα και που εκτιμά την απλή, λαϊκή, ταπεινή τέχνη, τον παράγοντα της τύχης στη δημιουργία μα και την αθώα προσέγγιση των ερασιτεχνών, είναι σε θέση να εκτιμήσει τους αφηρηθμούς και με προσοχή τους συλλέγει και ίσως κάποια στιγμή αξιοποιήσει κάποια μέτρα ή καποια αποσπάσματα ή σταθούν έμπνευση για κάποια δικά του, ολοκληρωμένα πλέον και άρτια έργα... Πώς; Εντυπωσιάζεσαι καλή μου αναγνώστρια, καθώς δεν ήξερες αυτό το άλλο ταλέντο, το μουσικό, του Πλαθολόγου; Αχ μικρή μου!... Ας μην ήταν η παροιμιώδης ταπεινότητα και μετριοφροσύνη και θα μπορούσα να σου πω και για τα υπόλοιπα... αν επιμένεις πάντως κάλεσε στο εξήντα εννιά εξήντα εννιά έξι έξι έξι τρία δύο ένα ή στείλε ένα μέηλ (με φωτογραφία), να συναντηθούμε (ένα βράδυ) να τα πιούμ... πούμε. Ευχαριστώ.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (275)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Σεφιστικέ: ο όρος αναφέρεται στη φιλοσοφία, την προσέγγιση, τις μεθόδους, τις πρακτικές αλλά και τις δημιουργίες μαγείρων και αρχιμαγείρων (σεφ) που αντιμετωπίζουν την τέχνη της παρασκευής εδεσμάτων, φαγητών, γλυκών κ.λ.π. με ένα πολύ... απελευθερωμένο τρόπο, ψαγμένο, κοσμοπολίτικο, ριζοσπαστικό, αντισυμβατικό, χωρίς ταμπού και στεγανά. Το αποτέλεσμα άλλοι το εγκρίνουν, άλλοι όχι, αυτό είναι βεβαίως υποκειμενικό, όμως δε μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι σε κάθε περίπτωση πρόκειται για κάτι εξόχως σοφιστικέ ή μάλλον προκειμένου για μαγειρική... βλ. λήμμα. Π.χ. "Μαριγούλα, τί κάνεις κορίτσι μου; Καλή εβδομάδα. Πώς τα περάσατε το Σαββατοκύριακο; Κάνατε τίποτα;", "Πως, πως, πήγαμε στο Σάββατο το βράδι σ΄αυτό το νέο σεφιστικέ εστιατόριο που άνοιξε στην πλατεία και είναι πολύ της μόδας.", "Ναι, ε; Και τί πήρατε;", "Εμμ... πήραμε ένα βιολογικό κρασί διπλής απόσταξης από ξινόμουρα, χωρίς αλκοόλ, μια σαλάτα από βρύα, λειχήνες, φύκια και ψιλοκομμένες ρίζες πικραγγουριάς με παρθένο μουρουνέλαιο και ορυκτό αλάτι, ο Στάβρος πήρε ένα χταπόδι με καταΐφι και εγώ ένα αρνάκι γάλακτος με σάλτσα ελληνικού καφέ. Μέτριου.", Έτσι ε; Και τί φάγατε;", "Ορίστε;".

Ευχαριστώ Μπεττίνα για τη λέξη που γέννησε το λήμμα 

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (274)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Αριστελίτ: ομάδα ανθρώπων με κάποια κοινή, συλλογική δράση, ένα σκοπό, ένα χόμπυ ας πούμε, που τυγχάνουν όλοι "αριστερών πεποιθήσεων", καλομορφωμένοι, καλοζωισμένοι, καλοσπιτωμένοι, καλοπληρωμένοι σχεδόν πάντα, που ενώ -υποτίθεται- πρεσβεύουν μεταξύ άλλων και τις αρχές της ισότητας, της συμμετοχικότητας, το σεβασμό στα λαϊκά και άλλα δικαιώματα κάθε ανθρώπου κ.λ.π. έτσι και κάνεις ότι  πας κι εσύ να παρεισφρήσεις από ενδιαφέρον προς το αντικέιμενο τους, χωρίς ωστόσο καθόλου να συμμερίζεσαι τα πιστεύω τους και σε πάρουνε χαμπάρι, τότε αντιμετωπίζεις τόσο σνομπισμό που αργά ή γρήγορα απογοητεύεσαι και εγκαταλείπεις - αυτή είναι η αριστελίτ! Εκτός δηλαδή αν δεν είναι έτσι και φταίω εγώ που είμαι βαθύτατα συμπλεγματικό και κομπλεξικό άτομο... Τρέχα γύρευε αναγνώστη ποιά είναι εν τέλει η αλήθεια...

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (273)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Ρουλεμανία: ο εθισμός στον τζόγο είναι ένας από τους ισχυρότερους. Κλάδος του που αφορά το παίγνιο της ρουλέτας ονομάζεται ρουλεμανία και ο πάσχων ρουλεμανής (θηλ. ρουλεμάνα). Πολύ δύσκολη περίπτωση. Η επιστήμη της ψυχιατρικής πασχίζει, αλλά συχνά σηκώνει τα χέρια ψηλά, δηλ. ο θεός μαζί σας ρουλεμανείς αναγνώστες!

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (272)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Μοτοσικλέτι:  η στεναχώρια (σικλέτι - τουρκ. siklet) που πιάνει τον κάτοχο (και οδηγό) μοτοσυκλέτας, όταν αυτή πάθει σοβαρή βλάβη, που τα οικονομικά του δεν του επιτρέπουν να την επικευάσει, αυτό είναι το... βλ. λήμμα. Εξ ου και οι στίχοι του παλιού ρεμπέτικου:
....
μου έσπασε η μηχανή
κι έχω μοτοσικλέτι
μάστορα είμαι πανί πανί
μη μου λες όλο "φέρτη"
...

Αναπάντεχη συνάντηση

Εγώ γεννήθηκα, μεγάλωσα εδώ

δεν έχω φύγει ούτε στιγμή

κι όταν ήρθε η ώρα να αγοράσω σπίτι

ενάντια σε πολλών τις παραινέσεις

εδώ το πήρα, ζω εδώ

εδώ μένει η μάνα μου

τα ξαδέρφια μου, η οικογένεια μου

η καλύτερη μου φίλη μένει εδώ

εδώ πήγα σχολείο

εδώ ερχόταν στα χρόνια τα νεανικά

η παρέα μου για διασκέδαση

που έχει τόσα μπαρ, καφέ, ταβέρνες

ξέρω τους δρόμους απ' έξω

ξέρω ανθρώπους, ξέρω μαγαζιά

εδώ - κατάλαβες; είναι η γειτονιά μου!

πάνω λοιπόν που είχα αποφασίσει

νε μη σε ξαναδώ ποτέ

με ποιό δικαίωμα και τί...

τί γύρευες εδώ κυρά μου;

Πωλητής Διευθύνσεων (λήμμα από την Κορπορεϊτπήδεια)

Όχι αγαπητοί αναγνώστες της εγκυκλοπαίδειας μας, δεν πρόκειται περί λάθους. Ουδεμία σύγχυση, ούτε και καμμία σχέση υπάρχει με το γνωστό -στη διοίκηση επιχειρήσεων - τίτλο του "Διευθυντή Πωλήσεων". Ο Πωλητής Διεθύνσεων είναι χαρακτηρισμός. Αφορά υπάλληλο απατεώνα, ο οποίος δολίως κατορθώνει να προσληφθεί σε εταιρία, όπου αποκτά πρόσβαση στις διευθύνσεις - ταχυδρομικές ή ηλεκτρονικές - των πελατών, και τις υποκλέπτει, προκειμένου εν συνεχεία να τις... πουλήσει στον ανταγωνισμό.

Σχετικό παράδειγμα μπορεί να κανείς να δει στην ολοκαίνουρια, ηλεκτρονική, διαδραστική έκδοση της εγκυκλοπαίδειας μας που ερμηνεύει τα λήμματα με δραματοποιημένα σκετς(!), στη διεύθυνση: www.corporatepedia.org/videos=&^%98##@55%

"Αγαπητέ μου κύριε Ντητζ  Ήταλ, ως Διευθυντής Πωλήσεων θα επιθυμούσα να αποσταλεί το δελτίο τύπου για το νέο, καινοτομικό σύστημα μας το οποίο είναι ταυτόχρονα εντυπωσιακά οικονομικό, σε όσο το δυνατόν περισσότερους παραλήπτες", "Μην ανυσηχείτε κύριε Μπάιν Άρυ, το τμήμα επικοινωνίας του οποίου έχω την τιμή να προΐσταμαι, έχει συνεργαστεί με έναν πωλητή διευθύνσεων και έχουμε περί τις εφτακόσιες χιλιάδες μέηλ στη διάθεση μας", "Έξοχα!".

Κουρσάρος ΙΙ

                                         Στον Γιάννη Βαρβέρη

Ομολογώ ότι αγόρασα τον τόμο

της συγκεντρωτικής έκδοσης

"Ποιήματα 1975 -1996"

αφού είχα διαβάσει προηγουμένως

την είδηση θανάτου του Γ.Β.

Ήξερα ότι ήταν ποιητής, μεταφραστής και

δοκιμιογράφος, χωρίς ωστόσο

να γνωρίζω αυτές τις πτυχές του έργου του

από την άλλη ήξερα καλά για

τα κείμενα θεατρικής κριτικής

που δημοσιεύονταν στην Κυριακάτικη

έκδοση της εφημερίδος "Καθημερινή"

της οποίας ήμουν τακτικός αναγνώστης

και πολύ μου άρεσαν τα κείμενα αυτά

ως προς το ύφος δηλαδή εννοώ

γιατί το περιεχόμενο δεν καταλάβαινα τίποτα

άσχετος τελείως με τα θεατρικά ων

και ούτε τα υπόλοιπα αναφερόμενα καταλάβαινα

ένεκα και η αχανής διαφορά επιπέδου

Ακόμα ήξερα τον Γ.Β. από τις συχνές αναφορές που γίνονταν

σε αυτόν, στο μπαρ Au Revoir της Πατησίων

όπου πήγαινα καθημερινά σχεδόν για κοντά δέκα χρόνια

οι δύο μπάρμαν, ο κύριος Θόδωρος και ο κύριος Λύσανδρος

μα και πολλοί από τους παλιούς πελάτες

και συμπότες του πυρήνα της μπάρας

όπου είχα παρεισφρήσει παρ' ότι νεότερος

αναφέρονταν στον Γ.Β. με αγάπη, θαυμασμό και με καμάρι

που ένας τέτοιος σπουδαίος άνθρωπος

τους τιμούσε, εκεί στο μπαρ, με την παρουσία του

και ήταν "ένας από αυτούς"

επίσης γίνονταν κάποια σχόλια, ότι "δε βγαίνει πια τόσο πολύ"

μαζί με κάποιες διακριτικές αναφορές σε "κάποιο πρόβλημα υγείας"

Κανά δυο βράδυα μάλιστα, που ήμουνα εκεί,  ο Γ.Β.

ήρθε στο Au Revoir, πόσο χάρηκαν όλοι!

και πόσο εγκάρδια τον καλοδέχτηκαν

σκοτώθηκαν ποιός θα τον πρωτοκεράσει

και θα τον συναναστραφεί, μα εκείνος ευγενέστατος

και τόσο χαμηλόφωνος, ψιθυριστός σχεδόν

προτίμησε να αποσυρθεί στο βάθος, σ'ένα από τα τραπέζια

με το φίλο και ομότεχνο του Γ.Κ. και να τα λένε

Τόσα χρόνια μετά λοιπόν, διαβάζοντας σιγά σιγά

τα ποιήματα του τόμου εντυπωσιάστηκα με τη Δύναμη τους

και συνειδοτοποίησα ότι ο ήσυχος και πράος Γ.Β.

ήταν ένας βάρβαρος, βαρβάτος, βέρος, βερβερίνος

πειρατής - κουρσάρος των λευκών πελάγων του χαρτιού

και χάρηκα πολύ και κάπως καμάρωσα που τον "ήξερα" κι εγώ.

Σημειώσεις

Γιάννη Βαρβέρης, 1955-2011, ποιητής, μεταφραστής, δοκιμιογράφος, κριτικός

Γιάννης Βαρβέρης, Ποιήματα 1975-1996, 3η έκδοση Ιούνιος 2008, εκδόσεις Κέδρος, Γ. Γενναδίου 3, Αθήνα 10678, τηλ. 210 3802007, www.kedros.gr, ISBN 978-960-04-1778-4

Bar Aurevoir, Πατησίων 136 - Αθήνα, τηλ.. 210 8230474

Θόδωρος και Λύσανδρος Παπαθεοδώρου, συνιδρυτές, ιδιοκτήτες και μπάρμαν του Au Revoir τη δεκαετία 1994-2004

Γιώργος Καραβασίλης, 1949-2004,  ποιητής, μεταφραστής, κριτικός και φίλος από το Au Revoir

Σμαρτφόουνς

Στις αρχές του προηγούμενου μήνα

με συνέλαβε η Αστυνομία

για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ

πράξη οπωσδήποτε απερίσκεπτη

ασυνείδητη έως και εγκληματική

το ξέρω και ντρέπομαι, πολύ,

η ποινή ήταν εξοντωτική

μα θα τη δεχόμουνα ακόμη και

αυστηρότερη να ήταν ως μια

ισορροπία δικαιοσύνης και εξιλέωσης

μεταξύ άλλων, μου αφαίρεσαν

το δίπλωμα οδήγησης και έτσι

περιμένοντας να γίνει η δίκη

θα μετακινούμαι στην πόλη

με λεωφορεία και τρένα

γεγονός που καθόλου δε με ενοχλεί

ίσα ίσα ευχάριστο μου είναι

ίσως το μόνο ευχάριστο τον τελευταίο καιρό

καθώς έχω έτσι περισσότερο χρόνο

για διάβασμα και για να κρατώ σημειώσεις

ή λαγοκοιμάμαι γλυκά όπως δονούμενο

το βαγόνι χαυνωτικά νανουρίζει

μα πιο πολύ που βρήκα πάλι

την ευκαιρία να ασκώ την παλιά μου συνήθεια

που η μονήρης μου φύση μου είχε στερήσει

όπως είχα πια καταλήξει σχεδόν Μοναχός

κι εδώ και χρόνια να μη συχνάζω καθόλου

στα μέρη που συναθροίζονται οι άνθρωποι

στα καφέ ξέρω 'γω, στα μπαρ, στα ρεστωράν, στα κοντσέρτα

να λοιπόν που πάλι μπορώ αχόρταγα γύρω

συνεχώς τον κόσμο να παρατηρώ

και πολύ μα την αλήθεια τελευταία απορώ:

χαμένοι σε τί κόσμους ποιός ξέρει

με το φως ν' αντανακλά στα γυαλιά

ή να καθρεφτίζεται στα μάτια

τα δάχτυλα να κουνιούνται αριστερά δεξιά

ή πάνω κάτω, ή να χτυπάνε

σαν πουλάκια που ραμφίζουν νευρικά

άντρες κάθε ηλικίας, μικροί μεγάλοι

γυναίκες το ίδιο, σε παρέες ή μόνες...

τί κάνουν τόσες ώρες οι άνθρωποι αυτοί

χαϊδεύοντας, κοιτώντας τις οθόνες;

Κόλαση στους αυτόχειρες

Όλο και πιο πολλοί κάθε τόσο μου έλεγαν

μέχρι, που στο τέλος, άρχισα κι εγώ να πιστεύω

πως ήμουνα, λέει, καλός ένας άνθρωπος

παιδί του πατέρα μου που φημίζονταν

για την περισσή του, ξακουστή, καλωσύνη

δε βαριέσαι, είπα, άμα πεθάνω τουλάχιστον,

δηλαδή πολύ σύντομα, θα πάω στον Παράδεισο

και θα ζήσω πλέον δια παντός

σε πράσινα μέρη, σε λιβάδια χλοερά

και γύρω θα πετάν οι αγγέλοι

χαμογελαστοί με πάλευκα φτερά

Και να που πέθανα λοιπόν στην ίδια ηλικία

σχεδόν με τον πατέρα μου, λίγο ενωρίτερα εγώ

όχι από κάποια σπάνια, ανίατη ασθένεια

όπως εκείνος ο καημένος παρά από τις αμεταννόητες

καταχρήσεις που είχα στον εαυτό μου επιβάλλει

μ΄άλλα λόγια δηλαδή, ο ίδιος πήρα τη ζωή μου

και τί παράξενος που είνε ετούτος ο Παράδεισος

σκοτάδια αδιαπέραστα παντού εκτός απ' τα σημεία

που καίνε κάτι πελώριες φωτιές, μυρίζει θειάφι έντονα

και τί άγγελοι είνε αυτοί με κάτι σώματα

μάβρα, κατάμαβρα στιλπνά; και είναι βλοσυροί

και κακομούτσουνοι με αυτιά ορθωμένα, μυτερά

κι έχουν επίσης... μή με γελούν τα μάτια μου;

απαίσια από μια, μακριά και σουβλερή ουρά.

Πίστη

Θα τα καταφέρουμε

σίγουρα θα τα καταφέρουμε

παρά τις μεγάλες δυσκολίες

και τις - συχνά - αφόρητες πιέσεις

που ασκεί αυτή η απαίσια Κρίση

το λέω και το πιστεύω

και συμπαρατάσσω τον εαυτό μου

με τις στρατιές των αισιοδόξων

θα τα καταφέρουμε

με τη βοήθεια του Θεού

και του Αλκοόλ

και του Πρόζακ.

Κατάθλιψη

Δάγκωνε Σκύλλα

Πουτάνα

δάγκωνε

να δω στο τέλος

τί θα μείνει

να φας

Δωμάτιο στο όνειρο

Προχθές το βράδυ είδα ένα όνειρο

ή μάλλον ξημερώματα ήταν

ότι ανακάλυψα λέει, στο σπίτι

ένα άγνωστο καινούριο δωμάτιο

που βρισκόταν κάπου ψηλά

και για να φτάσεις εκεί

ανέβαινες μια σκάλα μεγάλη

με απότομη κλίση

δεν υπήρχε αμφιβολία

ότι το δωμάτιο ανήκε στο σπίτι

ήταν με το ίδιο στυλ ακριβώς

ανακαινισμένο, ίδια χρώματα οι τοίχοι

ίδια επένδυση στο πάτωμα

τάβανι είχε ψηλό και ήτανε

ολότελα άδειο από έπιπλα

παντού όμως σκόνη υπήρχε

πολλή και χνούδια από την αχρηστία

είχε κι ένα μπαλκόνι το δωμάτιο αυτό

με εντυπωσιακά ανεμπόδιστη θέα

έβλεπε πάνω από τα νεοκλασσικά των Εξαρχείων

της γειτονιάς που γεννήθηκα

μεγάλωσα και ζούσα ακόμα

πάνω από τις πολυκατοικίες
τη μισή και πλέον Αθήνα έβλεπες

που αχανής και τεράστια

συνεχώς εξαπλούται

και σχεδόν από άκρη σε άκρη

καταλαμβάνει το λεκανοπέδιο

έβλεπες κι ορισμένα από τα βουνά που το ορίζουν

τον Υμηττό, το Αιγάλεω, την Πάρνηθα

και στο βάθος το λιμάνι, τη θάλασσα

τον Αργοσαρωνικό και τα νησιά

τη Σαλαμίνα, την Αίγινα, το Αγκίστρι

και πιο πίσω ακόμα στο βάθος

τα πολυαγαπημένα Μέθανα

και πάνω απ' όλα να δεσπόζει ο γαλάζιος

-πόσο ήταν γαλάζιος!- ο ουρανός...

Τί να σήμαιναν όλα αυτά

να καταλάβω ούτε μπορούσα

Ύστερα θυμήθηκα ότι και

στο προηγούμενο σπίτι έβλεπα όνειρο

και μάλιστα πάλι και πάλι

ότι ανακάλυπτα ένα δωμάτιο

ισόγειο σ΄αυτήν την περίπτωση

όπως άλλωστε και το ίδιο το σπίτι

και πίσω στο βάθος είχε αυλή με φυτά

πολλά αλλά παραμελημένα

Ω! μα την αλήθεια

τί να σημαίναν αυτά τα όνειρα;

 Για να διαφωτιστώ πήρα από τη βιβλιοθήκη

τον "Καλύτερο Ονειροκρίτη"

των Αρτεμίδωρου, Απολλόδωρου και Ζαρ Αγκ Γκανίντ

των εκδόσεων "Σπύρος Λιναρδάτος"

Κλεισθένους Επτά, Αθήναι

τηλ. πενηνταδύο σαρανταεννιά τετρακόσια δέκα

και ενενηνταδύο τριαντατέσσερα τριακόσια ενενηταδύο

που είχα βρει στα σκουπίδια

τον Οκτώβριο του Δύο χιλιάδες εννέα

και διάβασα τα λήμματα:

......

Δωμάτιο: Καλό και ωραίο δωμάτιο αν έχεις,

θα κάνεις καλές και επιτυχείς επιχειρήσεις.

Αν το δωμάτιο είναι στενό κι ακατάστατα τα

πράγματα σου, τότε θα σου συμβούν τα αντίθετα.

Μπαλκόνι: Αν δεις πως στέκεις όρθιος σε μπαλκόνι,

σημαίνει πως έχεις ψωροπερηφάνια και γίνεσαι

αντιπαθής στους φίλους σου. Αν κάθεσαι σε μπαλκόνι

θα πετύχεις στη δουλειά σου. Αν χτίζεις μπαλκόνι,

οι δουλειές σους θα πάνε καλά, ενώ αν πέφτει το

μπαλκόνι σου θα συμβεί το αντίθετο.

Αυλή: αν κάθεσαι στην αυλή του σπιτιού σου

θα πάψουν οι γκρίνιες με τους δικούς σου

κι από δω και πέρα θα περάσεις καλά.

Αυλή μεγάλη και καθαρή, ευτυχία σημαίνει.

Για τους ανύπαντρους μάλιστα, καλό γάμο.

Αν δεις αυλή σκουπισμένη και με ψηλά δέντρα

ανακούφιση και υγεία θά 'χεις. Αν όμως τα δέντρα

είναι χαμηλά και καχεκτικά στεναχώρια και πλήξη.

Αν δεις κόσμο στην αυλή σου, περίμενε φασαρίες,

αρώστια και θάνατο ακόμη και συγγενούς σου.

Αν πέσει κεραυνός στην αυλή σου, περίμενε

το θάνατο γονιού σου. Γάτες, κότες, σκύλοι

στην αυλή σημαίνουν γκρίνια. Μαύρη κατσίκα

γούρι. Πρόβατο, πίκρα. Άλογο, δόξα. Γάιδαρος,

επιτυχία. Γελάδα παχειά, πλούτη, αδύνατη, φτώχεια.

......

Μα δε μπορώ να πω ότι διαφωτίσθηκα.

Όχι άλλοι στίχοι

Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή

δεν ήταν της μοίρας το γραφτό

δεν τό 'θελε η τύχη

"δεν το χειρίστηκες καλά"

μου λένε φίλοι και γνωστοί

"βιάστηκες, πίεσες, ήσουν πολύ αυθόρμητος

δεν γίνονται καημένε έτσι αυτά...

... θέλει χρόνο, κόπο, άλλο στυλ..."

Δεν ξέρω τί θέλει και τί δε θέλει

ξέρω μόνο ότι τρεις μήνες τώρα

έχω μαραζώσει απ' τον καημό

μέχρι που τις προάλλες κάτι

μέσα μου έκανε "κρακ"

κι είπα δεν πάει άλλο, τέρμα πια

και θα ξεκινήσω με μια ενέργεια

συμβολική: για χάρη σου Κυρία

τέρμα πια οι στίχοι

Αχ! Παναγίτσα μου, τί λύτρωση είναι αυτή

τί υπέροχη αίσθηση απελευθέρωσης

ξαναβρήκα τη γαλήνη, την ηρεμία μου

σταμάτησα και το πιοτό που τό 'χα ξαναρχίσει

κοιμάμαι καλύτερα τα βράδυα

καθάρισα και τακτοποίησα το σπίτι

έγινα ξανά επιμελής στην εργασία μου

συνάντησα φίλους και συγγενείς

που είχαν όλο παράπονα ότι τους αγνοούσα

πήγα πάλι στο γυμναστήριο

έπιασα τα χόμπυ μου που είχα παρατήσει

Αχ! Παναγίτσα μου τί καλά...

...κι όσο περνούν οι μέρες όλο και καλύτερα

να! κατηφορίζω τον πεζόδρομο

να πάω σε μια δουλειά

και πλησιάζω το καφέ

που καθώς έχει ζεστάνει ο καιρός

έχει βγάλει τραπέζια και καθίσματα

έξω γεμάτα κόσμο

πλησιάζω και δεν αλλάζω δρόμο

από τον - σε βαθμό μανίας- παράλογο

φόβο μου μην είσαι ανάμεσα τους

και συναντηθούμε, ορίστε!

δεν ήταν τόσο δύσκολο

απλώς περνώ και συνεχίζω κατηφορίζοντας...

"Χρήστο!" ...πώς;

"Χρήστο!", γυρνάω, Α! δεν είναι δυνατόν!

"Γεια, τί νέα;"

"Ορίστε;"

"Τί κάνεις λέω;"

"Σιγά μη σε νοιάζει"

"Έλα, αηδίες.... ω! μισό λεπτό, συγγνώμη"

Από μηχανής θεός χτυπά το κινητό

και καθώς στρέφεις να μιλήσεις

εξαφανίζομαι τρέχοντας, ποιά αξιοπρέπεια;

τέσσερα τετράγωνα πιο κάτω

σταματώ να πάρω ανάσα

Μα έπρεπε να γίνει αυτό; ήταν ανάγκη;

και... και επιτέλους δεν κάνει τόση ζέστη πια

τί τά 'χες τότε τα μπράτσα σου γυμνά

και γιατί ήταν τόσο άψογα

ξυρισμένες οι μασχάλες σου;

και κυρίως: γιατί γελούσες;

αυτό εξήγησε μου, γιατί γελούσες;

Όπως λοιπόν λέγαμε και πιο πάνω:

Αχ! Παναγίτσα μου!

Αχ! Πεταλούδα

Αχ!  πέτα, πέτα,

Πεταλούδα

Αχ! Πόσο! τα χρωματιστά

Φτερά σου

Αχ! δε φταίω εγώ

Συ λίγο μ' άφησες

στη χρωματιστή

Σκιά σου

Σαμουράι

Ένας θεόρατος, σκληροτράχηλος σαμουράι πήγε μια φορά να συναντήσει έναν μικροκαμωμένο μοναχό. "Θέλω", του είπε με δυνατή φωνή και τόνο διαταγής, "να μου μάθεις ποιά είναι η διαφορά μεταξύ Κόλασης και Παραδείσου".

Ο μοναχός κοίταξε τον επιβλητικό πολεμιστή και αποκρίθηκε με ολοφάνερη περιφρόνηση: "Να σε μάθω; Τίποτα δε μπορώ να σε μάθω. Είσαι βρώμικος, μυρίζεις, το σπαθί σου είναι σκουριασμένο, είσαι ντροπή και όνειδος για την τάξη των σαμουράι. Χάσου από μπροστά μου. Δεν αντέχω να σε βλέπω".

Ο σαμουράι έγινε έξαλλος, κοκκίνησε και άρχισε να τρέμει, τον πλημμύρισε η οργή, έβγαλε το σπαθί του από το θηκάρι και το σήκωσε ψηλά έτοιμος να σφαγιάσει τον μοναχό.

Εκείνος είπε σιγανά: "Αυτή είναι η Κόλαση".

Ο σαμουράι συγκλονίστηκε. Κατάλαβε ότι αυτός ο μικροσκοπικός άνθρωπος, με κίνδυνο της ζωής του, τον δίδαξε αυτό που του ζήτησε. Κατέβασε αργά το σπαθί του. Γαλήνιος πια και ευγνώμων, υποκλίθηκε ταπεινά.

"Κι αυτό", είπε σιγανά ο μοναχός, "είναι ο Παράδεισος".

Αγνώστου

Απόδοση: Χ. Δ. Τ. 

Καθαριότητα, τάξη, αρχοντιά

Πω πω, αχούρι έχει γίνει το σπίτι πάλι

όπως κάθε φορά που αρχίζω να πίνω ξανά

παραμελώ υποχρεώσεις και καθήκοντα

η καθαριότητα και η τάξη μεταξύ τους

και τώρα γυρνώντας το κεφάλι κοιτώ και φρίττω

σωροί χαρτιά στοιβαγμένα όπως όπως στο γραφείο

χειρόγραφα, σημειώσεις, εκτυπώσεις

διαφημιστικά φυλλάδια, λογαριασμοί, περιοδικά

τόμοι εγκυκλοπαιδειών και λεξικών, βιβλία

με σελιδοδείκτες μέσα τοποθετημένους

ένα ποτήρι κρασιού με κόκκινα στεγνωμένα ίχνη

τέσσερις κούπες με δυο δάχτυλα καφέ

προηγουμένων ημερών η καθεμία

και ένα τασάκι ξέχειλο - βλέπεις...

αρχίζω και το κάπνισμα μαζί

στο μπάνιο, στο νιπτήρα όλο τρίχες

από το ξύρισμα - των πρώτων ημερών,

μετά το παράτησα  και έχουν πια μεγαλώσει

μαύρα, χα! χα! Όχι, γκρίζα! τα γένεια μου

ο καθρέπτης βρώμικος, θολός από

πιτσιλιές νερού και σαπουνάδες

ασφυκτικά γεμάτο το καλάθι των απλύτων

και του πλυντηρίου ο κάδος

στο υπνοδωμάτιο θαμπά τα τζάμια της μπαλκονόπορτας

άστρωτο το κρεββάτι, τσαλακωμένα τα σεντόνια

τα σκεπάσματα, οι μαξιλαροθήκες, έχουνε

να αλλαχτούν κοντά ένα μήνα

στο πάτωμα σκόνη παντού και σβώλοι χνούδια

τρέχουνε δεξιά αριστερά με την παραμικρή πνοή αέρα

φύλλα ξεραμένα γεμίζουν τη βεράντα

στην κουζίνα, στο νεροχύτη βουνά τα πιάτα

τα ποτήρια, τα κατσαρολικά, το ψυγείο άδειο

φίσκα ο τενεκές των σκουπιδιών

κι ο κάδος ανακύκλωσης με άδεια μπουκάλια

αλκοόλ και τενεκεδάκια μπύρας

Ε, μα δεν είναι πια κατάσταση αυτή, λέω και

παίρνω απόφαση -για πολλοστή φορά- να σταματήσω

κι αφού περάσουνε τα πρώτα δύσκολα

εικοσιτετράωρα με τα φρικτά στερητικά

αποφασίζω να ασχοληθώ και με το σπίτι

δυο μέρες μου πήρε να το φέρω σε λογαριασμό

όλο σχεδόν το Σαββατοκύριακο μα τώρα

Κυριακή βραδάκι έχω τελειώσει και είναι

όλα πάλι τακτοποιημένα και καθαρά

κάθομαι στον καναπέ, ανάβω ένα κερί

ένα κοντσέρτο προκλασσικής ακούγεται απ΄το στερεοφωνικό

να και το τόσο καλό βιβλίο εκεί που το είχα αφήσει

η καφετιέρα γουργουρίζει και η μυρωδιά ζεστού καφέ

το χώρο πλημμυρίζει μαζί με τις οσμές

των απορυπαντικών που στεγνώνουν

Όλα καλά πάλι λοιπόν, αυτοσυγκράτηση

έλεγχος και τάξη. "Αυτή, έτσι πρέπει να

είναι η ζωή. Το Άλλο είναι ένας εφιάλτης.

Σταμάτα πια να βασανίζεις τον εαυτό σου

και να τον καταστρέφεις, ηρέμησε, οργανώσου

και δεν μπορεί... κάτι καλό κάποια στιγμή θα γίνει.

Δε συμφωνείς; Και επιτέλους, καλά δεν είναι έτσι;

Τί σου λείπει;". "Ναι, ναι", μονολογώ καθώς βολεύομαι

στον καναπέ πλυμμένος, ξυρισμένος, με φρέσκα ρούχα

"δίκιο έχεις ασφαλώς", η νύχτα πέφτει έξω σιγά σιγά...

Αχ!... νά 'χα τώρα κι ένα (διπλό) ουίσκυ. 

Τικ τακ, Ντιν νταν ή Δυο φράσεις εκκλησιαστικών κειμένων πλαισιωμένες από στίχους σαχλούς και γελοίους, συνιστούν άραγε ένα...;

Ο κύριος Εγγύς Γαροκαιρός

όνομα κι αυτό να σου πετύχει

μάλλον βεβαίως Γαλλικής καταγωγής

στη ζήση αυτή -μον Ντιε- δεν είχε τύχη

Η μέτρησις του χρόνου ήταν γι αυτόν

πολύ κεφαλαιώδους σημασίας

αλλά μία μέρα αίφνης στο κατάστημα που διατηρούσε - ωρολογοποιός

υπέστει "επεισόδιο εγκεφαλικό, μετά συνεπακολούθου αφασίας"

Τον επισκέφθηκα στην Κλινική

μα δεν είχε πλέον επαφή με το περιβάλλον

ο καημένος, τόσον νέος, και το μαγαζί κλειστό

μάστορα σαν κι αυτόν πού θά 'βρουμε άλλον;

Περνούν οι μέρες, τα ρολόγια σταματούν

οι δείκτες παύουν να γυρνάνε, ακινητούν

και του μεγάλου εκκρεμούς εσίγησε το βαθύ "Ντιν νταν"

α! Κύριε αι βουλαί Σου, σκληρά πώς ορισμένους τους κτυπάν;

Ξημερώματα σε δυο πατώματα

"Τα τιμολόγια! Τα τιμολόγια!", φώναζε μες στον ύπνο του

ο λεπτός άντρας με τη συντηρητική εμφάνιση

βλέποντας ασφαλώς κάποιον εφιάλτη

από αυτούς που όλο και πιο συχνά τον ταλαιπωρούσαν

από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση

και φοβόταν ότι θα χάσει τη δουλειά του

στο λογιστήριο μιας πολυεθνικής

και θα προστεθεί στο στρατό των ανέργων

ούτε θα μπορεί να συντηρεί πια το σπιτικό του

τη γυναίκα που ήταν δίπλα του στο κρεββάτι

και είχε ξυπνήσει, μια παχουλή, λαϊκή γυναίκα

που την αγαπούσε κι εκείνη λάτρευε αυτόν τον κάτισχνο

άντρα με το άτριχο, ντελικάτο, αγορίστικο κορμί

και αποφάσισε να τον καλμάρει με τον τρόπο που ήξερε καλά:

άρχισε να τον χαϊδολογά, μετά από λίγο ξάπλωσε πάνω του

κι αυτός που είχε επίσης πια ξυπνήσει από το άσχημο όνειρο

τυλίχτηκε στις δίπλες και τις καμπύλες της απαλής

ζεστής της σάρκας κι άρχισε να τρίζει το κρεββάτι

και τη θέση των παραμιλητών του εφιάλτη

πήρανε τα βογγητά του πάθους.

"Αφού σε αγαπώ! σε Θέλω Τόσο! - δεν το Καταλαβαίνεις;!"

αυτό ακούστηκε την ίδια πάνω κάτω ώρα

δύο πατώματα πιο ψηλά, από ένα άλλο υπνοδωμάτιο

από έναν άλλον άντρα, αυτός ήταν μια ευαίσθητη ψυχή

με καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία, παράτησε μετά από

σχεδόν είκοσι χρόνια τη σίγουρη και άνετη δουλειά του

για να αφοσιωθεί στην -αμφιβόλου καθώς λέγανε ποιότητας-

τέχνη του η οποία δεν ετύγχανε σχεδόν καμμίας αναγνώρισης

και βέβαια δεν ήταν ικανή να τον βιοπορίσει οπότε άρχισαν

οι οικονομικές δυσχέρειες και γκρίνιες συνεπακόλουθες στο σπίτι

κι αυτός από αντίδραση όλο τσακώνονταν με την πανέμορφη

τόσο καλή, καλλιεργημένη και ενδιαφέρουσα γυναίκα του

που όλοι για αυτήν τόνε ζηλεύανε και τόνε μακαρίζαν

ωστόσο άρχισε να την παραμελεί, ακόμα και να την προσβάλει

αναίτια όλο και πιο συχνά μέχρι που τέλος ερωτεύτηκε

μια νεαρή που όμως τον απέρριψε πανηγυρικά και από τότε

βυθίστηκε αυτός στη στεναχώρια, στο μαράζι

άρχισε μάλιστα πάλι το πιοτό, όπως παλιά, που με τα χίλια ζόρια

και τη βοήθεια της γυναίκας του είχε κόψει

ώσπου έγινε εν τέλει ανυπόφορος...

ξύπνησε εκείνη που ακόμα κοιμόταν δίπλα του από τα παραμιλητά

έμεινε στο κρεββάτι λίγα λεπτά μαχόμενη τον εαυτό της

την παρόρμηση της πολεμώντας μα ύστερα με μία κίνηση απότομη

και αποφασιστική πέταξε τα σκεπάσματα, σηκώθηκε και πήγε

έτσι όπως ήταν, ξυπόλητη, γυμνή καθώς συνήθιζε

πάντα να κοιμάται, στην κουζίνα

άφησε λίγο το νερό της βρύσης για να τρέξει

μέχρι που έγινε δροσερό και γέμισε ένα μεγάλο

ποτήρι μέχρι απάνω, έβγαλε από το βάθος

του ντουλαπιού κρυμμένο, μικροσκοπικό

το φιαλίδιο και το άνοιξε, παντού στο χώρο σκόρπισε

μια αψιά πικράδα, έριξε τρεις σταγόνες στο ποτήρι

και γύρισε στο υπνοδωμάτιο, στάθηκε όρθια

στου κρεββατιού τα πόδια κοιτάζοντας τον

μια δέσμη φωτός του φεγγαριού την έλουζε

το νεανικό ακόμα και σφριγηλό κορμί της

τα μικρά σφιχτά στήθη, την επίπεδη κοιλιά

το ξυρισμένο εφηβαίο, τους χυτούς μηρούς

τα σκούρα βαμμένα νύχια των χεριών και των ποδιών της

εκείνος δέρνονταν ακόμα και βογγούσε κάθιδρος

ίσως και νά 'χε ανεβάσει πυρετό

ακούμπησε δίπλα του και τού 'πε "Έλα, έλα!"

ξύπνησε αυτός, την κοίταξε με μάτια θολά

και ήπιε αχόρταγα νερό, στράγγιξε το ποτήρι

ύστερα έπεσε πίσω ανάσκελα

βούλιαξε σ΄ένα βαθύ και μάβρο ύπνο

κάθισε δίπλα και του χάιδευε απαλά το μέτωπο

που όσο περνούσε η ώρα γινότανε πιο δροσερό

όσο περνούσε η ώρα γινότανε πιο κρύο.

Ποιά γάτα;

Προχθές ήρθε επίσκεψη στο σπίτι η Β.

εντύπωση μου έκανε αλήθεια

που δέχθηκε αμέσως την αυθόρμητη

μεσημεριανή μου πρόσκληση

πολλές φορές στο παρελθόν αρνιόταν

ή πιο συχνά δεχόταν στην αρχή

κι ύστερα ακύρωνε με δικαιολογίες

διάφορες και υπεκφυγές όχι όμως τη φορά αυτή

και νά ΄σου την κατέφθασε βραδάκι

μπήκε φουριόζα με το συνηθισμένο στυλ της

μες στο σπίτι, έβγαλε παλτά, καπέλλα, κάπες

και μαντήλια και τα απίθωσε σωρό σε μια καρέκλα

άφησε και το κρασί-δώρο επίσκεψης απάνω στο τραπέζι

και άρχισε να τριγυρίζει τα δωμάτια

ακούγοντας τα εξηγηματικά μου σχόλια

πρώτη φορά ερχόταν στο καινούριο σπίτι

της άρεσε μου είπε τελικά

και μου το επανέλαβε αργότερα και πάλι

(μου άρεσε που της άρεσε)

βάλαμε καφέ και κάτσαμε

στον καναπέ για να τα πούμε

όμορφη που ήταν... τα δυο μεγάλα

άσπρα στήθη της ασφυκτιούσαν

και ξεπρόβαλλαν από το άνοιγμα του μπούστου

("Ηλίθιε, άθλιε, γιατί την έδιωξες τέτοια γυναίκα;

Τί είναι επιτέλους εκείνο που γυρεύεις;")

Είπαμε πρώτα λίγο για τα παλιά

και βρήκα ευκαιρία έστω και αργά να απολογηθώ

για την απαίσια τότε συμπεριφορά μου

και ω! πόσο ανακουφίστηκα

ύστερα μιλήσαμε για οικογένεια, για σπίτια, για δουλειά

και μετά πιάσαμε να μιλάμε για πιο προσωπικά...

μου είπε η Β. ότι είχε ένα δεσμό

ενάμιση τώρα χρόνο και ότι συζούσε με τον άντρα αυτόν

και ήταν "καλά μωρέ" μαζί του

("Αχ! Β... Μου λες αλήθεια;")

Έπειτα άρχισα να της εξιστορώ εγώ

την τελευταία συναισθηματική μου περιπέτεια

που στέφθηκε, κι αυτή, με παταγώδη αποτυχία

και πρέπει να μιλούσα με ζέση και με πάθος

ανέφερα τις λεπτομέρειες, όλα τα γεγονότα,

και εξηγούσα πώς - με τρόπο ενδεχομένως υπερβολικό -

βιώνω αυτές τις καταστάσεις

Όσο μιλούσα η Β. έβγαλε με τελετουργικές κινήσεις

το μακρύ, μαύρο, βελούδινο γάντι της

και τοποθέτησε ένα τσιγάρο στην περίτεχνη πίπα της

το άναψε και άρχισε να καπνίζει

γέμισε το δωμάτιο με καπνούς

και πνίγηκα στο βήχα εγώ

και η Β. επνίγηκε στα γέλια

Μετά με κοίταξε και μού' πε μέσα απ' τους καπνούς:

"Είναι μια χίμαιρα, μια οπτασία αυτό που κυνηγάς,

πρέπει να το βγάλεις απ' το μυαλό σου,

πρέπει να βάλεις μυαλό,

πρέπει να βάλεις νερό στο κρασί σου..."

Κι άλλα πολλά μου είπε να βγάλω και να βάλω

ζαλίστηκα στο τέλος,  σκέφτηκα σοβαρά

και της απάντησα μιλώντας αργά

με λόγια μετρημένα

"Εκείνη η φλέβα που τεντώνει στο λαιμό

το βλέφαρο που κατεβαίνει σιγά

το μάτι να σκεπάσει

το στόμα που ανοίγει σε χαμόγελο αργά

και φανερώνονται τα δόντια

τα δάχτυλα που σφίγγοντας τυλίγονται

στην κούπα με το τσάι

πέντε εκατοστά σάρκας που αποκαλύπτεται

πάνω από τη μέση καθώς ανασηκώνεται η μπλούζα

κάθε αλλαγή στη χροιά της φωνής, κάθε τσάκισμα

κάθε επιφώνημα, βογγητό ή κραυγούλα

οι συζητήσεις αβίαστες για διάφορα θέματα

τα κοινά ή μη ενδιαφέροντα

οι απόψεις που συμπίπτουν ή όχι

και βέβαια τα αστεία, τα πειράγματα, τα ευφυολογήματα

προφορικά ή γραπτά μηνύματα, σχόλια,

αυτό το διαννοητικό κονταροχτύπημα ή καλύτερα

αυτό το τόσο ερεθιστικό και διασκεδαστικό παιχνίδι κι ακόμα

τα φανερά ελλατώματα, οι κάπως ενοχλητικές ορισμένες συνήθειες

που όμως εσκεμμένα αγνοούνται μπρος στα τόσα χαρίσματα

έως ένα χαριτωμένο χαρακτήρα μπορεί και να παίρνουν

... πόσα ακόμα...

Αυτά που λες Β. δεν τα λογαριάζω οπτασία ή χίμαιρα

Άλλο Όνομα τους δίνω κι αν το αρνηθώ Αυτό Β.

τότε θα έχω προδώσει τον εαυτό μου

και λέω ακόμα να μην το κάνω"

Με κοίταξε η Β. σοβαρά, έπειτα ξέσπασε σε γέλια

με αυτό το μπάσσο γέλιο της, ύστερα σοβαρεύτηκε ξανά

και αποφάνθηκε εν τέλει:

"Αχού καημένε μου μονάχος βλέπω στη ζωή να μένεις..."

Και άπλωσε το χέρι της πλάι στον καναπέ

τη γάτα να χαϊδέψει

από συνήθεια οπωσδήποτε

γιατί εκείνη είχε στο σπίτι δυο

κι εγώ καμμία στο δικό μου.

Γεια σου ρε Χανκ

Υπάρχουν αναμφίβολα λόγοι πολλοί και διαφορετικοί

για να αγαπήσεις κάποιον συγγραφέα

για μένανε ανέκαθεν ένας και σοβαρός

ήταν να με κάνει να γελάω

εκεί που είμαι δηλαδή στον καναπέ

ή στην πολυθρόνα και διαβάζω το βιβλίο

ή ακόμα μισοξαπλωμένος στο κρεββάτι

να πετυχαίνω μια αράδα, μια γραμμή,

να διαβάζω μια ατάκα

που να με κάνει να ξεσπώ

σε γέλιο δυνατό, αυθόρμητο, πηγαίο

κι ύστερα να δαγκώνομαι από ντροπή

που ξέρουν οι γειτόνοι ότι ζω μονάχος

και με περάσουν σαλεμένο

Να, πάλι σήμερα, το πρωί

(πόσες πολλές φορές αλήθεια, τόσα χρόνια):

..." Σαν έφτασα στο σπίτι, έβγαλα τα ρούχα μου, σκουπίστηκα με μια πετσέτα, φόρεσα το γιαπωνέζικο κιμονό που μου είχε χαρίσει ο Τζον Τόμας, και άνοιξα μια μπύρα.

Χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα.

"Μπουρδέλο Μπουκόβσκι, λέγετε παρακαλώ...".

Charles Bukowski 1920 - 1994, Portions from a wine-stained notebook, "Ένα τετράδιο με λεκέδες από κρασί", Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς, Εκδόσεις Ηριδανός, Ζωοδόχου Πηγής 79, 11473 Αθήνα, Τηλ./Fax: 210 3847660, www.hridanos-ekdoseis.gr, e-mail:info@hridanos-ekdoseis.gr, ISBN: 978-960-335-267-9, Αθήνα 2012

Βαΐων και κλάδων

Για δες πώς η μοίρα τα φέρνει λοιπόν

η μάνα μου πριν από πόσο καιρό

στην πλάτη της σε κουβάλησε πάλι

ο πατέρας σου δίπλα πεζός

κι εσύ στην αγκαλιά της μητέρας σου βρέφος

ένα αθώο μωράκι

και σήμερα, τριάντα τόσα χρόνια μετά

μαζί στην πόλη να! μπήκαμε

θερμό πλήθος μεγάλο σε δέχτηκε

κι ακόμα πιο ζεστό στο λαιμό μου το χέρι Σου

α!... πόσο περήφανα αισθάνθηκα εγώ

ένα ταπεινό γαϊδουράκι.