Ο Τειρεσίας του Μπουένος Άιρες

Άκου υποψήφιε αυτόχειρα

και σκέψου καλά πριν προχωρήσεις

σ' αυτήν την πράξη που σκοπεύεις

και την πιστεύεις λύτρωση

άκου τα λόγια του σοφού

του αόμματου του γέροντα

που ψιθυρίζει στηριγμένος

στο παλιό μπαστούνι του

κι είναι πιστεύω... - το αισθάνομαι!

ολόσωστα αυτά που λέει πως λένε:

"Η πόρτα της αυτοκτονίας

είναι ανοιχτή μα οι θεολόγοι

επιμένουν πως στο απώτατο σκοτάδι

του άλλου βασιλείου

θα είμαι εκεί, περιμένοντάς με".

Η φράση του "τυφλού σοφού μάντη", από το ποίημα "Ο φρουρός" εκ της συλλογής "Το χρυσάφι των τίγρεων", του Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899 - 1986), σε μετάφραση Δημήτρη Καλοκύρη, όπως περιέχεται στη συλλογή του οίκου Ελληνικά Γράμματα σε β' έκδοση, Αθήνα 2006

Το τελεφτέο ποίημα

......

Το τελεφτέο ποίημα, σε λίγους μόνο στίχους, συμπύκνωνε τα στοιχεία της τέχνης του όλης, (εξώλης και προώλης).
......
Σκέφτηκε να μαζέψει όσο (ελάχιστο) κουράγιο μπορούσε να βρει και να γράψει κάτι τελευταίο, έστω κάτι μικρό, λίγες γραμμές μιας ιστορίας, λίγους στίχους, ένα ποίημα...
......

Ο επικεφαλής και μεγαλύτερος σε ηλικία γιατρός, στεκόταν ένα βήμα μπρος από τους υπόλοιπους που τον περιστοίχιζαν. Μίλησε στον κλινήρη ασθενή με λίγα λόγια και σοβαρή αλλά γλυκιά φωνή. Όταν βεβαιώθηκε πως εκείνος προσέλαβε και κατανόησε τη ζοφερή αλήθεια, άπλωσε το χέρι του με την παλάμη ανοιχτή, προτεταμένη και έκλεισε μέσα της με προσοχή, όχι πολύ σφιχτά, το αποστεωμένο, γεμάτο μελανιές, τρυπήματα από βελόνες και σπασμένα αγγεία χέρι. Μετά στράφηκε και βγήκε από το δωμάτιο με την ομάδα του να τον ακολουθεί κατά πόδας.

Η πόρτα έκλεισε. Έμεινε μόνος. Για δέκα περίπου λεπτά. Ύστερα η πόρτα άνοιξε και μπήκε η προϊσταμένη νοσηλεύτρια, επίσης η μεγαλύτερη σε ηλικία και παλαιότερη της νοσηλευτικής υπηρεσίας. Του μίλησε ήρεμα, ζεστά και ειλικρινά. Του χάιδεψε το κεφάλι, εκεί που πριν μήνες φύτρωναν δάσος σγουρά μαλλιά. Του αφαίρεσε με προσοχή τους ορούς και τοποθέτησε βαμβάκι και μετά οινόπνευμα και μετά αυτοκόλλητο επίδεσμο (χα! λες κι είχε πλέον νόημα τόση επιμέλεια) ασκώντας με ευσυνειδησία και ευαισθησία τα καθήκοντα της.  Πριν βγάλει την τελευταία παροχή του εξήγησε ότι είχε πάρει έγκριση για χορήγηση ενός εξαιρετικά ισχυρού αναλγητικού, ναρκωτικού στην ουσία και αν ήθελε θα μπορούσε να... Της ένευσε "όχι".
Τον ρώτησε αν επιθυμούσε κάτι άλλο. Συγκεντρώνοντας με κόπο τις λιγοστές δυνάμεις του, ζήτησε ένα στυλό κι ένα χαρτί. Έβγαλε από τη μπροστινή τσέπη της στολής της ένα από τα πολλά στυλό, διαφορετικών χρωμάτων που είχε εκεί (αλήθεια - γιατί το κάνουν αυτό οι νοσοκόμες;), αναρωτήθηκε - και του το είπε - αν τον εξυπηρετούσε μία σελίδα, λευκή από την πίσω πλευρά, ενός μπλοκ φαρμακευτικού συνταγολογίου που είχε μαζί της. Της έδειξε  "ναι, μια χαρά", τα άφησε δίπλα, στο κομοδίνο, κι έφυγε αθόρυβα πάνω στα ανατομικά της τσόκαρα, αφού προηγουμένως του χάιδεψε το κεφάλι μια ακόμα - τελευταία - φορά.

Ένα τέταρτο μετά πήγε έξω απ' την πόρτα, κοίταξε απ' το τζάμι. Ακίνητος με κλειστά μάτια... Ίσως τον πήρε ο ύπνος. Το χαρτί και το στυλό απείραχτα. Μισή ώρα μετά κοίταξε πάλι. Μισή ώρα πιο μετά το ίδιο. Σχεδόν. Ένα χέρι είχε βγει έξω απ' τα σεντόνια και κάπως κρεμόταν στο πλάι. Πόσες φορές το είχε ζήσει στην πάνω από τριών δεκαετιών επαγγελματική ζωή της... Και πάντα, πάντα οι παλμοί της αυξάνονταν κατακόρυφα. Άνοιξε την πόρτα, πλησίασε, έκανε τη ρουτίνα. Φώναξε τη βοηθό και της είπε με υγρά μάτια να ειδοποιήσει τον εφημερεύοντα γιατρό, να κάνει την πιστοποίηση και να υπογράψει τα έντυπα για να συνεχίσουν με τα περαιτέρω.

Ελάχιστα είδη ρουχισμού στη ντουλάπα κι ένα φθηνό, παλιό σακβουαγιάζ. Τα προσωπικά έγγραφα και κάποια, λίγα μετρητά τα είχαν στο γραφείο μια και ο ασθενής δεν είχε συνοδούς ή συγγενείς. Πήρε το στυλό από το κομοδίνο, έκανε να πετάξει το χαρτί, τη σελίδα του συνταγολογίου στο καλάθι των αχρήστων μα συνειδητοποίησε πως τώρα ήταν διπλωμένο ενώ τις προηγούμενες φορές ανοιχτό, όπως του το είχε δώσει. Το άνοιξε και διάβασε μέσα:

                            Το τελεφτέο ποίημα

                            Το τελεφτέο ποίημα

                            δε γράφτηκε ποντέ

                            και όσα πριν είχαν γραφτεί

                            ήταν για τον μπιντέ.

Οι δίνοντες, μακάριοι

Ό,τι ζητούσαν έδινε
χωρίς να το σκεφθεί
δια βίου γενναιόδωρος
αλτρουϊστής, ιππότης
πριν καν το πρώτο ράπισμα
τους τά 'δωσε όλα ευθύς
σύντροφους, σχέδια, την οργάνωση...
αναρωτιούνται όσοι γλυτώσανε
ποιά άρα η διαφορά
τί δότης, τί προδότης;

Κοστούμι

                                                        Τρίπολη 10/2/'018
                                                        Γεια σου θεία

Δεν είμαι υπέρ της γνώμης
όσων που λεν περιφρονητικά
"κοστούμια και αηδίες!"
υπάρχουν κάποιες περιστάσεις
όπου χρειάζονται κι αυτά
αλλά όμως... να!:
κείνο το επίσημο
που έχω ράψει σκούρο
το έχω βάλει αναλογίζομαι
λίγο μονάχα σε χαρές
και πιο πολύ σε πένθη και κηδείες.

Θύμιος στο ικρίωμα

Θύμιος: χαρακτήρας ορεσίβιου, βοσκοτσέλιγκα, επαρχιώτη που υποδυόταν ο Κώστας Χατζηχρήστος (1921 - 2001) σε κινηματογραφικές ταινίες και έργα θεάτρου. Δύσκολα βέβαια μπορεί να φαντασθεί κανείς το συμπαθή Θύμιο που ενσάρκωνε με το τερατώδες υποκριτικό του ταλέντο ο έλληνας ηθοποιός σε ρόλο στυγνού εκτελεστή δήμιου παρά το πλησίον ηχητικά των λέξεων που απετέλεσε και την έμπνευση (ω! Θεέ μου) γι αυτό το στιχανοσιούργημα.

Εδώ είναι τόπος μαρτυρίου
εδώ σημείον δίκης
εδώ χάσκει η άβυσσος
και εκκινεί η μάβρη ατραπός

εδώ ιερουργεί ο αδυσώπητος
ο παγωμένος χάλυβας
ο κοφτερός ευχέτης
ο πέλεκυς του Θύμιου
"έχω κάνει και δήμιος, αμ πώς;".
  

Εύκολα δίπολα

(δηλαδή διλήμματα όπου η επιλογή γίνεται ευκόλως άνευ δισταγμού, ουδέ επί δευτερολέπτου και είναι πάντοτε η δευτέρα)

κρύο - ζέστη
χειμώνας - καλοκαίρι
κιθαρίστας - ντράμμερ
Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός
Μπητλς - Ρόλλινγκ Στόουνς
ξανθές - μελαχρινές
κρασί - μπύρα
βρυκόλακας - λυκάνθρωπος
κρέας - ψάρι
οθόνη - χαρτί
τσιγάρο - πίπα
τσάι - καφές
στήθη - λαγόνες
βόντκα - ουίσκυ
άσπρο - μάβρο
ξύδι - λεμόνι
ισπανικά - ιταλικά
ηλεκτρική - ακουστική
Καρέζη - Βουγιουκλάκη
Θεσσαλονίκη - Αθήνα
Μαραντόνα - Πελέ
Καζαντζίδης - Μπιθικώτσης
κουραμπιέδες - μελομακάρονα
... - ...

Στον τελεφτέο όροφο του ψηλού κτιρίου

Όσο κι αν φας
όσο κι αν πιείς
όσα και αν ψωνίσεις
το εντός σου χάος και κενό
ποτέ δε θα γεμίσεις

μα υπάρχει λύση οριστική
απόφαση μίας στιγμής
αυτή αν ακολουθήσεις
όλα, γεμάτα κι αδειανά
δια παντός θα σβήσεις.

Αλλαγή συνηθειών (βράδι στον περιφερειακό)

Λίγα μέτρα, λίγα σκαλιά για την ακρίβεια
πιο κάτω απ' το σημείο
που σταματώ προσωρινά το τρέξιμο
να κάνω ένα από τα ενδιάμεσα
σετ γρήγορα πουσάπς

βλέπω τα φώτα της εισόδου
- το μπαρ ήταν σα σπίτι μας -
τόσα βράδια, τί ξενύχτια
πόση μπύρα, πόσο ουΐσκυ
πόση βόντκα, πόσα σναπς;

Μπόμπα

Η διασημότητα σου διάρκεσε

λίγα μονάχα χρόνια

όλο στα πρωτοσέλιδα

και στα δελτία ειδήσεων κεντρικά

μετά στις παραμέσα τις σελίδες

σε δεύτερα κανάλια

κι έπειτα τίποτα

τώρα, στο βαγόνι του ηλεκτρικού του σιδηρόδρομου

ένας ακόμα επιβάτης συνηθισμένος

τελείως πια ασπρισμένος

εμφανώς γερασμένος

το αριστερό το χέρι όλο μέσα στο μπουφάν

λες και αναζητά τη ζέστα

ή αναπαύεται εκεί

μα άσχημα είναι κουτσουρεμένο

και το 'να μάτι παγωμένο

την κίνηση του άλλου δεν ακολουθεί

από τότε ολότελα χαμένο

σύντροφε έχω την εντύπωση

ότι πάρεξ εμού

κανείς δω μέσα δε σ' αναγνωρίζει

και ας υπήρξες διάσημος

θεωρητικός αναρχικός

μα και της ένοπλης της πάλης

οπαδός φανατικός

εν τέλει δεν ήσουν κι εσύ παρ' ένας

περαστικός κομήτης

αλήθεια, πώς έγινε το βράδυ εκείνο

στα χέρια σου και έσκασε

ο δυναμίτης;

Κλωντίν

Τραγούδι ("Claudine") του Stanley Brinks από το δίσκο "New Cologne" - 2011, στίχοι εδώ  και εκτέλεση εδώ, απόδοση στίχων Χ.Δ.Τ.

Πού ήσουν τρεις με τέσσερις;

πού ήσουνα Κλωντίν;

δεν ξέρω πού 'μουν στις τέσσερις

δεν ξέρω και πιο πριν

κύριε διοικητά μου, ξέρεις δύσκολα

πέρα έβγαλα τη νύχτα αυτήν

και γι άλλους ήταν δύσκολη

και τους ξέρεις καλά Κλωντίν

καινούρια είμαι στην πόλη αυτήν

και σελίδα στο μητρώο -λέω- θά 'χω λευκήν

ξένη είσαι στην πόλη αυτήν

μα να ο φάκελλος σου Κλωντίν.

παντρεύτηκες μια στο Άρκανσας

και στο Μέην παντρεύτηκες δυο

παντρεύτηκα στο Άρκανσας;

όνειρο νόμιζα πως είδα κακό

άσε τον άλλον ανάσα να πάρει

να βοηθήσω θέλω, ήσουν μόνο δεκαεπτά

ανάσα να πάρω, να βοηθήσω θέλω

Κλωντίν είσαι τόσο γλυκειά

του Φρανσουά Λαγκλάντ μύριζε η ανάσα

και γύριζε έτσι δίχως σκοπό

όταν διάβασα πως σκοτώθηκε

γύρεψα άλλο ένα ποτό

έλα μαζί μου να φύγουμε

μες στα πολλά τα στοιχεία θα χαθούν

έλα να φύγουμε και ποτέ

Κλωντίν δε θα μας βρουν

άσε με να πιω ένα ακόμα ποτό

ένα όμορφο ν' ακούσω σκοπό

Κλωντίν κι εγώ μαζί σου θα πιω

κι αξίζεις τον πιο ωραίο σκοπό

πού ήσουν τρεις με τέσσερις;

πού ήσουνα Κλωντίν;

δεν ξέρω πού 'μουν στις τέσσερις
δεν ξέρω και πιο πριν.

Σβήστε τα φώτα, σβήστε...

Κύρου και Ιωάννου αναργύρων, Ευδοξίας, Θεοδότης, Έτος 2018, Εβδομάδα 5, Ημέρες 31 - 334, Ανατολή 7:31 π.μ., Δύση 5:47 μ.μ., Πανσέληνος

Κλείνω τα σώματα φωτιστικά

ένα - ένα πριν να κοιμηθώ

για να διαπιστώσω σαν επέλθει η συσκότιση

πως είναι λουσμένη η βεράντα

μ' ένα φως ψυχρό και απόκοσμο

και γίνομαι έξαλλος με τους απαίσιους

τους ακαλαίσθητους, αγροίκους, τους απαίδευτους

και αντιπαθείς μου γείτονες

μα το Θεό! με τη σφεντόνα

θα σπάσω τους λαμπτήρες

νέον και ξένον και λεντ και αλογόνου

και δεν ξέρω 'γω τί

εξοικονόμησης ενέργειας τεχνολογίας τελευταίας

πού 'χετε αφήσει αναφτούς

και τους προβολείς δίπλα στις κάμερες

των ασφαλείας ακριβών των συστημάτων

πού εγκαταστήσατε και ενεργοποιούνται με αισθητήρια

και δέχονται αυτόματο έλεγχο και τηλεχειρισμό

όλα θα τα ρημάξω, ο Διάολος να πάρει!

κι ακόμα... πώς;!...

...να διαβάσω τί λέει στο ημερολόγιο;

και αν δεν ξέρω πόσο

είναι  λαμπρό το ολόγιομο
του Γεναριού φεγγάρι;

Πρώτη μέρα στη δουλειά

Ώρα πρωινή και περπατούσα

λίγα στενά μόλις πιο κάτω απ' το σπίτι

με νυσταγμένο ακόμα το μυαλό

και ήταν και Δευτέρα

πρώτη μέρα της εργάσιμης βδομάδας

ήμουνα δύσθυμος

με όλο σύννεφα, πνεύμα αρνητικό

παρ' όλα αυτά τα οσφρητικά αισθητήρια

υπερνίκησαν τις άμυνες

και πέρασαν το ερέθισμα

που ήρθε από κάπου χαμηλά

με την χαρακτηριστική πολύ

- ζέστη, υγρασία, καθαριότητα -

οσμή της πλύσης

βρε!, σκέφτηκα, λες νά 'χει

κάπου εδώ στη γειτονιά

πλυντήριο κατάστημα για το κοινό

και να μην τό 'χω εντοπίσει τόσα χρόνια;

μπα, είπα μετά, κάποιο ημιυπόγειο

διαμέρισμα θα ήτανε

με το παράθυρο του μπάνιου στο φωταγωγό

και από 'κει στο δρόμο

κάποιας συσκευής ηλεκτρικού πλυντήριου η πόρτα μόλις άνοιξε

κι ολόφρεσκη μου μύρισε η μπουγάδα

ή ίσως νά 'ναι μια που πλένεται

και φτάνουν ως εδώ ζεστές οι μυρωδιές

από το αφροντούς ή το σαπούνι

αυτόματα επέλεξα αυτή τη δεύτερη εκδοχή

καταλαβαίνοντας ταυτόχρονα

πως αν είχε αυτό συμβεί

το απόγευμα που επέστρεφα

κομμάτι κουρασμένος μεν

αλλά σαφώς πιο ζωηρός και ξύπνιος

με την προοπτική του ελεύθερου

του χρόνου του προσωπικού

ευφρόσυνος και χαλαρός

καθόλου απίθανο δε θά 'τανε

με προφυλάξεις βέβαια περισσές

και με απαράμιλλη διακριτικότητα

βάζοντας μπρος και κάποια κόλπα, κάποια καμουφλάζ

που όσο να το κάνεις

τόσων ετών η πείρα έχει διδάξει

να πλησιάσω και να προσπαθήσω για να Δω!

και ούτε κανείς μπορεί να πει

πως δε θα είχε το εγχείρημα έκβαση θετική

είχε συμβεί - και όχι μια φορά - στο παρελθόν εξάλλου

μα τώρα ως είχανε τα πράγματα

προσπέρασα και έφυγα

άσε είπα, μη σε βρούνε τίποτα μπελάδες

Ωστόσο σ΄όλη τη διαδρομή την επακολουθείσασα

στο νου μου δεν είχα άλλο

απ' την εικόνα τη φασματική
μίας γυμνής κυρίας τυλιγμένης σαπουνάδες.

Χοντρομπαλού

Με βάση το τραγούδι "Περιμπανού" - 1983, του Μάνου Χατζηδάκη (1925 - 1994), ερμηνεία Δήμητρας Γαλάνη, σε στίχους Νίκου Γκάτσου (1911 - 1992), παράφραση στίχων Χ.Δ.Τ.

Χοντρομπαλού τη λέγαν τα παιδιά Χοντρομπαλού
και ήταν εκατόν σαράντα κιλά
στις σάρκες της ετύλιγε κάθε πλάσμα του Θεού
κι είχε μία πελώρια καρδιά

Τα βράδια όμως την έπιανε παράπονο
κι έκλαιγε ώρα πολλή σιγανά
αχ! σε τί κόσμο σκληρό και άπονο
πελαγωμένα τόσα ορφανά

Χοντρομπαλού την έλεγα κι εγώ Χοντρομπαλού
κι ας μη με είχε ακούσει κανείς
τώρα είναι λαμπρό άστρο στο βυθό του ουρανού
που με την ψυχή μόνο θα δεις

Τα βράδια όμως την πιάνει το παράπονο
και κλαίει ως να ξημερώσει πικρά
αχ! σε τί σκληρό κόσμο και άπονο
πελαγωμένα πόσα ορφανά.

Μην κλαις

Μην κλαις, μην κλαις
μόνη όπως στέκεσαι
στην κακοφωτισμένη είσοδο
της πολυκατοικίας
σπαράζει μου η καρδιά
έτσι ως σε βλέπω με το χαρτομάνδηλο
τα μάτια να σφογγίζεις
θα είσαι εκτιμώ περίπου εξηνταδύο ετών
αχ! καημενούλα μου
μόνη στον κόσμο έχεις;
σ΄έχουν απομακρύνει τα παιδιά
και σε παραμελούν
σαν ξένα τα εγγόνια;
κι ο σύζυγος που πια δε σ' αγαπά...
και τις ημέρες τούτες πού 'ναι γιορτινές
ξεχείλισε η λύπη - δεν αντέχεις
μην κλαις σου λέω, θέλω
να σε πάρω αγκαλιά
και να σου εξηγήσω πως
υπάρχει σίγουρα για σένα
κάπου ένα ζεστό καρδιάς κομμάτι

Φύγε ανώμαλε!
απαίσιε μακριά, θα βάλω τις φωνές
χρονιάρες μέρες πανάθεμα την τύχη μου
α! πόσο κόβει, πώς τσούζει τόσο
τί πολύ που με ενοχλεί
από ώρα κάτι μού ΄χει μπει
μέσα στο μάτι.

Πάει η παλιά προμετωπίδα

Σήμερα αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι του ιστολογίου, καλοί μου άνθρωποι, έγινε η αποκαθήλωση της παλιάς προμετωπίδας μας η οποία, επί ικανό χρονικό διάστημα αρκετών μηνών υποδεχόταν τους εισελθόμενους με ισχύ υπολογίσιμη και ωραίο αισθητισμό, προϊδεάζοντας τους κιόλας περί του τί θα βρούνε παρακάτω. Για αυτήν την χρήσιμη πολύ λοιπόν και τίμια υπηρεσία που προσέφερε, καλό θεωρήσαμε να μην την αφήσουμε να χαθεί και μείνει αφανής, παρά να την περισώσουμε έστω και ως αρχειακή αναφορά με τούτη εδώ την αφιερωμένη, ειδικά σε εκείνη δημοσίευση, ελπίζοντας συγχρόνως ότι επάξια θα την αντικαταστατήσει η νέα που μόλις προ ολίγου αναρτήσαμε και όσο η προηγούμενη ή - γιατί όχι; - κι ακόμα παραπάνω θα σας ικανοποιήσει . Έρχεται άλλωστε από τον Κάλχα της Αργεντινής, το μάγο βιβλιοθηκάριο και των βιβλίων εραστή που οι Θεοί κάνοντας τα ανήκουστα αστεία τους, τον τύφλωσαν στο μεγαλύτερο του βίου του το χρόνο, αυτόν που πίστευε πως ο παράδεισος είναι μια βιβλιοθήκη μα πρόλαβε ωστόσο ο ανυπέρβλητος, κόσμους υπέροχους να κτίσει με ποιήματα και διηγήματα και πλήθος μέγα κομψοτεχνικά  δοκίμια και κριτικές, ορμητικούς λέξεων ποταμούς και κύματα  σαγήνης και ... όνειδος επιτέλους στην Ακαδημία των Σουηδών.  

Καλή ανάγνωση λοιπόν...

......

Του καθενός μας το λοιπόν ατάλαντου τεμπέλη

που έχει γίνει ποιητής γιατί δεν ξέρει μπάλλα

ποιήματα ας διαβάσομεν που ο κόσμος δεν τα θέλει

μα τα διαβάζει ο φτωχός κι αυτά μαζί με τ' άλλα

...

Και βέβαια ας ανταλλάξομεν λίγες φιλοφρονήσεις

λίγα χειροκροτήματα, λίγες γαλαντομίες

να μη φανεί πως του ενός ο άλλος τας ποιήσεις

φρονεί πως είν' κακόπλαστες, ακούσιες βλακείες

......

από το τραγούδι "Συνθέται και Τραγουδισταί", του 1984, σε στίχους και μουσική Βασίλη Νικολαΐδη, παραλλαγή δύο στροφών Χ.Δ.Τ.

......

Και του χρόνου... ένα χρόνο μετά

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο σας εύχεται αίσιο το νέο έτος, 2018. Όπως γράφαμε και πριν ένα χρόνο ακριβώς, την ίδια μέρα, στις 3 Ιανουαρίου 2017, πάλι το πρωί της πρωτοχρονιάς ασκήσαμε το μικρό τελετουργικό, αλλάζοντας τις σελίδες του επιτραπέζιου ημερολογίου με καινούριες, επιλέγοντας από τις παλιές τις αναφορές εκκινήσεων για διάφορες κατευθύνσεις ταξιδιών και μεταβάσεων, διαπιστώνοντας στο τέλος ότι τη χρονιά που πέρασε περιλαμβάνονταν - όπως θα δείτε και πιο κάτω - ορισμένοι προορισμοί κάπως... απροσδόκητοι. Κατόπιν τούτου, η περυσινή  - όλως ειλικρινής και ουσιαστική - καταληκτική ευχή, που άλλωστε και φέτος θα επαναληφθεί, αποκτά μια οπωσδήποτε "άλλη", "επιπλέον" σημασία...

Έχουμε λοιπόν και λέμε για το 2017:
10 Φεβρουαρίου: φεύγω για Κρήτη
23 Φεβρουαρίου: φεύγουμε για Γερμανία
29 Μαρτίου: πάω για χειρουργείο
19 Ιουνίου: φεύγω για Γερμανία
12 Ιουλίου: πάω για χημειοθεραπεία
24 Ιουλίου: φεύγουμε για Μέθανα
9 Αυγούστου: πάω για χημειοθεραπεία
19 Αυγούστου: φεύγω για Μέθανα
6 Σεπτεμβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
16 Σεπτεμβρίου: φεύγω για Σύρο
29 Σεπτεμβρίου: φεύγουμε για το χωριό
4 Οκτωβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
1 Νοεμβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
29 Νοεμβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
23 Δεκεμβρίου: αναπαύθηκε η θεία, φεύγουμε για το χωριό
27 Δεκεμβρίου: πάω για χημειοθεραπεία
... και τέλος.

Υ.Γ. Εξάλλου δε μπορέσαμε παρά να θυμηθούμε την προ επτά ετών δημοσίευση στο ιστολόγιο που είχε γραφτεί έξη περαιτέρω χρόνια ενωρίτερα (το σύνολον περίπου δεκατρία)... Πού να το φανταστούμε τότε καλοί αναγνώστες; Παρ' όλα αυτά, και πάλι ευχόμεθα εκ βάθους σε όλους: καλή δύναμη και καλή καρδιά καθώς και λίγη (όση χρειάζεται) τύχη!

Και του χρόνου με υγεία.

Οι ήσυχες μέρες

Το κατάλαβα από νωρίς το πρωί

λίγο αφότου ξεκίνησε

ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος

όπου είχα επιβιβαστεί

για να μεταβώ στην εργασία μου

πως θά 'ταν αυτή

μια απ' τις ήσυχες μέρες

τις ήμερες μέρες

τις στρωτές τις ημέρες

τις απροβλημάτιστες, τις γλυκές

που κυλούν νωχελικά

όπως η ποταμιά στον κάμπο

κάτω από τα πλατάνια και τις λεύκες

και βρέχει με τα νερά της

τα χορτάρια της όχθης

και αρδεύει τα αγροκτήματα

και τροφοδοτεί την πανίδα

τα έντομα, τα αμφίβια, τα ερπετά

τα υδρόβια πτηνά

κι ακόμα διάφορα θηλαστικά

έτσι πρέπει όλες οι μέρες

ήσυχες νά 'ναι του ανθρώπου

και σα να μου φαίνεται

μια προαίσθηση έχω

πως κι οι άλλες μέρες αυτής της βδομάδας

έτσι ήσυχες θά 'ναι

και χαίρουμαι, χαίρουμαι τόσο

και τίποτα δε μου χαλά

τη χαρά αυτή

και την ηρεμία

μόνο, να, ίσως λιγάκι

αναπολώντας το παρελθόν στεναχωρούμαι

που υπήρχανε άλλες

αρκετές είν' η αλήθεια

μάλλον πολλές

πάρα πολλές αλίμονο μέρες

που δεν ήταν ήσυχες

ήταν άγριες μέρες

όλο άγχος και αγωνία και φόβο

δύσκολες μέρες

άσχημες μέρες

και μέσα μου λέω

να μην ξεχάσω

να μην ξεχάσω και λησμονήσω

στην άλλη ζωή να φροντίσω

νά 'ναι όλες σχεδόν - γιατί όχι;

ήσυχες νά 'ναι οι μέρες

κι αμ' έπος αμ' έργον

ευθύς στο τεφτέρι μου

να κρατήσω αυτή τη σημείωση

για να μην το ξεχάσω που λέγαμε

και το βγάζω απ΄την τσέπη

τ΄ανοίγω και μεταβαίνω φυλλομετρώντας

προς το σημείο όπου προς τον σκοπόν αυτόν

ιδιαιτέρως είχα αφιερώσει για υπομνήσεις

για να διαπιστώσω πως χώρος εκεί

δεν υπήρχε καθόλου

ούε μια μικρή σπιθαμή

να χωρέσει μια έστω

στενογραφική σημείωση πρόχειρη

και σκέφτηκα προς στιγμήν να παραβιάσω

τον προκαθορισμένο χώρο αυτό και να επεκταθώ

μα ύστερα ματαίωσα και είπα πρέπον δεν είναι

και κατάλαβα αίφνης

πως δε θα σημείωνα μάλλον

σχεδόν σίγουρα τίποτα

και η υπενθύμιση αυτού που επιθυμούσα

είχε εν τη γεννέσει της καταστεί όλως επισφαλής

κι αγχώθηκα με τη σκέψη αυτή

ταχυπαλμία μ' έπιασε

το στόμα μου ξεράθηκε

σφίχτηκε το στομάχι

στάλες ιδρώτα αισθανόμουνα

στο μέτωπο, στο σβέρκο και στην πλάτη

χάθηκε το κέφι μου

κι η ευχάριστη η διάθεση

περίπατο επήγε

μία μακάβρια ακόμα απαίσια μέρα

ένα άχθος πια πλέον τούτος ο βίος

γιατί Θεέ μου εγώ σκοτεινό τέτοιο ριζικό

κι αυτήν  τη χωρίς τέλος την ταλαιπωρία

αχ! οικτίρω και οδύρομαι

αχ! και προς στιγμήν

νόμισα κι αναθάρησα

πως θά 'ταν αυτή

μια απ' τις ήσυχες μέρες...

Τί επιθυμώ στο νέο χρόνο...

Δώσε Κύριε αν γίνεται
τη νέα αυτή χρονιά
απ' όλα τούτο πέρα να αφήσω
και ούτε μια φορά να κάνω
το σταυρό μου σκύβοντας
ένα ακόμα παγωμένο
μέτωπο να φιλήσω.

Όταν πια πάω στο χωριό, ψάχνω όσους ήξερα να βρω

                Ασωπός Λακωνίας, 24/12/'017
                                              Γεια σου θεία

Μαργαρίτες, παπαρούνες
ανεμώνες, χαμομήλια
όλο γύρω στους αγρούς
πού 'ναι όλοι;
πού 'χουν πάει;
ένα δάσος με σταυρούς.

Οι ντενεκέδες

Η αξία ενός ποιήματος, κατά την κρίση μου, μπορεί να φανεί και από την έκβαση ενός περί αυτό πειράματος ως εξής: επιλέγει κάνεις από ένα ποίημα στίχους διάφορους και σκόρπιους τους οποίους στη συνέχεια παραθέτει σε ένα νέο μόρφωμα, ένα νέο ποίημα ας πούμε. Εάν το δεύτερο αποπνέει τη δυναμική και μεταδίδει την αίσθηση του πρώτου, τότε ούτε το δημιούργημα ούτε ο δημιουργός (τα αρχικά) είναι τυχαία. Το πείραμα που ακολουθεί βασίζεται στο πρωτότυπο ποίημα "Ο Ακριθάκης. Ο Μυταράς. Ο Φασιανός κι' άλοι τέτιοι ντενεκέδες" του Γιάννη Γαλανού (1929 - 2014), από τη συλλογή "Γαλάζιος Ουρανός", Αθήνα 1998 - Παράφραση: Χ.Δ.Τ.

Η τέχνη έχει σκοπό

πονάει για τον άνθρωπο

μάχεται

άλοι Εμπειρίκοι ετούτοι

στα αρχίδια μας όλα

στον κώλο μας ο λαός

που τους ταΐζει ο ηλίθιος

δάσκαλοι λέει

τί δασκαλέβουν

το σινάφι

με τους δικηγόρους τους

με το αζημίωτο

με τα φακελάκια

οι δάσκαλοι διδάσκουν

τον Χριστό ο Γκρέκο

τη φύση ο Βαν Γκογκ

αφτοί τί διδάσκουν;

την αρλούμπα

την διαστροφή;

την ανωμαλία;

πιούς βελτιώνουν;

και έχουν τέτια πόστα

οι Εμπειρίκοι μας

ακόμα; 

ελέφθεροι βέβαια

όχι στο τρελοκομείο

φτάνουν οι ανοχές

η τέχνη είναι για όλους

όχι μόνο για τους κουνιστούς σνομπ

για όλους.