Μακάριοι οι ελεήμονες

Παρασκευή βράδυ

στα επείγοντα περιστατικά

εφημερεύοντος μεγάλου κεντρικού

νοσοκομείου της Αθήνας

χάος, χαμός και πανικός

δεκάδες άνθρωποι

ασθενείς και συνοδοί

γιατροί, νοσηλευτές

τραυματιοφορείς

προσωπικό ασφαλείας

διοικητικοί υπάλληλοι

φωνές, κακό, τρεχαλητά

άγχος, χτυπούν τα κινητά

διαμαρτυρίες, εκνευρισμός

και σύγχυση, θυμός

άνθρωποι πονεμένοι

άνθρωποι ματωμένοι

άνθρωποι σαστισμένοι, φοβισμένοι

έως και κάποιοι μεθυσμένοι

ανάμεσα σε όλο αυτό

το σκηνικό της τρέλλας

να βρίζουν, να φωνάζουν

να βήχουνε, να φτύνουν, να ουρούν

καταμεσής του χώρου

ενώ άλλοι να πίνουνε καφέδες

και παγωμένα τα νερά

και να καπνίζουν στον προθάλαμο

και να γυρνάνε πέρα δώθε

τα φορεία και τα καρότσια

ν΄ανοιγοκλείνουνε οι πόρτες

με αυτοματισμούς

και αριθμοί προτεραιότητας

να φαίνονται, να αλλάζουν σε οθόνες

γλώσσες διάφορες, εξωτικές

να ανακατώνονται οι ήχοι

και όλες να οι φυλές του κόσμου

συμμετέχουν, έχοντας εδώ προστρέξει

για βοήθεια  κι ανακούφιση

Σε μια μεριά, έξω από μια

από τις αίθουσες αναμονής

και κολλητά στον ψευδοτοίχο

σ’ ένα φορείο πάνω

ένας σωρός, ένα μπογαλάκι από σεντόνια

εντύπωση προξενεί και το καλοκοιτάνε

όσοι περνούν, απορημένοι

λίγο πιο προσεκτικά άμα κοιτάξεις

ίσα που ξεμυτίζει ένα κεφάλι

από ένα άνοιγμα

ένα ηλικιωμένο ανθρωπάκι

ένα γεροντάκι μια σταλιά

στα δύο διπλωμένο

ένα κουβαράκι γινωμένο

σα νά ‘τανε μωρό

πρέπει να είναι αυτός

που ώρα τώρα άκουγα

να διαμαρτύρονται διάφοροι

πως είναι σε μια γωνιά δίπλα στην είσοδο

πεσμένος, εκεί αφημένος, ασυνόδευτος

ούτε που μίλαγε, ούτε επικοινωνούσε

μόνο φαινόταν άρρωστος πολύ

«μα επιτέλους, κάντε κάτι» φώναζαν

«τί θέλετε να κάνουμε πια κύριε;»

απαντούσαν νοσοκόμοι και γιατροί

μέχρι που μάλλον αναγκάστηκαν

από την κατακραυγή να τόνε δούνε και

να του παρέχουν κάποια αρχική βοήθεια

και ύστερα τον άφησαν εκεί

για τα όποια περαιτέρω

μέχρι να έρθει η σειρά του – ποιά σειρά;

και να κοπάσει η καταιγίδα

και το μικρό το κεφαλάκι του

σημάδι ίσως κάποιας έκπτωσης νοητικής

με τζίβα τα μαλλιά, θαμνώδη

και δασύτριχα τα φρύδια

και μία μύτη πλακουτσή

ήτανε όλα όσα φαίνονταν

ξαπλωμένος εκεί, γέροντας, ανήμπορος

μάλλον λίγο καθυστερημένος

αβοήθητος και μόνος...

Γιατί, τόσος, γιατί

Κύριε πόνος;

....

Υστερόγραφο:

έφυγα ξημερώματα

και ξαναγύρισα τ΄άλλο πρωί

Νά ‘ταν αυτός; Αυτός ήτανε μάλλον...

έξω από ένα θάλαμο νοσηλείας

πάνω σ΄ένα καροτσάκι καθιστός

να τρώει με βουλιμία, ηδονικά

παρ' ότι χωρίς δόντια εντελώς

από ένα δίσκο πρωινό

και οι αδελφές που μπαινοβγαίνανε

να τον βοηθάνε και να του αλείφουνε

με βούτυρο τις φρυγανιές

ρωτόντας τον αν  προτιμάει

βερύκοκο ή κεράσι μαρμελάδα.

Θεέ μου βόηθα

και Άνθρωπε ελέησον,

αμήν!

5 Απριλίου '014, θάλαμος Α9 - Α' Παθολογικής Κλινικής, Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, Αθήνα

Χαμένος

Έχασε ξανά την αίσθηση του χρόνου και του χρόνου

βρέθηκε πάλι εκτός τόπου και τόπου

και βάλθηκε να πλέει άλλη μια φορά

εντός ενός κόσμου αχρόνου

όπου πάλευε μάταια να βρει
τη λύση ενός προβλήματος ατόπου. 

Δίπλα στη θάλασσα

Τελευταία όλο χάνω

το κουράγιο, την πίστη μου

και νοιώθω δεν έχω

πού να πιαστώ

σκέψεις απαίσιες

κάνω όλο και μάβρες

και λογαριάζω

μήπως να κρεμαστώ

μα ύστερα βγάζεις

του μαγιώ σου το πάνω

και δίπλα στη θάλασσα

καθώς ρεμβάζεις

ξεχνιέμαι και όλο

κοιτάζω απ' το πλάι

με χάρι που κρέμεται
τον όμορφο σου μαστό.

Ενσυνειδήτως

Είν' ώρες που νομίζει

ότι  βαίνει

ότι κλίνει

προς την ποίηση

έτσι απλά

(σχεδόν ευτυχισμένα)

χωρίς αιδώ

μα ούτε και οίηση

μα ύστερα επέρχεται

σκληρή

σκληρότατη

η συνειδητοποίηση

πως όλα όσα γράφει

μα και όσα είναι εν γένει

αποτελούν μία φαιδρή

φαιδρότατη
εκποίηση.

Πλησίον της οδού Ιπποκράτους

Στον κοντινό λόφο

ή στα παρκάκια

ή μπορεί ακόμα

στις αυλές, στις βεράντες

και σε όποιαν άλλη

κοιτίδα πρασίνου

στο άψυχο ανάμεσα τσιμέντο

καταφύγια φαίνεται βρίσκουν

τα πουλάκια που ξεκίνησαν

αξημέρωτα ακόμα

τόσο γλυκά

μελωδικά να κελαηδούν

εάλω η πόλις

και ήρθεν πάλι και φέτος

πανίσχυρη η Άνοιξη.

Εικοσιτέσσερις Μαρτίου Δύο Χιλιάδες Δεκατέσσερα (παραμονή του Ευαγγελισμού)

Ευχετήριο, επί τη ευκαιρία της ονομαστικής εορτής, σε φίλο παλιό, Συριανό

Χρόνια καλά

με υγεία πολλή

και όρεξη για δημιουργία

και τέχνη, ναι τέχνη πολλή

σινεμά, φωτογραφία

ζωγραφική, γλυπτική

και μουσική

και ποίηση, ναι ποίηση πολλή

στίχους αντάξιους του Σαιξπήρου

να κατακλύζουν το τοπίο

να κυριαρχούν παντού

στα ακρογιάλια, στους αγρούς

στα βράχια, στα χωριά

και στα βουνά, ναι στα βουνά

της Σύρου.

Μπόινγκ! Και του χρόνου!

Σημείωση (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων): παλιό Συριανό είναι δ ύ ο λέξεις, έχω βάλει και κόμμα...

25η Μαρτίου (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου - Εθνική εορτή) Δύο Χιλιάδες Δεκατέσσερα

Ο βασιλεύς καρώ σκακιέρας

Ήσουν ο άρχων του πολέμου

ήσουν ο κύριος της βροχής

ο δαμαστής ήσουν του ανέμου

πρωταθλητής της αντοχής

ήσουνα των τεχνών μαικήνας

και μέντωρ των καλλιτεχνών

πολέμιος ήσουν της ρουτίνας

και της ζωής άστρον λαμπρόν

ήσουν παράδειγμα των τρόπων

του στυλ ο πρίγκηψ και ιδαλγός

πίστη των γύρω σου ανθρώπων

όλων μας φωτεινός ταγός

είχες σχεδόν φθάσει πενήντα

μα τριάντα έμοιαζες ετών

αίνιγμα των ομήλικων σου
πόθος τρελλός των γυναικών

στης δόξης σου τον κολοφώνα

σε μια αποθήκη σκοτεινήν

στο μπράτσο με μία βελόνα
σε βρήκαν μια εβδομάδα πριν.

Εμπρός; Ποιός είναι;

Λοιπόν  πες μου τώρα

τα ίδια αν πρεσβεύεις

τα όσα και πριν

γονατιστός, ξαπλωτός σχεδόν

καθώς κείσαι

φριχτά τσακισμένος, αιμόφυρτος

από τα πολύωρα, σατανικά

βασανιστήρια που σού 'χουμε επιβάλλει

να παταχθεί με σκοπό

η αρρωστημένη, αναρχική σου η φύση

που παρά τις αυστηρές ειδοποιήσεις μας

ολοένα συνέχεια κήρυττες

ιδέες, θεωρίες ανήκουστες

προσβλητικές κι επικίνδυνες

για ένα καλά σαν το δικό μας

οργανωμένο, ευνομούμενο κράτος

αγάπη τάχα κι αλληλεγγύη απέραντη

και χάρη η θεία ενός ανώτερου όντος

παναγαθού και υπέρτατου

ικανού να ευλογεί, να συγχωρεί και να σώζει

άυλο, άφθαρτο και παρόν πανταχού

που αμφισβητεί τον Αυτοκράτορα μας ευθέως

να περάσει έτσι  αυτό δε θα μπορούσαμε ασφαλώς

άρα και συνελλήφθεις ωσαύτως

και την ανάκριση προσωπικώς την ανέλαβα

ως ο παλαιότερος και εμπειρότατος όντας

χα! πόσους σαν και σένα πολλούς

δει έχουν τα μάτια μου

και τους συγύρισα όλους δεόντως

μα φτάνει, να μη λέμε, να μη λέμε πολλά

λίγη ζωή -πιστεύω το ξέρεις- σ' απομένει μονάχα

κι είναι στο χέρι σου, μόνο, το πώς

τελευταίες οι στιγμές σου θα είναι

ένα οδυνηρώτατο μαρτύριο αβάσταχτο

ή λύτρωση σε μια μόνο στιγμή

με κοφτερό τόσο που βλέπεις

τούτο δω το μαχαίρι

ότι Τον απαρνείσαι

μια λέξη πες μοναχά

και θα σε δροσερό

τυλίξει ανακουφιστικό το σκοτάδι

έλα, έλα, πια μην αντιστέκεσαι

έλα, πες το, και το κακό θα τελειώσει.

Μα... μα τί είναι ο χτύπος αυτός;

Ποιός στην πόρτα του αδύτου και πώς

έχει τόλμη να φτάσει;

Κοιμηθήκαν λες οι φρουροί;

Έναν έναν ορκίζομαι να τους ξεκοιλιάσω.

Εμπρός; Εμπρός, έμπα σου λέω, ακούς;

Μα ποιός είσαι εσύ,

τί γυρεύεις δω πέρα;

Πώς λέγεσαι, τί είσαι

και γιατί όλο αυτόν τον κοιτάς;

χε, έχει γούστο νά 'σαι δικός του

τις απόψεις του να συμμερίζεσαι άραγε κιόλας

χαχα! Αχαχαχα! να τον πάρεις ήρθες λες, να τον σώσεις.

Απ΄την παράξενη εμφάνιση

και σου τα ρούχα φτωχά

κρίνω υπηρέτης, τουλάχιστον, είσαι.

Στους στάβλους μήπως εργάζεσαι;

Τα γουρούνια βοσκάς;

Ίσως σίγουρα τους βόθρους αδειάζεις

μα και καθόλου δεν αποκλείεται

νά 'σαι από κείνους - α! τους ξέρω καλά,

κι ενώ απλά ξεβρωμάς τον απόπατο

υπερφίαλος και φαντασμένος να λες

πως είσαι λέει "υπεύθυνος υγιεινής του αποχωρητηρίου"...

Λέγε ρε το λοιπόν, τελευταία φορά,

πώς λέγεσαι, τί είσαι;

Πώς; Μπα; Τόσα και τόσα έχω ακούσει

μα αυτό πρώτη φορά

τί σόι όνομα είναι αυτό, τί δουλειά;

και τί τάχα πάει να πει
"Άγγελος Κυρίου";

Κι άλλο ένα χειρόγραφο σημείωμα

Το σημείωμα βρέθηκε, στις 20 (είκοσι) Ιανουαρίου 2014 (δυο χιλιάδες δεκατέσσερα), επί της Ιεράς Οδού, στο δεξιό ρεύμα με κατεύθυνση απομάκρυνσης από την πόλη των Αθηνών, ήτοι με νώτα προς τον Κεραμεικό, και έξωθεν του περιβόλου της Γεωπονικής Σχολής Αθηνών.

Το σημείωμα αποτελείται από 1 (μία) άσπρη απλή κόλλα φωτοτυπίας/εκτυπωτή, μεγέθους Α4 (και διπλωμένη στα τέσσερα), γραμμένη στη μία πλευρά με δύο ειδών στυλό διαρκείας και μπλε μελάνη, ενώ στην πίσω πλευρά υπάρχουν σημειωμένα στο κάτω μισό του χαρτιού, δύο απλοί μαθηματικοί τύποι και ισάριθμα γραμμικά σχέδια.

Οι σημειώσεις λένε τα παρακάτω (για την αντιγραφή και τα σχόλια: Χ.Δ.Τ.).

λανθάνον οφθ:	διακρίνονται ανάλογα με τη θέση τους στην κληματίδα στους φυλλίτες, τον τυφλό οφθαλμό και τους λανθάνοντες οφθαλμούς καρποφόρου ξύλου
ταχυφυής οφθ:	οφθαλμοί που δίνουν μεσοκάρδιους καρπούς και βλαστάνουν την ίδια περίοδο που φυτρώνουν
επάκριος οφθ:	δίνει κατά μήκος αύξηση του βλαστού
sylvoz:	σύστημα γραμμικού κλαδέματος καρποφορίας (κυρίως για επιτραπέζιο) (συνήθως μονόπλευρο)
πρέμνο:	το φυτό της αμπέλου
αμολυτή:	η παραγωγική μονάδα στο μακρό του χ.κκ
μακρό κλάδεμα:	≥ 4 οφθαλμούς ανά παραγωγική μονάδα
λαίμαργος βλαστός
οφθαλμός επέκτασης
χλωρό κλάδεμα:	οποιαδήποτε επέμβαση στα πράσινα τμήματα των πρέμνων κατά το χρονικό διάστημα από την έναρξη της βλάστησης μέχρι την ωρίμανση του φορτίου
ακραίος οφθαλμός
σύστημα μόρφωσης
κλάδεμα καρποφορίας
εμβόλιο
οριζόντιος κορμός:	εκεί καταλήγει το τμήμα του πρέμνου που αρχίζη από την επιφάνεια του εδάφους στα γραμμικά σχήματα
Casenave:	σύστημα γραμμικού κλαδέματος καρποφορίας (συνήθως μονόπλευρο)
Παραγωγική μονάδα
λανθάνον οφθαλμός:	εκβλαστάνουν την επόμενη χρονιά του σχηματισμού τους και δίνουν κύριους βλαστούς

Mέθυσος φιλολογίζων λογοπαιγνιολογεί

Στις όλο και πιο αραιές πλέον

περιόδους νηφαλιότητας

και  αφού περάσουν

τα πρώτα δύο περίπου δύσκολα

πολύ δύσκολα

πάρα πολύ δύσκολα

εικοσιτετράωρα

με τα απαίσια στερητικά

και τους δυνατούς τους πόνους

και τα φριχτά την αγωνία και το άγχος

επέρχεται μία περίοδος

δύο (πάλι) –υπολογίζω – εβδομάδων

κατά την οποία είναι

λυμένο, κουρασμένο πολύ το σώμα

και μουδιασμένο τόσο το μυαλό

λες μεθυσμένο ακόμα

παρά που η χρήση έχει σταματήσει

σαν ξέρω εγώ να βάζει το κεφάλι του κανείς

πάνω από του τσίπουρου που βράζει το καζάνι

και να μεθά με τους ατμούς που εισροφά

χωρίς ωστόσο ούτε μια γουλιά να καταπίνει

ή αλλιώς καθώς το λεν νομίζω

κάποιοι που είναι λόγιοι, μοναχοί

είτε και κάποιοι κοσμικοί πολύ θεολογούντες

από «νηφάλιο μέθη» νά ‘χω καταληφθεί –

εγώ χρησιμοποιώ για το φαινόμενο αυτό

μια έκφραση πολύ πιο λαϊκή

που όμως νομίζω μόνο εγώ καταλαβαίνω

κι ούτε θαρρώ πολύ επιτυχημένη είναι

(αλλά ούτε και ιδιαίτερα με νοιάζει)

«ανάποδο φτιάξιμο» τη λέω τη φάσην αυτήν

κατά την οποίαν όσο και εάν

παράδοξο και αντιφατικό ακούγεται

η έμπνευσις μου λαμβάνει εκρηκτικούς ρυθμούς

και δυσθεώρητες διαστάσεις, και οι ιδέες έρχονται

και ξεπηδούν η μια μετά τη άλλη βομβηδόν

και δεν προλαβαίνω να σημειώνω

ιδέες, στίχους και συνόψεις

στο τεφτεράκι πού ‘χω πάντοτε μαζί μου

ή στο μπλοκάκι το μικρό που φυλώ στο κομοδίνο

για τις ιδέες που εμφανίζονται από το πουθενά

λιγάκι πριν, λίγο μετά ή και κατά τη διάρκεια του ύπνου

αλλά και σ’ άλλα χαρτάκια και χαρτιά κάθε λογής

σε αποκόμματα, εισητήρια, αποδείξεις

χαρτοπετσέτες και ότι εν γένει βρω

κι ύστερα τα μαζεύω όλα αυτά

και για ορισμένες εξ αυτών των ιδεών αργότερα

προχωρώ και στης δημιουργίας τη φάση

με μόνη –αυστηρή- την προϋπόθεση

νά ‘ναι μικρή και σύντομη η φόρμα

λίγες γραμμές ή λίγοι στίχοι δηλαδή

μια δυο σελίδες – τίποτα παραπάνω

γιατί ούτε κέφια ούτε κουράγιο έχω πια

χα! – σάμπως ποτέ είχα;

ένεκα η οκνηρή η φύση μου

και οι λιγοστές εναπομείνασες δυνάμεις

και βέβαια ακόμα και το ελάχιστο αυτό

μόνον νηφάλιος είμαι σε θέση να το πράξω

μα την αλήθεια αναρωτιέμαι πιο παλιά

πιωμένος πώς είχα καταφέρει

να ολοκληρώσω κάτι μακροσκελή

κείμενα πολυσέλιδα

κάτι διηγήματα σεντόνια

και ιστορίες ποταμούς και...

τέλος πάντων. Τί λέγαμε λοιπόν; Α ναι,

κατ’ αυτόν ώστε τον τρόπο

και υπό τις που περιγράφηκαν συνθήκες

εμπνεύστηκα το ακόλουθο το «λεκτικό παιχνίδι»

πως να, ταιριάζεις λέει ορισμένα, λέξεων ζεύγη

που συνήθως, σχεδόν πάντα παν μαζί

όντας γνωστά, παγιωμένα από ρητά

και γνωμικά κι άλλες εκφράσεις

που αποτελούνται από δεύτερη ένα ουσιαστικό

και πρώτη ένα επίθετο ή μετοχή

ή κάπως έτσι, μέσες άκρες

μήτε που είμαι σίγουρος μα ούτε κι έχω πια

καμμιά καΐλα ιδιαίτερη ή και αξιοπρέπειας ίχνος

κι ύστερα λέει κάνεις έτσι τσουπ!, τη θέση τους αλλάζεις  

το πρώτο πάει δεύτερο, το δεύτερο πάει πρώτο

και τα μεταμορφώνεις κιόλας κάνοντας

επίθετο ή μετοχή το ουσιαστικό

μα και ουσιαστικοποιώντας τ΄άλλα

χωρίς στο γένος και σε άλλες λεπτομέρειες

καθόλου σημασία ούτε να δίνεις...

Ε, και τί έγινε λοιπόν; Μμμ... να σας πω:

Α μα έχει λέω κάποιο γούστο το αποτέλεσμα,

βλέπει κανείς, παρατηρεί μια ιδιορρυθμία

μία παραδοξότητα στο νέο ζευγάρι λέξεων που

προκύπτει και χωρίς λάθος να είν’ γραμματικά

διαβάζει κανείς κι αναρωτιέται νόημα τί να έχουν;

εάν ξέρει όμως το τέχνασμα, το κόλπο που τις έχει βγάλει

πιάνει και προσπαθεί και να παλεύει πιάνει

και το κεφάλι του να σπα

το ζεύγος λέξεων αρχικό να συμπεράνει

και όταν τα καταφέρει αναφωνεί (ίσως) «Αχά!»

και σκέφτεται ή μονολογεί

«ρε κερατά το βρήκα» κι άλλα όμοια

κι ύστερα με το επόμενο καταγίνεται

αν τύχει να υπάρχουν αρκετά

τέτοια που τού ‘χουν δώσει

κι έτσι περνά η ώρα του ευχάριστα

και θα μπορούσε κάποιος και να πει

ότι με τρόπο ενδιαφέρον σκοτώνει τον καιρό του

ιδίως δε εάν πριν παραδώσει τον πίνακα – κατάλογο

για τον επόμενο που θα ασκηθεί ευρέτη

κοιτάξει να προσθέσει κι ορισμένα δικά του δημιουργήματα

τότε χωρίς αμφιβολία το παίγνιο λέξεων αυτό

που έτυχε και γέννησε ένας μεθυσμένος νους

ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον αποκτάει.

Ιδού αναγνώστη πιο κάτω το λοιπόν

όσα κατάφερα εγώ να σκαρφιστώ

σαν θέλεις κάνε μια δοκιμή κι εσύ

κι ύστερα δώστο παρακάτω

και να με συμπαθάς πολύ ως τόσο ευχαριστώ

για την απεριόριστη την καταννόηση σου:

αστείο κλοπιμαίο

οριακός ιατρός

ρυθμική μέθη

πυροβολημένο βάρος

νοσταλγική γλύκα

υποθετική περιπλοκή

ναρκωτική δύναμη

χωρική ήβη

νοητό ύψωμα 

γυναικωτή εκδότρια

στηθαίο σφρίγος

ζουμερό μελάνι

μοσχάτος σίτος

επικίνδυνος θάνατος

στρατιωτικός εχθρός

νεότατη λαλιά

συμμαχική Ατλαντίδα

δακρυσμένο αίμα

στρατηγικός ήρωας

γευστική αλμύρα

πόσιμη δύναμη

  

Σάββατο 1, έως Καθαρή Δευτέρα 3, Μαρτίου ‘014 (καλή άνοιξη και καλή Σαρακοστή) - Νευρολογική κλινική νοσοκομείου Ν.Ι.Μ.Τ.Σ., Κολωνάκι, Αθήνα, πάνω σε μια παλαιότερη, αυθόρμητη ιδέα!!

"Λυσάρι" 

κλεμμένο αστείο

ιατρικός όρος

μεθυστικός ρυθμός

βαρύ πυροβολικό

γλυκιά νοσταλγία

περίπλοκη υπόθεση

δυνατό ναρκωτικό

ηβική χώρα

υψηλό νόημα

εκδιδόμενη γυναίκα

σφριγηλό στήθος

μέλανας ζωμός

σιτευτός μόσχος

θανάσιμος κίνδυνος

εχθρικός στρατός

λαλίστατη νέα

Ατλαντική συμμαχία

ματωμένο δάκρυ

ηρωικός στρατηγός

αλμυρή γεύση

δυνατό ποτό

Εσυνέβη προ πολλού κι έκτοτε έτσι είναι πάντα

Φρόνησε ο Σολομώντας

ξακουστά δίκαιος όντας

μα και εξίσου αυστηρός

και εδίκασε: ο πότης

όσο υπάρχει ανθρωπότης

νά 'ναι ο βίος του σκληρός

και αυτό που τον ευφραίνει

αυτό να τον αρρωσταίνει
κι έτσι να περνά ο καιρός.

Αυτή είναι ασφαλώς η προσωπική, υποκειμενική μου άποψη, εκτός κι αν δεν κατάλαβα καλά τί θέλατε να πείτε...

Ισόποση; Χα!

Δηλαδή, ίση με πόση;

Λες και υπάρχει

ή να βάλει κάποιος μπορεί
όριο στην πόση.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (284)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Υπωπόδιο, το: ο τρυφερός γλουτός του ενός που προσφέρεται για την απόθεση του ποδιού του άλλου, σε στιγμές χαύνωσης και χαλάρωσης και ξάπλας και ραστώνης, μεταξύ ατόμων με μεγάλη (εννοείται) οικειότητα, π.χ. ζευγαριού, φιλενάδων, αδερφιών, μαμάς - κόρης κ.λ.π. Π.χ. - Έλα ρε Άννα, μη σηκώνεσαι, και με έχεις τόσο βολέψει με το μαλακό σου υπωπόδιο, ήταν τόσο αναπαυτικά. - Έλα ρε μαμά, θέλω να πάω στην τουαλέττα. - Δε μπορείς να κρατηθείς λίγο ακόμα; - Μαμά!!! - Ουφ... καλά, άντε πήγαινε....

Ευχαριστώ Άννα για τη λέξη που γέννησε το λήμμα

Ο κατάλογος

Για τηλεφωνικό κατάλογο χρησιμοποιώ

ένα αυτοσχέδιο, χειρόγραφο τεφτέρι

με το μολύβι γράφω, σβήνω, προσθέτω, αφαιρώ

κι ούτε βολεύτηκα ποτέ

ψηφιακά, ηλεκτρονικά αρχεία

και μνήμες κινητών

πολλοί με κοροϊδεύουνε

για την ιδιορρυθμία μου αυτή

μα εγώ εκεί, το καταλογάκι μου

πάντα το ίδιο όλον τον καιρό

έχουν σκιστεί πια οι σελίδες του

έχουν στην άκρη φαγωθεί, φθαρεί και λειώσει

κι έχουν χαθεί τα τελευταία νούμερα

σε κάποιους αριθμούς

που άμα θέλω να καλέσω πρέπει

να θυμηθώ, να μαντέψω ή -το πιο συχνά-

να αρχίσω να παίρνω τα νούμερα με τη σειρά

κι όλο να λέω: "συγνώμμη, παρακαλώ,

με συγχωρείτε λάθος" και τα τέτοια

ώσπου αυτόν που θέλω να πετύχω.

Αυτά λοιπόν με τον κατάλογο.

Και κάτι ακόμα: όσο περνούν τα χρόνια, δυστυχώς,

όλο και πιο συχνά δίπλα σε ονόματα

σημειώνω σταυρουδάκια

και ούτε πρόκειται ποτέ τους αριθμούς που αντιστοιχούν

να δω να με καλούνε
κι ούτε -ασφαλώς- και γω πια θα καλέσω.

Begoniaceae Flores

Σχεδόν καμμία χαρά

καθώς περνούνε τα χρόνια

Κι ανυπόφορη πια, η ρουτίνα αυτή

στο σπίτι μετά τη δουλειά, με τα λίγα τα ψώνια

Στη βεράντα από συνήθεια απλώς

και αίφνης... αχού!

πρώιμα φέτος που άνθισες τόσο

χρωματιστή, καλή μου μπιγκόνια.

  

14 Ιαν. '014, Πλ. Κολωνακίου, Αθήνα

Ήρωες

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ήρωες

Δεν έχω εγώ ήρωες

ιππότη θρυλικό, αγέρωχο Ιβανόη,

άντρα σκληρό, μοναχικό καουμπόη,

εμπνευσμένο καλλιτέχνη, ζωγράφο, ποιητή,

πόθο των γυναικών, γόη, εραστή.

Έχω μονάχα στο χωριό μου

ένα γέροντα ψαρά

που ξετυλίγει μπερδεμένα παραγάδια

και μόνος – πάντα μόνος –

τραγουδάει με βραχνή φωνή

τα φεγγαράτα βράδια

ένα τραγούδι του καημού

τα ίδια πάντα λόγια

κι αναστενάζει ο γιαλός

ταράζουνται τα ψάρια:

«Στραβώσανε τ’ αγκίστρια μου

σάπισε η πετονιά μου

τρυπήσανε τα δίχτυα μου

σκούριασε ο σουγιάς μου.

Εσώθηκε το λάδι μου

ξίνισε το κρασί μου

και η ζωή μου χάνεται – μανούλα μου –
και σβήνει το δαδί μου». 

  

Μαντινάδα για μια παρέα κοριτσιών

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Μαντινάδα για μια παρέα κοριτσιών

Έως αργά το απόγευμα

στου ήλιου τις πορφύρες

τις κοίταγα μισώντας τις –

τί φταίνε οι κακομοίρες;

και μπλέχτηκαν οι σκέψεις μου

σε μπερδεμένες σπείρες:

τόσα πολλά μου έδωσες
όσα πολλά μου πήρες;

            

4ου αι. π.Χ.

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

4ου αι. π.Χ. - ανωνύμου ελάσσονος Πέρση ποιητή

                        (απόδοση στα Ελληνικά: Χ.Δ.Τ.)

                       

Φως και χαρά, διπλανή μου ανάσα,

φεγγαροπρόσωπη, σχιστοματούσα,

πριγκίπισσα, δέσποινα, βασίλισσα, μούσα,

τόσο δρόμο που έκανες

να’ ρθείς απ’ τα Σούσα

να μου πεις που δεν ήξερα

και ούτε μπορούσα

δίχως εσένα τί θά ‘κανα
και πού θα χωρούσα.  

Το γυαλιτικάκι

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Το γυαλιτικάκι

Το πικρό το γυαλιτάκι,

η καϋμένη η κουτσομούρα,

το φτωχό το προσφυγάκι,

η ζητιάνα η καμπούρα

οι λοξοί, οι κατατρεγμένοι,

οι ατάλαντοι, οι χαμένοι.

Ελαχτάρησα να είναι

η παρέα μου, οι δικοί μου,

Οι αγαπημένοι να’ναι

και οι ριζικοί μου.

Μα ούτε και σ’ αυτό δε στάθηκα άξιος και να’μαι:

μόνος και γέροντας να σκουπίζω ακόμη

(πόσο πονούν τα κόκαλα μου)

τους στάβλους του αφέντη μας του κόμη.

Σημ. Γυαλίτης (ή γιαλίτης): μικρό ψαράκι, παραλλαγή γόπας (βόωψ βόωψ / boops boops) με χαρακτηριστικά πικρή γεύση. Αν ο ιχθυοπώλης στο πουλήσει για μαριδάκι, τότε σε κορόιδεψε για τα καλά.

«Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

«Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»

Το πρόσωπο μου είδα, μια μέρα, στον καθρέφτη

ενός παλιού, ξυλίνου, κομοδίνου

κι είδα την όψη ενός πιθήκου

και αυτομάτως πίστεψα

τη θεωρία του Δαρβίνου.

Το σώμα μου είδα μία μέρα στον καθρέφτη

μιας παλαιάς, τετράφυλλης ντουλάπας

κι είπα από μέσα μου:

«Ετούτο – και ντροπή σου - είναι σκαρί μαούνας

κι όχι γολέτας ή φρεγάτας».

Πάλι καλά πού ’μαι χαζός

και δε θα το ‘χω έτσι βάρος στην ψυχή

πως έγινα αιτία νά ’βγει ψεύτικο

τ ΄αρχαίο μας ρητό:

«Νους υγιής εν σώματι υγιεί».

Το πρώτο τσιγάρο

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Το πρώτο τσιγάρο

                       

Όλη κι όλη εφηβεία

δέκα ρουφηξιές στη σούμα

και το φούμαρα το πρώτο

κάτου από μια καμινάδα

μία μέρα με λιακάδα.

Ήτανε καλοκαιράκι

πάει το πρώτο τσιγαράκι

πάνου σε ένα παπόρι

που ετράβαγε για Νάξο

- το θυμάμαι σαν και τώρα -

«Άσσος» ήτανε η μάρκα

το πακέτο «Παπαστράτο».

Είχα κιόλας μεγαλώσει

είκοσι χρονώ γεμάτα

και το πήρα απ’ της παρέας

μια κοπέλλα ομορφομάτα.

Από τότε ίσαμε τώρα

εγεμίσαμε ντουμάνια

αναρίθμητα τσιγάρα

εμαυρίσαν τα νταβάνια.

Εις ανάμνησιν τ’ανάβω

και ανάμνησιν θα πάρω

σαν θα φύγω κάποια μέρα
πάει και τούτο το τσιγάρο.

                        

Το Πάσχα του μπεκρή

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Το Πάσχα του μπεκρή

                       

 Έξι βότκες πορτοκάλι

 πρωινό – το μυαλό να καθαρίσει-

και η μέρα ξεπροβάλλει

άιντε πάλι βιοπάλη!

Όμως: είναι σήμερα γιορτή

μια μικρή πίνω γουλιά σακί

και φυλάω τη μπουκάλα

στου γραφείου το κρυφό

το συρταράκι, πάλι εκεί.

Ύστερα ένα-δυο ουζάκια

να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Μία νταμιτζάνα μπρούσκο

κι ένα δίκιλο μοσχάτο

ξέχειλο μεζέ το πιάτο.

Μισό τόνο το βαρέλι

τό’να τό’χω με ρετσίνα

και το άλλο κοκκινέλι.

Θα το πιούμε σήμερα όλο

και του ουρανού το θόλο

θα κοιτάμε εκστατικοί…

…τώρα βάλε ένα ρακί

να χωνέψουμε λιγάκι

κι όλοι από’να παϊδάκι

εις το χέρι να κρατεί.

(Στα μωρά έχεις το νου σου;

Εντάξει, έχουν την πιπίλα).

Όλα είναι λοιπόν καλά:

Φίλοι, οικογένεια, φίνα.

Άιντε βάλε μια τεκίλα.

Έχει το τραπέζι απ’ούλα

και πατάτες και αβγά

και αρνάκι εις τη σούβλα

που ώρες γύρναε σβιν και σβιν

καθώς πίναμε τόνικ τζιν.

Να ‘τες, έρχονται κι οι μπύρες

παγωμένες και δροσάτες

ανυπόμονες που είναι

στοιβαγμένες στα κασόνια…

Μωρέ έτσι δεν περνάνε

στα καλύτερα σαλόνια!   

Στο βαρύ μετά να πέσουμε τον ύπνο

και ξυπνώντας το βραδάκι

να ψήσουμε και τον καφέ

και μαζί (είχα βλέπεις προνοήσει)

δύο κούτες με εκλέρ

κι άμα συμφωνείς αφέντη

να πιούμε τούτο το λικέρ.

Έφτασε λοιπόν η νύχτα

και βαριοί πέφτουν οι ίσκιοι.

Κοιτάει ο ένας σκυθρωπά τον άλλον

μέχρι που κάποιος γελάει τρανταχτά

και λέει στην παρέα:

Άιντε μωρέ και μέχρι να ξημερώσει

εφτά μποτίλιες έχουμε
να πιούμε ουΐσκι!   

            

Το μπογαλάκι

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Το μπογαλάκι

Όταν έφτασα χρονώ τριαντατρία

είπα να κάνω τον απολογισμό μου,

είδα πως τίποτα πια νόημα δεν έχει

και πήρα απόφαση να φύγω, να τα παρατήσω.

Όμως εκεί που ετοίμαζα

με κάτι λίγα πράματα ένα μπογαλάκι,

ήρθε ένα μικρό, ξανθό κοριτσάκι

και μού’πε μες στ’ αυτί «Σ’ αγαπάω».

Και άλλαξα απόφαση

κι είπα να συνεχίσω,

να το ιδώ να μεγαλώνει

κι ότι να γίνει

κι όσο μπορώ
και γω να τ’ αγαπάω.  

Πώς μου κόλλησε η μανία

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Πώς μου κόλλησε η μανία

Άει! όταν ήμουνα μικρό

ένα μακρύ καλοκαίρι στο χωριό

επήγα να δουλέψω παραπαίδι

τρεις μήνες σ’ ένα καπηλειό.

Και – μανία που μου κόλλησε –

τα βράδια όταν τελείωνε η δουλειά

έπινα τα αποπίματα

έπινα τα βιδάνια

κι έγραφα κάτι στιχάκια παλαβά

που τά’ λεγα ποιήματα

και ένοιωθα σα να’ μαι στα ουράνια.

Γιατί ενόμιζα πως έκανα κάτι σημαντικό

λες και δεν τό’ξερα το άχαρο μου ριζικό.

                       

Μα να!… τότες, κει κάτου απ’ τα βαρέλια

νέος και άμαθος και μεθυσμένος

φαντάστηκα μια εύκολη κι ανέμελη ζωή

με γελαστά κορίτσια και όμορφες στιγμές

κι όλο να πίνουμε – όσοι αγαπούσα –

δροσερό νερό κι όλο να τρώμε

λουκουμάδες ξεροψημένους
πνιγμένους μες στα μέλια.

Ποιός είμαι, τί είμαι;

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ποιός είμαι, τί είμαι;

Ότι λέω

μπορεί άλλοι να το έχουν πει

πριν από μένα.

Ότι κάνω

μπορεί άλλοι να το έχουν κάνει

πριν από μένα.

Μα ότι είμαι

δεν ήταν άλλος κανείς
πριν από μένα.

Ο παραμυθάς

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ο παραμυθάς

Εδώ που έφτασα

νομίζω πως μπορώ

να ξεχωρίζω την αλήθεια

μονάχα που δεν έχω

το κουράγιο να την πω
γι αυτό και λέω παραμύθια.

Ο μπαρά Κούλης

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ο μπαρά Κούλης

Ο μπαρά Κούλης ο ψαράς

μικρός το δέμας, σπιθαμιαίος

παλιός μπεκρής, γνωστός γλεντζές

και στην παρέα αγαπητός, ο πιο ωραίος.

Την ημέρα παραγάδι

δίχτυα, καθετή κι αρμίδι

και το βράδυ στην ταβέρνα

είχε μόνιμο στασίδι.

Έπινε κρασί αβέρτα

και συνέχιζε να πίνει

κει που οι άλλο σταματούνε.

«Τόσο πια θα σε πειράξει,

κακομοίρη θα πεθάνεις,

να το κόψεις» ορισμένοι

συμβουλεύουν, νουθετούνε.

«Μπαρά Κούλη θα το κόψεις»;

στην παρέα τον ρωτούνε.

«Θα το κόψω ρε μορτάκια.

Θα το κόψω όταν τα ψάρια

στη στεριά θα ανεβούνε».

Ζούσε σε ένα καλύβι

παραδίπλα από τον φάρο.

Κύματα ολοχρονίς τον δέρναν

τον ερημικό τον κάβο.

Δεν είχε στην αυλή πλακάκια

με χαλίκια ήταν στρωμένη

και στον τοίχο εφτά καμάκια

και μια απόχη απλωμένη.

Δεν είχε γάτα, δεν είχε σκύλο,

ούτε κατσίκες, ούτε κότες,

να βοσκάνε στην αλάνα.

«Εγώ μωρέ είμαι θαλασσινός»

στους φίλους έλεγε

«Για μένανε το ζωντανό

πρέπει να έχει λέπια

ή τουλάχιστον δαγκάνα».

Από μικρός μονάχο και φτωχούλι

μα δουλευτής και τίμιος

και γλυκομίλητος κι ευγενικός..

όλοι αγαπούσανε το μπαρά Κούλη.

Μα πιο πολύ τον αγαπούσαν τα παιδιά

που ίδιο τον κάνανε, ομήλικό τους.

«Έεεεεεεεειειει..μπαρά Κούλη» του φωνάζανε

«θα μας πάρεις πάλι σήμερα

τσάρκα με τη βάρκα»;

Κι αυτός τους αντιφώναζε

- τάχα μου αυστηρά –

«Άει μωρέ σπόροι,

όποιος θέλει βόλτα

πρέπει να χύνει ιδρώτα

και του ψαρά να ξέρει

τη δουλειά να κουμαντάρει,

την άγκυρα να συγυρίζει

και τα δίχτυα να καλάρει».

Έτσι έλεγε αυστηρά κι αντρίκεια

κι όμως γεμάτη ήταν κάθε μέρα

η βάρκα πιτσιρίκια.

Τα σουλατσάριζε

από τον κάβο ως το μουράγιο

και ιστορίες ατέλειωτες, θαλασσινές,

τους έλεγε όπου έβρισκε απάγγιο.

Κι άμα στο πέλαγος

εμαύριζε ο καιρός

σταυροκοπιότα ο μπαρά Κούλης

κι έκραζε το Νικολό τον Άγιο.

«Κάμε» έλεγε «Άγιε μου

να σωθούνε οι ναυτικοί

απ’ τους κινδύνους της θαλάσσης

και θα’χεις από μένανε

μία λαμπάδα που θα τα χάσεις».

Ένα βράδυ στη ταβέρνα

έκανε νωρίς να φύγει

«Κάτσε» του λέγαν

«Όχι, θα φύγω να βρω το Φάνη.

Απόψε βγαίνουμε για πυροφάνι».

Άφαντος ήτανε την άλλη μέρα

και την άλλη και την παράλλη.

Ανησυχήσαν στην παρέα…

«Πού’ναι τος άραγε

και τι να κάνει»;

Μπήκανε μες στο καλύβι

και τον βρήκαν ξαπλωμένο

να κοιτάει το ταβάνι.

Γράψαν οι χωροφυλάκοι:

«ο εκλιπόν έχι από μέρες

πέντε τουλάχηστο αποθάνει»

υπογράψαν το ραπόρτο

κι εσφραγίσαν το φιρμάνι.

Κι έλεγε κι αυτά τα λόγια:

«Είνε στο σώμα του

σεπηκώς, τυμπανιαίος».

Κι εγώ λέω είναι

όπως κι όταν ζούσε

έτσι και τώρα

η ψυχούλα του στους ουρανούς

ο μπαρά Κούλης, ο κοντούλης:
Μέγας, Τεράστιος, Γιγαντιαίος.

Νανούρισμα

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Νανούρισμα

Μπέρι μπέρι

ντέρι ντέρι

βάι βάι βάι.

Λολομίμι λολομίμι

κικαλί λάι λάι.

Σουσουμούσου γένι ρένι

φάι φο φο φο φο.

Ρίσα ραρίσα

ντομ ριριρί

κούφι βακούφι

χο μποχοχό.

Νάνι τατάνι

τριλίλι βελιλό

μίσι μαμάσι

σίσι κεράσι

ζούσι βερασιβό.

Μπέρι μπέρι

ντέρι ντέρι

έεει έεει έει

φσστ φσστ φσστ.

Λίμερικ

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

  

Λίμερικ

Μια μικρή, ζωηρή μπαλαρίνα

είπε «μια μέρα, εγώ θα γίνω Τσαρίνα,..

..γιατί το αγόρι μου θα γίνει Τσάρος».

Μα εκείνος έγινε κουρσάρος.
Κι εκείνη τώρα φτιάχνει καφέδες σε μια καντίνα.

Λε παπιγιόν

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Λε παπιγιόν

                       

Η πεταλούδα πέταξε

τίναξε τα φτερά της

τόσο ψηλά που ανέβηκε

ζηλέψαν τη χαρά της,

στον αέρα που σαλπάριζε

στα χρώματα γιομάτη

μια ομάδα εργατικοί

εφτά - οχτώ νομάτοι.

Την ώρα του διαλλείματος

του κολατσιού την ώρα

ανάθεμα τη μοίρα μας

της γέννας μαύρη ώρα.

Για μας δουλειά, για μας σκλαβιά

φτώχεια και δυστυχία

πάντα θολός ο ουρανός

και ξαστεριά καμμία.

Για μας δεν έχει χρώματα

κι από χαρά ούτε φλούδα,

το μόνο το πετούμενο

για μας η καλιακούδα.

…………………………………………………………

Κι όμως, την ώρα αυτή,

σε μιανού το σπίτι

στην ασπρισμένη την αυλή

μ’ ολόγυρα λουλούδα

μάθαινε η μάνα το παιδί

λεξούλα τη λεξούλα

του έλεγε, της έλεγε

και πνίγονταν στα γέλια:

Τραγούδα – τραγούδα,

βελούδα – βελούδα,

μουσούδα – μουσούδα,

αρκούδα – αρκούδα,

πεταλούδα – πεταλούδα.

Έχω κάτι να σας πω

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Έχω κάτι να σας πω

Άμα έχετε πάρει απόφαση

με ψέματα και ατιμίες

ασέβεια, δωροδοκίες,

αγένεια, προδοσία, υποκρισία

και μαύρη πέτρινη καρδιά

να πορευθείτε τη ζωή σας,

ένα έχω να σας πω:

"Εν αμίλλαις πονηραίς
άθλιον τέρας ο νικήσας" .

Ένα ακόμα βράδυ στην ταβέρνα

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Ένα ακόμα βράδυ στην ταβέρνα

…Ήρθε με τ’ όργανο του αγκαλιά και

κάθησε στην κεντρική θέση της ορχήστρας,

σε μια ψάθινη – όπως κι όλες οι άλλες –

καρέκλα. Κι όλοι εμείς, οι πελάτες της ταβέρνας

τό’νε κοιτούσαμε μη μπορώντας να το καλοπιστέψουμε

πως τούτος ‘δω ο μικρούλης, κακοφτιαγμένος

ανθρωπάκος, γλύτωσε τη βδομάδα που πέρασε

μέσα από του Χάρου τα δόντια, καθώς όλοι

οι γιατροί στο νοσοκομείο τον είχανε για ξεγραμμένο.

Η γκαρσόνα άφησε στο σκαμνάκι δίπλα του

ένα ούζο κι ένα πιατάκι με μεζέ.

Έβγαλε από την τσέπη του πουκαμίσου

ένα πακέττο με τσιγάρα γιοματάρι,

πήρε ένα κι άρχισε να το χτυπάει

από τη μια άκρη στο νύχι του πάνου,

έβρεξε τα χείλη του με ούζο,

μπουκώθηκε και το μεζέ κι όταν κατάπιε,

άναψε με το τσακουμάκι του το τσιγάρο,

ρούφηξε απολαυστικά τον καπνό,

ήπιε και το μισό ποτήρι ούζο μονοκοπανιά,

(«…καπνό και οινόπνευμα, να τα ξεγράψετε

κύριε Π..», του είπαν οι γιατροί, «άμα

θέλετε να ζήσετε λίγο ακόμα»),

μετακίνησε το τσιγάρο ανάμεσα στο

τελευταίο και προτελευταίο δάχτυλο

κι άρχισε να δουλεύει ένα ταξιμάκι στο λαγούτο του.

Πήρανε σύνθημα κι οι άλλοι της ορχήστρας

κι άρχισαν να συνοδεύουν διακριτικά.

Όταν ολοκλήρωσε το ταξίμι

στράγγιξε το ποτήρι το ούζο,

πήρε και την τελευταία ρουφηξιά από το τσιγάρο,

πέταξε τη γόπα στα ξύλινα σανίδια,

την πάτησε με το παπούτσι κι ένα χρόνο

μετά το τελευταίο χτύπημα του ντεφιτζή

φώναξε ένα βροντερό και μεγαλόπρεπο «Άλα!»

και τράνταξε τις χορδές με τα δύο πρώτα ακκόρντα

ενός κεφάτου, ρυθμικού τραγουδιού.

Μπήκε κι η ορχήστρα, ξεσηκώθηκε κι ο κόσμος
που ήτανε ως τώρα κομμάτι μουδιασμένος

κι εκείνος έπαιζε… έπαιζε και χαμογελώντας

έγνεφε ενθαρρυντικά στους άλλους μουσικούς

και στους πελάτες όλους

περιφρονώντας λες και κοροϊδεύοντας τα πάντα:

ανθρώπους, θεούς, διαβόλους

κανόνες, πιθανότητες και στατιστικές.
Γέμισε η πίστα κόσμο,
χόρευαν όλοι με μια ασυνήθιστη ένταση,
λυτρωμένοι από την αγωνία και το πλάκωμα
που τους βάραινε όλες τις προηγούμενες μέρες
που κείνος χαροπάλευε στην εντατική.
Τούτες τις σκέψεις έκανα,
έχοντας μείνει μόνος μου στο τραπέζι
όλη η άλλη παρέα είχε σηκωθεί για χορό -.
Πότε κοίταγα τον Π… και την ορχήστρα,
πότε το χορό, κι έλεγα από μέσα μου:
«Εντάξει, εντάξει… όλα είναι πάλι όπως πριν!»
Μέχρι που δυο ψίχαλα πριονίδι
σηκώθηκαν απ’ το πάτωμα και κόλλησαν
στη φτέρνα της Μαρίνας που χόρευε
κι από ‘κείνη τη στιγμή και πέρα
άλλο δεν σκεφτόμουν κι άλλο δεν κοίταζα
παρά το πόδι της Μαρίνας, προσπαθώντας
να φανταστώ αν ίσως είχε μπει κανά κομμάτι
πριονίδι και παρακάτου,
στο πέδιλο ανάμεσα και στο πέλμα.
Όταν δε φαντάστηκα πως το ίδιο
μπορεί και να’ χε γίνει
στα δάχτυλα της ανάμεσα,
κατάλαβα πως δε θα βαστούσα
την ηδονή μιας τέτοιας φαντασίωσης
και θα ντροπιαζόμουνα στον κόσμο,
γι αυτό έφυγα από τη θέση μου
και πήγα τάχα να γεμίσω την κανάτα
με κρασί απ’ το βαρέλι.

Για λόγου της

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Για λόγου της

Απόψε έμεινα μόνος μου

την πόρτα μου αμπάρωσα

και για του λόγου σου Κυρά

λίγα στιχάκια σκάρωσα.

Να τα διαβάζεις και να κλαις,

να με θυμάσαι και να λες:

τί κι άμα ήτανε μπεκρής

τεμπέλης και ρεμάλι,

όσο μ’ αγάπησε αυτός
δε θ΄ αγαπήσουν άλλοι.