Αγάπης πάρε δώσε

Στο μικρό υπόγειο διαμέρισμα

ένα τετράγωνο πιο κάτω στη γειτονιά

διαγωνίως από το δικό μου σπίτι

μέσα στον καύσωνα, καταμεσήμερο

μια Κυριακή του περασμένου Αυγούστου

που καθώς το συνηθίζω στην πόλη παραμένω

είδα απ' έξω ένα παμπάλαιο

φολκσβάγκεν φορτηγάκι αραγμένο

βαμμένο με αλεπάλληλα στρώματα χρώματος

που κάλυπταν τις πάμπολλες φθορές και τα χτυπήματα

κατάφορτο, από το βάρος λυγισμένο

μία ολοκληρη οικοσκευή

στη σχάρα της οροφής, λυμμένα έπιπλα

κρεββάτια, καναπέδες και τραπέζια

και μέσα στρώματα, κλινοσκεπάσματα

χαρτόκουτα πολλά με κουζινικά και πιάτα

μικρές ηλεκτρικές συσκευές

ρουχισμό και τόσα άλλα

ένα σήμα της τοπικής ενορίας κολλημένο στο πλάι

και μες στα μαύρα ράσα του

(δεν έσκαγε με τέτοια ζέστη;) τον παπά-Γιώργη

ιερέας του ναού, ψιλόλιγνος με μακριά

γένεια και μαλλιά, κατάξανθος, γαλανομάτης

γιατί είναι βλέπεις Γερμανός

παράξενο για ορθόδοξο -δεν είναι;- να ξεκουβαλάει

με τη βοήθεια δυο άλλων αντρών κάπως πιο μελαχρινών

ολόμαυρων για να πούμε την αλήθεια

ντυμένων με πολύχρωμα ρούχα και πέδιλα

ήτανε μάλλον υπέθεσα οι νέοι ένοικοι

που βρήκανε το σπίτι αυτό με τη βοήθεια του.

Όσο σκέφτηκα και εάν, για λόγους διάφορους

πολλοί κατηγορούν την εκκλησία

εγώ ξέρω πως να, πες για παράδειγμα

στο επίσης κοντινό, στη γειτονιά

κέντρο σιτίσεως που της ανήκει

κάθε μεσημέρι μπαίνουν ανθρώποι νηστικοί

και βγαίνουν χορτασμένοι

και άλλοι σαν και τούτους δω

βρίσκουν κάπου να μείνουν

και άλλοι παίρνουν κάποιο ρουχισμό

κάποια ίσως τρόφιμα

μπορεί μια βοήθεια οικονομική

κάποια περίθαλψη, λίγη παρέα

και εν πάσει περιπτώσει παίρνουν

κάποια αλληλεγγύη, αρωγή, παίρνουν αγάπη

ενώ μπορεί αυτοί που διαμαρτύρονται

εκείνοι που επικρίνουν κι ακόμα εσείς κι εγώ

τίποτα από αυτά δεν κάνουν.

Λίγο καιρό μετά περνώντας από εκεί

άρχισα να παρατηρώ έξω από τα βυθισμένα

στο έδαφος παράθυρα του διαμερίσματος

πάνω στο πεζοδρόμιο και στις δύο πλευρές της γωνίας

αρχίσανε να συγκεντρώνονται

γλάστρες με φυτά κάθε λογής

όχι καινούριες, αγορασμένες

μα ολοφάνερα παλιές, από το δρόμο μαζεμένες

ίσως από εκείνες που πετιούνται απ' τα μπαλκόνια

σε τυχόν μετακομίσεις και αφήνονται

δίπλα στα σκουπίδια με τα φυτά μαραζωμένα

μα τούτες δω ήταν -όσο γίνεται-

καθαρισμένες, φροντισμένες και τα φυτά

ξεχορταριασμένα, κλαδεμένα, ποτισμένα

και πλήθαιναν οι γλάστρες όσο παιρνούσε ο καιρός

και φουντώναν τα φυτά μέχρι που τώρα

που ήρθε άνοιξη και Πασχαλιά

στέκονται εκεί ολοδρόσερα, μια ομορφιά

μια ωραία εικόνα και μια ακόμα

πράσινη όαση μέσα στο αδυσώπητο τσιμέντο

φτιαγμένη με μεράκι και φροντίδα και αγάπη.

Κι έβγαλα το συμπέρασμα:

αγάπη έλαβες

κι αγάπη

πάλι μπορείς να δώσεις.

20 Απριλίου, Πάσχα Κυρίου 2014, Νεάπολη-Εξάρχεια, Αθήνα.

Κάθε λογής

Κάθε λογής

μαλλιά θα βρεις

σε κάθε σχήμα, μήκος που

να φανταστείς μπορείς

και με κάθε τεχνοτροπία

κομμένα, χτενισμένα

και σε όλα τα χρώματα

μαύρα στιλπνά, ξανθά

κόκκινα της φωτιάς

γκρίζα , ακόμα κι άσπρα

πυρόξανθα σα λάβα

εκεί στα περουκάδικα

πλάι απ' τον Άγιο Σάββα.

Αθήνα, Λεωφόρος Αλεξάνδρας, εργατικές πολυκατοικίες, 17 Απριλίου, Μεγάλη Πέμπτη '014

Μπαμ!

Στρατιώτη με πήραν και ήμουν ατρόμητος

εχθρό δε λογάριαζα, περιφρονούσα το θάνατο

στην αντάρα της μάχης γενναίος και πρώτος

χωρίς σταματημό δυο χρόνια πολέμαγα

και μετά σε μια ανάπαυλα, σ' έναν αγρό

α, πώς ακούστηκε στη σιγαλιά του όπλου ο κρότος

καίρια χτύπησε ελεύθερος ο σκοπευτής

ποτάμι το αίμα μου τρέχει
και σιγά σιγά με τυλίγει πηκτό και μάβρο το σκότος.

Κλίνη κενή

Κλίνη κενή, κλίνη κενή

πάει να πει κρεββάτι αδειανό

που άδειο ωστόσο δεν ήταν

όταν μπήκαμε στο θάλαμο

(δύο κλινών) Ιώτα Δέκα

της Νευρολογικής Κλινικής

η κυρία Λ. ήταν στο κρεββάτι

το πέρα, το μέσα

το κοντά στο παράθυρο

τη μάνα μου τη βάλαν στο πρώτο

αυτό που ήταν πλησίον της πόρτας

η κυρία Λ. ήταν ηλικίας

«υπερηφάνως μεγάλης»

μα είχε υποστεί η καημένη

επεισόδιο βαρύτατο

και ξάπλωνε ακίνητη εκεί

στο μισοσηκωμένο κρεββάτι

με σωληνάκια να μπαίνουνε διάφορα

και να βγαίνουν στο κορμί της

και γύρω μηχανήματα περίεργα

που έβγαζαν ήχους παράξενους

βομβούσαν, ξεφυσούσαν ρυθμικά

και φαντάζομαι ρόλο θα είχανε

να υποκαθιστούν τις λειτουργίες

οργάνων του σώματος

που αυτά δεν ήταν πια

να εκτελέσουν εις θέση

και τη φρόντιζε μόνιμα δίπλα της

όλη τη μέρα, μια κυρία καλή

απ’ τη μακρινή Γεωργία

που ήταν χρόνια μαζί της και τώρα

κάθε τόσο την παίρναν τα κλάμματα

που η κυρία της έτσι είχε πια καταντήσει

δυο τρεις φορές ήρθε και μια

άλλη γυναίκα νεότερη  

και μελαμψή από το εξωτικό

γαλλόφωνο Μαρόκο

γνωστή κι αυτή που βοήθαγε

την οικογένεια και έκατσε

στης κυρίας της πρώτης το πόδι

όταν κουβέντιαζαν κάκιζαν την κόρη της

τη μάνα της να δει που δεν πατούσε

και που είχε άλλου είδους μπλεξίματα

τί ακριβώς ούτε θέλω να ξέρω

ενώ αναμενόταν χώρα κάποια από

μέρα με την ημέρα ο γιός της

και τακτικά την επισκέπτονταν

η κόρη του γιου

η εγγονή της ευγενική

ψιλόλιγνη μία κοπέλλα

με μάτια λυπημένα

που τη χαϊδολογούσε

και της μίλαγε γλυκά:

«γιαγιούλα μου, γιαγιάκα μου, μ’ ακούς γιαγιά μου;»

και ρώταε λεπτομέρειες γιατρούς και νοσοκόμες

και γω κάθε πρωί που έμπαινα στο θάλαμο

ζωηρά την καλημέριζα, της χάιδευα το χέρι

ομοίως τα βραδάκια όταν αποχωρούσα

κάποιες ανεπαίσθητες στο βλέφαρο

κινήσεις και στο μάτι, για αντίληψη

δεν ήξερα αν πρέπει να τις πάρω

«Καλημέρα κυρία Λ. τί κάνεις σήμερα;

καληνύχτα κυρία Λ. εύχομαι αύριο

να σε βρω καλύτερα – μη φοβάσαι τίποτα

είσαι θηρίο, σε έχω καταλάβει εγώ... » και τέτοια

η μάνα μου είχε ταραχτεί

με την παρουσία της κυρίας Λ.

και τη βαριά κατάσταση της

λίγο το παρατήρησα εγώ

μα μου το βεβαιώσαν οι γιατροί

κι ύστερα πρόσεξα πως ούτε

καν γυρνούσε να την δει

και ρώταγε πολύ αορίστως

για την  κατάσταση της

φοβόταν βλέπεις φαίνεται

να μην βρεθεί στη θέση της

και ξόρκιζε τον φόβο της

κάνοντας ότι σαν να μην υπάρχει

την τέταρτη μέρα μετά

το εξιτήριο αποβιβάσθηκα

από το λεωφορείο επιστροφής

απ’ τη δουλειά μου

κοντά στην κλινική

όπου και εισήλθα

με τον αέρα βεττεράνου

και μπαίνοντας στον θάλαμο

στης μάνας το κρεββάτι

μια άλλη ξάπλωνε

και άλλη μια από δίπλα

της έκανε παρέα

κι απέναντι κλινη κενή

«πού ΄ναι η κυρία Λ.;» τις ρώτησα

με κοίταζαν με βλέμμα απορημένο

«δεν μια κυρία έτσι κι έτσι εδώ;»

«ρωτήστε», μου απάντησαν

«μέσα στις νοσοκόμες»

μα ήδη εν τω μεταξύ

είχα φτάσει έξω από το

γραφείο προϊσταμένης

γύρισαν και μ΄αντίκρυσαν δυο αδελφές

αναγνωρίζοντας με

«τί κάνετε;», τους λέω,

«είχα τη μάνα μου εδώ,

φύγαμε τέσσερις μέρες πριν, θυμάστε;

Η δίπλα μας; Η κυρία Λ.;»

μετάξυ τους κοιτάχτηκαν

κι ύστερα στρέψαν το κεφάλι προς τα πάνω

με ένα βλέμμα αρνητικό

«χθες ξημερώματα» δήλωσε η μία σοβαρά

αποχαιρέτησα και έφυγα

βγήκα από τον περίβολο του νοσοκομείου

βράδυ προχωρημένο πια

φόρεσα το σακκίδιο

κούμπωσα το σακκάκι μου

κι άρχισα να ανηφορίζω

προς την περιφερειακή

του λόφου οδό

στο σπίτι μου να πάω

...

καλό ταξίδι κυρία Λ.

να ξέρεις ότι εδώ

έχει αρχίσει κι ανεπαίσθητα

μυρίζει  λίγο άνοιξη.

1ο δεκαήμερο Μαρτίου 2014, Νοσοκομείο Ν.Ι.Μ.Τ.Σ., Κολωνάκι, Αθήνα

Ροζ

Με στολή ροζ ντυμένη

σαν ζαχαρωτό

μπλούζα και παντελόνι

και στα πόδια κόκκινα

από λάστιχο σαμπώ

με κρεμασμένα σε κορδόνι

γυαλιά με πορτοκαλί σκελετό

μικρόσωμη, αεικίνητη

γκρίζα, κοντά, κομμένα τα μαλλιά

μοιράζει τους δίσκους με ακρίβεια

η ροζ τραπεζοκόμος

και μια ώρα μετά

γυρνάει τους θαλάμους

τους μαζεύει και αυστηρά επιθεωρεί

και ψάχνει μην τυχόν

έχει βαστήξει κανείς κουταλοπήρουνα

να φάει αργότερα επιδόρπιο

το ζελέ ή το γιαούρτι

ή για το πορτοκάλι το μαχαίρι

και επιπλήττει σοβαρή και διαμαρτύρεται

«τί θα μοιράσω εγώ το απόγευμα

οι άρρωστοι το δείπνο πώς θα φάνε;»

κι έτσι όπως κάθομαι στου κρεββατιού

της μάνας μου τη βάση κι έχω εκεί

το λάπτοπ πρόχειρα ακουμπήσει

το βλέπει και μαλακώνει ξαφνικά

στην οθόνη χαμογελώντας πλησιάζει

και με πολύ χαριτωμένη επαρχίας προφορά

ρωτά – τα μάτια της να λάμπουν:

«Θες να ιδείς του χωριό μ’;

Απάν στα βουνά, στην Ήπειρου

στην Άρτα, μες τα ιέλατα

νερά τα κρούσταλλα

εφτακόσ’ πενήντα μέτρα η πλατεία

χίλια τριακόσ’ μέτρα ου ο Αη Λιάκος

στην κορφή  απάν, σαν τουν παράδεισ’...αχχ!»

Σαστισμένος την κοιτάω κι απαντώ:

«δεν έχω σύνδεση, δεν έχει δίκτυο εδώ...»

Σιωπά για λίγο και μου λέει:

«Δεν πραζ’, καλό νά ‘χεις. Κι πιραστικά στ’ μανούλασ’.»

Κι ύστερα γυρνάει στις άλλες του θαλάμου τις κυρίες:

«Άιντε κουπέλλς, θά ‘ρθου μιτά.»

και φεύγει σβέλτα, πιάνει και σπρώχνει

το τρόλλευ με τους δίσκους

στο βάθος του διαδρόμου

έως το θάλαμο τροφοδοσίας

όπου και μέσα μπαίνει .

6 Απριλίου 2014, Θάλαμος 9, A' παθολογική κλινική, Ιπποκράτειο νοσοκομείο, Αθήνα

Μακάριοι οι ελεήμονες

Παρασκευή βράδυ

στα επείγοντα περιστατικά

εφημερεύοντος μεγάλου κεντρικού

νοσοκομείου της Αθήνας

χάος, χαμός και πανικός

δεκάδες άνθρωποι

ασθενείς και συνοδοί

γιατροί, νοσηλευτές

τραυματιοφορείς

προσωπικό ασφαλείας

διοικητικοί υπάλληλοι

φωνές, κακό, τρεχαλητά

άγχος, χτυπούν τα κινητά

διαμαρτυρίες, εκνευρισμός

και σύγχυση, θυμός

άνθρωποι πονεμένοι

άνθρωποι ματωμένοι

άνθρωποι σαστισμένοι, φοβισμένοι

έως και κάποιοι μεθυσμένοι

ανάμεσα σε όλο αυτό

το σκηνικό της τρέλλας

να βρίζουν, να φωνάζουν

να βήχουνε, να φτύνουν, να ουρούν

καταμεσής του χώρου

ενώ άλλοι να πίνουνε καφέδες

και παγωμένα τα νερά

και να καπνίζουν στον προθάλαμο

και να γυρνάνε πέρα δώθε

τα φορεία και τα καρότσια

ν΄ανοιγοκλείνουνε οι πόρτες

με αυτοματισμούς

και αριθμοί προτεραιότητας

να φαίνονται, να αλλάζουν σε οθόνες

γλώσσες διάφορες, εξωτικές

να ανακατώνονται οι ήχοι

και όλες να οι φυλές του κόσμου

συμμετέχουν, έχοντας εδώ προστρέξει

για βοήθεια  κι ανακούφιση

Σε μια μεριά, έξω από μια

από τις αίθουσες αναμονής

και κολλητά στον ψευδοτοίχο

σ’ ένα φορείο πάνω

ένας σωρός, ένα μπογαλάκι από σεντόνια

εντύπωση προξενεί και το καλοκοιτάνε

όσοι περνούν, απορημένοι

λίγο πιο προσεκτικά άμα κοιτάξεις

ίσα που ξεμυτίζει ένα κεφάλι

από ένα άνοιγμα

ένα ηλικιωμένο ανθρωπάκι

ένα γεροντάκι μια σταλιά

στα δύο διπλωμένο

ένα κουβαράκι γινωμένο

σα νά ‘τανε μωρό

πρέπει να είναι αυτός

που ώρα τώρα άκουγα

να διαμαρτύρονται διάφοροι

πως είναι σε μια γωνιά δίπλα στην είσοδο

πεσμένος, εκεί αφημένος, ασυνόδευτος

ούτε που μίλαγε, ούτε επικοινωνούσε

μόνο φαινόταν άρρωστος πολύ

«μα επιτέλους, κάντε κάτι» φώναζαν

«τί θέλετε να κάνουμε πια κύριε;»

απαντούσαν νοσοκόμοι και γιατροί

μέχρι που μάλλον αναγκάστηκαν

από την κατακραυγή να τόνε δούνε και

να του παρέχουν κάποια αρχική βοήθεια

και ύστερα τον άφησαν εκεί

για τα όποια περαιτέρω

μέχρι να έρθει η σειρά του – ποιά σειρά;

και να κοπάσει η καταιγίδα

και το μικρό το κεφαλάκι του

σημάδι ίσως κάποιας έκπτωσης νοητικής

με τζίβα τα μαλλιά, θαμνώδη

και δασύτριχα τα φρύδια

και μία μύτη πλακουτσή

ήτανε όλα όσα φαίνονταν

ξαπλωμένος εκεί, γέροντας, ανήμπορος

μάλλον λίγο καθυστερημένος

αβοήθητος και μόνος...

Γιατί, τόσος, γιατί

Κύριε πόνος;

....

Υστερόγραφο:

έφυγα ξημερώματα

και ξαναγύρισα τ΄άλλο πρωί

Νά ‘ταν αυτός; Αυτός ήτανε μάλλον...

έξω από ένα θάλαμο νοσηλείας

πάνω σ΄ένα καροτσάκι καθιστός

να τρώει με βουλιμία, ηδονικά

παρ' ότι χωρίς δόντια εντελώς

από ένα δίσκο πρωινό

και οι αδελφές που μπαινοβγαίνανε

να τον βοηθάνε και να του αλείφουνε

με βούτυρο τις φρυγανιές

ρωτόντας τον αν  προτιμάει

βερύκοκο ή κεράσι μαρμελάδα.

Θεέ μου βόηθα

και Άνθρωπε ελέησον,

αμήν!

5 Απριλίου '014, θάλαμος Α9 - Α' Παθολογικής Κλινικής, Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, Αθήνα

Χαμένος

Έχασε ξανά την αίσθηση του χρόνου και του χρόνου

βρέθηκε πάλι εκτός τόπου και τόπου

και βάλθηκε να πλέει άλλη μια φορά

εντός ενός κόσμου αχρόνου

όπου πάλευε μάταια να βρει
τη λύση ενός προβλήματος ατόπου. 

Δίπλα στη θάλασσα

Τελευταία όλο χάνω

το κουράγιο, την πίστη μου

και νοιώθω δεν έχω

πού να πιαστώ

σκέψεις απαίσιες

κάνω όλο και μάβρες

και λογαριάζω

μήπως να κρεμαστώ

μα ύστερα βγάζεις

του μαγιώ σου το πάνω

και δίπλα στη θάλασσα

καθώς ρεμβάζεις

ξεχνιέμαι και όλο

κοιτάζω απ' το πλάι

με χάρι που κρέμεται
τον όμορφο σου μαστό.

Ενσυνειδήτως

Είν' ώρες που νομίζει

ότι  βαίνει

ότι κλίνει

προς την ποίηση

έτσι απλά

(σχεδόν ευτυχισμένα)

χωρίς αιδώ

μα ούτε και οίηση

μα ύστερα επέρχεται

σκληρή

σκληρότατη

η συνειδητοποίηση

πως όλα όσα γράφει

μα και όσα είναι εν γένει

αποτελούν μία φαιδρή

φαιδρότατη
εκποίηση.

Πλησίον της οδού Ιπποκράτους

Στον κοντινό λόφο

ή στα παρκάκια

ή μπορεί ακόμα

στις αυλές, στις βεράντες

και σε όποιαν άλλη

κοιτίδα πρασίνου

στο άψυχο ανάμεσα τσιμέντο

καταφύγια φαίνεται βρίσκουν

τα πουλάκια που ξεκίνησαν

αξημέρωτα ακόμα

τόσο γλυκά

μελωδικά να κελαηδούν

εάλω η πόλις

και ήρθεν πάλι και φέτος

πανίσχυρη η Άνοιξη.

Εικοσιτέσσερις Μαρτίου Δύο Χιλιάδες Δεκατέσσερα (παραμονή του Ευαγγελισμού)

Ευχετήριο, επί τη ευκαιρία της ονομαστικής εορτής, σε φίλο παλιό, Συριανό

Χρόνια καλά

με υγεία πολλή

και όρεξη για δημιουργία

και τέχνη, ναι τέχνη πολλή

σινεμά, φωτογραφία

ζωγραφική, γλυπτική

και μουσική

και ποίηση, ναι ποίηση πολλή

στίχους αντάξιους του Σαιξπήρου

να κατακλύζουν το τοπίο

να κυριαρχούν παντού

στα ακρογιάλια, στους αγρούς

στα βράχια, στα χωριά

και στα βουνά, ναι στα βουνά

της Σύρου.

Μπόινγκ! Και του χρόνου!

Σημείωση (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων): παλιό Συριανό είναι δ ύ ο λέξεις, έχω βάλει και κόμμα...

25η Μαρτίου (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου - Εθνική εορτή) Δύο Χιλιάδες Δεκατέσσερα

Ο βασιλεύς καρώ σκακιέρας

Ήσουν ο άρχων του πολέμου

ήσουν ο κύριος της βροχής

ο δαμαστής ήσουν του ανέμου

πρωταθλητής της αντοχής

ήσουνα των τεχνών μαικήνας

και μέντωρ των καλλιτεχνών

πολέμιος ήσουν της ρουτίνας

και της ζωής άστρον λαμπρόν

ήσουν παράδειγμα των τρόπων

του στυλ ο πρίγκηψ και ιδαλγός

πίστη των γύρω σου ανθρώπων

όλων μας φωτεινός ταγός

είχες σχεδόν φθάσει πενήντα

μα τριάντα έμοιαζες ετών

αίνιγμα των ομήλικων σου
πόθος τρελλός των γυναικών

στης δόξης σου τον κολοφώνα

σε μια αποθήκη σκοτεινήν

στο μπράτσο με μία βελόνα
σε βρήκαν μια εβδομάδα πριν.

Εμπρός; Ποιός είναι;

Λοιπόν  πες μου τώρα

τα ίδια αν πρεσβεύεις

τα όσα και πριν

γονατιστός, ξαπλωτός σχεδόν

καθώς κείσαι

φριχτά τσακισμένος, αιμόφυρτος

από τα πολύωρα, σατανικά

βασανιστήρια που σού 'χουμε επιβάλλει

να παταχθεί με σκοπό

η αρρωστημένη, αναρχική σου η φύση

που παρά τις αυστηρές ειδοποιήσεις μας

ολοένα συνέχεια κήρυττες

ιδέες, θεωρίες ανήκουστες

προσβλητικές κι επικίνδυνες

για ένα καλά σαν το δικό μας

οργανωμένο, ευνομούμενο κράτος

αγάπη τάχα κι αλληλεγγύη απέραντη

και χάρη η θεία ενός ανώτερου όντος

παναγαθού και υπέρτατου

ικανού να ευλογεί, να συγχωρεί και να σώζει

άυλο, άφθαρτο και παρόν πανταχού

που αμφισβητεί τον Αυτοκράτορα μας ευθέως

να περάσει έτσι  αυτό δε θα μπορούσαμε ασφαλώς

άρα και συνελλήφθεις ωσαύτως

και την ανάκριση προσωπικώς την ανέλαβα

ως ο παλαιότερος και εμπειρότατος όντας

χα! πόσους σαν και σένα πολλούς

δει έχουν τα μάτια μου

και τους συγύρισα όλους δεόντως

μα φτάνει, να μη λέμε, να μη λέμε πολλά

λίγη ζωή -πιστεύω το ξέρεις- σ' απομένει μονάχα

κι είναι στο χέρι σου, μόνο, το πώς

τελευταίες οι στιγμές σου θα είναι

ένα οδυνηρώτατο μαρτύριο αβάσταχτο

ή λύτρωση σε μια μόνο στιγμή

με κοφτερό τόσο που βλέπεις

τούτο δω το μαχαίρι

ότι Τον απαρνείσαι

μια λέξη πες μοναχά

και θα σε δροσερό

τυλίξει ανακουφιστικό το σκοτάδι

έλα, έλα, πια μην αντιστέκεσαι

έλα, πες το, και το κακό θα τελειώσει.

Μα... μα τί είναι ο χτύπος αυτός;

Ποιός στην πόρτα του αδύτου και πώς

έχει τόλμη να φτάσει;

Κοιμηθήκαν λες οι φρουροί;

Έναν έναν ορκίζομαι να τους ξεκοιλιάσω.

Εμπρός; Εμπρός, έμπα σου λέω, ακούς;

Μα ποιός είσαι εσύ,

τί γυρεύεις δω πέρα;

Πώς λέγεσαι, τί είσαι

και γιατί όλο αυτόν τον κοιτάς;

χε, έχει γούστο νά 'σαι δικός του

τις απόψεις του να συμμερίζεσαι άραγε κιόλας

χαχα! Αχαχαχα! να τον πάρεις ήρθες λες, να τον σώσεις.

Απ΄την παράξενη εμφάνιση

και σου τα ρούχα φτωχά

κρίνω υπηρέτης, τουλάχιστον, είσαι.

Στους στάβλους μήπως εργάζεσαι;

Τα γουρούνια βοσκάς;

Ίσως σίγουρα τους βόθρους αδειάζεις

μα και καθόλου δεν αποκλείεται

νά 'σαι από κείνους - α! τους ξέρω καλά,

κι ενώ απλά ξεβρωμάς τον απόπατο

υπερφίαλος και φαντασμένος να λες

πως είσαι λέει "υπεύθυνος υγιεινής του αποχωρητηρίου"...

Λέγε ρε το λοιπόν, τελευταία φορά,

πώς λέγεσαι, τί είσαι;

Πώς; Μπα; Τόσα και τόσα έχω ακούσει

μα αυτό πρώτη φορά

τί σόι όνομα είναι αυτό, τί δουλειά;

και τί τάχα πάει να πει
"Άγγελος Κυρίου";

Κι άλλο ένα χειρόγραφο σημείωμα

Το σημείωμα βρέθηκε, στις 20 (είκοσι) Ιανουαρίου 2014 (δυο χιλιάδες δεκατέσσερα), επί της Ιεράς Οδού, στο δεξιό ρεύμα με κατεύθυνση απομάκρυνσης από την πόλη των Αθηνών, ήτοι με νώτα προς τον Κεραμεικό, και έξωθεν του περιβόλου της Γεωπονικής Σχολής Αθηνών.

Το σημείωμα αποτελείται από 1 (μία) άσπρη απλή κόλλα φωτοτυπίας/εκτυπωτή, μεγέθους Α4 (και διπλωμένη στα τέσσερα), γραμμένη στη μία πλευρά με δύο ειδών στυλό διαρκείας και μπλε μελάνη, ενώ στην πίσω πλευρά υπάρχουν σημειωμένα στο κάτω μισό του χαρτιού, δύο απλοί μαθηματικοί τύποι και ισάριθμα γραμμικά σχέδια.

Οι σημειώσεις λένε τα παρακάτω (για την αντιγραφή και τα σχόλια: Χ.Δ.Τ.).

λανθάνον οφθ:	διακρίνονται ανάλογα με τη θέση τους στην κληματίδα στους φυλλίτες, τον τυφλό οφθαλμό και τους λανθάνοντες οφθαλμούς καρποφόρου ξύλου
ταχυφυής οφθ:	οφθαλμοί που δίνουν μεσοκάρδιους καρπούς και βλαστάνουν την ίδια περίοδο που φυτρώνουν
επάκριος οφθ:	δίνει κατά μήκος αύξηση του βλαστού
sylvoz:	σύστημα γραμμικού κλαδέματος καρποφορίας (κυρίως για επιτραπέζιο) (συνήθως μονόπλευρο)
πρέμνο:	το φυτό της αμπέλου
αμολυτή:	η παραγωγική μονάδα στο μακρό του χ.κκ
μακρό κλάδεμα:	≥ 4 οφθαλμούς ανά παραγωγική μονάδα
λαίμαργος βλαστός
οφθαλμός επέκτασης
χλωρό κλάδεμα:	οποιαδήποτε επέμβαση στα πράσινα τμήματα των πρέμνων κατά το χρονικό διάστημα από την έναρξη της βλάστησης μέχρι την ωρίμανση του φορτίου
ακραίος οφθαλμός
σύστημα μόρφωσης
κλάδεμα καρποφορίας
εμβόλιο
οριζόντιος κορμός:	εκεί καταλήγει το τμήμα του πρέμνου που αρχίζη από την επιφάνεια του εδάφους στα γραμμικά σχήματα
Casenave:	σύστημα γραμμικού κλαδέματος καρποφορίας (συνήθως μονόπλευρο)
Παραγωγική μονάδα
λανθάνον οφθαλμός:	εκβλαστάνουν την επόμενη χρονιά του σχηματισμού τους και δίνουν κύριους βλαστούς

Mέθυσος φιλολογίζων λογοπαιγνιολογεί

Στις όλο και πιο αραιές πλέον

περιόδους νηφαλιότητας

και  αφού περάσουν

τα πρώτα δύο περίπου δύσκολα

πολύ δύσκολα

πάρα πολύ δύσκολα

εικοσιτετράωρα

με τα απαίσια στερητικά

και τους δυνατούς τους πόνους

και τα φριχτά την αγωνία και το άγχος

επέρχεται μία περίοδος

δύο (πάλι) –υπολογίζω – εβδομάδων

κατά την οποία είναι

λυμένο, κουρασμένο πολύ το σώμα

και μουδιασμένο τόσο το μυαλό

λες μεθυσμένο ακόμα

παρά που η χρήση έχει σταματήσει

σαν ξέρω εγώ να βάζει το κεφάλι του κανείς

πάνω από του τσίπουρου που βράζει το καζάνι

και να μεθά με τους ατμούς που εισροφά

χωρίς ωστόσο ούτε μια γουλιά να καταπίνει

ή αλλιώς καθώς το λεν νομίζω

κάποιοι που είναι λόγιοι, μοναχοί

είτε και κάποιοι κοσμικοί πολύ θεολογούντες

από «νηφάλιο μέθη» νά ‘χω καταληφθεί –

εγώ χρησιμοποιώ για το φαινόμενο αυτό

μια έκφραση πολύ πιο λαϊκή

που όμως νομίζω μόνο εγώ καταλαβαίνω

κι ούτε θαρρώ πολύ επιτυχημένη είναι

(αλλά ούτε και ιδιαίτερα με νοιάζει)

«ανάποδο φτιάξιμο» τη λέω τη φάσην αυτήν

κατά την οποίαν όσο και εάν

παράδοξο και αντιφατικό ακούγεται

η έμπνευσις μου λαμβάνει εκρηκτικούς ρυθμούς

και δυσθεώρητες διαστάσεις, και οι ιδέες έρχονται

και ξεπηδούν η μια μετά τη άλλη βομβηδόν

και δεν προλαβαίνω να σημειώνω

ιδέες, στίχους και συνόψεις

στο τεφτεράκι πού ‘χω πάντοτε μαζί μου

ή στο μπλοκάκι το μικρό που φυλώ στο κομοδίνο

για τις ιδέες που εμφανίζονται από το πουθενά

λιγάκι πριν, λίγο μετά ή και κατά τη διάρκεια του ύπνου

αλλά και σ’ άλλα χαρτάκια και χαρτιά κάθε λογής

σε αποκόμματα, εισητήρια, αποδείξεις

χαρτοπετσέτες και ότι εν γένει βρω

κι ύστερα τα μαζεύω όλα αυτά

και για ορισμένες εξ αυτών των ιδεών αργότερα

προχωρώ και στης δημιουργίας τη φάση

με μόνη –αυστηρή- την προϋπόθεση

νά ‘ναι μικρή και σύντομη η φόρμα

λίγες γραμμές ή λίγοι στίχοι δηλαδή

μια δυο σελίδες – τίποτα παραπάνω

γιατί ούτε κέφια ούτε κουράγιο έχω πια

χα! – σάμπως ποτέ είχα;

ένεκα η οκνηρή η φύση μου

και οι λιγοστές εναπομείνασες δυνάμεις

και βέβαια ακόμα και το ελάχιστο αυτό

μόνον νηφάλιος είμαι σε θέση να το πράξω

μα την αλήθεια αναρωτιέμαι πιο παλιά

πιωμένος πώς είχα καταφέρει

να ολοκληρώσω κάτι μακροσκελή

κείμενα πολυσέλιδα

κάτι διηγήματα σεντόνια

και ιστορίες ποταμούς και...

τέλος πάντων. Τί λέγαμε λοιπόν; Α ναι,

κατ’ αυτόν ώστε τον τρόπο

και υπό τις που περιγράφηκαν συνθήκες

εμπνεύστηκα το ακόλουθο το «λεκτικό παιχνίδι»

πως να, ταιριάζεις λέει ορισμένα, λέξεων ζεύγη

που συνήθως, σχεδόν πάντα παν μαζί

όντας γνωστά, παγιωμένα από ρητά

και γνωμικά κι άλλες εκφράσεις

που αποτελούνται από δεύτερη ένα ουσιαστικό

και πρώτη ένα επίθετο ή μετοχή

ή κάπως έτσι, μέσες άκρες

μήτε που είμαι σίγουρος μα ούτε κι έχω πια

καμμιά καΐλα ιδιαίτερη ή και αξιοπρέπειας ίχνος

κι ύστερα λέει κάνεις έτσι τσουπ!, τη θέση τους αλλάζεις  

το πρώτο πάει δεύτερο, το δεύτερο πάει πρώτο

και τα μεταμορφώνεις κιόλας κάνοντας

επίθετο ή μετοχή το ουσιαστικό

μα και ουσιαστικοποιώντας τ΄άλλα

χωρίς στο γένος και σε άλλες λεπτομέρειες

καθόλου σημασία ούτε να δίνεις...

Ε, και τί έγινε λοιπόν; Μμμ... να σας πω:

Α μα έχει λέω κάποιο γούστο το αποτέλεσμα,

βλέπει κανείς, παρατηρεί μια ιδιορρυθμία

μία παραδοξότητα στο νέο ζευγάρι λέξεων που

προκύπτει και χωρίς λάθος να είν’ γραμματικά

διαβάζει κανείς κι αναρωτιέται νόημα τί να έχουν;

εάν ξέρει όμως το τέχνασμα, το κόλπο που τις έχει βγάλει

πιάνει και προσπαθεί και να παλεύει πιάνει

και το κεφάλι του να σπα

το ζεύγος λέξεων αρχικό να συμπεράνει

και όταν τα καταφέρει αναφωνεί (ίσως) «Αχά!»

και σκέφτεται ή μονολογεί

«ρε κερατά το βρήκα» κι άλλα όμοια

κι ύστερα με το επόμενο καταγίνεται

αν τύχει να υπάρχουν αρκετά

τέτοια που τού ‘χουν δώσει

κι έτσι περνά η ώρα του ευχάριστα

και θα μπορούσε κάποιος και να πει

ότι με τρόπο ενδιαφέρον σκοτώνει τον καιρό του

ιδίως δε εάν πριν παραδώσει τον πίνακα – κατάλογο

για τον επόμενο που θα ασκηθεί ευρέτη

κοιτάξει να προσθέσει κι ορισμένα δικά του δημιουργήματα

τότε χωρίς αμφιβολία το παίγνιο λέξεων αυτό

που έτυχε και γέννησε ένας μεθυσμένος νους

ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον αποκτάει.

Ιδού αναγνώστη πιο κάτω το λοιπόν

όσα κατάφερα εγώ να σκαρφιστώ

σαν θέλεις κάνε μια δοκιμή κι εσύ

κι ύστερα δώστο παρακάτω

και να με συμπαθάς πολύ ως τόσο ευχαριστώ

για την απεριόριστη την καταννόηση σου:

αστείο κλοπιμαίο

οριακός ιατρός

ρυθμική μέθη

πυροβολημένο βάρος

νοσταλγική γλύκα

υποθετική περιπλοκή

ναρκωτική δύναμη

χωρική ήβη

νοητό ύψωμα 

γυναικωτή εκδότρια

στηθαίο σφρίγος

ζουμερό μελάνι

μοσχάτος σίτος

επικίνδυνος θάνατος

στρατιωτικός εχθρός

νεότατη λαλιά

συμμαχική Ατλαντίδα

δακρυσμένο αίμα

στρατηγικός ήρωας

γευστική αλμύρα

πόσιμη δύναμη

  

Σάββατο 1, έως Καθαρή Δευτέρα 3, Μαρτίου ‘014 (καλή άνοιξη και καλή Σαρακοστή) - Νευρολογική κλινική νοσοκομείου Ν.Ι.Μ.Τ.Σ., Κολωνάκι, Αθήνα, πάνω σε μια παλαιότερη, αυθόρμητη ιδέα!!

"Λυσάρι" 

κλεμμένο αστείο

ιατρικός όρος

μεθυστικός ρυθμός

βαρύ πυροβολικό

γλυκιά νοσταλγία

περίπλοκη υπόθεση

δυνατό ναρκωτικό

ηβική χώρα

υψηλό νόημα

εκδιδόμενη γυναίκα

σφριγηλό στήθος

μέλανας ζωμός

σιτευτός μόσχος

θανάσιμος κίνδυνος

εχθρικός στρατός

λαλίστατη νέα

Ατλαντική συμμαχία

ματωμένο δάκρυ

ηρωικός στρατηγός

αλμυρή γεύση

δυνατό ποτό

Εσυνέβη προ πολλού κι έκτοτε έτσι είναι πάντα

Φρόνησε ο Σολομώντας

ξακουστά δίκαιος όντας

μα και εξίσου αυστηρός

και εδίκασε: ο πότης

όσο υπάρχει ανθρωπότης

νά 'ναι ο βίος του σκληρός

και αυτό που τον ευφραίνει

αυτό να τον αρρωσταίνει
κι έτσι να περνά ο καιρός.

Αυτή είναι ασφαλώς η προσωπική, υποκειμενική μου άποψη, εκτός κι αν δεν κατάλαβα καλά τί θέλατε να πείτε...

Ισόποση; Χα!

Δηλαδή, ίση με πόση;

Λες και υπάρχει

ή να βάλει κάποιος μπορεί
όριο στην πόση.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (284)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Υπωπόδιο, το: ο τρυφερός γλουτός του ενός που προσφέρεται για την απόθεση του ποδιού του άλλου, σε στιγμές χαύνωσης και χαλάρωσης και ξάπλας και ραστώνης, μεταξύ ατόμων με μεγάλη (εννοείται) οικειότητα, π.χ. ζευγαριού, φιλενάδων, αδερφιών, μαμάς - κόρης κ.λ.π. Π.χ. - Έλα ρε Άννα, μη σηκώνεσαι, και με έχεις τόσο βολέψει με το μαλακό σου υπωπόδιο, ήταν τόσο αναπαυτικά. - Έλα ρε μαμά, θέλω να πάω στην τουαλέττα. - Δε μπορείς να κρατηθείς λίγο ακόμα; - Μαμά!!! - Ουφ... καλά, άντε πήγαινε....

Ευχαριστώ Άννα για τη λέξη που γέννησε το λήμμα

Ο κατάλογος

Για τηλεφωνικό κατάλογο χρησιμοποιώ

ένα αυτοσχέδιο, χειρόγραφο τεφτέρι

με το μολύβι γράφω, σβήνω, προσθέτω, αφαιρώ

κι ούτε βολεύτηκα ποτέ

ψηφιακά, ηλεκτρονικά αρχεία

και μνήμες κινητών

πολλοί με κοροϊδεύουνε

για την ιδιορρυθμία μου αυτή

μα εγώ εκεί, το καταλογάκι μου

πάντα το ίδιο όλον τον καιρό

έχουν σκιστεί πια οι σελίδες του

έχουν στην άκρη φαγωθεί, φθαρεί και λειώσει

κι έχουν χαθεί τα τελευταία νούμερα

σε κάποιους αριθμούς

που άμα θέλω να καλέσω πρέπει

να θυμηθώ, να μαντέψω ή -το πιο συχνά-

να αρχίσω να παίρνω τα νούμερα με τη σειρά

κι όλο να λέω: "συγνώμμη, παρακαλώ,

με συγχωρείτε λάθος" και τα τέτοια

ώσπου αυτόν που θέλω να πετύχω.

Αυτά λοιπόν με τον κατάλογο.

Και κάτι ακόμα: όσο περνούν τα χρόνια, δυστυχώς,

όλο και πιο συχνά δίπλα σε ονόματα

σημειώνω σταυρουδάκια

και ούτε πρόκειται ποτέ τους αριθμούς που αντιστοιχούν

να δω να με καλούνε
κι ούτε -ασφαλώς- και γω πια θα καλέσω.

Begoniaceae Flores

Σχεδόν καμμία χαρά

καθώς περνούνε τα χρόνια

Κι ανυπόφορη πια, η ρουτίνα αυτή

στο σπίτι μετά τη δουλειά, με τα λίγα τα ψώνια

Στη βεράντα από συνήθεια απλώς

και αίφνης... αχού!

πρώιμα φέτος που άνθισες τόσο

χρωματιστή, καλή μου μπιγκόνια.

  

14 Ιαν. '014, Πλ. Κολωνακίου, Αθήνα