Σκέψεις που σε κάνει ο καύσωνας να κάνεις

Λεπτά, λεπτότατα τεμάχια μεβράνης

από κάθε είδους υλικό φτιαγμένα

με ψιλά στελέχη μεταξύ τους ενωμένα

επίσης από κάθε είδους υλικό

κι απάνω ζωγραφισμένα, κεντημένα

διακοσμήσεις, παραστάσεις, διάφορα

κι ένα νευρώδες, όλο στυλ και χάρι

κίνημα του καρπού και να!

ένα φουρφούρισμα, ένα φύσημα

και η πνοή δροσιάς τόσο ανακουφιστική

ευεργετική, βάλσαμο που είναι

ένα σύνθετο, πολύπλευρο -λέω εγώ- έργο τέχνης

την ώρα της συλλήψεως

έμπνευσιν σπουδαίαν είχε ο καλλιτέχνης

χαμένος στα βάθη των αιώνων

και στις εκτάσεις αχανείς

της Αίγυπτου, της Κίνας, της Ινδίας

πιστεύω αξίζει επαίνους, διακρίσεις και μετάλλια

που βρήκε τη βεντάλια.

Σημ. Θάλαμος 336, Α' παθολογική κλινική, Γ.Ν.Α. Αλέξάνδρα, Αθήνα, 8/7/'014

Η καλαμένια καλύβα

Ένα από τα -φανταστικά- μου καταφύγια

είναι μια καλαμένια καλύβα

στην άμμο μιας καλοκαιρινής θαλάσσης χτισμένη

καλάμια γύρω οι τοίχοι

καλάμια και η οροφή

από τα ανοίγματα μπαίνει

φλύδες ο ήλιος

δεσμίδες το φως

και ο αέρας ελεύθερος

πάτωμα δεν έχει

στην άμμο είναι μπηγμένα τα καλάμια

μια κουρελού στο άνοιγμα για πόρτα

δυο σκαμνιά, ένας πάγκος

κι ένα τραπέζι χαμηλό

απάνω κεριά για το βράδι

ένα τασάκι κι ένα τσίγκινο κύπελλο

και στην άκρη ένα ντιβάνι

όπου ξαπλώνω την ώρα αυτή του απομεσήμερου

(τις ώρες του άγχους, της στεναχώριας, της θλίψης,

της αγωνίας, της απελπισίας, της κούρασης)

κι αφήνομαι γλυκά, ναρκωτικά να νανουρίζομαι

ανακουφιστικά τόσο, λυτρωτικά σχεδόν

από τον ήχο του αέρα

και των κυμάτων τον αχό

που σκάνε στην ακρογιαλιά

κι ύστερα αναδιπλώνονται

αφρίζοντας να! πάλι για να σκάσουν

και παραπίσω στη στεριά

από στα δέντρα τα τζιτζίκια

το βούισμα των πεύκων

και στον καλαμιώνα το σφύριγμα

των χλωρών ανοιχτοπράσινων

ριζωμένων στη γη

μητεράδων και πατέρων και αδερφών

κι όλης της οικογένειας

αυτών που συνιστούν

το ταπεινό κατάλυμα μου

και πόσο ευγνώμων που είμαι

για όλα αυτά τα ταπεινά

μα και ανυπέρβλητα.

Λόφος Λυκαβηττού και νοσοκομείο Γ.Ν.Α Αλεξάνδρα, χώρος αναμονής Μ.Ε.Θ., Αθήνα, 7 Ιουλίου '014

Χωρίς σταματημό συμβαίνει

Τραγούδι ("Never Ending Happening") του Βρεττανού τραγουδοποιού Bill Fay, μπορεί να το ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=4d_MATccsMQ, μετάφραση στίχων Χ.Δ.Τ.

Αυτό που χωρίς σταματημό συμβαίνει

Εκείνο που έρχεται και τι έχει γίνει πριν

Το να είμαι μέρος του απλά

Θαυμασμό μου προκαλεί

Αυτό που χωρίς σταματημό συμβαίνει

Τα κύματα συντρίβονται στα βράχια

Πέφτει ο σπόρος που ο αέρας κουβαλά

Αυτό που χωρίς σταματημό συμβαίνει

Ψυχές καταφθάνουν συνεχώς

Απ' της αιωνιότητας τις παρυφές

Πουλιά και πεταλούδες, μέλισσες

Μπροστά στα μάτια μου περνούν

Αυτό που χωρίς σταματημό συμβαίνει

Οι τέσσερις άνεμοι κατεύθυνση αλλάζουν

Άστρα τη νύχτα, ο ήλιος το πρωί

Ένα κελάηδισμα πριν ξημερώσει αρχινάει

Για κάποιους είναι σα να περπατούν σε τεντωμένο σχοινί

Τρέμοντας με τα μάτια κλειστά

Φόβος και πόνος σε κάθε πλευρά

Για κάποιους είναι σα να περπατούν σε τεντωμένο σχοινί

Αυτό που χωρίς σταματημό συμβαίνει

Αιώνιος πόλεμος, φρικτός λιμός

Και λαχταράνε τη μέρα

Που ο θεός θα κυλήσει την πέτρα Του μακριά

Αυτό που χωρίς σταματημό συμβαίνει

Εκείνο που έρχεται και τι έχει γίνει πριν

Το να είμαι μέρος του απλά
Θαυμασμό μου προκαλεί.

Στη στεριά πλέον μονίμως

Ποντοπόρων πλοίων κύριος

θαρραλέος ναυτικός

καπετάνιος θρύλος μέγας

εξερευνητής σωστός

σεβαστός σε όλα τα μήκη

στης θαλάσσης τα νερά

λατρεμένος στα λιμάνια

στα ντανς κλαμπ, στα καπηλειά

φορές αμέτρητες περάσει

είχε την διώρυξ του Σουέζ

μια μισοσβησμένη πλάκα
τώρα πια στο Περ Λασσαίζ.

Κύριε ευχαριστώ

Τραγούδι ("Thank you Lord") του Βρεττανού τραγουδοποιού Bill Fay, μπορεί να το ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=5mDVvMcqhjY, μετάφραση στίχων Χ.Δ.Τ.

Κύριε ευχαριστώ, για τον εκεί πάνω ουρανό

Κύριε ευχαριστώ, για τη γη που πατώ

Κύριε ευχαριστώ, για την που μού 'χεις δείξει αγάπη

Ο γιος σου στο σταυρό, μπροστά μου είναι πάντα

Δε ζητώ, για μένα παρά

Για κείνους μόνο, που αγαπώ

Φύλαγε και προστάτευε τους Κύριε

Κράτα τους στην καρδιά Σου κοντά

Απόψε, ανοιχτά τα παράθυρα όλα

Σαν πουλί νοιώθω να πετάξει μπορεί

Με φτερά κάποτε τσακισμένα που ήταν

Δε ζητώ, για μένα παρά

Για κείνους μόνο, που αγαπώ

Κι άμα ξεστρατίσουν του δρόμου Σου Κύριε

Στην αγκαλιά Σου δέξου τους πάλι

Κύριε ευχαριστώ, για τη ζωή που μου δίνεις

Τόσο πλατύς ποταμός, μέσα μου χύνεις

Δε ζητώ, για μένα παρά

Για κείνους μόνο, που αγαπώ

Φύλαγε και προστάτευε τους Κύριε

Κράτα τους στην καρδιά Σου κοντά

Κύριε ευχαριστώ, τη συχώρεση - το έλεος

Κύριε ευχαριστώ, Κύριε ευχαριστώ

Κύριε ευχαριστώ, Κύριε ευχαριστώ
Κύριε ευχαριστώ, Κύριε ευχαριστώ.

Ο λόρδος Ρόναλντ

Τραγούδι (Lord Ronald) του σκωτσέζου τραγουδοποιού Alasdair Roberts, μπορεί να το ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=CwWno9Jt2Lc, μετάφραση στίχων: Χ.Δ.Τ.

Ω, πού ήσουν τόση ώρα, λόρδε Ρόναλντ και γιε μου

Ω, πού ήσουν τόση ώρα, ακριβέ κι όμορφε μου

Στα δάση γυρνούσα

Μάνα στρώσε να κοιμηθώ

Έχω κουραστεί απ' το κυνήγι

Και θέλω να ξαπλωθώ

Έχεις τίποτα φάει, λόρδε Ρόναλντ και γιε μου

Έχεις τίποτα φάει, ακριβέ κι όμορφε μου

Χέλια βραστά έφαγα μα τώρα

Μάνα στρώσε να κοιμηθώ

Έχω κουραστεί απ' το κυνήγι

Και θέλω να ξαπλωθώ

Ω, πού τα βρήκες τα χέλια, λόρδε Ρόναλντ και γιε μου

Ω, πού τα βρήκες τα χέλια, ακριβέ κι όμορφε μου

Στο πατέρα το αυλάκι

Μάνα στρώσε να κοιμηθώ

Έχω κουραστεί απ' το κυνήγι

Και θέλω να ξαπλωθώ

Τα λαγωνικά σου πού είναι, λόρδε Ρόναλντ και γιε μου

Τα λαγωνικά σου πού είναι, ακριβέ κι όμορφε μου

Πρηστήκαν και ψόφησαν

Μάνα στρώσε να κοιμηθώ

Έχω κουραστεί απ' το κυνήγι

Και θέλω να ξαπλωθώ

Σε φαρμακώσαν φοβάμαι, λόρδε Ρόναλντ και γιε μου

Σε φαρμακώσαν φοβάμαι, ακριβέ κι όμορφε μου

Με φαρμακώσαν αλήθεια

Μάνα στρώσε να κοιμηθώ

Έχω κουραστεί απ' το κυνήγι

Και θέλω να ξαπλωθώ

Στον αδερφό σου τί αφήνεις, λόρδε Ρόναλντ και γιε μου

Στον αδερφό σου τί αφήνεις, ακριβέ κι όμορφε μου

Το χρυσό μου ρολόι

Μάνα στρώσε να κοιμηθώ

Έχω κουραστεί απ' το κυνήγι

Και θέλω να ξαπλωθώ

Στον πατέρα τί αφήνεις, λόρδε Ρόναλντ και γιε μου

Στον πατέρα τί αφήνεις, ακριβέ κι όμορφε μου

Τα λεφτά, τα κοπάδια

Μάνα στρώσε να κοιμηθώ

Έχω κουραστεί απ' το κυνήγι

Και θέλω να ξαπλωθώ

Και στην καλή σου τί αφήνεις, λόρδε Ρόναλντ και γιε μου

Και στην καλή σου τί αφήνεις, ακριβέ κι όμορφε μου

Ένα άνετο φόρεμα

Κι ένα δέντρο ψηλό

Να κρεμαστεί εκεί θέλω
Που μού 'δωσε φαρμάκι να πιω.

Ο Μεγάλος Ζωγράφος

Τραγούδι  (Big Painter) του Βρεττανού τραγουδοποιού Bill Fay, ενδεικτικά στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=7nhxh0tJ7Mw,  μετάφραση Χ.Δ.Τ.

Άναψε το κερί, μη μιλάς παρακαλώ

Άνοιξε το παράθυρο, άσε λίγο αέρα να μπει

Να ξεφύγω προσπαθώ, απ' τις ειδήσεις στην τηλεόραση

Κανένα μάθημα δεν πήραμε, σε όλους τους αιώνες

Πάλι και πάλι, πάλι και πάλι

πάλι και πάλι, ξανά

Βάζω ένα ποτό, το χρειάζομαι

Αποκοιμιέμαι και ονειρεύομαι

Μικρό όμορφο κορίτσι με φόρεμα μωβ

Και με... τα γιατρευτικά σου μάτια

Να ζωγραφίζεις ένα πίνακα του κόσμου

Μωβ φωτεινό, χαμόγελο πλατύ

Της είπα: μικρό όμορφο κορίτσι

με το μωβ φόρεμα σου

το γέλιο στα μάτια πού το βρήκες

Απάντησε: ο μεγάλος ζωγράφος στον ουρανό

Όλων τους τα μάτια έχει ζωγραφίσει και

Τις ζωές μας όλες, τις ζωές μας όλες

Τις ζωές μας όλες, πάλι και πάλι

Τις ζωές μας όλες, τις ζωές μας όλες

Τις ζωές μας όλες, τις ζωές μας όλες

Τις ζωές μας όλες, τις ζωές μας όλες
Τις ζωές μας όλες, τις ζωές μας όλες.

Του βιολιστή το λιβάδι

Του βιολιστή το λιβάδι (Fiddler's Green) είναι σύμφωνα με τη Βρεττανική - Ιρλανδική παράδοση, ένας τόπος μεταθανάτιας ζωής για ψαράδες και ναυτικούς, ένα καταπράσινο μέρος (τόπος χλοερός) όπου ηχεί ασταμάτητα μουσική βιολιού. Το ομώνυμο τραγούδι είναι του Άγγλου τραγουδοποιού John Conolly, στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=9whbpYwk680 μία εκτέλεση των Dubliners, με το ιδρυτικό μέλος Barney McKenna (1939 – 2012) στο τραγούδι, μετάφραση Χ.Δ.Τ.

Στο λιμάνι καθώς περπατούσα

ένα βραδάκι τόσο γλυκό

τα νερά κυματίζαν και φύσαε

τ' αεράκι το θαλασσινό

ένα γέρο ψαρά άκουσα

να τραγουδάει βραχνά

ω! πάρτε με παιδιά, ή ώρα μου

δεν είναι μακριά

Την παλιά νιτσεράδα μου βάζω

τη χοντρή μου φανέλλα φορώ

και ποτέ πια λιμάνι

δε θα ξαναδώ

ώρα καλή φίλοι ναύτες

σας γνέφω από την κουπαστή

θ' ανταμώσουμε πάλι

στο λιβάδι του βιολιστή

Για του βιολιστή το λιβάδι

έχω ακούσει να λένε

εκεί παν' οι ναύτες

που στην Κόλαση δεν καίνε

με καθαρό ουρανό και

των δελφινιών το παιχνίδι

κι ως την παγερή Γροιλανδία

είναι μακρύ το ταξίδι

Την παλιά νιτσεράδα μου βάζω

τη χοντρή μου φανέλλα φορώ

και ποτέ πια λιμάνι

δε θα ξαναδώ

ώρα καλή φίλοι ναύτες

σας γνέφω από την κουπαστή

θ' ανταμώσουμε πάλι

στο λιβάδι του βιολιστή

Με καθαρό ουρανό

σύννεφα δεν πετάνε

και τα ψάρια μονάχα τους

στη βάρκα πηδάνε

ξαπλώνεις με άνεση

δεν έχει δουλειά

η ορντινάντσα τσάι φτιάχνει

για τα παιδιά

Την παλιά νιτσεράδα μου βάζω

τη χοντρή μου φανέλλα φορώ

και ποτέ πια λιμάνι

δε θα ξαναδώ

ώρα καλή φίλοι ναύτες

σας γνέφω από την κουπαστή

θ' ανταμώσουμε πάλι

στο λιβάδι του βιολιστή

Φωτοστέφανο δε θέλω

ούτε άρπα γλυκειά

αλμυρός μόνο αέρας

να φυσάει απαλά

τ΄ακορντεόν μου θα παίζω

και θα πλέουμε γοργά

θα κουδουνίζουν τα ξάρτια

κι όλα θά 'ναι καλά

Την παλιά νιτσεράδα μου βάζω

τη χοντρή μου φανέλλα φορώ

και ποτέ πια λιμάνι

δε θα ξαναδώ

ώρα καλή φίλοι ναύτες

σας γνέφω από την κουπαστή

θ' ανταμώσουμε πάλι
στο λιβάδι του βιολιστή.

Παράταση

Όταν μου ανακοίνωσε

ότι "ήρθα να σε πάρω"

με τρόμο, με απόγνωση

τον κοίταξα τον Χάρο

του ζήτησα μία μικρή

παράταση αν μπορέσει

"δε γίνονται αυτά", μου αποκρίθηκε

"όλοι το ίδιο μου ζητάν"

"εν πάσει περιπτώσει, εσύ γιατί;"

"τουλάχιστον, αυτό είναι πρωτότυπο" σχολίασε

όταν του εξήγησα

πως έχω αφήσει

ένα ποίημα στη μέση.

Σημ. 17/6/'014 - Στάση λεωφορείου Α7: Στουρνάρη - Κηφισιά (Πλατεία Πλατάνου), Χαριλάου Τρικούπη και Θ. Λασκάρεως, Νεάπολη-Εξάρχεια, Αθήνα

Κοσμικό κοντσέρτο

Τραγούδι (Cosmic Concerto/Life is People) του Βρεττανού τραγουδοποιού Bill Fay, που μπορεί να ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=dQ1J9d27aA0, απόδοση στίχων: Χ.Δ.Τ.

Υπάρχουνε θαύματα

Στα πιο παράξενα μέρη

Υπάρχουνε θαύματα

Παντού, όπου κι αν πας

Βλέπω πατεράδες

Να κρατούν ενός μικρού παιδιού το χέρι

Βλέπω μητέρες

Να κρατούν ενός μικρού παιδιού το χέρι

Βλέπω δέντρα, δέντρα

Να φυσάνε στον άνεμο

Βλέπω σπόρους

Να σπέρνονται απ' τον άνεμο

Είναι ένα κοσμικό κοντσέρτο και μου αναδεύει την ψυχή

Βλέπω γιαγιάδες

Να στέλνουν φιλάκια στο καρότσι

Βλέπω παππούδες

Να ξύνουν το κεφάλι τους έκθαμβοι

Είναι ένα κοσμικό κοντσέρτο και μου αναδεύει την ψυχή

Είναι ένα κοσμικό κοντσέρτο και μου αναδεύει την ψυχή

Όπως έλεγε ο γέρος πατέρας μου

Ζωή είναι οι άνθρωποι

Στο χώρο ενός ανθρώπινου προσώπου

Άπειρη υπάρχει παραλλαγή

Είναι ένα κοσμικό κοντσέρτο και μου αναδεύει την ψυχή

Είναι ένα κοσμικό κοντσέρτο και μου αναδεύει την ψυχή

Όπως έλεγε ο γέρος πατέρας μου

Ζωή είναι οι άνθρωποι

Στο χώρο ενός ανθρώπινου προσώπου

Άπειρη υπάρχει παραλλαγή

Ζωή είναι οι άνθρωποι, ζωή είναι οι άνθρωποι, ζωή είναι οι άνθρωποι

Ζωή είναι οι άνθρωποι, ζωή είναι οι άνθρωποι, ζωή είναι οι άνθρωποι
Ζωή είναι οι άνθρωποι.

Μώλωπες

Μώλωπες, χτυπήματα, εκδορές

στο πρόσωπο, στο σώμα

με έκπληξη παρατηρώ

βλέποντας στον καθρέπτη

το πρωί, όταν κάνω ντους

την ώρα που ξυρίζομαι

και αλήθεια απορώ

πώς βρέθηκαν εκεί

πώς έγιναν και πότε

μα απάντηση δε βρίσκω

Βγαίνοντας απ' το μπάνιο

πατάω σε μια πεσμένη

χάμω μπουκάλα αδειανή

και με την άκρη του ματιού

παλεύοντας να συγκρατηθώ

μην πέσω και μην σκάσω

προλαβαίνω να δω γύρω

πως είναι ένα σωρό

κι άλλες στο πάτωμα σπαρμένες

Όρθιος μένω τελικά

τρομαγμένος πολύ

μα έχω πια βρει

την απάντηση που γύρευα
για το ερώτημα μου.

Θέλω μονάχα

Μοναχά να πίνω θέλω

και δε θέλω τίποτ' άλλο

ούτε δόξα, ούτε φήμη

ούτε έρωτα μεγάλο

Ούτε μονοκατοικία με κήπο

ούτε ενάλιο εξοχικό

αυτοκίνητο και σκάφος

ούτε νά 'μαι αφεντικό

Ούτε τα κομψά τα ρούχα

και τ' αρώματα ακριβά

το κορμί μου να το λούζω

μην τελειώσει μοναχά
η μπύρα, το κρασί, το ούζο.

Ο στιχουργός βοσκός

Δεν έχω αγροκτήματα

μόνο κοπάδια

μόνο κοπάδια

πρόβατα βοσκάω

Τη μια ημέρα άρμεγα

την άλλη τυροκόμαγα

μέσα στη στάνη

μέσα στη στάνη

έζησα για πάντα

Δεν έχω αγροκτήματα

δεν έχω αγροκτήματα

τουλούμια μοναχά

με γαλοτύρι

τα γιομίζω.

Σημ. Παράφραση (ποιμενική - Χ.Δ.Τ.) του ποιήματος "Ο στρατιώτης ποιητής" του Μίλτου Σαχτούρη, από τη συλλογή "Τα φάσματα ή Η χαρά στον άλλο δρόμο" του 1958, οι στίχοι του ποιητή στο σύνδεσμο: http://www.sansimera.gr/anthology/21

Το τρελλό σκυλί

Κύκλους όλο έκανε το τρελλό σκυλί

την ουρά να φάει

αλυχτούσε απαίσια το τρελλό σκυλί

μάθαινε να σκάβει

Χάσκανε τα μνήματα το τρελλό σκυλί

κόκαλα γιομάτα

χορτασμένο βάλθηκε το τρελλό σκυλί

κλειδαριές ν' ανοίγει

Στ' οστεοφυλάκιο το τρελλό σκυλί

μόνιμα πια μένει

κασσελάκια γύρω του το τρελλό σκυλί

σωρός, χαρά - ευτυχία.

Σημ. Παράφραση (μακάβρια - Χ.Δ.Τ.) του ποιήματος "Ο τρελλός λαγός" του Μίλτου Σαχτούρη, από τη συλλογή "Τα φάσματα ή Η χαρά στον άλλο δρόμο" του 1958, στίχοι και αρχείο ήχου με απαγγελία του ποιητή, στο σύνδεσμο: http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=234&author_id=43

Παράκληση

Βγάλε ένα κλωνάρι

σε παρακαλώ

ένα φυλλαράκι

νέο, δροσερό

τόση ξεραΐλα

ποιός; - κανείς δε θέλει

κάνε μου τη χάρη

νωρίς  το πρωινό

φτωχή, καλή μου φτέρη

νά 'μαστε όπως πρώτα

στη βεράντα πού 'φτιαχνες

ζούγκλας σκηνικό

για καλό - αλήθεια-

είπε να σ' αλλάξει

σε γλάστρα πιο μεγάλη

να σε μεταφέρει

μα κάτι έκανε λάθος

και τώρα μετανοιώνει

φοβάται μην πεθάνεις

μαζί σου υποφέρει

το ηλίθιό σου

το αφεντικό.

Sniper

Ο μεθυσμένος σνάιπερ

κοιτάζει από τη διόπτρα

βλέπει τα θύματα διπλά

τον πιάνει απελπισία

αν δεν πετύχει η δουλειά

είναι πια ξεγραμμένος

καθώς ο εργοδότης του

το σαλεμένο τέρας

είναι ο πιο αδίστακτος

μαφιόζος στο Δουβλίνο

τί τού 'ρθε χτες

πήγε στην παμπ

τό 'να έφερε τ' άλλο

δεν έχει κοιμηθεί καλά

να σπάσει το κεφάλι

ανακατώνεται φριχτά

τα χέρια του πώς τρέμουν

μήτε στα πόδια να σταθεί

μαζεύει όπως όπως

τον οπλισμό στη θήκη του

και κάτω κατεβαίνει

στο αμάξι μέσα τα πετά

πεζός τους πλησιάζει

απάνω σε μια γέφυρα

του ποταμού του Λήφυ

"κανά ψιλό κύριοι καλοί;

ο Θεός να σας βοηθάει"

αηδιασμένοι τον κοιτούν

τον φτύνουν και τον σπρώχνουν

γελώντας τόνε προσπερνούν

το δρόμο τους πηγαίνουν

στρίβοντας στη γωνία αυτός

στους άλλους πάνω πέφτει

μια μαύρη κάννη τον κοιτά

για την αποτυχία του

σκληρή η τιμωρία

τους κάνει νόημα να δουν

και πράγματι κοιτάζουν

ξάφνου αυτοί παραπατούν

στο δρόμο και σωριάζουν

οι σαστισμένοι οι φρουροί

σφυγμό τους παίρνουν - όχι

απορημένοι όλο κοιτούν

χα! ώρα θα πάρει αρκετή

μέχρι να βρουν τα βέλη

τόσο μικρά , αόρατα σχεδόν

που εκτόξευσε με ένα καλαμάκι

τό 'χε φυλάξει από την παμπ

έχοντας πιει μ' αυτό κοντά

είκοσι βότκες τόνικ

και έστειλε καίρια πολύ

πάνω στη φλέβα του λαιμού

θανάσιμες αιχμές προσεχτικά
μες στο φαρμάκι βουτηγμένες.

Σημ.

Sniper: ελεύθερος σκοπευτής με εξοπλισμό ακριβείας, μέλος τακτικού στρατού ή σώματος ασφαλείας, δρα αυτόνομα ή και μυστικά, αλλά και εξτρεμιστής, τρομοκράτης, πληρωμένος δολοφόνος κ.λ.π.

Liffey: ποταμός που διασχίζει την πόλη του Δουβλίνου

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (286)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Μαστηγούμενος: το λήμμα βασίζεται στη συνήθεια της αυτομαστίγωσης, γνωστή σε πολλές θρησκείες του κόσμου, που ήκμασε ιδιαίτερα την περίοδο του μεσαίωνα, στα καθολικά μοναστήρια (για τιμωρία, σκληραγώγηση, εξαγνισμό, εξιλέωση κ.λ.π.). Ωστόσο, ως έχει, χρησιμοποιείται για να δηλώσει τις ιδιαίτερες προτιμήσεις εξέχοντος μέλους του κινήματος BDSM (αγγλιστί Bondage Discipline Sadism Masochism), οπού οι συμμετέχοντες αναζητούν ειδικές ερωτικές απολαύσεις, παρεκλίνουσες από τις συνήθεις, φερ' ειπείν μέσω του πόνου, του εξευτελισμού κ.ο.κ. Π.χ. - Ρε συ, να σε ρωτήσω κάτι; - Ε, τί; - Χτες στα αποδυτήρια μετά τον αγώνα, παρατήρησα ότι ο Αδόλφος είχε όλο το σώμα του γεμάτο κάτι κόκκινα και μπλαβί σημάδια... πολύ εντύπωση μου έκανε. - Καλά, δεν ξέρεις; - Όχι, τί; - Μεγάλος μαστηγούμενος! - Ε; - Πολλά χρόνια στο BDSM. - Το ποιό; - Καλά, είσαι τελείως άσχετος; - Δηλαδή; ......κ.λ.π.

Ω!

Παραδίδω τον εαυτόν μου εις χείρας σου

ω! τέρας της αυτοκαταστροφής

ω! πάθος αθεράπευτο

ω! βίτσιο

ω! εξάρτηση

ω! νοσηρή εμμονή

ω! έλλειψη αυτοσυγκράτησης, δύναμης, πυγμής

ω! απουσία θάρρους, ελπίδας και πίστης

ω! ρε πούστη μου.

Εις τον αριθμόν 148Β της οδού...

Όταν το πρωτοείδα ούτε στιγμή

δεν πίστεψα για λάθος ότι είναι

μια απροσεξία ξέρω γω, μια αβλεψία

μια στιγμιαία αφηρημάδα ή κούραση

του/της δακτυλογράφου της εταιρίας

εγκατάστασης θυροτηλεφώνων-θυροτηλεοράσεων

παρά έδρασε η αόρατος η δύναμις

οπού κινεί τα πάντα

και το χέρι κείνο το άφαντο

του/της βάστηξε το δάχτυλο

που το πλήκτρο και δεν πάτησε το Α

και έτσι στην κορυφή του νέου σετ
των κουδουνιών στην πολυκατοικία μας

που αντικατέστησε το παμπάλαιο προηγούμενο

το οποίο υπολογίζω εκεί να ήταν από κτίσεως

μα είχε χαλάσει πια και υπολειτουργούσε

εκεί λοιπόν απάνω απ' τα κουδούνια

των διαμερισμάτων με τα ονόματα και τους ορόφους

εκεί που είναι η θέση για οδό και αριθμό

αντί ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ γράφει ΜΑΥΡΟΜΙΧΛΗ

Το κοίταξα κι έπειτα κοίταξα

στη τζαμαρία την αντανάκλαση μου

και σκέφτηκα πόσο είναι ταιριαστό

το όνομα αυτό και πόσο οικείο περιβάλλον

για έναν (τουλάχιστον) απ' τους ενοίκους
που εδώ μέσα κατοικούν.

Μην τα παρατάς πριν τελειώσει

Τραγούδι (Don't give up till it's over) του Johnny Duhan, γνωστό από την εκτέλεση των Dubliners με τον Ronnie Drew (1934-2008), ενδεικτικά στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=DTmFXnWAy4w&list=RDDTmFXnWAy4w#t=229

Μετάφραση: Χ.Δ.Τ.

Μην τα παρατάς πριν τελειώσει

μη φεύγεις άμα μπορείς

το βάρος στους ώμους που νοιώθεις

πιο δυνατό σε κάνει, θα δεις

Τις τσουκνίδες δυνατά να γραπώνεις

κι ας σε καίνε τόσο πολύ

τις αποτυχίες σου με επιείκια να κρίνεις

η τύχη σου πάλι θα γίνει καλή

Μην τα παρατάς πριν τελειώσει

μη φεύγεις άμα μπορείς

το βάρος στους ώμους που νοιώθεις

πιο δυνατό σε κάνει, θα δεις

Του φθινόπωρου κοίτα να! τα λουλούδια

πώς σβήνουν, πώς μαραίνονται

με τις κρυφές όμως δυνάμεις της φύσης

του χρόνου πάλι ανασταίνονται

Μην τα παρατάς πριν τελειώσει

μη φεύγεις άμα μπορείς

το βάρος στους ώμους που νοιώθεις

πιο δυνατό σε κάνει, θα δεις

Το γεμάτο φεγγάρι πώς ανεβαίνει

σαν το φάντασμα ήλιου λαμπρού

κι η αυγή θα έρθει ακόμα πιο ωραία

και το φως θα σκορπίσει παντού

Μην τα παρατάς πριν τελειώσει

μη φεύγεις άμα μπορείς

το βάρος στους ώμους που νοιώθεις

πιο δυνατό σε κάνει, θα δεις

Μην τα παρατάς πριν τελειώσει

μη φεύγεις άμα μπορείς

το βάρος στους ώμους που νοιώθεις
πιο δυνατό σε κάνει, θα δεις.

Ο γέρο νέκρο Τζιμ

Παράφραση Χ.Δ.Τ. (κάπως "αρρωστημένη) του τραγουδιού "Ο γέρο νέγρο Τζιμ" σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, μουσική Μάνου Λοΐζου και τραγούδι, στην πρώτη εκτέλεση, από τη Μαρία Φαραντούρη.

Όπως στο σύνδεσμο:https://www.youtube.com/watch?v=NXG7V08kh_M

Ο γέρο νέκρο Τζιμ

στο νεκροταφείο του Χάρλεμ

ε... γέρο νέκρο Τζιμ

σταυρό στον τάφο του κανείς

δεν είχε σαν και σένα

Μέσα στη νύχτα ούρλιαζε η κουκουβάγια

λευκοί και νέγροι σκελετοί δίνανε τα χέρια

ε... γέρο νέκρο Τζιμ

Γιατί να καιν στο Νότο τους νεκρούς

απ' τη  επιδημία όταν πεθαίνουνε τα παιδιά

όπως του γείτονα ο μικρούλης Τζον

την έφερε ο πατέρας του από τα Βιετνάμ

Τότε ο γέρο νέκρο Τζιμ

σε βρώμικο χαντάκι

ε... γέρο νέκρο Τζιμ

τώρα το τσακάλι

είναι που ουρλιάζει

Μέσα στη νύχτα ουρλιάζει η νύχτα

νεκροί λευκοί και νέγροι δίνουνε τα χέρια
ε... γέρο νέκρο Τζιμ.

Στη θάλασσα μην ξαναπάς

Παραδοσιακό Βρεττανικό ναυτικό τραγούδι (17ος - 19ος αι.), στο σύνδεσμο που ακολουθεί σε εκτέλεση των Dubliners, με τον Luke Kelly (1940-1984) στο τραγούδι: https://www.youtube.com/watch?v=Y3Af7VxzrqE

Μετάφραση Χ.Δ.Τ.

Σαν βρέθηκα πρώτη φορά στο Λίβερπουλ

σ' ένα γλέντι πήγα ευθύς

Κάθε δεκάρα μου αλίμονο ξόδεψα

και ήπια όσο δε μπορείς να σκεφτείς

Σαν τα λεφτά μου όλα τέλειωσαν

να συνεχίσει ήθελα ο σαματάς

Μα πρέπει νά 'σαι τρελλός, στη θάλασσα

αν αποφασίσεις πως πάλι θα πας

Πάλι παιδιά, μια ακόμα φορά,

στη θάλασσα θα πας

Μα πρέπει νά 'σαι τρελλός σαν αποφάσισες πως

στη θάλασσα πάλι θέλεις να πας

Με την Αντζελίνα τη νύχτα πέρασα

μα απ' το μεθύσι έρωτα ούτε μία φορά

Το καινούριο ρολόι, τα τελευταία μου χρήματα

το πρωί είχαν κάνει φτερά

Απαίσια στο δρόμο οι πόρνες ούρλιαζαν

ψυχή μου πώς βαστάς;

Τον φτωχό είδα ναύτη Τζακ Στραπ και τον ρώτησα

 γιατί στη θάλασσα πάλι θα πας;

Πάλι παιδιά, μια ακόμα φορά,

στη θάλασσα θα πας

Γειάσου ρε Τζακ Στραπ ναύτη φτωχέ

στη θάλασσα πρέπει πάλι να πας

Τους δρόμους καθώς γύριζα

στον Ράπερ Μπράουν βρέθηκα εμπρός

Να με πάρει του γύρεψα μα κοίταε

αυτός πολύ σοβαρός

Την τελευταία φορά με κορόιδεψες

άχρηστε και πάλι ζητάς;

Την μπροστάντζα λοιπόν σου βαστώ και σε στέλνω

στη θάλασσα πάλι να πας

Πάλι παιδιά, μια ακόμα φορά,

στη θάλασσα θα πας

Μια τελευταία ευκαιρία σου δίνω

μα στη θάλασσα πρέπει να πας

Σε φαλαινοθηρικό μ΄έβαλε πού 'φευγε

για τις θάλασσες της Αρκτικής

που ο αέρας φυσάει τόσος κρύος και παγώνει

το ρούμι πριν Τζαμάικα προλάβεις να πεις

Και πιο δράμα που δεν είχα ρούχα κατάλληλα

μα όλα τά 'χα χάσει μέχρι ουγγιάς

Να πεθάνεις λοιπόν καλύτερα τώρα

και στη θάλασσα ποτέ να μην πας

Όχι άλλο παιδιά, ποτέ ξανά

στη θάλασσα να μην πας

να πεθάνεις λοιπόν καλύτερα τώρα

και στη θάλασσα δεν θα πας

Ελάτε λοιπόν γενναίοι ναυτικοί

το τραγούδι μου που ακούτε αυτό

Σαν γυρίσετε πίσω μην κάνετε

το λάθος ξανά το φριχτό

Πιοτό δυνατό αδερφέ μην ξαναπιείς

και με πόρνες μην ξεστρατάς

Παντρέψου και κάτσε στο σπίτι σου

και στη θάλασσα μην ξαναπάς

Όχι άλλο παιδιά, ποτέ ξανά

στη θάλασσα να μην πας

Παντρέψου και κάτσε στο σπίτι σου
και στη θάλασσα μην ξαναπάς.

Solvitur Ambulando

Κύριε γιατί οκνηρία τέτοια με καταλαμβάνει

ούτε να σηκωθώ όλες τις μέρες της εβδομάδος

την Κυριακή πιο πολύ μα και ακόμη το Σάββατον

Μα δεν εντρέπεσαι τέτοια να λες, άλλοι ανήμποροι

στη θέση σου θα παρακαλούσαν να ήσαν
περιπάτει  λοιπόν και άρον σου τον κράββατον.

11/5/'014 - γιορτή της μητέρας, Ι.Ν. Ζωδόχου Πηγής, Ακαδημίας, Αθήνα

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (285)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Ανώμυαλος: αν κάποιος σκέπτεται (και δρα) με τρόπο διαφορετικό από τα ειωθότα, ακόμα και εάν είναι καινοτόμος, προοδευτικός, πρωτοποριακός κ.λ.π. δε θέλει και πολύ να χαρακτηριστεί "ανώμυαλος" και σαφώς όχι με την καλή έννοια. - Έτσι δεν είναι; - Δεν ξέρω. - Τί δεν ξέρεις, λες να μην είναι; - Τί να σου πω; Θέλει σκέψη. - Ε, βέβαια. Θες να το σκεφτούμε; - Μπα, βαριέμαι. - Ε και τί να κάνουμε; - Πάμε να δούμε μπάλλα; - Μέσα, φύγαμε. - Φύγαμε!

Κουφώματα

Τί ανόητη, τί άθλια, τί ηλίθια

συνήθεια κι αυτή

όταν μεθώ να καταστρέφω

στο σπίτι τα κουφώματα

βλέπεις σαν είμαι μεθυσμένος

τις κινήσεις μου δεν τις ελέγχω

κι άλλα πολλά -πιο σοβαρά- δεν τα ελέγχω

κι ανοιγοκλείνω τα ρολλά

και τα πορτοπαράθυρα

με δύναμη σφόδρα πιο μεγάλη

από αυτήν που απαιτείται

ή χωρίς να προσέξω τα εμπόδια

που εκεί έχω βάλει για

να μην κλείσουν σαν φυσήξει φερ ειπείν

και κόβονται τα ρολλά

ραγίζουνε τα τζάμια

σπάνε οι μεντεσέδες

και την άλλη μέρα, μόλις ξεμεθύσω

το μάστορα καλώ που έρχεται

και πιάνει μέτρα να παίρνει

και σημειώσεις να βαστά

και να μου λέει για ανταλλακτικά

που πρέπει να βρει και τέτοια

και μένω αναγκαστικά

δύο τρεις μέρες με χαλασμένο κούφωμα

π.χ. το παράθυρο να λείπει

η κάσσα νά 'χει μείνει μοναχά

και να λυσσομανάει ο αέρας

και το σπίτι να γεμίζει

φύλλα ξερά και πούπουλα περιστεριών

ή το ρολό να μένει ανοιχτό

και το δωμάτιο να λούζει

αδυσώπητος ο ήλιος

που το μάτι να τρυπά

και να κάνει δυο φορές χειρότερο

τον ήδη φριχτό τον πονοκέφαλο μου

ή ολόκλειστο να  μένει εντελώς

και να κάθομαι όλη μέρα εκεί

μόνος μες στο σκοτάδι

σαν το σκουλήκι, σαν κατσαρίδα, σαν ποντικός
όπως εξάλλου μου αξίζει.

Ήθελα νά 'χα μια να μ' αγαπάει

Country τραγούδι της δεκαετίας του '30 που μεταφέρθηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη Βρεττανία και την Ιρλανδία, έγινε folk και γνώρισε πολλές διασκευές, μία από τις οποίες στον πιο κάτω σύνδεσμο, είναι των Dubliners, με τον Barney Mckenna (1939-2012), ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος στο τραγούδι:

https://www.youtube.com/watch?v=oo0p6BbecNo

Μετάφραση Χ.Δ.Τ.

Ήθελα νά 'χα μια να μ' αγαπάει

κάποια δικό της να με λέει

κάθε βράδυ να κοιμάται μαζί μου

να μην κοιμάμαι πια μοναχός

'Ελα απόψε σαν βγει το φεγγάρι

έλα που θέλω να σε δω

μια λυπημένη να σου πω ιστορία

κάτω από του φεγγαριού το φως

Η τελευταία μαζί αυτή είναι η νύχτα

να φύγω πρέπει ψυχή μου γλυκιά

η αγάπη που μας ένωσε, τώρα

κομμάτια έχει γίνει πολλά

Καράβια ήθελα νά 'χα που πλέουν

ενωμένα μ'ασήμι, χρυσό

ν' ακολουθήσω αυτό που σαλπάρεις

κοπέλλα δεκαεννιά μόνο χρονών

Θά ΄θελα νά 'χα φτερά σα χελιδόνι

πάνω απ' τη θάλασσα να πετάξω μακριά

στην αγκαλιά της μέσα να πέσω

και νά 'μαστε για πάντα κοντά.

21, 22 και 23/4/'014, Νεάπολη-Εξάρχεια, Αθήνα

Η τελευταία των μεγάλων φαλαινών

Τραγούδι του Άγγλου τραγουδοποιού Andy Barnes (The Last Leviathan/The last of the Great Whales), με δεκάδες διασκευές.

Μία πολύ γνωστή, αυτή των Dubliners  με τον Seán Cannon στο τραγούδι, χωρίς την τελευταία στροφή, στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=bNp5dc0v-3c

Μετάφραση: Χ.Δ.Τ.

Την ψυχή μου απ΄το κορμί μου ξεκόλλησαν και ματώνω

την καρδιά μου κάναν και κρύωσε και κλαίω

η ομορφιά ξεθώριασε γύρω μου και ουρλιάζω

η τελευταία είμαι των μεγάλων φαλαινών και πεθαίνω

Χτες το βράδυ τα κλάματα άκουσα του τελευταίου μου συντρόφου

ο κρότος του όπλου καθώς το καμάκι τινάχτηκε κι ύστερα έμεινα μόνη

τις ημέρες θυμάμαι που πέρασαν που ήμασταν τόσες χιλιάδες

και τώρα ξέρω που θα πεθάνω πια σύντομα ο τελευταίος Λεβιάθαν

Το πρωί ο ήλιος σηκώθηκε κόκκινος στον ουρανό του Βορρά

ο πάγος πήρε το χρώμα του αίματος και φυσάει δυνατά

αναδύθηκα να πάρω ανάσα που έμελλε η τελευταία μου νά ΄ναι

το όπλο του θανάτου να πάλι ακούστηκε και σβήνω

Τώρα που καμμιά μας δεν έμεινε κυνήγι δε θά 'χει

στους φαλαινοθήρες να πείτε πως νόημα δεν έχει το μοιρολόι να πιάνουν

να σκεφτούν μόνο ποιά ράτσα έχει σειρά για να ξεκάνουν

τις φώκιες, τους ελέφαντες, ποιούς; ή μήπως τις κόρες, τους γιους τους;

Την ψυχή μου απ΄το κορμί μου ξεκόλλησαν και ματώνω

την καρδιά μου κάναν και κρύωσε και κλαίω

η ομορφιά ξεθώριασε γύρω μου και ουρλιάζω

η τελευταία είμαι των μεγάλων φαλαινών και πεθαίνω

Απ΄την αρχή του καιρού μας κυνήγησαν

στους ωκεανούς που σπίτι μας ήταν

Εσκιμώοι με κανώ ως σύγχρονα πλοία τεράστια

το χαμό μας αγνοήσατε κανείς να μας σώσει.

Σημ. 27, 28, 29/4/'014, Μαυρομιχάλη 148Β, Νεάπολη-Εξάρχεια και Λεωφορείο Α7, Στουρνάρη-Κηφισσιά, Αθήνα

Νυχτερινός επισκέπτης

Ποιός να είναι αλήθεια απορώ

τέτοια ώρα της νύχτας

που την πόρτα του κάστρου χτυπάει

πήγαινε αμέσως να δεις, να ελέγξεις

ΠΗΓΑΙΝΕ ΕΙΠΑ τί στέκεσαι;

ω! πόσο με εκνευρίζει ετούτος

ο γέρος και σχεδόν πια τελείως κουφός υπηρέτης

είναι βέβαια αφοσιωμένος, πιστός

και η οικογένεια του όλη εδώ και γενιές

υπηρετούν τη δική μου

κι αυτός μένει κοντά μου

από μια αίσθηση καθήκοντος, χρέους, ενώ

είναι βεβαίως γεγονός

πως τα τελευταία τα χρόνια έχω κάπως ξεπέσει

κι ούτε πληρώνεται πια

ο καημένος, ένα πιάτο φαΐ μοναχά

θά 'πρεπε μάλλον να μη θυμώνω μαζί του

μα ειδικά η κακή ακοή του

με εξοργίζει πολύ

και μου ταράζει τα νεύρα

ορίστε, ποιός είναι λοιπόν;

τί; ένας κόλακας;

α! μα τον Θεό, μετά από τόσο καιρό

επιτέλους ένα ευχάριστο νέο

ένας υποψήφιος λοιπόν

για τη θέση του κόλακα που είχα κηρύξει

μα θα μου πείτε στον παρακμάζοντα οίκο μου

με τις τόσες πια ελλείψεις που έχει

είναι η θέση του κόλακα που δίνω

τόση πολλή σημασία;

ο προηγούμενος καιρό είναι που έφυγε

απειλώντας να χρησιμοποιήσει έννομα μέσα

να διεκδικήσει τους μισθούς μηνών αρκετών

απλήρωτος που ήταν

μια φορά τον θέλω εγώ

παρ' όλο που ξέρω

πως οι υπηρεσίες του είναι

μια υποκρισία, μια χίμαιρα

κι ένα ίσως απροκάλυπτο ψέμα, γιατί

τη ματαιοδοξία, το εγώ μου τονώνει

τη χαμένη μου πίστη στηρίζει

ορίστε λοιπόν, ας περάσει ο κύριος

καλωσορίσατε, ελάτε, καθίστε, δεν κάθεστε;

όπως νομίζετε, κατ' αρχάς να σας πω -επιτρέπετε;

πως από το παρουσιαστικό σας που μου αρέσει πολύ

εγκρίνεστε ήδη

η ευθυτενής σας κορμοστασιά

το ψιλόλιγνο σώμα

τονισμένα από τα σκούρα ενδύματα

κι αυτόν τον παλαιϊκό

πού 'χετε επιλέξει εμμ... μανδύα

τα μακριά, τα λεπτά σας

τα -τολμώ να πω- γυναικεία τα δάχτυλα

με τα περιποιημένα

και κάπως βέβαια μακριά σας τα νύχια

τα μαλλιά σας μάβρα, στιλπνά

χτενισμένα σχολαστικά προς τα πίσω

και το πρόσωπο σας, τόσο χλωμό

μα ο ήλιος ποτέ δε σας βλέπει;

και τα μάτια σας κόκκινα

μήπως δεν κοιμάστε καλά;

και το βλέμμα σας έντονο τόσο

επιμόνως στραμμένο είναι πάνω μου

και μάλιστα όχι στο κεφάλι, όχι στο σώμα

θά 'λεγα κάπου ανάμεσα

μα... καταλαβαίνω καλά; στο λαιμό μου;

στη φλέβα τη μεγάλη που πάλλεται

αντλώντας και στέλνοντας στο κορμί μου το αίμα;

και πώς κοιτάτε τώρα εκεί ακριβώς

με μανία θα μπορούσα να πω

με αχόρταγη πείνα

ααα... και πως μισανοίγει το στόμα σας

και είναι οι κυνόδοντες παρά φύσιν μεγάλοι

και με πλησιάζετε...μηη...

Ωωω!... τώρα κατάλαβα!

Αχ, άθλιε, ηλίθιε, γέρο, κουφέ υπηρέτη
σαν ρώτησες τί είναι δεν σου είπε κόλακας.

Διαφορετική προσέγγιση

Κάθε φορά που σου αγγίζω το χέρι

χαμογελάς γλυκά και μου λες στα μάτια κοιτώντας

πως είμαι ο καλός σου

Κολακευτικό, δε λέω, μα πώς γίνεται

κάθε φορά που στην κοιλιά σου ξεκουράζω το χέρι μου
να ορθώνεται ευθύς ο φαλλός σου;

Δύο εκατομμύρια απαίσιε φαλλοκράτη

Όσο κι αν θες να μείνεις εγκρατής

φρόνιμος, ήσυχος, σεμνός

δεν είναι εύκολο σας λέω

σε ετούτη την τεράστια

την αχανή την πόλη

όπου δε θά 'ναι υπολογίζω

δυο εκατομμύρια οι ενήλικες γυναίκες;

ε, το λοιπόν όπου σταθείς

όπου βρεθείς, γύρω παντού
βυζιά και κώλοι.

Αγάπης πάρε δώσε

Στο μικρό υπόγειο διαμέρισμα

ένα τετράγωνο πιο κάτω στη γειτονιά

διαγωνίως από το δικό μου σπίτι

μέσα στον καύσωνα, καταμεσήμερο

μια Κυριακή του περασμένου Αυγούστου

που καθώς το συνηθίζω στην πόλη παραμένω

είδα απ' έξω ένα παμπάλαιο

φολκσβάγκεν φορτηγάκι αραγμένο

βαμμένο με αλεπάλληλα στρώματα χρώματος

που κάλυπταν τις πάμπολλες φθορές και τα χτυπήματα

κατάφορτο, από το βάρος λυγισμένο

μία ολοκληρη οικοσκευή

στη σχάρα της οροφής, λυμμένα έπιπλα

κρεββάτια, καναπέδες και τραπέζια

και μέσα στρώματα, κλινοσκεπάσματα

χαρτόκουτα πολλά με κουζινικά και πιάτα

μικρές ηλεκτρικές συσκευές

ρουχισμό και τόσα άλλα

ένα σήμα της τοπικής ενορίας κολλημένο στο πλάι

και μες στα μαύρα ράσα του

(δεν έσκαγε με τέτοια ζέστη;) τον παπά-Γιώργη

ιερέας του ναού, ψιλόλιγνος με μακριά

γένεια και μαλλιά, κατάξανθος, γαλανομάτης

γιατί είναι βλέπεις Γερμανός

παράξενο για ορθόδοξο -δεν είναι;- να ξεκουβαλάει

με τη βοήθεια δυο άλλων αντρών κάπως πιο μελαχρινών

ολόμαυρων για να πούμε την αλήθεια

ντυμένων με πολύχρωμα ρούχα και πέδιλα

ήτανε μάλλον υπέθεσα οι νέοι ένοικοι

που βρήκανε το σπίτι αυτό με τη βοήθεια του.

Όσο σκέφτηκα και εάν, για λόγους διάφορους

πολλοί κατηγορούν την εκκλησία

εγώ ξέρω πως να, πες για παράδειγμα

στο επίσης κοντινό, στη γειτονιά

κέντρο σιτίσεως που της ανήκει

κάθε μεσημέρι μπαίνουν ανθρώποι νηστικοί

και βγαίνουν χορτασμένοι

και άλλοι σαν και τούτους δω

βρίσκουν κάπου να μείνουν

και άλλοι παίρνουν κάποιο ρουχισμό

κάποια ίσως τρόφιμα

μπορεί μια βοήθεια οικονομική

κάποια περίθαλψη, λίγη παρέα

και εν πάσει περιπτώσει παίρνουν

κάποια αλληλεγγύη, αρωγή, παίρνουν αγάπη

ενώ μπορεί αυτοί που διαμαρτύρονται

εκείνοι που επικρίνουν κι ακόμα εσείς κι εγώ

τίποτα από αυτά δεν κάνουν.

Λίγο καιρό μετά περνώντας από εκεί

άρχισα να παρατηρώ έξω από τα βυθισμένα

στο έδαφος παράθυρα του διαμερίσματος

πάνω στο πεζοδρόμιο και στις δύο πλευρές της γωνίας

αρχίσανε να συγκεντρώνονται

γλάστρες με φυτά κάθε λογής

όχι καινούριες, αγορασμένες

μα ολοφάνερα παλιές, από το δρόμο μαζεμένες

ίσως από εκείνες που πετιούνται απ' τα μπαλκόνια

σε τυχόν μετακομίσεις και αφήνονται

δίπλα στα σκουπίδια με τα φυτά μαραζωμένα

μα τούτες δω ήταν -όσο γίνεται-

καθαρισμένες, φροντισμένες και τα φυτά

ξεχορταριασμένα, κλαδεμένα, ποτισμένα

και πλήθαιναν οι γλάστρες όσο παιρνούσε ο καιρός

και φουντώναν τα φυτά μέχρι που τώρα

που ήρθε άνοιξη και Πασχαλιά

στέκονται εκεί ολοδρόσερα, μια ομορφιά

μια ωραία εικόνα και μια ακόμα

πράσινη όαση μέσα στο αδυσώπητο τσιμέντο

φτιαγμένη με μεράκι και φροντίδα και αγάπη.

Κι έβγαλα το συμπέρασμα:

αγάπη έλαβες

κι αγάπη

πάλι μπορείς να δώσεις.

20 Απριλίου, Πάσχα Κυρίου 2014, Νεάπολη-Εξάρχεια, Αθήνα.

Κάθε λογής

Κάθε λογής

μαλλιά θα βρεις

σε κάθε σχήμα, μήκος που

να φανταστείς μπορείς

και με κάθε τεχνοτροπία

κομμένα, χτενισμένα

και σε όλα τα χρώματα

μαύρα στιλπνά, ξανθά

κόκκινα της φωτιάς

γκρίζα , ακόμα κι άσπρα

πυρόξανθα σα λάβα

εκεί στα περουκάδικα

πλάι απ' τον Άγιο Σάββα.

Αθήνα, Λεωφόρος Αλεξάνδρας, εργατικές πολυκατοικίες, 17 Απριλίου, Μεγάλη Πέμπτη '014

Μπαμ!

Στρατιώτη με πήραν και ήμουν ατρόμητος

εχθρό δε λογάριαζα, περιφρονούσα το θάνατο

στην αντάρα της μάχης γενναίος και πρώτος

χωρίς σταματημό δυο χρόνια πολέμαγα

και μετά σε μια ανάπαυλα, σ' έναν αγρό

α, πώς ακούστηκε στη σιγαλιά του όπλου ο κρότος

καίρια χτύπησε ελεύθερος ο σκοπευτής

ποτάμι το αίμα μου τρέχει
και σιγά σιγά με τυλίγει πηκτό και μάβρο το σκότος.

Κλίνη κενή

Κλίνη κενή, κλίνη κενή

πάει να πει κρεββάτι αδειανό

που άδειο ωστόσο δεν ήταν

όταν μπήκαμε στο θάλαμο

(δύο κλινών) Ιώτα Δέκα

της Νευρολογικής Κλινικής

η κυρία Λ. ήταν στο κρεββάτι

το πέρα, το μέσα

το κοντά στο παράθυρο

τη μάνα μου τη βάλαν στο πρώτο

αυτό που ήταν πλησίον της πόρτας

η κυρία Λ. ήταν ηλικίας

«υπερηφάνως μεγάλης»

μα είχε υποστεί η καημένη

επεισόδιο βαρύτατο

και ξάπλωνε ακίνητη εκεί

στο μισοσηκωμένο κρεββάτι

με σωληνάκια να μπαίνουνε διάφορα

και να βγαίνουν στο κορμί της

και γύρω μηχανήματα περίεργα

που έβγαζαν ήχους παράξενους

βομβούσαν, ξεφυσούσαν ρυθμικά

και φαντάζομαι ρόλο θα είχανε

να υποκαθιστούν τις λειτουργίες

οργάνων του σώματος

που αυτά δεν ήταν πια

να εκτελέσουν εις θέση

και τη φρόντιζε μόνιμα δίπλα της

όλη τη μέρα, μια κυρία καλή

απ’ τη μακρινή Γεωργία

που ήταν χρόνια μαζί της και τώρα

κάθε τόσο την παίρναν τα κλάμματα

που η κυρία της έτσι είχε πια καταντήσει

δυο τρεις φορές ήρθε και μια

άλλη γυναίκα νεότερη  

και μελαμψή από το εξωτικό

γαλλόφωνο Μαρόκο

γνωστή κι αυτή που βοήθαγε

την οικογένεια και έκατσε

στης κυρίας της πρώτης το πόδι

όταν κουβέντιαζαν κάκιζαν την κόρη της

τη μάνα της να δει που δεν πατούσε

και που είχε άλλου είδους μπλεξίματα

τί ακριβώς ούτε θέλω να ξέρω

ενώ αναμενόταν χώρα κάποια από

μέρα με την ημέρα ο γιός της

και τακτικά την επισκέπτονταν

η κόρη του γιου

η εγγονή της ευγενική

ψιλόλιγνη μία κοπέλλα

με μάτια λυπημένα

που τη χαϊδολογούσε

και της μίλαγε γλυκά:

«γιαγιούλα μου, γιαγιάκα μου, μ’ ακούς γιαγιά μου;»

και ρώταε λεπτομέρειες γιατρούς και νοσοκόμες

και γω κάθε πρωί που έμπαινα στο θάλαμο

ζωηρά την καλημέριζα, της χάιδευα το χέρι

ομοίως τα βραδάκια όταν αποχωρούσα

κάποιες ανεπαίσθητες στο βλέφαρο

κινήσεις και στο μάτι, για αντίληψη

δεν ήξερα αν πρέπει να τις πάρω

«Καλημέρα κυρία Λ. τί κάνεις σήμερα;

καληνύχτα κυρία Λ. εύχομαι αύριο

να σε βρω καλύτερα – μη φοβάσαι τίποτα

είσαι θηρίο, σε έχω καταλάβει εγώ... » και τέτοια

η μάνα μου είχε ταραχτεί

με την παρουσία της κυρίας Λ.

και τη βαριά κατάσταση της

λίγο το παρατήρησα εγώ

μα μου το βεβαιώσαν οι γιατροί

κι ύστερα πρόσεξα πως ούτε

καν γυρνούσε να την δει

και ρώταγε πολύ αορίστως

για την  κατάσταση της

φοβόταν βλέπεις φαίνεται

να μην βρεθεί στη θέση της

και ξόρκιζε τον φόβο της

κάνοντας ότι σαν να μην υπάρχει

την τέταρτη μέρα μετά

το εξιτήριο αποβιβάσθηκα

από το λεωφορείο επιστροφής

απ’ τη δουλειά μου

κοντά στην κλινική

όπου και εισήλθα

με τον αέρα βεττεράνου

και μπαίνοντας στον θάλαμο

στης μάνας το κρεββάτι

μια άλλη ξάπλωνε

και άλλη μια από δίπλα

της έκανε παρέα

κι απέναντι κλινη κενή

«πού ΄ναι η κυρία Λ.;» τις ρώτησα

με κοίταζαν με βλέμμα απορημένο

«δεν μια κυρία έτσι κι έτσι εδώ;»

«ρωτήστε», μου απάντησαν

«μέσα στις νοσοκόμες»

μα ήδη εν τω μεταξύ

είχα φτάσει έξω από το

γραφείο προϊσταμένης

γύρισαν και μ΄αντίκρυσαν δυο αδελφές

αναγνωρίζοντας με

«τί κάνετε;», τους λέω,

«είχα τη μάνα μου εδώ,

φύγαμε τέσσερις μέρες πριν, θυμάστε;

Η δίπλα μας; Η κυρία Λ.;»

μετάξυ τους κοιτάχτηκαν

κι ύστερα στρέψαν το κεφάλι προς τα πάνω

με ένα βλέμμα αρνητικό

«χθες ξημερώματα» δήλωσε η μία σοβαρά

αποχαιρέτησα και έφυγα

βγήκα από τον περίβολο του νοσοκομείου

βράδυ προχωρημένο πια

φόρεσα το σακκίδιο

κούμπωσα το σακκάκι μου

κι άρχισα να ανηφορίζω

προς την περιφερειακή

του λόφου οδό

στο σπίτι μου να πάω

...

καλό ταξίδι κυρία Λ.

να ξέρεις ότι εδώ

έχει αρχίσει κι ανεπαίσθητα

μυρίζει  λίγο άνοιξη.

1ο δεκαήμερο Μαρτίου 2014, Νοσοκομείο Ν.Ι.Μ.Τ.Σ., Κολωνάκι, Αθήνα

Ροζ

Με στολή ροζ ντυμένη

σαν ζαχαρωτό

μπλούζα και παντελόνι

και στα πόδια κόκκινα

από λάστιχο σαμπώ

με κρεμασμένα σε κορδόνι

γυαλιά με πορτοκαλί σκελετό

μικρόσωμη, αεικίνητη

γκρίζα, κοντά, κομμένα τα μαλλιά

μοιράζει τους δίσκους με ακρίβεια

η ροζ τραπεζοκόμος

και μια ώρα μετά

γυρνάει τους θαλάμους

τους μαζεύει και αυστηρά επιθεωρεί

και ψάχνει μην τυχόν

έχει βαστήξει κανείς κουταλοπήρουνα

να φάει αργότερα επιδόρπιο

το ζελέ ή το γιαούρτι

ή για το πορτοκάλι το μαχαίρι

και επιπλήττει σοβαρή και διαμαρτύρεται

«τί θα μοιράσω εγώ το απόγευμα

οι άρρωστοι το δείπνο πώς θα φάνε;»

κι έτσι όπως κάθομαι στου κρεββατιού

της μάνας μου τη βάση κι έχω εκεί

το λάπτοπ πρόχειρα ακουμπήσει

το βλέπει και μαλακώνει ξαφνικά

στην οθόνη χαμογελώντας πλησιάζει

και με πολύ χαριτωμένη επαρχίας προφορά

ρωτά – τα μάτια της να λάμπουν:

«Θες να ιδείς του χωριό μ’;

Απάν στα βουνά, στην Ήπειρου

στην Άρτα, μες τα ιέλατα

νερά τα κρούσταλλα

εφτακόσ’ πενήντα μέτρα η πλατεία

χίλια τριακόσ’ μέτρα ου ο Αη Λιάκος

στην κορφή  απάν, σαν τουν παράδεισ’...αχχ!»

Σαστισμένος την κοιτάω κι απαντώ:

«δεν έχω σύνδεση, δεν έχει δίκτυο εδώ...»

Σιωπά για λίγο και μου λέει:

«Δεν πραζ’, καλό νά ‘χεις. Κι πιραστικά στ’ μανούλασ’.»

Κι ύστερα γυρνάει στις άλλες του θαλάμου τις κυρίες:

«Άιντε κουπέλλς, θά ‘ρθου μιτά.»

και φεύγει σβέλτα, πιάνει και σπρώχνει

το τρόλλευ με τους δίσκους

στο βάθος του διαδρόμου

έως το θάλαμο τροφοδοσίας

όπου και μέσα μπαίνει .

6 Απριλίου 2014, Θάλαμος 9, A' παθολογική κλινική, Ιπποκράτειο νοσοκομείο, Αθήνα