Mέθυσος φιλολογίζων λογοπαιγνιολογεί

Στις όλο και πιο αραιές πλέον

περιόδους νηφαλιότητας

και  αφού περάσουν

τα πρώτα δύο περίπου δύσκολα

πολύ δύσκολα

πάρα πολύ δύσκολα

εικοσιτετράωρα

με τα απαίσια στερητικά

και τους δυνατούς τους πόνους

και τα φριχτά την αγωνία και το άγχος

επέρχεται μία περίοδος

δύο (πάλι) –υπολογίζω – εβδομάδων

κατά την οποία είναι

λυμένο, κουρασμένο πολύ το σώμα

και μουδιασμένο τόσο το μυαλό

λες μεθυσμένο ακόμα

παρά που η χρήση έχει σταματήσει

σαν ξέρω εγώ να βάζει το κεφάλι του κανείς

πάνω από του τσίπουρου που βράζει το καζάνι

και να μεθά με τους ατμούς που εισροφά

χωρίς ωστόσο ούτε μια γουλιά να καταπίνει

ή αλλιώς καθώς το λεν νομίζω

κάποιοι που είναι λόγιοι, μοναχοί

είτε και κάποιοι κοσμικοί πολύ θεολογούντες

από «νηφάλιο μέθη» νά ‘χω καταληφθεί –

εγώ χρησιμοποιώ για το φαινόμενο αυτό

μια έκφραση πολύ πιο λαϊκή

που όμως νομίζω μόνο εγώ καταλαβαίνω

κι ούτε θαρρώ πολύ επιτυχημένη είναι

(αλλά ούτε και ιδιαίτερα με νοιάζει)

«ανάποδο φτιάξιμο» τη λέω τη φάσην αυτήν

κατά την οποίαν όσο και εάν

παράδοξο και αντιφατικό ακούγεται

η έμπνευσις μου λαμβάνει εκρηκτικούς ρυθμούς

και δυσθεώρητες διαστάσεις, και οι ιδέες έρχονται

και ξεπηδούν η μια μετά τη άλλη βομβηδόν

και δεν προλαβαίνω να σημειώνω

ιδέες, στίχους και συνόψεις

στο τεφτεράκι πού ‘χω πάντοτε μαζί μου

ή στο μπλοκάκι το μικρό που φυλώ στο κομοδίνο

για τις ιδέες που εμφανίζονται από το πουθενά

λιγάκι πριν, λίγο μετά ή και κατά τη διάρκεια του ύπνου

αλλά και σ’ άλλα χαρτάκια και χαρτιά κάθε λογής

σε αποκόμματα, εισητήρια, αποδείξεις

χαρτοπετσέτες και ότι εν γένει βρω

κι ύστερα τα μαζεύω όλα αυτά

και για ορισμένες εξ αυτών των ιδεών αργότερα

προχωρώ και στης δημιουργίας τη φάση

με μόνη –αυστηρή- την προϋπόθεση

νά ‘ναι μικρή και σύντομη η φόρμα

λίγες γραμμές ή λίγοι στίχοι δηλαδή

μια δυο σελίδες – τίποτα παραπάνω

γιατί ούτε κέφια ούτε κουράγιο έχω πια

χα! – σάμπως ποτέ είχα;

ένεκα η οκνηρή η φύση μου

και οι λιγοστές εναπομείνασες δυνάμεις

και βέβαια ακόμα και το ελάχιστο αυτό

μόνον νηφάλιος είμαι σε θέση να το πράξω

μα την αλήθεια αναρωτιέμαι πιο παλιά

πιωμένος πώς είχα καταφέρει

να ολοκληρώσω κάτι μακροσκελή

κείμενα πολυσέλιδα

κάτι διηγήματα σεντόνια

και ιστορίες ποταμούς και...

τέλος πάντων. Τί λέγαμε λοιπόν; Α ναι,

κατ’ αυτόν ώστε τον τρόπο

και υπό τις που περιγράφηκαν συνθήκες

εμπνεύστηκα το ακόλουθο το «λεκτικό παιχνίδι»

πως να, ταιριάζεις λέει ορισμένα, λέξεων ζεύγη

που συνήθως, σχεδόν πάντα παν μαζί

όντας γνωστά, παγιωμένα από ρητά

και γνωμικά κι άλλες εκφράσεις

που αποτελούνται από δεύτερη ένα ουσιαστικό

και πρώτη ένα επίθετο ή μετοχή

ή κάπως έτσι, μέσες άκρες

μήτε που είμαι σίγουρος μα ούτε κι έχω πια

καμμιά καΐλα ιδιαίτερη ή και αξιοπρέπειας ίχνος

κι ύστερα λέει κάνεις έτσι τσουπ!, τη θέση τους αλλάζεις  

το πρώτο πάει δεύτερο, το δεύτερο πάει πρώτο

και τα μεταμορφώνεις κιόλας κάνοντας

επίθετο ή μετοχή το ουσιαστικό

μα και ουσιαστικοποιώντας τ΄άλλα

χωρίς στο γένος και σε άλλες λεπτομέρειες

καθόλου σημασία ούτε να δίνεις...

Ε, και τί έγινε λοιπόν; Μμμ... να σας πω:

Α μα έχει λέω κάποιο γούστο το αποτέλεσμα,

βλέπει κανείς, παρατηρεί μια ιδιορρυθμία

μία παραδοξότητα στο νέο ζευγάρι λέξεων που

προκύπτει και χωρίς λάθος να είν’ γραμματικά

διαβάζει κανείς κι αναρωτιέται νόημα τί να έχουν;

εάν ξέρει όμως το τέχνασμα, το κόλπο που τις έχει βγάλει

πιάνει και προσπαθεί και να παλεύει πιάνει

και το κεφάλι του να σπα

το ζεύγος λέξεων αρχικό να συμπεράνει

και όταν τα καταφέρει αναφωνεί (ίσως) «Αχά!»

και σκέφτεται ή μονολογεί

«ρε κερατά το βρήκα» κι άλλα όμοια

κι ύστερα με το επόμενο καταγίνεται

αν τύχει να υπάρχουν αρκετά

τέτοια που τού ‘χουν δώσει

κι έτσι περνά η ώρα του ευχάριστα

και θα μπορούσε κάποιος και να πει

ότι με τρόπο ενδιαφέρον σκοτώνει τον καιρό του

ιδίως δε εάν πριν παραδώσει τον πίνακα – κατάλογο

για τον επόμενο που θα ασκηθεί ευρέτη

κοιτάξει να προσθέσει κι ορισμένα δικά του δημιουργήματα

τότε χωρίς αμφιβολία το παίγνιο λέξεων αυτό

που έτυχε και γέννησε ένας μεθυσμένος νους

ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον αποκτάει.

Ιδού αναγνώστη πιο κάτω το λοιπόν

όσα κατάφερα εγώ να σκαρφιστώ

σαν θέλεις κάνε μια δοκιμή κι εσύ

κι ύστερα δώστο παρακάτω

και να με συμπαθάς πολύ ως τόσο ευχαριστώ

για την απεριόριστη την καταννόηση σου:

αστείο κλοπιμαίο

οριακός ιατρός

ρυθμική μέθη

πυροβολημένο βάρος

νοσταλγική γλύκα

υποθετική περιπλοκή

ναρκωτική δύναμη

χωρική ήβη

νοητό ύψωμα 

γυναικωτή εκδότρια

στηθαίο σφρίγος

ζουμερό μελάνι

μοσχάτος σίτος

επικίνδυνος θάνατος

στρατιωτικός εχθρός

νεότατη λαλιά

συμμαχική Ατλαντίδα

δακρυσμένο αίμα

στρατηγικός ήρωας

γευστική αλμύρα

πόσιμη δύναμη

  

Σάββατο 1, έως Καθαρή Δευτέρα 3, Μαρτίου ‘014 (καλή άνοιξη και καλή Σαρακοστή) - Νευρολογική κλινική νοσοκομείου Ν.Ι.Μ.Τ.Σ., Κολωνάκι, Αθήνα, πάνω σε μια παλαιότερη, αυθόρμητη ιδέα!!

"Λυσάρι" 

κλεμμένο αστείο

ιατρικός όρος

μεθυστικός ρυθμός

βαρύ πυροβολικό

γλυκιά νοσταλγία

περίπλοκη υπόθεση

δυνατό ναρκωτικό

ηβική χώρα

υψηλό νόημα

εκδιδόμενη γυναίκα

σφριγηλό στήθος

μέλανας ζωμός

σιτευτός μόσχος

θανάσιμος κίνδυνος

εχθρικός στρατός

λαλίστατη νέα

Ατλαντική συμμαχία

ματωμένο δάκρυ

ηρωικός στρατηγός

αλμυρή γεύση

δυνατό ποτό

Εσυνέβη προ πολλού κι έκτοτε έτσι είναι πάντα

Φρόνησε ο Σολομώντας

ξακουστά δίκαιος όντας

μα και εξίσου αυστηρός

και εδίκασε: ο πότης

όσο υπάρχει ανθρωπότης

νά 'ναι ο βίος του σκληρός

και αυτό που τον ευφραίνει

αυτό να τον αρρωσταίνει
κι έτσι να περνά ο καιρός.

Αυτή είναι ασφαλώς η προσωπική, υποκειμενική μου άποψη, εκτός κι αν δεν κατάλαβα καλά τί θέλατε να πείτε...

Ισόποση; Χα!

Δηλαδή, ίση με πόση;

Λες και υπάρχει

ή να βάλει κάποιος μπορεί
όριο στην πόση.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (284)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Υπωπόδιο, το: ο τρυφερός γλουτός του ενός που προσφέρεται για την απόθεση του ποδιού του άλλου, σε στιγμές χαύνωσης και χαλάρωσης και ξάπλας και ραστώνης, μεταξύ ατόμων με μεγάλη (εννοείται) οικειότητα, π.χ. ζευγαριού, φιλενάδων, αδερφιών, μαμάς - κόρης κ.λ.π. Π.χ. - Έλα ρε Άννα, μη σηκώνεσαι, και με έχεις τόσο βολέψει με το μαλακό σου υπωπόδιο, ήταν τόσο αναπαυτικά. - Έλα ρε μαμά, θέλω να πάω στην τουαλέττα. - Δε μπορείς να κρατηθείς λίγο ακόμα; - Μαμά!!! - Ουφ... καλά, άντε πήγαινε....

Ευχαριστώ Άννα για τη λέξη που γέννησε το λήμμα

Ο κατάλογος

Για τηλεφωνικό κατάλογο χρησιμοποιώ

ένα αυτοσχέδιο, χειρόγραφο τεφτέρι

με το μολύβι γράφω, σβήνω, προσθέτω, αφαιρώ

κι ούτε βολεύτηκα ποτέ

ψηφιακά, ηλεκτρονικά αρχεία

και μνήμες κινητών

πολλοί με κοροϊδεύουνε

για την ιδιορρυθμία μου αυτή

μα εγώ εκεί, το καταλογάκι μου

πάντα το ίδιο όλον τον καιρό

έχουν σκιστεί πια οι σελίδες του

έχουν στην άκρη φαγωθεί, φθαρεί και λειώσει

κι έχουν χαθεί τα τελευταία νούμερα

σε κάποιους αριθμούς

που άμα θέλω να καλέσω πρέπει

να θυμηθώ, να μαντέψω ή -το πιο συχνά-

να αρχίσω να παίρνω τα νούμερα με τη σειρά

κι όλο να λέω: "συγνώμμη, παρακαλώ,

με συγχωρείτε λάθος" και τα τέτοια

ώσπου αυτόν που θέλω να πετύχω.

Αυτά λοιπόν με τον κατάλογο.

Και κάτι ακόμα: όσο περνούν τα χρόνια, δυστυχώς,

όλο και πιο συχνά δίπλα σε ονόματα

σημειώνω σταυρουδάκια

και ούτε πρόκειται ποτέ τους αριθμούς που αντιστοιχούν

να δω να με καλούνε
κι ούτε -ασφαλώς- και γω πια θα καλέσω.

Begoniaceae Flores

Σχεδόν καμμία χαρά

καθώς περνούνε τα χρόνια

Κι ανυπόφορη πια, η ρουτίνα αυτή

στο σπίτι μετά τη δουλειά, με τα λίγα τα ψώνια

Στη βεράντα από συνήθεια απλώς

και αίφνης... αχού!

πρώιμα φέτος που άνθισες τόσο

χρωματιστή, καλή μου μπιγκόνια.

  

14 Ιαν. '014, Πλ. Κολωνακίου, Αθήνα

Ήρωες

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ήρωες

Δεν έχω εγώ ήρωες

ιππότη θρυλικό, αγέρωχο Ιβανόη,

άντρα σκληρό, μοναχικό καουμπόη,

εμπνευσμένο καλλιτέχνη, ζωγράφο, ποιητή,

πόθο των γυναικών, γόη, εραστή.

Έχω μονάχα στο χωριό μου

ένα γέροντα ψαρά

που ξετυλίγει μπερδεμένα παραγάδια

και μόνος – πάντα μόνος –

τραγουδάει με βραχνή φωνή

τα φεγγαράτα βράδια

ένα τραγούδι του καημού

τα ίδια πάντα λόγια

κι αναστενάζει ο γιαλός

ταράζουνται τα ψάρια:

«Στραβώσανε τ’ αγκίστρια μου

σάπισε η πετονιά μου

τρυπήσανε τα δίχτυα μου

σκούριασε ο σουγιάς μου.

Εσώθηκε το λάδι μου

ξίνισε το κρασί μου

και η ζωή μου χάνεται – μανούλα μου –
και σβήνει το δαδί μου». 

  

Μαντινάδα για μια παρέα κοριτσιών

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Μαντινάδα για μια παρέα κοριτσιών

Έως αργά το απόγευμα

στου ήλιου τις πορφύρες

τις κοίταγα μισώντας τις –

τί φταίνε οι κακομοίρες;

και μπλέχτηκαν οι σκέψεις μου

σε μπερδεμένες σπείρες:

τόσα πολλά μου έδωσες
όσα πολλά μου πήρες;

            

4ου αι. π.Χ.

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

4ου αι. π.Χ. - ανωνύμου ελάσσονος Πέρση ποιητή

                        (απόδοση στα Ελληνικά: Χ.Δ.Τ.)

                       

Φως και χαρά, διπλανή μου ανάσα,

φεγγαροπρόσωπη, σχιστοματούσα,

πριγκίπισσα, δέσποινα, βασίλισσα, μούσα,

τόσο δρόμο που έκανες

να’ ρθείς απ’ τα Σούσα

να μου πεις που δεν ήξερα

και ούτε μπορούσα

δίχως εσένα τί θά ‘κανα
και πού θα χωρούσα.  

Το γυαλιτικάκι

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Το γυαλιτικάκι

Το πικρό το γυαλιτάκι,

η καϋμένη η κουτσομούρα,

το φτωχό το προσφυγάκι,

η ζητιάνα η καμπούρα

οι λοξοί, οι κατατρεγμένοι,

οι ατάλαντοι, οι χαμένοι.

Ελαχτάρησα να είναι

η παρέα μου, οι δικοί μου,

Οι αγαπημένοι να’ναι

και οι ριζικοί μου.

Μα ούτε και σ’ αυτό δε στάθηκα άξιος και να’μαι:

μόνος και γέροντας να σκουπίζω ακόμη

(πόσο πονούν τα κόκαλα μου)

τους στάβλους του αφέντη μας του κόμη.

Σημ. Γυαλίτης (ή γιαλίτης): μικρό ψαράκι, παραλλαγή γόπας (βόωψ βόωψ / boops boops) με χαρακτηριστικά πικρή γεύση. Αν ο ιχθυοπώλης στο πουλήσει για μαριδάκι, τότε σε κορόιδεψε για τα καλά.

«Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

«Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»

Το πρόσωπο μου είδα, μια μέρα, στον καθρέφτη

ενός παλιού, ξυλίνου, κομοδίνου

κι είδα την όψη ενός πιθήκου

και αυτομάτως πίστεψα

τη θεωρία του Δαρβίνου.

Το σώμα μου είδα μία μέρα στον καθρέφτη

μιας παλαιάς, τετράφυλλης ντουλάπας

κι είπα από μέσα μου:

«Ετούτο – και ντροπή σου - είναι σκαρί μαούνας

κι όχι γολέτας ή φρεγάτας».

Πάλι καλά πού ’μαι χαζός

και δε θα το ‘χω έτσι βάρος στην ψυχή

πως έγινα αιτία νά ’βγει ψεύτικο

τ ΄αρχαίο μας ρητό:

«Νους υγιής εν σώματι υγιεί».

Το πρώτο τσιγάρο

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Το πρώτο τσιγάρο

                       

Όλη κι όλη εφηβεία

δέκα ρουφηξιές στη σούμα

και το φούμαρα το πρώτο

κάτου από μια καμινάδα

μία μέρα με λιακάδα.

Ήτανε καλοκαιράκι

πάει το πρώτο τσιγαράκι

πάνου σε ένα παπόρι

που ετράβαγε για Νάξο

- το θυμάμαι σαν και τώρα -

«Άσσος» ήτανε η μάρκα

το πακέτο «Παπαστράτο».

Είχα κιόλας μεγαλώσει

είκοσι χρονώ γεμάτα

και το πήρα απ’ της παρέας

μια κοπέλλα ομορφομάτα.

Από τότε ίσαμε τώρα

εγεμίσαμε ντουμάνια

αναρίθμητα τσιγάρα

εμαυρίσαν τα νταβάνια.

Εις ανάμνησιν τ’ανάβω

και ανάμνησιν θα πάρω

σαν θα φύγω κάποια μέρα
πάει και τούτο το τσιγάρο.

                        

Το Πάσχα του μπεκρή

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Το Πάσχα του μπεκρή

                       

 Έξι βότκες πορτοκάλι

 πρωινό – το μυαλό να καθαρίσει-

και η μέρα ξεπροβάλλει

άιντε πάλι βιοπάλη!

Όμως: είναι σήμερα γιορτή

μια μικρή πίνω γουλιά σακί

και φυλάω τη μπουκάλα

στου γραφείου το κρυφό

το συρταράκι, πάλι εκεί.

Ύστερα ένα-δυο ουζάκια

να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Μία νταμιτζάνα μπρούσκο

κι ένα δίκιλο μοσχάτο

ξέχειλο μεζέ το πιάτο.

Μισό τόνο το βαρέλι

τό’να τό’χω με ρετσίνα

και το άλλο κοκκινέλι.

Θα το πιούμε σήμερα όλο

και του ουρανού το θόλο

θα κοιτάμε εκστατικοί…

…τώρα βάλε ένα ρακί

να χωνέψουμε λιγάκι

κι όλοι από’να παϊδάκι

εις το χέρι να κρατεί.

(Στα μωρά έχεις το νου σου;

Εντάξει, έχουν την πιπίλα).

Όλα είναι λοιπόν καλά:

Φίλοι, οικογένεια, φίνα.

Άιντε βάλε μια τεκίλα.

Έχει το τραπέζι απ’ούλα

και πατάτες και αβγά

και αρνάκι εις τη σούβλα

που ώρες γύρναε σβιν και σβιν

καθώς πίναμε τόνικ τζιν.

Να ‘τες, έρχονται κι οι μπύρες

παγωμένες και δροσάτες

ανυπόμονες που είναι

στοιβαγμένες στα κασόνια…

Μωρέ έτσι δεν περνάνε

στα καλύτερα σαλόνια!   

Στο βαρύ μετά να πέσουμε τον ύπνο

και ξυπνώντας το βραδάκι

να ψήσουμε και τον καφέ

και μαζί (είχα βλέπεις προνοήσει)

δύο κούτες με εκλέρ

κι άμα συμφωνείς αφέντη

να πιούμε τούτο το λικέρ.

Έφτασε λοιπόν η νύχτα

και βαριοί πέφτουν οι ίσκιοι.

Κοιτάει ο ένας σκυθρωπά τον άλλον

μέχρι που κάποιος γελάει τρανταχτά

και λέει στην παρέα:

Άιντε μωρέ και μέχρι να ξημερώσει

εφτά μποτίλιες έχουμε
να πιούμε ουΐσκι!   

            

Το μπογαλάκι

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Το μπογαλάκι

Όταν έφτασα χρονώ τριαντατρία

είπα να κάνω τον απολογισμό μου,

είδα πως τίποτα πια νόημα δεν έχει

και πήρα απόφαση να φύγω, να τα παρατήσω.

Όμως εκεί που ετοίμαζα

με κάτι λίγα πράματα ένα μπογαλάκι,

ήρθε ένα μικρό, ξανθό κοριτσάκι

και μού’πε μες στ’ αυτί «Σ’ αγαπάω».

Και άλλαξα απόφαση

κι είπα να συνεχίσω,

να το ιδώ να μεγαλώνει

κι ότι να γίνει

κι όσο μπορώ
και γω να τ’ αγαπάω.  

Πώς μου κόλλησε η μανία

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Πώς μου κόλλησε η μανία

Άει! όταν ήμουνα μικρό

ένα μακρύ καλοκαίρι στο χωριό

επήγα να δουλέψω παραπαίδι

τρεις μήνες σ’ ένα καπηλειό.

Και – μανία που μου κόλλησε –

τα βράδια όταν τελείωνε η δουλειά

έπινα τα αποπίματα

έπινα τα βιδάνια

κι έγραφα κάτι στιχάκια παλαβά

που τά’ λεγα ποιήματα

και ένοιωθα σα να’ μαι στα ουράνια.

Γιατί ενόμιζα πως έκανα κάτι σημαντικό

λες και δεν τό’ξερα το άχαρο μου ριζικό.

                       

Μα να!… τότες, κει κάτου απ’ τα βαρέλια

νέος και άμαθος και μεθυσμένος

φαντάστηκα μια εύκολη κι ανέμελη ζωή

με γελαστά κορίτσια και όμορφες στιγμές

κι όλο να πίνουμε – όσοι αγαπούσα –

δροσερό νερό κι όλο να τρώμε

λουκουμάδες ξεροψημένους
πνιγμένους μες στα μέλια.

Ποιός είμαι, τί είμαι;

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ποιός είμαι, τί είμαι;

Ότι λέω

μπορεί άλλοι να το έχουν πει

πριν από μένα.

Ότι κάνω

μπορεί άλλοι να το έχουν κάνει

πριν από μένα.

Μα ότι είμαι

δεν ήταν άλλος κανείς
πριν από μένα.

Ο παραμυθάς

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ο παραμυθάς

Εδώ που έφτασα

νομίζω πως μπορώ

να ξεχωρίζω την αλήθεια

μονάχα που δεν έχω

το κουράγιο να την πω
γι αυτό και λέω παραμύθια.

Ο μπαρά Κούλης

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ο μπαρά Κούλης

Ο μπαρά Κούλης ο ψαράς

μικρός το δέμας, σπιθαμιαίος

παλιός μπεκρής, γνωστός γλεντζές

και στην παρέα αγαπητός, ο πιο ωραίος.

Την ημέρα παραγάδι

δίχτυα, καθετή κι αρμίδι

και το βράδυ στην ταβέρνα

είχε μόνιμο στασίδι.

Έπινε κρασί αβέρτα

και συνέχιζε να πίνει

κει που οι άλλο σταματούνε.

«Τόσο πια θα σε πειράξει,

κακομοίρη θα πεθάνεις,

να το κόψεις» ορισμένοι

συμβουλεύουν, νουθετούνε.

«Μπαρά Κούλη θα το κόψεις»;

στην παρέα τον ρωτούνε.

«Θα το κόψω ρε μορτάκια.

Θα το κόψω όταν τα ψάρια

στη στεριά θα ανεβούνε».

Ζούσε σε ένα καλύβι

παραδίπλα από τον φάρο.

Κύματα ολοχρονίς τον δέρναν

τον ερημικό τον κάβο.

Δεν είχε στην αυλή πλακάκια

με χαλίκια ήταν στρωμένη

και στον τοίχο εφτά καμάκια

και μια απόχη απλωμένη.

Δεν είχε γάτα, δεν είχε σκύλο,

ούτε κατσίκες, ούτε κότες,

να βοσκάνε στην αλάνα.

«Εγώ μωρέ είμαι θαλασσινός»

στους φίλους έλεγε

«Για μένανε το ζωντανό

πρέπει να έχει λέπια

ή τουλάχιστον δαγκάνα».

Από μικρός μονάχο και φτωχούλι

μα δουλευτής και τίμιος

και γλυκομίλητος κι ευγενικός..

όλοι αγαπούσανε το μπαρά Κούλη.

Μα πιο πολύ τον αγαπούσαν τα παιδιά

που ίδιο τον κάνανε, ομήλικό τους.

«Έεεεεεεεειειει..μπαρά Κούλη» του φωνάζανε

«θα μας πάρεις πάλι σήμερα

τσάρκα με τη βάρκα»;

Κι αυτός τους αντιφώναζε

- τάχα μου αυστηρά –

«Άει μωρέ σπόροι,

όποιος θέλει βόλτα

πρέπει να χύνει ιδρώτα

και του ψαρά να ξέρει

τη δουλειά να κουμαντάρει,

την άγκυρα να συγυρίζει

και τα δίχτυα να καλάρει».

Έτσι έλεγε αυστηρά κι αντρίκεια

κι όμως γεμάτη ήταν κάθε μέρα

η βάρκα πιτσιρίκια.

Τα σουλατσάριζε

από τον κάβο ως το μουράγιο

και ιστορίες ατέλειωτες, θαλασσινές,

τους έλεγε όπου έβρισκε απάγγιο.

Κι άμα στο πέλαγος

εμαύριζε ο καιρός

σταυροκοπιότα ο μπαρά Κούλης

κι έκραζε το Νικολό τον Άγιο.

«Κάμε» έλεγε «Άγιε μου

να σωθούνε οι ναυτικοί

απ’ τους κινδύνους της θαλάσσης

και θα’χεις από μένανε

μία λαμπάδα που θα τα χάσεις».

Ένα βράδυ στη ταβέρνα

έκανε νωρίς να φύγει

«Κάτσε» του λέγαν

«Όχι, θα φύγω να βρω το Φάνη.

Απόψε βγαίνουμε για πυροφάνι».

Άφαντος ήτανε την άλλη μέρα

και την άλλη και την παράλλη.

Ανησυχήσαν στην παρέα…

«Πού’ναι τος άραγε

και τι να κάνει»;

Μπήκανε μες στο καλύβι

και τον βρήκαν ξαπλωμένο

να κοιτάει το ταβάνι.

Γράψαν οι χωροφυλάκοι:

«ο εκλιπόν έχι από μέρες

πέντε τουλάχηστο αποθάνει»

υπογράψαν το ραπόρτο

κι εσφραγίσαν το φιρμάνι.

Κι έλεγε κι αυτά τα λόγια:

«Είνε στο σώμα του

σεπηκώς, τυμπανιαίος».

Κι εγώ λέω είναι

όπως κι όταν ζούσε

έτσι και τώρα

η ψυχούλα του στους ουρανούς

ο μπαρά Κούλης, ο κοντούλης:
Μέγας, Τεράστιος, Γιγαντιαίος.

Νανούρισμα

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Νανούρισμα

Μπέρι μπέρι

ντέρι ντέρι

βάι βάι βάι.

Λολομίμι λολομίμι

κικαλί λάι λάι.

Σουσουμούσου γένι ρένι

φάι φο φο φο φο.

Ρίσα ραρίσα

ντομ ριριρί

κούφι βακούφι

χο μποχοχό.

Νάνι τατάνι

τριλίλι βελιλό

μίσι μαμάσι

σίσι κεράσι

ζούσι βερασιβό.

Μπέρι μπέρι

ντέρι ντέρι

έεει έεει έει

φσστ φσστ φσστ.

Λίμερικ

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

  

Λίμερικ

Μια μικρή, ζωηρή μπαλαρίνα

είπε «μια μέρα, εγώ θα γίνω Τσαρίνα,..

..γιατί το αγόρι μου θα γίνει Τσάρος».

Μα εκείνος έγινε κουρσάρος.
Κι εκείνη τώρα φτιάχνει καφέδες σε μια καντίνα.

Λε παπιγιόν

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Λε παπιγιόν

                       

Η πεταλούδα πέταξε

τίναξε τα φτερά της

τόσο ψηλά που ανέβηκε

ζηλέψαν τη χαρά της,

στον αέρα που σαλπάριζε

στα χρώματα γιομάτη

μια ομάδα εργατικοί

εφτά - οχτώ νομάτοι.

Την ώρα του διαλλείματος

του κολατσιού την ώρα

ανάθεμα τη μοίρα μας

της γέννας μαύρη ώρα.

Για μας δουλειά, για μας σκλαβιά

φτώχεια και δυστυχία

πάντα θολός ο ουρανός

και ξαστεριά καμμία.

Για μας δεν έχει χρώματα

κι από χαρά ούτε φλούδα,

το μόνο το πετούμενο

για μας η καλιακούδα.

…………………………………………………………

Κι όμως, την ώρα αυτή,

σε μιανού το σπίτι

στην ασπρισμένη την αυλή

μ’ ολόγυρα λουλούδα

μάθαινε η μάνα το παιδί

λεξούλα τη λεξούλα

του έλεγε, της έλεγε

και πνίγονταν στα γέλια:

Τραγούδα – τραγούδα,

βελούδα – βελούδα,

μουσούδα – μουσούδα,

αρκούδα – αρκούδα,

πεταλούδα – πεταλούδα.

Έχω κάτι να σας πω

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Έχω κάτι να σας πω

Άμα έχετε πάρει απόφαση

με ψέματα και ατιμίες

ασέβεια, δωροδοκίες,

αγένεια, προδοσία, υποκρισία

και μαύρη πέτρινη καρδιά

να πορευθείτε τη ζωή σας,

ένα έχω να σας πω:

"Εν αμίλλαις πονηραίς
άθλιον τέρας ο νικήσας" .

Ένα ακόμα βράδυ στην ταβέρνα

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Ένα ακόμα βράδυ στην ταβέρνα

…Ήρθε με τ’ όργανο του αγκαλιά και

κάθησε στην κεντρική θέση της ορχήστρας,

σε μια ψάθινη – όπως κι όλες οι άλλες –

καρέκλα. Κι όλοι εμείς, οι πελάτες της ταβέρνας

τό’νε κοιτούσαμε μη μπορώντας να το καλοπιστέψουμε

πως τούτος ‘δω ο μικρούλης, κακοφτιαγμένος

ανθρωπάκος, γλύτωσε τη βδομάδα που πέρασε

μέσα από του Χάρου τα δόντια, καθώς όλοι

οι γιατροί στο νοσοκομείο τον είχανε για ξεγραμμένο.

Η γκαρσόνα άφησε στο σκαμνάκι δίπλα του

ένα ούζο κι ένα πιατάκι με μεζέ.

Έβγαλε από την τσέπη του πουκαμίσου

ένα πακέττο με τσιγάρα γιοματάρι,

πήρε ένα κι άρχισε να το χτυπάει

από τη μια άκρη στο νύχι του πάνου,

έβρεξε τα χείλη του με ούζο,

μπουκώθηκε και το μεζέ κι όταν κατάπιε,

άναψε με το τσακουμάκι του το τσιγάρο,

ρούφηξε απολαυστικά τον καπνό,

ήπιε και το μισό ποτήρι ούζο μονοκοπανιά,

(«…καπνό και οινόπνευμα, να τα ξεγράψετε

κύριε Π..», του είπαν οι γιατροί, «άμα

θέλετε να ζήσετε λίγο ακόμα»),

μετακίνησε το τσιγάρο ανάμεσα στο

τελευταίο και προτελευταίο δάχτυλο

κι άρχισε να δουλεύει ένα ταξιμάκι στο λαγούτο του.

Πήρανε σύνθημα κι οι άλλοι της ορχήστρας

κι άρχισαν να συνοδεύουν διακριτικά.

Όταν ολοκλήρωσε το ταξίμι

στράγγιξε το ποτήρι το ούζο,

πήρε και την τελευταία ρουφηξιά από το τσιγάρο,

πέταξε τη γόπα στα ξύλινα σανίδια,

την πάτησε με το παπούτσι κι ένα χρόνο

μετά το τελευταίο χτύπημα του ντεφιτζή

φώναξε ένα βροντερό και μεγαλόπρεπο «Άλα!»

και τράνταξε τις χορδές με τα δύο πρώτα ακκόρντα

ενός κεφάτου, ρυθμικού τραγουδιού.

Μπήκε κι η ορχήστρα, ξεσηκώθηκε κι ο κόσμος
που ήτανε ως τώρα κομμάτι μουδιασμένος

κι εκείνος έπαιζε… έπαιζε και χαμογελώντας

έγνεφε ενθαρρυντικά στους άλλους μουσικούς

και στους πελάτες όλους

περιφρονώντας λες και κοροϊδεύοντας τα πάντα:

ανθρώπους, θεούς, διαβόλους

κανόνες, πιθανότητες και στατιστικές.
Γέμισε η πίστα κόσμο,
χόρευαν όλοι με μια ασυνήθιστη ένταση,
λυτρωμένοι από την αγωνία και το πλάκωμα
που τους βάραινε όλες τις προηγούμενες μέρες
που κείνος χαροπάλευε στην εντατική.
Τούτες τις σκέψεις έκανα,
έχοντας μείνει μόνος μου στο τραπέζι
όλη η άλλη παρέα είχε σηκωθεί για χορό -.
Πότε κοίταγα τον Π… και την ορχήστρα,
πότε το χορό, κι έλεγα από μέσα μου:
«Εντάξει, εντάξει… όλα είναι πάλι όπως πριν!»
Μέχρι που δυο ψίχαλα πριονίδι
σηκώθηκαν απ’ το πάτωμα και κόλλησαν
στη φτέρνα της Μαρίνας που χόρευε
κι από ‘κείνη τη στιγμή και πέρα
άλλο δεν σκεφτόμουν κι άλλο δεν κοίταζα
παρά το πόδι της Μαρίνας, προσπαθώντας
να φανταστώ αν ίσως είχε μπει κανά κομμάτι
πριονίδι και παρακάτου,
στο πέδιλο ανάμεσα και στο πέλμα.
Όταν δε φαντάστηκα πως το ίδιο
μπορεί και να’ χε γίνει
στα δάχτυλα της ανάμεσα,
κατάλαβα πως δε θα βαστούσα
την ηδονή μιας τέτοιας φαντασίωσης
και θα ντροπιαζόμουνα στον κόσμο,
γι αυτό έφυγα από τη θέση μου
και πήγα τάχα να γεμίσω την κανάτα
με κρασί απ’ το βαρέλι.

Για λόγου της

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Για λόγου της

Απόψε έμεινα μόνος μου

την πόρτα μου αμπάρωσα

και για του λόγου σου Κυρά

λίγα στιχάκια σκάρωσα.

Να τα διαβάζεις και να κλαις,

να με θυμάσαι και να λες:

τί κι άμα ήτανε μπεκρής

τεμπέλης και ρεμάλι,

όσο μ’ αγάπησε αυτός
δε θ΄ αγαπήσουν άλλοι.    

Ο καλεσμένος των Χριστουγέννων

(απόδοση Χ.Δ.Τ.)

(τραγουδισμένο από το Johnny Cash: http://www.youtube.com/watch?v=tTwAKf0OLo4)

Έγινε μια μέρα στου Δεκέμβρη το τέλος

δυο γείτονες πήγαν να βρουν ένα παλιό της παρέας τους μέλος

το φτωχικό του μαγαζί πώς το είχε στολίσει!

με κλαδιά γκι και έλατου το είχε γεμίσει

Κι ο γεροΚόνραντ με πρόσωπο φωτεινό

τους είπε "την αυγή σαν άκουγα τον πετεινό

στ΄όνειρο μου ήρθ' ο Κύριος Μας ο αγαπημένος

και μου είπε σε σένα φέτος θα ειμ΄ Εγώ καλεσμένος"

Το ταπεινό τούτο μέρος βάλθηκα να συγυρίσω

και όλα ν' αστράφτουν, να το καθαρίσω

στρωμένο τραπέζι και γύρω καθίσματα

αναφτό το καντήλι στα εικονίσματα

Τώρα τον Κύριο να φανεί περιμένω

όλο αγωνία γρήγορα ανασαίνω

τα βήματα Του ν΄ακουστούν στο κατώφλι εδώ

ν΄ανοίξω την πόρτα και τη μορφή Του να δω

Οι φίλοι του έφυγαν και τον άφησαν μόνο

χρόνια τώρα γι αυτόν τα Χριστούγεννα σήμαιναν πόνο

γιατί οι αγαπημένοι του είχαν όλοι πεθάνει

μόνος ο Κόνραντ είχε αρχίσει πια να τα χάνει

Μα φέτος, με τον Κύριο καλεσμένο δικό του

Χριστούγεννα χαράς θά ΄χε ξανά στο σπιτικό του

Με γλυκειά την καρδιά πρόσμενε με προσοχή

πότε το βήμα στην πόρτα θ' ακουστεί να ηχεί

Και να που ακούστηκε κάτι - τρέχει γοργά

κι ανοίγει, πολύ χιόνι που πέφτει, ο άνεμος πώς βοά

ήταν -αλλίμονο- ένας ζητιάνος με ρούχα σχισμένα

κουρέλια λεπτά, τα παπούτσια του χαλασμένα

 Τον λυπήθηκε ο Κόνραντ, αχ ο καημένος

όλος θα είναι τελείως παγωμένος

έλα, έχω στο μαγαζί παπούτσια να σου δώσω ένα ζευγάρι

ένα παλιό μου παλτό, κι ένα τσάι καφτό, το κρύο να σου πάρει

Ο φτωχός έφυγε γεμάτος ευγνωμοσύνη

κι ο Κόνραντ είδε πως η μέρα είχε μικρύνει

δεν είχε φανεί ο Κύριος και η ώρα περνούσε

αχ! πότε την πόρτα του γλυκά θα χτυπούσε

Και νάτος ο χτύπος - πω πω πω τί χαρά!

ένας άγνωστος ήταν όμως άλλη μία φορά

Μια γυναίκα  στα μαύρα ταλαιπωρημένη κι αυτή

μ΄ένα ξύλα δεμάτι στην πλάτη, διπλωμένη, σκυφτή

Του ζήτησε μόνο λίγο να ξαποστάσει

στο μέρος πού ΄χε ο Κόνραντ  για τον καλεσμένο ετοιμάσει

"Μη με διώξεις, άσε με λίγο σε παρακαλώ

Χριστούγεννα σήμερα, γιορτάζουμε τον Θεό τον Καλό"

Ο Κόνραντ της έβαλε να πιει και να φάει

και παρέα της έκανε πριν φύγει και πάει

μα είχε αρχίσει πια να νοιώθει απελπισία

πουθενά του εκλεκτού του καλεσμένου η παρουσία

Τον Κύριο δεν είδε να 'ρθει και να φτάνει

μάλλον ο Κόνραντ λάθος κάποιο είχε κάνει

και μες στην ησυχία ξαφνικά, ακούει κάποιον να κλαίει

"Βοηθήστε με! Πού είμαι;" να παρακαλεί και να λέει

Και να πάλι του Κόνραντ το σπίτι ανοιχτό

και να πάλι δεν έγινε ότι περίμενε το βράδυ αυτό

ένα παιδάκι ήταν μόνο στον παγωμένο αέρα

τους γονείς του είχε χάσει των Χριστουγέννων ημέρα

Ω! βαριά θλίψη τον έπιασε και λύπη πολύ

μα το παιδάκι έτρεμε σαν τρομαγμένο πουλί

Με λόγια ζεστά σιγά σιγά το ηρέμησε

με χάδια πολλά τα δάκρυα του στέγνωσε

Μέχρι το σπίτι το πήγε και γύρισε πίσω

στον εαυτό του λέγοντας πάει πια!

απόψε τον Κύριο δε θα συναντήσω

Στην κάμαρα του κλαίγοντας γονάτισε για να προσευχηθεί

"γιατί Κύριε δεν έγινε ότι είχα ευχηθεί;

Γιατί δεν ήρθες κοντά μου τη νύχτα αυτή

τη συντροφιά Σου είχα τόσο πολύ ονειρευτεί"

Στη σιγαλιά μια απαλή φωνή ακούστηκε

" Σήκω Κόνραντ κι η ευχή σου εισακούστηκε

Τρεις φορές η σκιά Μου ήρθε κοντά σου

τρεις φορές απόψε βρέθηκα μπροστά σου

Ο ζητιάνος που είδες φτωχό, κουρελή,

η γυναίκα που έδωσες να φάει και να πιει

το παιδάκι που βόηθησες νά 'βρει το δρόμο

τρεις φορές καλωσύνη βρήκα στο σπίτι σου μόνο

πιο μεγάλο δώρο είναι η αγάπη, ανθρώπων ευλογημένων
τιμή Μου που ήμουν... ο καλεσμένος σου, των Χριστουγέννων".

Ποιός είσαι; Τί είσαι;

Πατριώτη, βόηθα αν μπορείς

έναν ζητιάνο περαστικό

σχεδόν τυφλό

που βρέθηκε στα μέρη σας

και στάθηκε σε τούτον

τον τόπο τον απόκοσμο

που μυρίζει βασανισμό και θάνατο

ώρες είμαι εδώ κι αναρωτιέμαι

ποιός νά ΄ναι ο λόγος

που ο άνθρωπος αυτός

σκαρφάλωσε εκεί πάνω

και κάθεται σε τέτοια

στάση τόσο περίεργη

με τα χέρια του απλωμένα

κι έχει -όπως λεν-

τα μάτια του κλειστά

κι όταν τ΄ανοίγει

δε μπορείς να πεις

αν είν' το βλέμμα του γεμάτο

πόνο ή καταννόηση

κι ούτε μιλά καθόλου

ούτε αποκρίνεται

στις ερωτήσεις που του κάνουν

ούτε αντιδρά

στα λόγια συμπαράστασης

ούτε στις κοροϊδίες

και τους χλευασμούς

άλλοι υποστηρίζουνε

ότι είναι δάσκαλος σπουδαίους

άλλοι, αναρχικός και τσαρλατάνος

πάντως πρέπει να είναι πάμπτωχος

όπως μαρτυρούν τα ρούχα του

αφημένα, σ΄ένα σωρό εκεί πιο πέρα

γόνος επίσης φτωχών ανθρώπων

και ταπεινών, όχι σπουδαίων

εκείνη η πινακίδα

πάνω από το κεφάλι του

γράφει, μου είπαν, το όνομα

και την ιδιότητα του

διάβασε μου αν θες

γιατί τα μάτια μου

δε με βοηθούν

πώς τό' πες; Ιησούς
ο Ναζωραίος, Βασιλεύς των Ιουδαίων;

Ξέρω ένα τρόπο

Ξέρω ένα τρόπο

ταχύτατο και άκρως αποτελεσματικό

τα άγχη διώχνει σχεδόν στο λεπτό

κοιμίζει τους δαίμονες

την ανασφάλεια, την αγωνία απαλύνει

τις πίκρες, τη λύπη γλυκαίνει

τις κοφτερές γωνίες όλες γενικά τις λειαίνει

το μεγάλο γκρίζο τίποτα πληρώνει

σε γεμίζει με θάρρος, αυτοπεποίθηση

αισιοδοξία, ευγλωττία, χιούμορ και ζωηρή φαντασία

ο καλύτερος, ο επιθυμητός εαυτός σου αναδεικνύεται

και ύστερα όλα μπερδεύονται μαζί και χάνονται

σε μία απροσδιόριστη δίνη, σε μία θολούρα

και μετά έρχεται ο ύπνος

μάβρος, βαθύς, δίχως όνειρα

λήθαργος ύπνος σα θάνατος

που όμως τελειώνει πρόωρα

και οι προχωρημένες ώρες της νύχτας

σε βρίσκουν με τα μάτια ορθάνοιχτα

να στριφογυρίζεις καταραμένος στο κρεββάτι

με το κεφάλι να πονά και το στομάχι να γυρίζει

και να σηκώνεσαι ως το μπάνιο να πας

και νά 'ναι το σπίτι σα μάχης πεδίο

με άδεια μπουκάλια, σκόρπια, σπασμένα παντού

και σωρούς αποτσίγαρα στα τασάκια τα ξέχειλα

και μες στα ποτήρια

και να μυρίζει απαίσια καπνό και κλεισούρα κι αηδία

και να σε κυριεύουν ντροπή κι ενοχές

και οι δαίμονες πάλι να ξυπνούν ορεξάτοι

και όλα τα αισθήματα που ήδη αναφέρθηκαν

να επανέρχονται πιο δυνατά και πιο άγρια ακόμα

να νοιώθεις τελείως ανίσχυρος

κι όσο περνάει η ώρα

να γίνονται όλα όλο χειρότερα

καθώς θεριεύουν τα φριχτά στερητικά

να μετανοιώνεις πικρά

και βουβά να εκλιπαρείς

για λύτρωση, για ανακούφιση, για σωτηρία

να εύχεσαι ολόψυχα

να υπήρχε τρόπος να γινότανε αυτό

και τί δε θα έδινες κάποιος να σου έδειχνε ένα τρόπο

να υπάρχει άραγε;

Ω ναι! Ξέρω ένα τρόπο.

Συνάντηση με παλιό συμμαθητή, Εξάρχεια, Οκτώβριος '013

" Έλα, έλα, εχμμμ, μμμ, εδώ, εδώ, καλησπέρα, χαχαχαχαχαχα, εγώ, εγώ, έλα, έλα, τί γίνεται;, να!, να!, εδώ, νά 'το, κοίτα, ναι, ναι, κινητό είναι, έλα τί κάνεις;, ήμουν κάτω τώρα, είχα πάει κάτω, το πήρα εκατό ευρώ, ένα άλλο πού 'χα έκανε σαράντα, είναι καλό μου είπανε, κοίτα, κάνεις τσακ τσακ τσακ τσακ, βάζεις αρχεία, ξέρεις, μουσική, τραγούδια, κινηματογράφο, και νούμερο μυστικό γιατί ξέρεις τώρα, ε;, σσσσσσττ!, όλοι γύρω, όλοι παρακολουθούνται εμάς, εσύ;, εσύ πώς πάει ρε;, ήσυχα ε;, ωραία τα ήσυχα, εγώ τα ξέρεις, είμαι μόνος τώρα, είχα προβλήματα, είχα τη μάνα μου αλλά τώρα είμαι μόνος, εσύ καλά, καλά ε;, α ρε μπαγάσα, εσύ, εγώ, συμμαθητές, από το Δημοτικό Σχολείο, ακόμα εδώ εμείς, στη γειτονιά, Εξάρχεια, οι άλλοι έφυγαν, όλοι έφυγαν, το Χάρη τον Μάλιο τον θυμάσαι; Περιστέρι είναι τώρα, μένει Περιστέρι, και τη Ντόρα; τη θυμάσαι τη Ντόρα; Παντρεύτηκε. Πρώτο γάμο Περιστέρι, δεύτερο γάμο Περιστέρι, τρίτο, τέταρτο γάμο Περιστέρι. Τον Καραγιάννη; Τον θυμάσαι τον Καραγιάννη; Περιστέρι κι αυτός. Αυτοί ρε είχανε τα κοννέ αυτοί, όχι εμείς, εμείς εδώ, γειτονιά, εδώ εμείς απ' το σχολείο, α ρε μπαγάσα, καλά είσαι; πώς περνάς;, εγώ είμαι μόνος τώρα, αλλά προσέχω, πλένω τον κώλο μου, είμαι καθαρός, δε μυρίζω. Έχει ανοίξει το μαγαζί ρε, το μαγαζί ρε που ήταν το πουκαμισάδικο, απέναντι από το σούπερ μάρκετ, Καλλιδρομίου, το μαγαζί ρε το μανάβικο, το έχει ένας ξάδερφος θείος του Ζαφείρη, τον θυμάσαι εσύ τον Ζαφείρη, καλός ρε, ξηγημένος, τότε που είχα τα προβλήματα με τα ναρκωτικά δε με έδωσε ρε, δεν είναι λαμόγιο, μου δίνει κανά ψιλό που και που, μού ΄πε να πάω εκεί στο μανάβικο, μήπως μπορέσουν να γίνει κάτι με μένα. Είχα αμαρτίες πολλές αλλά με έπλυνε με το αίμα του ο Χριστός, είμαι καλά τώρα, θυμάσαι στο πάρτυ μετά το σχολείο πού ΄χα μακριά μαλλιά και χορεύαμε Sultans of Swing ρε, α ρε χρόνια, εσύ καλά; Άντε ρε, πάω ρε, γεια, γεια, γεια!".

..........................

Αχ, ρε Βασίλη!

Πού έχει σταματήσει το μυαλό

Τόσα χρόνια, τόσα πολλά χρόνια μετά

κι αν σε δω εκείνη η ίδια

η παλιά Αίσθηση

αυτή η Λαχτάρα

Χθες το βράδυ αναπάντεχα σε είδα για λίγο

κι από τότε το μυαλό έχει εκεί σταματήσει

κι ας έχουν τόσες ώρες περάσει

που έχω ξυπνήσει.

Rigor Mortis

Το ατύχημα (σφοδρώτατη σύγκρουση)

συνέβη λίγες εκατοντάδες μέτρα

στην Εθνική μπροστά μου

Σταμάτησα το αυτοκίνητο, βγήκα

και πολεμώντας το φόβο μου πήγα ως εκεί

μήπως μπορούσα κάπως να βοηθήσω

Καμμιά βοήθεια δε γινόταν πια να δοθεί

και ω! τον ήξερα καλά

τον  άνθρωπο αυτόν από τη γειτονιά

Βασανισμένος πολύ, αρρωστομανής, νοσοφοβικός

με κάθε αδιόρατο σύμπτωμα ξάπλωνε

στο κρεββάτι λες κι ήταν πάσχων βαρέως

Κι έτρεχε κάθε τόσο στις κλινικές κι απαιτούσε

εισαγωγή και νοσηλεία με της παραμικρής

αδιαθεσίας έστω την υποψία

Όπως τον βλέπω τώρα δε νοιάζεται  γι αυτά

ατάραχος κείται στην άσφαλτο καθώς ώρα την ώρα
θα καταλαμβάνει το σώμα του νεκρική ακαμψία.

Άλλο ένα εύρημα

Χειρόγραφο ευρεθέν επί του δρόμου πεταμένο

ή σ' ένα τοίχο κολλημένο

πια δε θυμάμαι - πάει καιρός

το βρήκα τις προάλλες που συγύριζα

σ' άλλα χαρτιά μέσα θαμμένο.

Περιγραφή: λευκό χαρτί διαστάσεων δέκα εκατοστά και πέντε χιλιοστά ύψος και δεκατέσσερα εκατοστά και επτά χιλιοστά πλάτος, ελαφρά σχισμένο (και φθαρμένο) στην κάτω αριστερή γωνία. Στην πίσω όψη φέρει ίχνη κόλλας, τμήματα άλλων χαρτιών και σημάδια αποκόλλησης. Στην πρόσοψη φαίνεται ότι πρόκειται για φωτοτυπική αναπαραγωγή με δέυτερες επεμβάσεις. Στην πρώτη μορφή υπάρχει χειροποίητη διαγράμμιση με κενό στην πάνω αριστερή γωνία, όπου και τοποθετείται αρχίγραμμα. Το αρχικό χρώμα της μελάνης άγνωστο καθ' ότι στην φωτοτυπία φαίνεται -βεβαίως- μαύρο (ασπρόμαυρη φωτοτυπία). Οι επεμβάσεις αφορούν δεύτερη διαγράμμιση, παράλληλη με την πρώτη, με κόκκινη μελάνη, προσθήκες στο αρχίγραμμα, υπέρτιτλο και διάσπαρτα σημεία στίξεως, με μπλε μελάνη. Η γραφή είναι μεγαλογράμματη (με κεφαλαία) και κάθε γράμμα έχει περαστεί στο χαρτί με επαναλήψεις, κατ΄εκτίμηση τρεις φορές τουλάχιστον, με στυλό διαρκείας.

Το αρχίγραμμα είναι το χριστιανικό Χ-Ρ (κεφαλαία διασταυρούμενα) και εκατέρωθεν με μικρά (εκ των υστέρων προσθηκών) α-ω.

Το κείμενο λέει:

"Όχι στην κάρτα του πολίτη είναι το 666. Αδέλφια μου Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί. Όλοι να μετανοήσωμε για τις αμαρτίες μας και για τα φαύλα έργα μας. Με την ιεράν εξομολόγησιν και με την αγίαν μετάλειψιν θα έχουμε αιώνιον ζωήν. Εν τω Άδει ουκ έστιν μετάνοια. Οργή του Θεού επί θύραις. Μετανοήτε. Δεινά έρχονται. Να εκκλησιάζεσται." 

Ο Λέων της Χαιρώνειας

Σε περασμένη ηλικία σχετικά

αντίκρυσα πρώτη φορά

τον Λέων της Χαιρώνειας

ότι στα μέρη αυτά δεν είχα ξαναπάει ποτέ

αλλά την άνοιξη εκείνη

ξεκίνησα μαθήματα σεμιναρίων σπηλαιολογίας

το τελευταίο εκ των οποίων

θα ελάμβανε χώρα στο όρος Παρνασσός

όπου ήταν προγραμματισμένη

τριήμερη σπηλαιολογική κατασκήνωση

και δράσεις διάφορες

με των οποίων κορυφαία την κατάβαση

στο περιώνυμο βάραθρο του Επτάστομου

ένα χάσμα τρομερό που εάν

στο χείλος του στεκόσουν και κοιτούσες κάτω

σου κόβονταν η ανάσα

και είχε στον πυθμένα του χειμώνα καλοκαίρι

μόνιμους παγετώνες

όλα καλά λοιπόν και έπειτα στο γυρισμό για την Αθήνα

ήμουν στο αυτοκίνητο και συνοδηγός

η Ιωσηφίνα, συμμαθήτρια από τα σεμινάρια

άρτι αποφοιτήσασα επίσης

και καθώς διασχίζαμε αμέριμνοι

την πόλη της Χαιρώνειας

(στον πηγαιμό είχαμε πάει από άλλο δρόμο)

αίφνης βρεθήκαμε μπροστά

στο τεράστιο άγαλμα του Λέοντα

που ορθώνονταν λευκό και αγέρωχο

πάνω στο βάθρο του

καταμεσής στο πράσινο λιβάδι του

εξίσου εντυπωσιασμένοι διότι

και η Ιωσηφίνα πρώτη φορά τον έβλεπε

σταθμεύσαμε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε

διασχίσαμε βαδίζοντας τη χλόη

και  πλησιάσαμε θαυμάζοντας τον Λέοντα

κοιτάζοντας τον γύρω από όλες τις πλευρές

και σκαρφαλώσαμε στο βάθρο

πρέπει να φωτογραφηθήκαμε κιόλας

μα δεν είμαι βέβαιος γι αυτό

ούτε και συνηθίζω να βαστώ ποτέ φωτογραφίες

Από τότε αρκετές φορές ξανά

ανέβηκα στον Παρνασσό

για δραστηριότητες στη φύση

είχε κι ένας φίλος σπίτι σε χωριό της περιοχής

λίγο το λίγο άρχισα τον τόπο να πονάω

και ν΄αγαπώ τη Ρούμελη

ποιός να το περίμενε αυτό

από έναν αμεταννότητο, ακραιφνή, φανατικό Πελοποννήσου

και όλο ήμουν προσμονή

για κάθε ταξίδι του οποίου ξεχωριστή στιγμή

θα ήταν αυτή όταν θα έβλεπα τον Λεόντα και πάλι

Μα πιο πολύ απ΄όλες τις φορές

με είχε κυριεύσει αδημονία

τη φορά που ήταν μαζί να ταξιδέψουμε

α! πώς περίμενα τις δυόμιση ώρες στο αυτοκίνητο κοντά σου

και σκόπευα να σου δείξω τον Λεόντα τον μεγαλοπρεπή

και για να κάνω εντύπωση

έκατσα και διάβασα όλα τα ιστορικά στοιχεία

ότι δηλαδή ο Λέων ήταν ένα μνημείο ταφικό, ένα ηρώο,

για τους σχεδόν τριακόσιους ντόπιους άνδρες νεαρούς

που ετόλμησαν να αντισταθούν

στα προελαύνοντα τα Μακεδονικά τα στίφη

μα ηττήθηκαν από το Βασιλιά

και γεννήτορα του μεγάλου μακελλάρη

που σ΄αυτόν τον ανερμάτιστο τον τόπο

σπουδαίο τον λογαριάζουμε και Μέγα

ακόμα ίσως πιο πολύ -αλίμονο!- από το Δάσκαλό του

τον στυλοβάτη της σκέψης και του πολιτισμού της ανθρωπότητας

και πώς ανακαλύφθηκαν το κεφάλι του

και διάφορα μέλη διάσπαρτα

στον τόπο εκεί της μάχης, της θυσίας

και πώς για χρόνια κι άλλα χρόνια γίνονταν προσπάθειες

αναστήλωσης που πέτυχαν στο τέλος

μετά από πολλές αναβολές, καθυστερήσεις... και άλλα τέτοια

Και να λοιπόν που έφτασε του ταξιδιού η μέρα

και να που φτάσαμε στη Χαιρώνεια

και άρχισα εγώ να μιλάω, να δείχνω

μα τί κι αν μιλούσα, τί κι αν έδειχνα

όλα τα πέρασες στο ντούκου

ούτε που σταματήσαμε για ένα λεπτό

Μόνο στην έξοδο της Χαιρώνειας

πρότεινες να δούμε ένα άλλο αξιοθέατο που γνώριζες εσύ

όπου βέβαια και παράκαμψη απ΄την πορεία κάναμε

και το αυτοκίνητο σταθμεύσαμε

και περπατήσαμε -μες στην ψιλή βροχή-

και περιηγηθήκαμε στο Αρχαίο Πέτρινο Θέατρο της Χαιρώνειας

που είχες έρθει πριν από καιρό

με μια παρέα από παιδιά που έτσι κι έτσι

και είχε γίνει αυτό κι αυτό

και τί ωραία που ήταν... και λοιπά

Και τα άκουγα όλα και κατάλαβα

για μία εισέτι φορά

πως η ζωή νικά τη θεωρία

Εκείνο που δεν κατάλαβα

(γιατί δεν ήθελα)

ήταν που δεν είχα

την παραμικρή ελπίδα.

Οκτώβριος '013, Αθήνα, Μόδι - Τιθορέα / Παρνασσός και πάλι πίσω