Πώς μου κόλλησε η μανία

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Πώς μου κόλλησε η μανία

Άει! όταν ήμουνα μικρό

ένα μακρύ καλοκαίρι στο χωριό

επήγα να δουλέψω παραπαίδι

τρεις μήνες σ’ ένα καπηλειό.

Και – μανία που μου κόλλησε –

τα βράδια όταν τελείωνε η δουλειά

έπινα τα αποπίματα

έπινα τα βιδάνια

κι έγραφα κάτι στιχάκια παλαβά

που τά’ λεγα ποιήματα

και ένοιωθα σα να’ μαι στα ουράνια.

Γιατί ενόμιζα πως έκανα κάτι σημαντικό

λες και δεν τό’ξερα το άχαρο μου ριζικό.

                       

Μα να!… τότες, κει κάτου απ’ τα βαρέλια

νέος και άμαθος και μεθυσμένος

φαντάστηκα μια εύκολη κι ανέμελη ζωή

με γελαστά κορίτσια και όμορφες στιγμές

κι όλο να πίνουμε – όσοι αγαπούσα –

δροσερό νερό κι όλο να τρώμε

λουκουμάδες ξεροψημένους
πνιγμένους μες στα μέλια.

Ποιός είμαι, τί είμαι;

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ποιός είμαι, τί είμαι;

Ότι λέω

μπορεί άλλοι να το έχουν πει

πριν από μένα.

Ότι κάνω

μπορεί άλλοι να το έχουν κάνει

πριν από μένα.

Μα ότι είμαι

δεν ήταν άλλος κανείς
πριν από μένα.

Ο παραμυθάς

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ο παραμυθάς

Εδώ που έφτασα

νομίζω πως μπορώ

να ξεχωρίζω την αλήθεια

μονάχα που δεν έχω

το κουράγιο να την πω
γι αυτό και λέω παραμύθια.

Ο μπαρά Κούλης

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Ο μπαρά Κούλης

Ο μπαρά Κούλης ο ψαράς

μικρός το δέμας, σπιθαμιαίος

παλιός μπεκρής, γνωστός γλεντζές

και στην παρέα αγαπητός, ο πιο ωραίος.

Την ημέρα παραγάδι

δίχτυα, καθετή κι αρμίδι

και το βράδυ στην ταβέρνα

είχε μόνιμο στασίδι.

Έπινε κρασί αβέρτα

και συνέχιζε να πίνει

κει που οι άλλο σταματούνε.

«Τόσο πια θα σε πειράξει,

κακομοίρη θα πεθάνεις,

να το κόψεις» ορισμένοι

συμβουλεύουν, νουθετούνε.

«Μπαρά Κούλη θα το κόψεις»;

στην παρέα τον ρωτούνε.

«Θα το κόψω ρε μορτάκια.

Θα το κόψω όταν τα ψάρια

στη στεριά θα ανεβούνε».

Ζούσε σε ένα καλύβι

παραδίπλα από τον φάρο.

Κύματα ολοχρονίς τον δέρναν

τον ερημικό τον κάβο.

Δεν είχε στην αυλή πλακάκια

με χαλίκια ήταν στρωμένη

και στον τοίχο εφτά καμάκια

και μια απόχη απλωμένη.

Δεν είχε γάτα, δεν είχε σκύλο,

ούτε κατσίκες, ούτε κότες,

να βοσκάνε στην αλάνα.

«Εγώ μωρέ είμαι θαλασσινός»

στους φίλους έλεγε

«Για μένανε το ζωντανό

πρέπει να έχει λέπια

ή τουλάχιστον δαγκάνα».

Από μικρός μονάχο και φτωχούλι

μα δουλευτής και τίμιος

και γλυκομίλητος κι ευγενικός..

όλοι αγαπούσανε το μπαρά Κούλη.

Μα πιο πολύ τον αγαπούσαν τα παιδιά

που ίδιο τον κάνανε, ομήλικό τους.

«Έεεεεεεεειειει..μπαρά Κούλη» του φωνάζανε

«θα μας πάρεις πάλι σήμερα

τσάρκα με τη βάρκα»;

Κι αυτός τους αντιφώναζε

- τάχα μου αυστηρά –

«Άει μωρέ σπόροι,

όποιος θέλει βόλτα

πρέπει να χύνει ιδρώτα

και του ψαρά να ξέρει

τη δουλειά να κουμαντάρει,

την άγκυρα να συγυρίζει

και τα δίχτυα να καλάρει».

Έτσι έλεγε αυστηρά κι αντρίκεια

κι όμως γεμάτη ήταν κάθε μέρα

η βάρκα πιτσιρίκια.

Τα σουλατσάριζε

από τον κάβο ως το μουράγιο

και ιστορίες ατέλειωτες, θαλασσινές,

τους έλεγε όπου έβρισκε απάγγιο.

Κι άμα στο πέλαγος

εμαύριζε ο καιρός

σταυροκοπιότα ο μπαρά Κούλης

κι έκραζε το Νικολό τον Άγιο.

«Κάμε» έλεγε «Άγιε μου

να σωθούνε οι ναυτικοί

απ’ τους κινδύνους της θαλάσσης

και θα’χεις από μένανε

μία λαμπάδα που θα τα χάσεις».

Ένα βράδυ στη ταβέρνα

έκανε νωρίς να φύγει

«Κάτσε» του λέγαν

«Όχι, θα φύγω να βρω το Φάνη.

Απόψε βγαίνουμε για πυροφάνι».

Άφαντος ήτανε την άλλη μέρα

και την άλλη και την παράλλη.

Ανησυχήσαν στην παρέα…

«Πού’ναι τος άραγε

και τι να κάνει»;

Μπήκανε μες στο καλύβι

και τον βρήκαν ξαπλωμένο

να κοιτάει το ταβάνι.

Γράψαν οι χωροφυλάκοι:

«ο εκλιπόν έχι από μέρες

πέντε τουλάχηστο αποθάνει»

υπογράψαν το ραπόρτο

κι εσφραγίσαν το φιρμάνι.

Κι έλεγε κι αυτά τα λόγια:

«Είνε στο σώμα του

σεπηκώς, τυμπανιαίος».

Κι εγώ λέω είναι

όπως κι όταν ζούσε

έτσι και τώρα

η ψυχούλα του στους ουρανούς

ο μπαρά Κούλης, ο κοντούλης:
Μέγας, Τεράστιος, Γιγαντιαίος.

Νανούρισμα

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.

Καλή ανάγνωση.

Νανούρισμα

Μπέρι μπέρι

ντέρι ντέρι

βάι βάι βάι.

Λολομίμι λολομίμι

κικαλί λάι λάι.

Σουσουμούσου γένι ρένι

φάι φο φο φο φο.

Ρίσα ραρίσα

ντομ ριριρί

κούφι βακούφι

χο μποχοχό.

Νάνι τατάνι

τριλίλι βελιλό

μίσι μαμάσι

σίσι κεράσι

ζούσι βερασιβό.

Μπέρι μπέρι

ντέρι ντέρι

έεει έεει έει

φσστ φσστ φσστ.

Λίμερικ

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

  

Λίμερικ

Μια μικρή, ζωηρή μπαλαρίνα

είπε «μια μέρα, εγώ θα γίνω Τσαρίνα,..

..γιατί το αγόρι μου θα γίνει Τσάρος».

Μα εκείνος έγινε κουρσάρος.
Κι εκείνη τώρα φτιάχνει καφέδες σε μια καντίνα.

Λε παπιγιόν

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Λε παπιγιόν

                       

Η πεταλούδα πέταξε

τίναξε τα φτερά της

τόσο ψηλά που ανέβηκε

ζηλέψαν τη χαρά της,

στον αέρα που σαλπάριζε

στα χρώματα γιομάτη

μια ομάδα εργατικοί

εφτά - οχτώ νομάτοι.

Την ώρα του διαλλείματος

του κολατσιού την ώρα

ανάθεμα τη μοίρα μας

της γέννας μαύρη ώρα.

Για μας δουλειά, για μας σκλαβιά

φτώχεια και δυστυχία

πάντα θολός ο ουρανός

και ξαστεριά καμμία.

Για μας δεν έχει χρώματα

κι από χαρά ούτε φλούδα,

το μόνο το πετούμενο

για μας η καλιακούδα.

…………………………………………………………

Κι όμως, την ώρα αυτή,

σε μιανού το σπίτι

στην ασπρισμένη την αυλή

μ’ ολόγυρα λουλούδα

μάθαινε η μάνα το παιδί

λεξούλα τη λεξούλα

του έλεγε, της έλεγε

και πνίγονταν στα γέλια:

Τραγούδα – τραγούδα,

βελούδα – βελούδα,

μουσούδα – μουσούδα,

αρκούδα – αρκούδα,

πεταλούδα – πεταλούδα.

Έχω κάτι να σας πω

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Έχω κάτι να σας πω

Άμα έχετε πάρει απόφαση

με ψέματα και ατιμίες

ασέβεια, δωροδοκίες,

αγένεια, προδοσία, υποκρισία

και μαύρη πέτρινη καρδιά

να πορευθείτε τη ζωή σας,

ένα έχω να σας πω:

"Εν αμίλλαις πονηραίς
άθλιον τέρας ο νικήσας" .

Ένα ακόμα βράδυ στην ταβέρνα

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Ένα ακόμα βράδυ στην ταβέρνα

…Ήρθε με τ’ όργανο του αγκαλιά και

κάθησε στην κεντρική θέση της ορχήστρας,

σε μια ψάθινη – όπως κι όλες οι άλλες –

καρέκλα. Κι όλοι εμείς, οι πελάτες της ταβέρνας

τό’νε κοιτούσαμε μη μπορώντας να το καλοπιστέψουμε

πως τούτος ‘δω ο μικρούλης, κακοφτιαγμένος

ανθρωπάκος, γλύτωσε τη βδομάδα που πέρασε

μέσα από του Χάρου τα δόντια, καθώς όλοι

οι γιατροί στο νοσοκομείο τον είχανε για ξεγραμμένο.

Η γκαρσόνα άφησε στο σκαμνάκι δίπλα του

ένα ούζο κι ένα πιατάκι με μεζέ.

Έβγαλε από την τσέπη του πουκαμίσου

ένα πακέττο με τσιγάρα γιοματάρι,

πήρε ένα κι άρχισε να το χτυπάει

από τη μια άκρη στο νύχι του πάνου,

έβρεξε τα χείλη του με ούζο,

μπουκώθηκε και το μεζέ κι όταν κατάπιε,

άναψε με το τσακουμάκι του το τσιγάρο,

ρούφηξε απολαυστικά τον καπνό,

ήπιε και το μισό ποτήρι ούζο μονοκοπανιά,

(«…καπνό και οινόπνευμα, να τα ξεγράψετε

κύριε Π..», του είπαν οι γιατροί, «άμα

θέλετε να ζήσετε λίγο ακόμα»),

μετακίνησε το τσιγάρο ανάμεσα στο

τελευταίο και προτελευταίο δάχτυλο

κι άρχισε να δουλεύει ένα ταξιμάκι στο λαγούτο του.

Πήρανε σύνθημα κι οι άλλοι της ορχήστρας

κι άρχισαν να συνοδεύουν διακριτικά.

Όταν ολοκλήρωσε το ταξίμι

στράγγιξε το ποτήρι το ούζο,

πήρε και την τελευταία ρουφηξιά από το τσιγάρο,

πέταξε τη γόπα στα ξύλινα σανίδια,

την πάτησε με το παπούτσι κι ένα χρόνο

μετά το τελευταίο χτύπημα του ντεφιτζή

φώναξε ένα βροντερό και μεγαλόπρεπο «Άλα!»

και τράνταξε τις χορδές με τα δύο πρώτα ακκόρντα

ενός κεφάτου, ρυθμικού τραγουδιού.

Μπήκε κι η ορχήστρα, ξεσηκώθηκε κι ο κόσμος
που ήτανε ως τώρα κομμάτι μουδιασμένος

κι εκείνος έπαιζε… έπαιζε και χαμογελώντας

έγνεφε ενθαρρυντικά στους άλλους μουσικούς

και στους πελάτες όλους

περιφρονώντας λες και κοροϊδεύοντας τα πάντα:

ανθρώπους, θεούς, διαβόλους

κανόνες, πιθανότητες και στατιστικές.
Γέμισε η πίστα κόσμο,
χόρευαν όλοι με μια ασυνήθιστη ένταση,
λυτρωμένοι από την αγωνία και το πλάκωμα
που τους βάραινε όλες τις προηγούμενες μέρες
που κείνος χαροπάλευε στην εντατική.
Τούτες τις σκέψεις έκανα,
έχοντας μείνει μόνος μου στο τραπέζι
όλη η άλλη παρέα είχε σηκωθεί για χορό -.
Πότε κοίταγα τον Π… και την ορχήστρα,
πότε το χορό, κι έλεγα από μέσα μου:
«Εντάξει, εντάξει… όλα είναι πάλι όπως πριν!»
Μέχρι που δυο ψίχαλα πριονίδι
σηκώθηκαν απ’ το πάτωμα και κόλλησαν
στη φτέρνα της Μαρίνας που χόρευε
κι από ‘κείνη τη στιγμή και πέρα
άλλο δεν σκεφτόμουν κι άλλο δεν κοίταζα
παρά το πόδι της Μαρίνας, προσπαθώντας
να φανταστώ αν ίσως είχε μπει κανά κομμάτι
πριονίδι και παρακάτου,
στο πέδιλο ανάμεσα και στο πέλμα.
Όταν δε φαντάστηκα πως το ίδιο
μπορεί και να’ χε γίνει
στα δάχτυλα της ανάμεσα,
κατάλαβα πως δε θα βαστούσα
την ηδονή μιας τέτοιας φαντασίωσης
και θα ντροπιαζόμουνα στον κόσμο,
γι αυτό έφυγα από τη θέση μου
και πήγα τάχα να γεμίσω την κανάτα
με κρασί απ’ το βαρέλι.

Για λόγου της

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".

Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).

Καλή ανάγνωση.

Για λόγου της

Απόψε έμεινα μόνος μου

την πόρτα μου αμπάρωσα

και για του λόγου σου Κυρά

λίγα στιχάκια σκάρωσα.

Να τα διαβάζεις και να κλαις,

να με θυμάσαι και να λες:

τί κι άμα ήτανε μπεκρής

τεμπέλης και ρεμάλι,

όσο μ’ αγάπησε αυτός
δε θ΄ αγαπήσουν άλλοι.    

Ο καλεσμένος των Χριστουγέννων

(απόδοση Χ.Δ.Τ.)

(τραγουδισμένο από το Johnny Cash: http://www.youtube.com/watch?v=tTwAKf0OLo4)

Έγινε μια μέρα στου Δεκέμβρη το τέλος

δυο γείτονες πήγαν να βρουν ένα παλιό της παρέας τους μέλος

το φτωχικό του μαγαζί πώς το είχε στολίσει!

με κλαδιά γκι και έλατου το είχε γεμίσει

Κι ο γεροΚόνραντ με πρόσωπο φωτεινό

τους είπε "την αυγή σαν άκουγα τον πετεινό

στ΄όνειρο μου ήρθ' ο Κύριος Μας ο αγαπημένος

και μου είπε σε σένα φέτος θα ειμ΄ Εγώ καλεσμένος"

Το ταπεινό τούτο μέρος βάλθηκα να συγυρίσω

και όλα ν' αστράφτουν, να το καθαρίσω

στρωμένο τραπέζι και γύρω καθίσματα

αναφτό το καντήλι στα εικονίσματα

Τώρα τον Κύριο να φανεί περιμένω

όλο αγωνία γρήγορα ανασαίνω

τα βήματα Του ν΄ακουστούν στο κατώφλι εδώ

ν΄ανοίξω την πόρτα και τη μορφή Του να δω

Οι φίλοι του έφυγαν και τον άφησαν μόνο

χρόνια τώρα γι αυτόν τα Χριστούγεννα σήμαιναν πόνο

γιατί οι αγαπημένοι του είχαν όλοι πεθάνει

μόνος ο Κόνραντ είχε αρχίσει πια να τα χάνει

Μα φέτος, με τον Κύριο καλεσμένο δικό του

Χριστούγεννα χαράς θά ΄χε ξανά στο σπιτικό του

Με γλυκειά την καρδιά πρόσμενε με προσοχή

πότε το βήμα στην πόρτα θ' ακουστεί να ηχεί

Και να που ακούστηκε κάτι - τρέχει γοργά

κι ανοίγει, πολύ χιόνι που πέφτει, ο άνεμος πώς βοά

ήταν -αλλίμονο- ένας ζητιάνος με ρούχα σχισμένα

κουρέλια λεπτά, τα παπούτσια του χαλασμένα

 Τον λυπήθηκε ο Κόνραντ, αχ ο καημένος

όλος θα είναι τελείως παγωμένος

έλα, έχω στο μαγαζί παπούτσια να σου δώσω ένα ζευγάρι

ένα παλιό μου παλτό, κι ένα τσάι καφτό, το κρύο να σου πάρει

Ο φτωχός έφυγε γεμάτος ευγνωμοσύνη

κι ο Κόνραντ είδε πως η μέρα είχε μικρύνει

δεν είχε φανεί ο Κύριος και η ώρα περνούσε

αχ! πότε την πόρτα του γλυκά θα χτυπούσε

Και νάτος ο χτύπος - πω πω πω τί χαρά!

ένας άγνωστος ήταν όμως άλλη μία φορά

Μια γυναίκα  στα μαύρα ταλαιπωρημένη κι αυτή

μ΄ένα ξύλα δεμάτι στην πλάτη, διπλωμένη, σκυφτή

Του ζήτησε μόνο λίγο να ξαποστάσει

στο μέρος πού ΄χε ο Κόνραντ  για τον καλεσμένο ετοιμάσει

"Μη με διώξεις, άσε με λίγο σε παρακαλώ

Χριστούγεννα σήμερα, γιορτάζουμε τον Θεό τον Καλό"

Ο Κόνραντ της έβαλε να πιει και να φάει

και παρέα της έκανε πριν φύγει και πάει

μα είχε αρχίσει πια να νοιώθει απελπισία

πουθενά του εκλεκτού του καλεσμένου η παρουσία

Τον Κύριο δεν είδε να 'ρθει και να φτάνει

μάλλον ο Κόνραντ λάθος κάποιο είχε κάνει

και μες στην ησυχία ξαφνικά, ακούει κάποιον να κλαίει

"Βοηθήστε με! Πού είμαι;" να παρακαλεί και να λέει

Και να πάλι του Κόνραντ το σπίτι ανοιχτό

και να πάλι δεν έγινε ότι περίμενε το βράδυ αυτό

ένα παιδάκι ήταν μόνο στον παγωμένο αέρα

τους γονείς του είχε χάσει των Χριστουγέννων ημέρα

Ω! βαριά θλίψη τον έπιασε και λύπη πολύ

μα το παιδάκι έτρεμε σαν τρομαγμένο πουλί

Με λόγια ζεστά σιγά σιγά το ηρέμησε

με χάδια πολλά τα δάκρυα του στέγνωσε

Μέχρι το σπίτι το πήγε και γύρισε πίσω

στον εαυτό του λέγοντας πάει πια!

απόψε τον Κύριο δε θα συναντήσω

Στην κάμαρα του κλαίγοντας γονάτισε για να προσευχηθεί

"γιατί Κύριε δεν έγινε ότι είχα ευχηθεί;

Γιατί δεν ήρθες κοντά μου τη νύχτα αυτή

τη συντροφιά Σου είχα τόσο πολύ ονειρευτεί"

Στη σιγαλιά μια απαλή φωνή ακούστηκε

" Σήκω Κόνραντ κι η ευχή σου εισακούστηκε

Τρεις φορές η σκιά Μου ήρθε κοντά σου

τρεις φορές απόψε βρέθηκα μπροστά σου

Ο ζητιάνος που είδες φτωχό, κουρελή,

η γυναίκα που έδωσες να φάει και να πιει

το παιδάκι που βόηθησες νά 'βρει το δρόμο

τρεις φορές καλωσύνη βρήκα στο σπίτι σου μόνο

πιο μεγάλο δώρο είναι η αγάπη, ανθρώπων ευλογημένων
τιμή Μου που ήμουν... ο καλεσμένος σου, των Χριστουγέννων".

Ποιός είσαι; Τί είσαι;

Πατριώτη, βόηθα αν μπορείς

έναν ζητιάνο περαστικό

σχεδόν τυφλό

που βρέθηκε στα μέρη σας

και στάθηκε σε τούτον

τον τόπο τον απόκοσμο

που μυρίζει βασανισμό και θάνατο

ώρες είμαι εδώ κι αναρωτιέμαι

ποιός νά ΄ναι ο λόγος

που ο άνθρωπος αυτός

σκαρφάλωσε εκεί πάνω

και κάθεται σε τέτοια

στάση τόσο περίεργη

με τα χέρια του απλωμένα

κι έχει -όπως λεν-

τα μάτια του κλειστά

κι όταν τ΄ανοίγει

δε μπορείς να πεις

αν είν' το βλέμμα του γεμάτο

πόνο ή καταννόηση

κι ούτε μιλά καθόλου

ούτε αποκρίνεται

στις ερωτήσεις που του κάνουν

ούτε αντιδρά

στα λόγια συμπαράστασης

ούτε στις κοροϊδίες

και τους χλευασμούς

άλλοι υποστηρίζουνε

ότι είναι δάσκαλος σπουδαίους

άλλοι, αναρχικός και τσαρλατάνος

πάντως πρέπει να είναι πάμπτωχος

όπως μαρτυρούν τα ρούχα του

αφημένα, σ΄ένα σωρό εκεί πιο πέρα

γόνος επίσης φτωχών ανθρώπων

και ταπεινών, όχι σπουδαίων

εκείνη η πινακίδα

πάνω από το κεφάλι του

γράφει, μου είπαν, το όνομα

και την ιδιότητα του

διάβασε μου αν θες

γιατί τα μάτια μου

δε με βοηθούν

πώς τό' πες; Ιησούς
ο Ναζωραίος, Βασιλεύς των Ιουδαίων;

Ξέρω ένα τρόπο

Ξέρω ένα τρόπο

ταχύτατο και άκρως αποτελεσματικό

τα άγχη διώχνει σχεδόν στο λεπτό

κοιμίζει τους δαίμονες

την ανασφάλεια, την αγωνία απαλύνει

τις πίκρες, τη λύπη γλυκαίνει

τις κοφτερές γωνίες όλες γενικά τις λειαίνει

το μεγάλο γκρίζο τίποτα πληρώνει

σε γεμίζει με θάρρος, αυτοπεποίθηση

αισιοδοξία, ευγλωττία, χιούμορ και ζωηρή φαντασία

ο καλύτερος, ο επιθυμητός εαυτός σου αναδεικνύεται

και ύστερα όλα μπερδεύονται μαζί και χάνονται

σε μία απροσδιόριστη δίνη, σε μία θολούρα

και μετά έρχεται ο ύπνος

μάβρος, βαθύς, δίχως όνειρα

λήθαργος ύπνος σα θάνατος

που όμως τελειώνει πρόωρα

και οι προχωρημένες ώρες της νύχτας

σε βρίσκουν με τα μάτια ορθάνοιχτα

να στριφογυρίζεις καταραμένος στο κρεββάτι

με το κεφάλι να πονά και το στομάχι να γυρίζει

και να σηκώνεσαι ως το μπάνιο να πας

και νά 'ναι το σπίτι σα μάχης πεδίο

με άδεια μπουκάλια, σκόρπια, σπασμένα παντού

και σωρούς αποτσίγαρα στα τασάκια τα ξέχειλα

και μες στα ποτήρια

και να μυρίζει απαίσια καπνό και κλεισούρα κι αηδία

και να σε κυριεύουν ντροπή κι ενοχές

και οι δαίμονες πάλι να ξυπνούν ορεξάτοι

και όλα τα αισθήματα που ήδη αναφέρθηκαν

να επανέρχονται πιο δυνατά και πιο άγρια ακόμα

να νοιώθεις τελείως ανίσχυρος

κι όσο περνάει η ώρα

να γίνονται όλα όλο χειρότερα

καθώς θεριεύουν τα φριχτά στερητικά

να μετανοιώνεις πικρά

και βουβά να εκλιπαρείς

για λύτρωση, για ανακούφιση, για σωτηρία

να εύχεσαι ολόψυχα

να υπήρχε τρόπος να γινότανε αυτό

και τί δε θα έδινες κάποιος να σου έδειχνε ένα τρόπο

να υπάρχει άραγε;

Ω ναι! Ξέρω ένα τρόπο.

Συνάντηση με παλιό συμμαθητή, Εξάρχεια, Οκτώβριος '013

" Έλα, έλα, εχμμμ, μμμ, εδώ, εδώ, καλησπέρα, χαχαχαχαχαχα, εγώ, εγώ, έλα, έλα, τί γίνεται;, να!, να!, εδώ, νά 'το, κοίτα, ναι, ναι, κινητό είναι, έλα τί κάνεις;, ήμουν κάτω τώρα, είχα πάει κάτω, το πήρα εκατό ευρώ, ένα άλλο πού 'χα έκανε σαράντα, είναι καλό μου είπανε, κοίτα, κάνεις τσακ τσακ τσακ τσακ, βάζεις αρχεία, ξέρεις, μουσική, τραγούδια, κινηματογράφο, και νούμερο μυστικό γιατί ξέρεις τώρα, ε;, σσσσσσττ!, όλοι γύρω, όλοι παρακολουθούνται εμάς, εσύ;, εσύ πώς πάει ρε;, ήσυχα ε;, ωραία τα ήσυχα, εγώ τα ξέρεις, είμαι μόνος τώρα, είχα προβλήματα, είχα τη μάνα μου αλλά τώρα είμαι μόνος, εσύ καλά, καλά ε;, α ρε μπαγάσα, εσύ, εγώ, συμμαθητές, από το Δημοτικό Σχολείο, ακόμα εδώ εμείς, στη γειτονιά, Εξάρχεια, οι άλλοι έφυγαν, όλοι έφυγαν, το Χάρη τον Μάλιο τον θυμάσαι; Περιστέρι είναι τώρα, μένει Περιστέρι, και τη Ντόρα; τη θυμάσαι τη Ντόρα; Παντρεύτηκε. Πρώτο γάμο Περιστέρι, δεύτερο γάμο Περιστέρι, τρίτο, τέταρτο γάμο Περιστέρι. Τον Καραγιάννη; Τον θυμάσαι τον Καραγιάννη; Περιστέρι κι αυτός. Αυτοί ρε είχανε τα κοννέ αυτοί, όχι εμείς, εμείς εδώ, γειτονιά, εδώ εμείς απ' το σχολείο, α ρε μπαγάσα, καλά είσαι; πώς περνάς;, εγώ είμαι μόνος τώρα, αλλά προσέχω, πλένω τον κώλο μου, είμαι καθαρός, δε μυρίζω. Έχει ανοίξει το μαγαζί ρε, το μαγαζί ρε που ήταν το πουκαμισάδικο, απέναντι από το σούπερ μάρκετ, Καλλιδρομίου, το μαγαζί ρε το μανάβικο, το έχει ένας ξάδερφος θείος του Ζαφείρη, τον θυμάσαι εσύ τον Ζαφείρη, καλός ρε, ξηγημένος, τότε που είχα τα προβλήματα με τα ναρκωτικά δε με έδωσε ρε, δεν είναι λαμόγιο, μου δίνει κανά ψιλό που και που, μού ΄πε να πάω εκεί στο μανάβικο, μήπως μπορέσουν να γίνει κάτι με μένα. Είχα αμαρτίες πολλές αλλά με έπλυνε με το αίμα του ο Χριστός, είμαι καλά τώρα, θυμάσαι στο πάρτυ μετά το σχολείο πού ΄χα μακριά μαλλιά και χορεύαμε Sultans of Swing ρε, α ρε χρόνια, εσύ καλά; Άντε ρε, πάω ρε, γεια, γεια, γεια!".

..........................

Αχ, ρε Βασίλη!

Πού έχει σταματήσει το μυαλό

Τόσα χρόνια, τόσα πολλά χρόνια μετά

κι αν σε δω εκείνη η ίδια

η παλιά Αίσθηση

αυτή η Λαχτάρα

Χθες το βράδυ αναπάντεχα σε είδα για λίγο

κι από τότε το μυαλό έχει εκεί σταματήσει

κι ας έχουν τόσες ώρες περάσει

που έχω ξυπνήσει.

Rigor Mortis

Το ατύχημα (σφοδρώτατη σύγκρουση)

συνέβη λίγες εκατοντάδες μέτρα

στην Εθνική μπροστά μου

Σταμάτησα το αυτοκίνητο, βγήκα

και πολεμώντας το φόβο μου πήγα ως εκεί

μήπως μπορούσα κάπως να βοηθήσω

Καμμιά βοήθεια δε γινόταν πια να δοθεί

και ω! τον ήξερα καλά

τον  άνθρωπο αυτόν από τη γειτονιά

Βασανισμένος πολύ, αρρωστομανής, νοσοφοβικός

με κάθε αδιόρατο σύμπτωμα ξάπλωνε

στο κρεββάτι λες κι ήταν πάσχων βαρέως

Κι έτρεχε κάθε τόσο στις κλινικές κι απαιτούσε

εισαγωγή και νοσηλεία με της παραμικρής

αδιαθεσίας έστω την υποψία

Όπως τον βλέπω τώρα δε νοιάζεται  γι αυτά

ατάραχος κείται στην άσφαλτο καθώς ώρα την ώρα
θα καταλαμβάνει το σώμα του νεκρική ακαμψία.

Άλλο ένα εύρημα

Χειρόγραφο ευρεθέν επί του δρόμου πεταμένο

ή σ' ένα τοίχο κολλημένο

πια δε θυμάμαι - πάει καιρός

το βρήκα τις προάλλες που συγύριζα

σ' άλλα χαρτιά μέσα θαμμένο.

Περιγραφή: λευκό χαρτί διαστάσεων δέκα εκατοστά και πέντε χιλιοστά ύψος και δεκατέσσερα εκατοστά και επτά χιλιοστά πλάτος, ελαφρά σχισμένο (και φθαρμένο) στην κάτω αριστερή γωνία. Στην πίσω όψη φέρει ίχνη κόλλας, τμήματα άλλων χαρτιών και σημάδια αποκόλλησης. Στην πρόσοψη φαίνεται ότι πρόκειται για φωτοτυπική αναπαραγωγή με δέυτερες επεμβάσεις. Στην πρώτη μορφή υπάρχει χειροποίητη διαγράμμιση με κενό στην πάνω αριστερή γωνία, όπου και τοποθετείται αρχίγραμμα. Το αρχικό χρώμα της μελάνης άγνωστο καθ' ότι στην φωτοτυπία φαίνεται -βεβαίως- μαύρο (ασπρόμαυρη φωτοτυπία). Οι επεμβάσεις αφορούν δεύτερη διαγράμμιση, παράλληλη με την πρώτη, με κόκκινη μελάνη, προσθήκες στο αρχίγραμμα, υπέρτιτλο και διάσπαρτα σημεία στίξεως, με μπλε μελάνη. Η γραφή είναι μεγαλογράμματη (με κεφαλαία) και κάθε γράμμα έχει περαστεί στο χαρτί με επαναλήψεις, κατ΄εκτίμηση τρεις φορές τουλάχιστον, με στυλό διαρκείας.

Το αρχίγραμμα είναι το χριστιανικό Χ-Ρ (κεφαλαία διασταυρούμενα) και εκατέρωθεν με μικρά (εκ των υστέρων προσθηκών) α-ω.

Το κείμενο λέει:

"Όχι στην κάρτα του πολίτη είναι το 666. Αδέλφια μου Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί. Όλοι να μετανοήσωμε για τις αμαρτίες μας και για τα φαύλα έργα μας. Με την ιεράν εξομολόγησιν και με την αγίαν μετάλειψιν θα έχουμε αιώνιον ζωήν. Εν τω Άδει ουκ έστιν μετάνοια. Οργή του Θεού επί θύραις. Μετανοήτε. Δεινά έρχονται. Να εκκλησιάζεσται." 

Ο Λέων της Χαιρώνειας

Σε περασμένη ηλικία σχετικά

αντίκρυσα πρώτη φορά

τον Λέων της Χαιρώνειας

ότι στα μέρη αυτά δεν είχα ξαναπάει ποτέ

αλλά την άνοιξη εκείνη

ξεκίνησα μαθήματα σεμιναρίων σπηλαιολογίας

το τελευταίο εκ των οποίων

θα ελάμβανε χώρα στο όρος Παρνασσός

όπου ήταν προγραμματισμένη

τριήμερη σπηλαιολογική κατασκήνωση

και δράσεις διάφορες

με των οποίων κορυφαία την κατάβαση

στο περιώνυμο βάραθρο του Επτάστομου

ένα χάσμα τρομερό που εάν

στο χείλος του στεκόσουν και κοιτούσες κάτω

σου κόβονταν η ανάσα

και είχε στον πυθμένα του χειμώνα καλοκαίρι

μόνιμους παγετώνες

όλα καλά λοιπόν και έπειτα στο γυρισμό για την Αθήνα

ήμουν στο αυτοκίνητο και συνοδηγός

η Ιωσηφίνα, συμμαθήτρια από τα σεμινάρια

άρτι αποφοιτήσασα επίσης

και καθώς διασχίζαμε αμέριμνοι

την πόλη της Χαιρώνειας

(στον πηγαιμό είχαμε πάει από άλλο δρόμο)

αίφνης βρεθήκαμε μπροστά

στο τεράστιο άγαλμα του Λέοντα

που ορθώνονταν λευκό και αγέρωχο

πάνω στο βάθρο του

καταμεσής στο πράσινο λιβάδι του

εξίσου εντυπωσιασμένοι διότι

και η Ιωσηφίνα πρώτη φορά τον έβλεπε

σταθμεύσαμε το αυτοκίνητο και κατεβήκαμε

διασχίσαμε βαδίζοντας τη χλόη

και  πλησιάσαμε θαυμάζοντας τον Λέοντα

κοιτάζοντας τον γύρω από όλες τις πλευρές

και σκαρφαλώσαμε στο βάθρο

πρέπει να φωτογραφηθήκαμε κιόλας

μα δεν είμαι βέβαιος γι αυτό

ούτε και συνηθίζω να βαστώ ποτέ φωτογραφίες

Από τότε αρκετές φορές ξανά

ανέβηκα στον Παρνασσό

για δραστηριότητες στη φύση

είχε κι ένας φίλος σπίτι σε χωριό της περιοχής

λίγο το λίγο άρχισα τον τόπο να πονάω

και ν΄αγαπώ τη Ρούμελη

ποιός να το περίμενε αυτό

από έναν αμεταννότητο, ακραιφνή, φανατικό Πελοποννήσου

και όλο ήμουν προσμονή

για κάθε ταξίδι του οποίου ξεχωριστή στιγμή

θα ήταν αυτή όταν θα έβλεπα τον Λεόντα και πάλι

Μα πιο πολύ απ΄όλες τις φορές

με είχε κυριεύσει αδημονία

τη φορά που ήταν μαζί να ταξιδέψουμε

α! πώς περίμενα τις δυόμιση ώρες στο αυτοκίνητο κοντά σου

και σκόπευα να σου δείξω τον Λεόντα τον μεγαλοπρεπή

και για να κάνω εντύπωση

έκατσα και διάβασα όλα τα ιστορικά στοιχεία

ότι δηλαδή ο Λέων ήταν ένα μνημείο ταφικό, ένα ηρώο,

για τους σχεδόν τριακόσιους ντόπιους άνδρες νεαρούς

που ετόλμησαν να αντισταθούν

στα προελαύνοντα τα Μακεδονικά τα στίφη

μα ηττήθηκαν από το Βασιλιά

και γεννήτορα του μεγάλου μακελλάρη

που σ΄αυτόν τον ανερμάτιστο τον τόπο

σπουδαίο τον λογαριάζουμε και Μέγα

ακόμα ίσως πιο πολύ -αλίμονο!- από το Δάσκαλό του

τον στυλοβάτη της σκέψης και του πολιτισμού της ανθρωπότητας

και πώς ανακαλύφθηκαν το κεφάλι του

και διάφορα μέλη διάσπαρτα

στον τόπο εκεί της μάχης, της θυσίας

και πώς για χρόνια κι άλλα χρόνια γίνονταν προσπάθειες

αναστήλωσης που πέτυχαν στο τέλος

μετά από πολλές αναβολές, καθυστερήσεις... και άλλα τέτοια

Και να λοιπόν που έφτασε του ταξιδιού η μέρα

και να που φτάσαμε στη Χαιρώνεια

και άρχισα εγώ να μιλάω, να δείχνω

μα τί κι αν μιλούσα, τί κι αν έδειχνα

όλα τα πέρασες στο ντούκου

ούτε που σταματήσαμε για ένα λεπτό

Μόνο στην έξοδο της Χαιρώνειας

πρότεινες να δούμε ένα άλλο αξιοθέατο που γνώριζες εσύ

όπου βέβαια και παράκαμψη απ΄την πορεία κάναμε

και το αυτοκίνητο σταθμεύσαμε

και περπατήσαμε -μες στην ψιλή βροχή-

και περιηγηθήκαμε στο Αρχαίο Πέτρινο Θέατρο της Χαιρώνειας

που είχες έρθει πριν από καιρό

με μια παρέα από παιδιά που έτσι κι έτσι

και είχε γίνει αυτό κι αυτό

και τί ωραία που ήταν... και λοιπά

Και τα άκουγα όλα και κατάλαβα

για μία εισέτι φορά

πως η ζωή νικά τη θεωρία

Εκείνο που δεν κατάλαβα

(γιατί δεν ήθελα)

ήταν που δεν είχα

την παραμικρή ελπίδα.

Οκτώβριος '013, Αθήνα, Μόδι - Τιθορέα / Παρνασσός και πάλι πίσω

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (283)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Ενθουσιώδιο: το ζωηρό, χαρούμενο παιδάκι, που όλο γελά, φωνάζει ευτυχισμένο με το παραμικρό, χτυπά τα χέρια του κι αρχίζει να τρέχει γύρω γύρω και να χοροπηδά, ώσπου πέφτει και χτυπά, και τώρα τρέχουν οι γονείς του, το τραύμα να περιθάλψουν, να το απολυμάνουνε με οξυζενέ κι οινόπνευμα φυσώντας συνεχώς για να μην τσούζει, να το καλύψουν με τσιρότα, να το αλείψουν με ιώδιο. αχ! αυτό το μικρό τους τερατάκι, αυτό το μικρό... βλ. λήμμα.

Στίχοι κρεββατοκάμαρας

Στο συρτάρι του κομοδίνου μου

δίπλα στο κρεββάτι

ανάμεσα σ' ένα σωρό

ετερόκλητα αντικείμενα

φερ' ειπείν μια δέσμη

με σελιδοδείκτες

που χρησιμοποιώ

για να σημαδεύω το σημείο που αφήνω

καθένα από τα κάμποσα

βιβλία που ταυτόχρονα διαβάζω

και εκεί πάνω

κάτω από το πορτατίφ στοιβάζω

και σ΄ένα ζευγάρι ωτοασπίδες

για να μην ακούω

της αντιπαθέστατης γειτόνισσας

που μένει από κάτω

την καταραμένη τηλεόραση

που σχεδόν όλη τη μέρα παρακολουθεί

μια κρέμα και ταμπλέττες

αντικουνουπικά από το καλοκαίρι

σπρέι για τη βουλωμένη

απ' το συνάχι μύτη το χειμώνα

ένα βαζάκι "Βιξ" για επαλείψεις

στα παγωμένα , επίσης το χειμώνα, μέλη

πακέττα χαρτομάνδηλα

για την που λέγαμε συναχωμένη μύτη

ή και για άλλες χρήσεις

μια ποικιλία διαφόρων προφυλακτικών

ένα μπουκάλι λιπαντικού υγρού

και κάποια άλλα ειδικά αξεσουάρ

που οφείλει ένας άνδρας

δραστήριος πολύ ερωτικά

στην κατοχή του να διαθέτει

(αχ! Θεέ μου, μα τί λέω;)

εκεί λοιπόν ανάμεσα βαστώ

ένα μικρό σημειωματάριο σπιράλ

και έναν στυλογράφο

που σκοπό έχουν

να παγιδεύουν, να συλλαμβάνουν

τις νυσταγμένες λέξεις

εκείνες δηλαδή που ξεπηδούν

ποιός ξέρει από ποιά βάθη

και εύκολα ξεφεύγουνε και χάνονται

απ' το μυαλό το τέτοιες ώρες ναρκωμένο

πάει να πει λίγο πριν το ξεκίνημα

λίγο μετά το τέλειωμα

ή και ενδιάμεσα
στα διαλλείματα του ύπνου.

Για λίγο, φαντασίωση

Δε θέλω να με κοιτάς

όταν βγάζω τα ρούχα μου, είπε

κι όταν σταμάτησε

έτσι γυρισμένη ως στέκονταν

να νοιώθει το βλέμμα του

άρχισε σιγά να ξεντύνεται

έβγαλε πρώτα τη μπλούζα

μετά το στηθόδεσμο

τα πέδιλα ύστερα

και με μια κίνηση μαζί

εσσώρουχο και παντελόνι

Φωτιά από ντροπή

είχε πάρει στο πρόσωπο

κι έτσι όπως ήταν ολόγυμνη

ρίχτηκε στο κρεββάτι

χάθηκε κάτω απ' τα σκεπάσματα

όλο αδημονία μια κίνηση του περίμενε

μα τίποτα αυτός

το παράκανα σκέφτηκε

και για να νικήσει τη συστολή του

άπλωσε εκείνη πρώτα το χέρι

για να διαπιστώσει αλίμονο

πως για άλλο ένα βράδυ
ξάπλωνε μόνη. 

Άλλο ένα λαϊκό τετράστιχο, αναβλητικό και απερίσκεπτο

Αφού υπάρχει χρόνος αρκετός

καιρός τόσος πολύς ως να πεθάνεις

ποιός λόγος τότε σήμερα αυτό

που αύριο μπορείς, να κάνεις;

Κάθε πρωί σου λέει, σου ψιθυρίζει

Εκείνος ο πρώτος ο καφές

ο πρωινός που πίνεις πριν

ή μόλις αφού έχει ξημερώσει

κάθε απλή συνηθισμένη μέρα

χωρίς κάποιο ιδιαίτερο

πρόβλημα ή πάθος

Είναι κάθε φορά σα να σου λέει

σα να σου ψιθυρίζει ο αχνός, μυρωδικός

χορευτικά που απ' το φλυτζάνι υψώνεται

πως ότι όσα έχεις να μην εκτιμάς 

κι όσα μπορεί στο μέλλον ν' αποκτήσεις

είναι ένα μέγα, τεράστιο λάθος.

Ο τόπος αναχώρησης

Χθες το βράδυ είδα ένα όνειρο

ωραίο όνειρο

πως λέει όταν εν τέλει συμβεί

(τί εύνοια της τύχης εξαιρετική!)

θά  ΄ναι σ΄ένα λιβάδι

Με πράσινη χλόη πυκνή

και διάσπαρτα άνθη παντού

γλυκά να μυρίζουν

πεταλούδες, έντομα γύρω

να πετούν, να βουΐζουν

και στο γαλάζιο ουρανό

να υψώνεται ένας ήλιος θερμός

που λίγο λίγο στεγνώνει

τη δροσιά που έπεφτε

όλο το βράδι

Δυο τρεις μέρες μετά θα τον βρουν

μια παρέα πεζοπόροι

που θα κάνουν στάση εκεί

σ΄αυτό το τόσο όμορφο μέρος

πού 'χει και κρύο νερό

στο πέτρινο, στην άκρη, πηγάδι

Στο χέρι σφιχτά

τσαλακωμένο θα δουν

το Σημείωμα

με τον γελοία δυσανάγνωστο

γραφικό χαρακτήρα του

έξι λέξεις μονάχα

κι όπως πάντα τόσο κλισσέ

"Σας χαιρετώ, πάω για τον Άδη".

Άγιος Θωμάς, Μαρούσι και Νεάπολη-Εξάρχεια, Αθήνα, 18 Σεπτεμβρίου 013

Κάθε τόσο

Κάθε τόσο πάνω του κάθεται

μια μάβρη σφήκα τεράστια

του σκεπάζει το σώμα ολόκληρο

και δεν αφήνει ακάλυπτο

κανένα απ' τα μέλη

Το κεντρί της χώνει

στα μύχια βαθιά

και λίγο λίγο βυζαίνει

όσο έχει απομείνει

ελάχιστο μέλι.

Καταφύγιο Summit Zero, παραλία Λιτοχώρου, 1/9/013

Έχω άλλη γνώμμη

Μου είπε, θέλω

να είμαστε όπως πρώτα

με αγκομαχητά και ιδρώτα

Της είπα πως

το πάθος δε μπορεί για πάντα να κρατήσει

πως έτσι είναι του άνθρωπου η φύση

Αξημέρωτα την έψαχνα παντού ανάβοντας τα φώτα

Μα βρήκα μόνο το σημείωμα στο χωλλ πού 'χε αφήσει.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (282)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Γιουφτού: παραφθορά ονόματος και ταυτόχρονα όρος περιπαικτικός, απορριπτικός και απαξιωτικός για ροκ -υποτίθεται- συγκρότημα, υπερεπιτυχημένο εμπορικά σουπεργκρούπ, αποτελούμενο από πουλημένους και εξευτελισμένους σαλτιμπάγκους, απατεώνες, κάλπηδες που καθόλου δεν ντρέπονται να ισχυρίζονται ότι είναι μουσικοί ροκ τη στιγμή που είναι όλοι τους δισεκατομμυριούχοι και μάλιστα ακόμα και να πρωτοστατούν σε διαφόρων ειδών φιλανθρωπικές ενέργειες πάντα με τεράστια κάλυψη και προβολή, χωρίς καν ελάχιστα να τους απασχολεί το μέγεθος της υποκρισίας τους.

Δεν είναι καθόλου απίθανο, ο εμπνευστής του λήμματος να ήταν ο ίδιος εκείνος άνθρωπος που είχε αγοράσει εισητήρια πρώτης θέσης στη συναυλία του εν λόγω τσίρκου, συγνώμμη συγκροτήματος, προ ετών στην Αθήνα, και όταν εμφανίσθηκαν στη σκηνή ο Μητσιμπόνος και η κουστωδία των υπόλοιπων κλόουν, άρχισε να τους καθυβρίζει χυδαιότατα και δυνατά (ν' αγιάσει το στόμα του), να τους κατηγορεί και να τους λοιδορεί και να φωνάζει: "Γιουφτού σας, γιουφτού σας ρε αλήτες, γιουφτού, γιουφτού!"  και με κάθε γιουφτού να εξακοντίζει πτύελα που βέβαια ήταν κάπως δύσκολο να καλύψουν το κενό ασφαλείας μεταξύ κοινού και εξέδρας, άσε που αμέσως επενέβησαν οι μπράβοι των γελοίων επί σκηνής ανδρείκελων. 

Πώς σκόρπισα το θάνατο

Σήμερα πήρα μια ζωή

έτσι μη με κοιτάς

εσύ δηλαδή τί θά 'κανες

μ΄έναν κατ' επανάληψη

εισβολέα στην αυλή σου

Και μες στις επόμενες μέρες

δεκάδες κι άλλες μάλλον θα πάρω

βλέπεις το διπλανό

εγκαταλειμμένο νεοκλασσικό

βρίθει δεκάδες δαύτους

απαίσιους, ρυπαρούς και επαράτους

στο εγκυκλοπαιδικό λεξικό

που κοίταξα για να διαφωτισθώ

βρήκα την επιστημονική ονομασία:

Rattus rattus

Το παράξενο ζευγάρι

Είδα πάλι χθες το βράδυ

το παράξενο ζευγάρι

στον περιφερειακό του Λυκαβηττού

που είχα πάει, για άσκηση, να τρέξω

πάντα στη γειτονιά και πάντα μαζί

δεκαετίες τώρα τους ξέρω

έχω πια τα σαρανταπέντε πατήσει

κι αυτοί πιστεύω σίγουρα τα εξήντα

είχαν ένα βιβλιοπωλείο παλιά

είχε αλλάξει δυο τρεις διευθύνσεις

η τελευταία νομίζω κοντά στην πλατεία

στη Σπυρίδωνος Τρικούπη, δίπλα στο βιντεοκλάμπ

(που κι αυτό πια δεν υπάρχει)

τα βιβλία τους ήταν επιλεγμένα

κάπως "εναλλακτικά" και ορισμένα

ίσως από δεύτερο χέρι

όλο μαζί ήταν εκεί

και όλο μαζί τους έβλεπες έξω

να περπατούν και να συνομιλούν

δεν είχαν στο παρουσιαστικό τους

κάτι ξεχωριστό, μικρόσωμη πολύ ήταν εκείνη

και εκείνος ψηλότερος από το συνηθισμένο

και τα ρούχα τους απλά, πολύ αδιάφορα

το είδος του ανθρώπου δηλαδή

που δίπλα σου περνά

και δεν γυρνάς να τον κοιτάξεις

ούτε εύκολα μπορείς να τον θυμηθείς

ή να τον περιγράψεις

εντυπωσιακό μόνο ήταν

που ήταν όλο πάντα μαζί

και όλο μιλούσαν, δηλαδή εκείνη κυρίως μιλούσε

αυτός πιο πολύ άκουγε και ανταποκρινόταν

και πάντα  χαμηλόφωνα, διακριτικά, πολιτισμένα

και με ζωντάνια και ενδιαφέρον πολύ

το όλο αντίθετο με άλλα λόγια

από κείνα τα ζευγάρια που βλέπεις

στο καφέ ή το ρεστωράν

που κάθονται αμίλητοι για ώρα

και κοιτάει ο καθένας το δικό του κενό

λες κι έχει κυλήσει από μέσα τους η ζωή

λες κι έχουνε πεθάνει, μόνο που δεν το ξέρουν

ή που τσακώνονται συνέχεια και φωνάζουν θυμωμένα

ο ένας στον άλλον, ακόμα και μπροστά σε τρίτους,

και στα μάτια τους το βλέπεις ότι μισούνται σχεδόν

Το βιβλιοπωλείο δεν το έχουν πια

κι όταν τους βλέπω στο δρόμο

ο άντρας σπρώχνει ένα αυτοσχέδιο καρότσι

με ένα σάκο πάνω στερεωμένο

και σταματούν κάθε τόσο

το βάδισμα και τη συνομιλία

και ψάχνουνε στους κάδους, στα σκουπίδια

όπως και τόσοι άλλοι από τότε

που ξέσπασε αυτή η απαίσια Κρίση

Το τί κάνουν τα αντικείμενα που μαζεύουν

τα πουλάνε; τα ανακυκλώνουν;...δε μπορώ να φανταστώ

Ούτε μπορώ να φανταστώ

ότι θα έρθει (αν έρθει) μια μέρα

που θα δω τον έναν μοναχά

γιατί ο άλλος θά 'χει φύγει.

Φύρδην μίγδην

Το φίλο μου τον Γιάννη παλιά

όλο τον έψεγα και τον κατηγορούσα

τον κορόιδευα και τον λοιδωρούσα

που του άρεσε ν΄ακολουθεί

τις επιταγές της μόδας

συνεχώς να ενημερώνεται

(στην εποχή μας, αρχικά, από περιοδικά

εν συνεχεία απ' το διαδίκτυο)

για τις τάσεις και τα στυλ

και όλο να αγοράζει

ενδύματα και υποδήματα, γυαλιά

και να ανανεώνει συνεχώς τη γκαρνταρόμπα του

κι όλο να παίρνει μαραφέτια, αντικείμενα και γκάτζετ

θύμα τον έλεγα, κορόιδο

άβουλο καπιταλιστικό ανδρείκελο

δούλο της διαφήμισης

κι άνθρωπο που στερείται προσωπικότητος,

ενδιαφερόντων ουσιαστικών, ιδανικών

- πώς θύμωνε καμμιά φορά! -

τις πιο πολλές φορές ωστόσο μ΄αγνοούσε

τα χούγια του εκείνος και τα δικά μου εγώ

οφείλω ωστόσο να του αναγνωρίσω

και του το έχω πει πολλές φορές

ότι ανάμεσα στις τόσες

και τις τόσες ανοησίες που μου έχει αναφέρει

δυο τρεις απ' τις προτάσεις του δοκίμασα

και αποδείχτηκαν εξαιρετικά καλές και επιτυχημένες

συνέχεια έκτοτε χρησιμοποιώ τα προτεινόμενα

και πάντα τον θυμάμαι.

Ένα από αυτά ήταν (πάει πια τόσος καιρός)

εκείνα τα μικρά, μαύρα, δερμάτινα σημειωματάρια

με το λαστιχάκι, το σελιδοδείκτη και το τσεπάκι

στο εσωτερικό της πίσω πλευράς

μια φίρμα ήτανε παλιά

που είχε κατά κόρον χρησιμοποιηθεί

και από επώνυμους ακόμα

ύστερα για δεκαετίες περιέπεσε σε αδράνεια

και στις μέρες μας αναβίωνε ξανά

εγώ ανέκαθεν χρησιμοποιούσα

σημειωματάρια διάφορων ειδών

όλο άλλαζα ωστόσο και ποτέ

ένα δεν είχα βρει να μου ταιριάζει

με το συγκεκριμένο ενθουσιάστηκα από την αρχή

τόσο εύχρηστο, τόσο βολικό και τόσο όμορφο συνάμα

μαζί πάντα τό 'χα

και τόσο που μου άρεσε που ακόμα

κι όταν δεν το χρησιμοποιούσα

ήθελα από την τσέπη να το βγάζω

και στα χέρια να το κρατώ

να το αγγίζω, να το κοιτώ

πολύ το αγαπούσα το σημειωματάριο μου αυτό.

Όπου σημείωνα τα πάντα

χωρίς τάξη και σειρά

όπως τύχει, φύρδην μίγδην

πάει να πει στίχους διάφορους

τίτλους ιστοριών (που θα γράφονταν αργότερα)

συνόψεις, περιλήψεις, ιδέες

ή περιγραφές εικόνων

λήμματα λεξικών και εγκυκλοπαιδειών ανύπαρκτων

κι ακόμα και ολόκληρα ποιήματα

μικρές ιστορίες ή δοκίμια

κι αυτά ανακατεμένα

δίχως κανόνα ή ειρμό

παρά μόνον την ημερομηνία συγγραφής

με λογής-λογής δουλειές, υποχρεώσεις

υπομνήσεις, καθήκοντα και στόχους και άλλα τέτοια.

Που και που, ξεφυλλίζοντας

- κάτι να βρω - τα σημειωματάρια

 σκεπτόμουνα πως πρέπον δεν είναι

τα υψηλά νοήματα κι αισθήματα

έτσι, προχείρως να αναμιγνύονται

με τα πεζά, χωρίς πνοή και στυλ και γούστο

ζητήματα της καθημερινότητας

μα κατά τον ίδιο τρόπο συνέχιζα

γέμιζαν τα σημειωματάρια

τέλειωνε τό 'να, ξεκίναγε τ΄άλλο.

Με τη βραδύνοια που με διακρίνει

μου πήρε τρία χρόνια τουλάχιστον να βρω

μια λύση - και ήταν τόσο απλό

προσάρμοσα ένα κορδόνι- δεύτερο σελιδοδείκτη

και χώρισα το σημειωματάριο σε δύο διαμερίσματα

το ένα και πιο σημαντικό

που ξεκινούσε απ' την αρχή κανονικά

ήταν αφιερωμένο στα "καλλιτεχνικά γραπτά"

το δεύτερο που ξεκινούσε από το τέλος

στα τεριμμένα και τα πρακτικά.

Εύκολο που ήταν τελικά!...

κι έτσι συνέχισα στο εξής

με τακτική και αρμονική κατανομή

τα σημειωματάρια μου να συμπληρώνω...

Μόνο που...να, τώρα που έχουνε

περάσει πια χρόνια και χρόνια

και η αλήθεια είναι πως πια σπάνια σημειώνω

παρά πιο συχνά στο γραφείο κάθομαι

και αργοπίνοντας μια κούπα καυτό τσάι

τα παλιά σημειωματάρια μου φυλλομετρώ

διαπιστώνω πως ότι

σε κείνα τα πρώτα, τα "ανάμμεικτα"

τους στίχους και τα τέτοια προσπερνώ

και στέκομαι περισσότερο διαβάζοντας τα  άλλα

σπαράγματα ζωής αληθινά ανώτερα

πολύ καμμιά φορά από την τάχα μου την "τέχνη".

Να, για παράδειγμα δείτε και μόνοι σας:

"Κρεμμύδια, καρότα, λάχανο, μπρόκολο, πορτοκάλια,

σέλινο, ψωμί, γάλα, μακαρόνια, τόννο κονσέρβα,

σαμπουάν, χαρτί υγείας, ξυραφάκια"

"Αποτελέσματα εξετάσεων αίματος και ούρρων μητέρας,

επικοινωνία με παθολόγο, ραντεβού για υπέρηχους,

ενημέρωση φαρμακείου για παραλαβή φαρμάκων

συνταγής την επόμενη εβδομάδα"

"Γιορτάζει η Εύα - ευχές"

"Τηλέφωνο υδραυλικό για καζανάκι"

"Να πάρεις σώβρακα! ΔΕ γίνεται να

το αναβάλεις άλλο! Έχουν χαλάσει τα λάστιχα

σχεδόν σε όλα, δεν έχεις να φορέσεις!"

"Σε ένα μήνα το μνημόσυνο στο χωριό"

"Το τελευταίο ΣΚ του μήνα το φετινό

φεστιβάλ Ερότικα, το Σάββατο στις 10 μ.μ.

η Ντάνα Ντήαρμοντ από την Αμερική

θα είναι εκεί και θα μοιράζει αυτοπροσώπως

αυτόγραφα και εσσώρουχα της (χρησιμοποιημένα)"

"Τακτοποίηση λογαριασμών - εφορίας"

"Επίσκεψη με μητέρα στη θεία Ιουλία -

αχ! Θεέ μου τι τραβάω!"

"Καθάρισμα το σπίτι μες στην εβδομάδα,

αχούρι έχει γίνει"

"Ξεκινά σε 3 ημέρες η δυνατότητα

προπαραγγελίας του νέου μυθιστορήματος

του Τζ. Ν. από το Άμαζον"

κ.ο.κ.

Λοιπόν; Τί λέτε;

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (281)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Κοιλαρίκι, το: το σκουλαρίκι τύπου πήρσινγκ που φορούν οι γυναίκες στην κοιλιά, στον αφαλό, είναι το... βλ. λήμμα. Π.χ. Είχαμε ανέβει με την Άννα στο Λυκαβηττό για γυμναστική (περπάτημα, τρέξιμο σε ανώμαλο έδαφος, πλαγιές, κατηφόρες, να της δείξω αναρρίχηση στα βράχια κ.λ.π.). Με τις οδηγίες και την παρότρυνση μου, η Άννα άρχισε να σκαρφαλώνει σε ένα σημείο κι εγώ την παρακολουθούσα. Ξαφνικά ξεκόλλησε μια πέτρα που πάταγε, έφυγε λίγο προς τα κάτω, τρόμαξε κι άρχισε να φωνάζει: «Πέφτωωω, αααααα, πέφτωωωωω», έτρεξα και κόλλησα πίσω της με τα χέρια και τα πόδια απλωμένα, ώστε να την συγκρατήσω μη φοβηθεί πιο πολύ και φύγει προς τα κάτω. Η Άννα άρχισε πάλι να φωνάζει πονεμένα: «Ααχ! Μάγκωσε το σκουλαρίκι μου, αααχ! Άου! Άουουου! Πονάωωωω!» Το κεφάλι μου ήταν στο ύψος του δικού της και παρατήρησα ότι δεν είχε σκουλαρίκια στα αυτιά. «Ρε συ Άννα», της λέω, «αφού δεν φοράς», «Όχι! Όχι εκεί! Το άλλο, στον αφαλό, το κοιλαρίκι μάγκωσε!».

Ευχαριστώ Μπεττίνα για τη λέξη και Άννα για την –αληθινή- ιστορία. 

Νομικό έγγραφο (παλαιό), ευρεθέν πεταμένο, έμπροσθεν εισόδου πολυκατοικίας, στη Χαριλάου Τρικούπη οδό, Εξάρχεια, Αθήνα. Για την αντιγραφή: Χ.Δ.Τ.

Ε'

ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΠΛΗΜ/ΚΕΙΟΝ

ΜΕΓΑΡΟΝ ΑΡΣΑΚΕΙΟΥ

Πρώτος όροφος - Αίθουσα 163

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ ...ΑΘΗΝΩΝ...

Αριθμός Β. Κλ. ...156..(διψήφιος αριθμός)../77...

ΚΛΗΣΙΣ προς μάρτυρα

Ο Εισαγγελεύς των εν ...Αθήναις... Πλημμελειοδικών

Δυνάμει του άρθρου 213 Κ.Π.Δ.

ΚΑΛΟΥΜΕΝ

Τον μάρτυρα ...Δέσποινα... συζ. ...(ακολουθεί ανδρικό ονοματεπώνυμο)... επαγγέλματος... κάτοικον ...Αθηνών... Μαυρομιχάλη...ακολουθεί αριθμός...

Ίνα εμφανισθή αυτοπροσώπως ενώπιον του ...Β τριμελούς... Πλημμελιοδικείου ...Αθηνών... δημοσία εν τω ακροατηρίω του συνεδριάζοντος την ...17... του μηνός ...Φεβρουαρίου... του έτους ...1977... ημέραν της εβδομάδος ...Πέμπτην... και ώραν 9 π.μ., ίνα εξετασθή ως μάρτυς εις την κατά τ..ου.. κατηγορουμέν..ου.. ...Αικατερίνης...γυναικείο επώνυμο... ποινικήν δίκην.

Εν περιπτώσει μη εμφανίσεως του θέλει υποστή τας εν έρθρω 231 Κ.Π.Δ.  ποινάς και συνεπείας.

Προσδιορίζονται υπέρ του ως άνω μάρτυρος:

α) δικαιώματα ημεραργιών δι' ημέρας .... x Δρχ.... = Δρ. ....

β) έξοδα πορείας δια μυριόμετρα          .... x Δρχ.... = Δρ. ...

                                                                  Σύνολον          = Δρ. ...

Εν ... Αθήναις... τη ... 2 ΦΕΒ. 1977 (ημερομηνία σε σφραγίδα)...

Ο Εισαγγελεύς

Ανδρικό ονοματεπώνυμο σε σφραγίδα, με υπογραφή

Βεβαιούται η εμφάνισις του μάρτυρος

ΕΘΕΩΡΗΘΗ - ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ

Ο Πρόεδρος                Ο Γραμματεύς

ΕΞΩΦΛΗΘΗ εν.... αυθημερόν

Ο λαβών μάρτυς

ΒΕΒΑΙΟΥΤΑΙ

το γνήσιον της υπογραφής

του μάρτυρος

Εν... αυθημερόν

Ο Πρόεδρος

ΕΠΕΔΟΘΗ σήμερον

δια παραδόσεως εις τον ...

ή δια θυροκολλήσεως.

Εν ... τη ...

Ο Επιδούς

ΓΕ - Β 101

Λ. 1236

πίσω πλευρά εγγράφου (χειρόγραφα)

36..(διψήφιος αριθμός)../77

Επεδόθη ../../77 (ημερομηνία)

Ε 26

Μονογραφή

Σημείωση: το έγγραφο είναι σχήματος Α5, σε γυαλιστερό χαρτί, τα τυπωμένα κείμενα με μαύρο μελάνι, σε πολυτονικό, τα χειρόγραφα και οι σφραγίδες με μελάνι μπλε.