Το ακούς αυτό; Τί νά ‘ναι αυτό;

Τικ τακ, τικ τακ, ακούς;
τί νά ‘ναι αυτός
ο χτύπος ρυθμικός σαν το ρολόι;

Ίσως τα δάχτυλα απάνω στο τραπέζι
όπου κρούουν νευρικά
κάποιου που η αγωνία τον τρώει;

Μήπως ενός καημένου η καρδιά
όπου ανοίγει τρέμοντας
τον φάκελλο που πήρε από την Δ.Ο.Υ.;

Οι οργισμένες πάνω στην πόρτα οι γροθιές
του εξαπατημένου με τον συναλλασσόμενο
που άλλα του έλεγε και άλλα εννόει;

Με τον χάρακα χτυπήματα στην έδρα
δάσκαλου αγανακτισμένου με το μαθητή
που μπέρδεψε Ανόι και Οινόη;

Ή από σεβάσμιο κύριο, γηραιό
όπου τονίζει με τη βακτηρία στο πάτωμα
όσα λέει για το τρανό του σόι;

Λες το μηχανικό ταξίμετρο
όπου μετρά λεπτομερώς
το κόστος για το αγώι;

Σάμπως του τακουνιού της πάνω στα πλακάκια
έξω φρενών και έξαλλη η δεσποινίς
μ’ εκείνον που τη γέλασε το γόη;

Κι ακόμα…

Άσε μη μπαίνεις στον κόπο άλλο
σταμάτα να εικάζεις
είναι πιο απλό

Βλέπεις εκεί στον καφενέ, κάτου από τη μουριά             
όπου πίνει τον καφέ του απολαυστικά και μία μία πέφτουνε αργά
οι χάντρες απ’ το…

Κόρη της νύχτας

21/2/’015 – Αραχώβης 41, Εξάρχεια - Αθήνα

Θα είναι άραγε απόψε
που θά ‘ρθεις Νέμεσις;
καριόλα, γαμημένη, ας κοπιάσεις
και τη δουλειά σου όπως πάντα
θα την κάνεις σίγουρα
γι αυτό αμφιβολία δεν υπάρχει
μα σου το λέω να το ξέρεις
τούτη τη φορά δεν θα το ευχαριστηθείς
τον πανικό στα μάτια δε θα δεις
τον άφατο τον τρόμο
ούτε θ΄ακούσεις κλάματα τα γοερά
και παρακαλητά και ικεσίες
ούτε προτάσεις για ανταλλάγματα
απόπειρες δωροδοκίας ούτε τίποτα
απ’ αυτά που σ’ ερεθίζουν, που σε τρέφουν
δεν είναι που δε φοβάμαι
που είμαι θαρραλέος
ή ξέρω γω ατρόμητος– χα!
τέτοιος ποτέ μου δεν υπήρξα
είναι που δε νοιάζει πια, κατάλαβες;
είναι που πια δε δίνω μια δεκάρα
μάθε λοιπόν πως η αιτία
που θα σου στερήσει τη χαρά
η αδιαφορία είναι

Κι όταν θα φύγεις από το σπίτι το ξημέρωμα
την ώρα που χαράζει ένα ακόμα νέο πρωινό
δε θά ‘ναι το σακούλι σου αδειανό
γιατί θα έχεις μου πάρει την ψυχή
μα ικανοποίηση από μένα δε θα πάρεις.

Μετρημένες δόσεις, τακτικές

Διαβάζω ποιήματα

-ναι, καλά, σιγά

ποιός διαβάζει ποίηση

τη σήμερον ημέρα;-

όχι αλήθεια, ψέμματα δε λέω

εδώ και χρόνια, καθημερινά

διαβάζω ποιήματα

σε μετρημένες δόσεις, τακτικές

ένα το βράδυ στο κρεββάτι

ύστερα πιάνω από το κομοδίνο

το άλλο το βιβλίο, το μεγάλο

με τα διηγήματα ή το μυθιστόρημα

μα σπάνια καταφέρνω

πάνω από μια σελίδα

γιατί νυστάζω και με παίρνει ο ύπνος

το πρωί διαβάζω ένα

πριν φύγω από το σπίτι

μετά, στη στάση

διαβάζω ένα ποίημα

μπορεί και δύο

μπορεί και δύο

περιμένοντας το λεωφορείο

κατόπιν, καθ' οδόν, πιάνω από το σακκίδιο

το άλλο το βιβλίο, το μεγάλο

με τα διηγήματα ή το μυθιστόρημα

και διαβάζω αρκετά

γιατί δε νυστάζω, τον ύπνο έχω

χορτάσει αποβραδίς

αργότερα, το απόγευμα στο γυρισμό, πάλι στη στάση

διαβάζω ένα ποίημα

μπορεί και δύο

μπορεί και δύο

περιμένοντας το λεωφορείο

κατόπιν, καθ' οδόν, πιάνω από το σακκίδιο

το άλλο το βιβλίο, το μεγάλο

με τα διηγήματα ή το μυθιστόρημα

μα σπάνια καταφέρνω

πάνω από μια σελίδα

γιατί νυστάζω και με παίρνει ο ύπνος

και τέλος το βράδι πάλι, στο κρεββάτι

ο κύκλος ξεκινά απ' την αρχή

Τί λες βρε θηρίο;...

αμ' αν ειν' έτσι όπως τα λες

εσύ διαβάζεις μια ποιητική συλλογή

το δεκαπενθήμερο...

Μπορεί και δύο
μπορεί και δύο.

Βλέπω πιο βαθιά

Νεάπολη - Εξάρχεια και Άγιος Θωμάς - Μαρούσι, Αθήνα, 17/2/'015

Πίσω απ' το βλέμμα σου

το τάχα γελαστό

το δήθεν ήσυχο

το ακόμα και

(βρε συ, ποιόν πας να κοροϊδέψεις;)

κάπως ελπιδοφόρο

βλέπω τον τρόμο

βλέπω τον τρόμο

νά 'χει πια μόνιμα εγκατασταθεί

νά 'χει επικαθήσει

και ολοκληρωτικά κυρίαρχος

υπό το απαίσιο άχθος του

το σώμα νά 'χει δια παντός

επιβάλει να λυγίσει

Τότε καημένε πώς;

είναι ατελέσφορη

η προσπάθεια σου και αφελής

ωστόσο να ομολογήσω

κάπως συγκινητική

μ' αφού σ' ακούω που στέκεσαι

ολόκληρα λεπτά

πίσω από την εξώπορτα

γοργανασαίνοντας λαχανιασμένος

τότε τί μπαίνεις και μοιράζεις

καλημέρες, καλησπέρες ζωηρές

αστεία και ευχές

και στο δωμάτιο εμφανίζεσαι
ευθυτενής και κορδωμένος;

Χαρτιά, χαρτάκια – τα πρώτα της χρονιάς

Τα πρώτα χαρτάκια της χρονιάς 2015 βρέθηκαν παλαιότερα, συγκεκριμένα στις 16 Μαρτίου 2014, πεταμένα στην πυλωτή και έξω από την είσοδο πολυκατοικίας, στον αριθμό 45-47 της οδού Αραχώβης στα Εξάρχεια, πλησίον της πλατείας.

Ήταν τρία διαφορετικά, τσαλακωμένα μαζί σε ένα σώμα και συγκεκριμένα:

Ένα εισιτήριο ΟΑΣΑ, μειωμένο, μίας διαδρομής για λεωφορεία, τρόλλεϋ, τραμ, αξίας 0,60 Ευρώ. Το συγκεκριμένο στέλεχος έχει την αρίθμηση ΛΤΜ016 και 541972. Η δε ακύρωση του αναφέρει τα στοιχεία της διαδρομής και του μέσου ως εξής: 5911, 815, βέλος με κατεύθυνση προς τα κάτω, 13 Φε, 2, 12:47

Ένα λευκό χαρτί, τετράγωνο, διαστάσεων 8,5 επί 8,5 εκατοστά (προφανώς από κάποιο «κύβο» χαρτιών για σημειώσεις), στη μία πλευρά με μπλε μελάνι στυλό γράφει:
ψωμί
χαμομήλι
πατάτες
Γάλα
ψάρια Πετρ.
Νίτσα
Στην άλλη πλευρά δε γράφει τίποτα

Και ένα κομμάτι χαρτιού από μπλοκάκι σπιράλ, διαγραμμισμένου με γκρίζες γραμμές, πλάτους 7,5 και μεγίστου ύψους 5,2 εκατοστά. Γραμμένο με μπλε μελάνι στυλό, στη μια πλευρά γράφει:
καφέ (διαγραμμισμένο), καραμέλες (διαγραμμισμένο),
βιτάμ (διαγραμμισμένο), χαλβά (διαγραμμισμένο), ελιές (υπογραμμισμένο και με ερωτηματικό), καλαμπόκι (διαγραμμισμένο), παξιμαδ.,
νερά (διαγραμμισμένο), μαρούλι (διαγραμμισμένο), κρεμμύδι (διαγραμμισμένο),
σαλάτα Δευτέρα (εντός παρενθέσεως) ή Τρίτη (όλα διαγραμμισμένα),
φιλτράκια, χαρτάκια
Στην άλλη πλευρά γράφει:
ελιές, παξιμαδάκια
φιλτράκια, χαρτάκια
καρύδια, πίτα (υπογραμμισμένο)
παναντόλ

Κοκταίηλ

Κοκταίηλ "Τα 4 Ευαγγέλια" από τον επικεφαλής μπάρμαν του μπαρ "Η Βίβλος" με συστατικά, σε ποικίλες δοσολογίες, από τα "Κατά Ματθαίον", "Κατά Μάρκον", "Κατά Λουκάν" και "Κατά Ιωάννην"

26/1, 30/1 και 2/2/'015, θάλαμος 206, Νευρολογική Κλινική, Γ.Ν.Α. Γ. Γεννηματάς, Αθήνα

Αποσπάσματα από την Καινή Διαθήκη σε νεοελληνική μετάφραση, Έκδοση Η' Αποστολικής Διακονίας της Ελλάδος, Ιασίου 1, 15121 Αθήνα, www.apostoliki-diakonia.gr, ISBN:960-315-051-7 (ο τόμος του θαλάμου), για την αντιγραφή: Χ.Δ.Τ.

....... (Ματθ.)

Ο άνθρωπος δε θα ζήση μόνον με ψωμί αλλά με κάθε λόγον ο οποίος εξέρχεται από το στόμα του Θεού... Μακάριοι είναι εκείνοι που πενθούν διότι αυτοί θα παρηγορηθούν... Μακάριοι είναι οι ελεήμονες, διότι αυτοί θα ιδούν τον Θεόν... Μακάριοι είναι εκείνοι που έχουν καθαρή καρδιά, διότι αυτοί θα ιδούν τον Θεόν... Και εάν το δεξί σου χέρι σε σκανδαλίζει, κόψε το και ρίξε το μακριά, διότι σε συμφέρει να χαθεί ένα από τα μέλη σου παρά να ριφθεί ολόκληρο το σώμα σου εις τη γέεναν.

Διότι το σώμα μιλεί εκείνο από το οποίον είναι γεμάτη η καρδιά. Ο αγαθός άνθρωπος βγάζει από το αγαθόν το αποταυμιεμένον μέσα του και ο κακός άνθρωπος από το κακόν που έχει μέσα του βγάζει κακόν. Αλλά εάν πει ο κακός εκείνος δούλος μέσα του, "αργεί να έλθει ο κύριος" και αρχίσει να κτυπά τους συνδούλους του, να τρώγει και να πίνει με μεθύσους, θα έλθει ο κύριος του δούλου εκείνου, την ημέραν που δεν περιμένει και την ώραν που δε γνωρίζει και θα τον σχίση εις δύο και θα τον βάλει μαζί με τους υποκριτάς... Εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών...

Πατέρα μου, εάν δεν είναι δυνατόν να αποφύγω το ποτήρι αυτό χωρίς να το πιώ, ας γίνη το θέλημα σου...

...... (Μαρκ.)

Γιατί είσθε τόσον δειλοί; Πώς δεν έχετε πίστιν;... Μην φοβάσαι, μόνο πίστευε. Έχετε θάρρος, εγώ είμαι. Μη φοβάσθε...

Η τί αντάλλαγμα είναι δυνατόν να δώσει ο άνθρωπος δια την ψυχήν του;

Προσέχετε, αγρυπνείτε και προσεύχεσθε, διότι δεν ξέρετε πότε είναι ο καιρός. Αγρυπνείτε...

Και συγκαταριθμήθηκε μεταξύ των ανόμων...

...... (Λουκ.)

Κανένα να μην εκβιάσετε ούτε να συκοφαντήσετε αλλά να αρκείσθε εις τον μισθόν σας...

Του υιού του Ναγγαί, Σεμεί, του Ζοροβάβελ, του Σαλαθιήλ, του Μελχί, του Ελμωδάμ, του Ελιέζερ, του Ωβήδ, του Βοόζ, του Αλμιναδάβ, του Αρφαξάδ, του Ιαρέδ, του Μαλελεήλ, του υιού του Θεού.

Μακάριοι είσθε σεις που τώρα κλαίτε διότι θα γελάσετε. Διότι όποιος θέλει να σώσει την ζωήν του, αυτός θα την χάσει.

Προσέχετε τους εαυτούς σας. Προσέχετε δε τον εαυτόν σας μήπως οι καρδιές σας γίνουν βαριές από κραιπάλην και μέθην και από φροντίδες βιοτικές και σας έλθει έξαφνα η ημέρα εκείνη, διότι θα έλθει σαν παγίδα σ' όλους που κάθονται εις όλην την γην.

...... (Ιωάνν.)

Και το φως φωτίζει εις το σκοτάδι και το σκοτάδι δεν το κατενίκησε. Αλήθεια, αλήθεια σας λέγω ότι καθένας που κάνει αμαρτίαν, είναι δούλος της αμαρτίας.

Ένα πράγμα ξέρω, ότι ενώ ήμουν τυφλός τώρα βλέπω...

Εκείνος επήρε το ψωμί και εβγήκε αμέσως έξω. Έξω ήταν νύχτα...

Ας μη ταράσσεται η καρδιά σας και ας μη δειλιάζει...

Σηκωθείτε, ας φύγωμε απ' εδώ...

Εις τον κόσμον θα έχετε θλίψιν, αλλά έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμον...

Γυναίκα, γιατί κλαις; Ποιόν ζητάς; Μαρία!

Ειρήνη να είναι μαζί σας.
Αμήν. 

Θάλαμος 206

25/1/’015, θάλαμος 206, Νευρολογική Κλινική, Γ.Ν.Α. Γ. Γεννηματάς, Αθήνα

Αυτή τη φορά έσπασες
κάθε προηγούμενο ρεκόρ
εικοσιεπτά συναπτές
ημέρες νοσηλείας
ούτε έχεις καθόλου σηκωθεί
απ’ το κρεββάτι
ούτε κινείσαι πια
κι ελάχιστα επικοινωνείς
την ώρα αυτή, λίγο πριν έρθει
η βραδινή αποκλειστική
αναρωτιέμαι καθώς σου κρατώ το χέρι
αυτός ο παλμός που νοιώθω
δικός μου είναι ή δικός σου
μάνα;

Το περιτύλιγμα της τσίχλας

Τραγούδι (“Chewing gum wrapper”) του Αμερικανού Jonathan Richman, που όταν ο γράφων πρωτάκουσε τόσο επηρρεάστηκε εν σχέσει με τα φθηνά και ταπεινά και τιποτένια (υποτίθεται) που όμως μπορεί να αποτελέσουν έμπνευση για κάποια δημιουργία. Μετάφραση στίχων Χ.Δ.Τ. Το τραγούδι μπορεί να ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=DDHczbgGgHY

29 και 31/1 και 1/2/’015, θάλαμος 206, Νευρολογική Κλινική, Γ.Ν.Α. Γ. Γεννηματάς

Το περιτύλιγμα της τσίχλας

Είδα μετά το φαγητό

Τσαλακωμένο, βρώμικο
Το πήρα απ’ το σωρό
Χαρτάκι λερωμένο
Κοιτάω και δε χορταίνω

Μ’ αρέσουνε τα χρώματα κι ας είν’ ξεθωριασμένα

Κρίμα μαζί με τ΄άλλα σκουπίδια πεταμένα

Μπαμ μπαμ χτυπά η καρδιά μου δυνατά εμένα

Το περιτύλιγμα της τσίχλας

Ξεθωριασμένο απ’ τη βροχή

Α, πρέπει να το δεις κι εσύ

Δεν είναι υπερβολή

Περιτύλιγμα της τσίχλας
Απ’ τον ήλιο στεγνωμένο

Δεν μπορεί να το βρίσκω μόνο εγώ χαριτωμένο

Κρίμα μαζί με τ΄άλλα σκουπίδια πεταμένα

Μπαμ μπαμ χτυπά η καρδιά μου δυνατά εμένα

Σάπιο, ξεθωριασμένο, το περιτύλιγμα
Σαν κόπανος το μάζεψα

Λες κι ήταν κόσμημα
Μικρό μου πραματάκι

Μες στη σκόνη, στη βρωμιά

Με χρώματα όμως λες

Και ήταν ζωγραφιά

Μικρό μου πραματάκι, μικρό μου πραματάκι

Με το περιτυλιγματάκι

Την καρδιά μου αιχμαλώτισα

Τα χρώματα με υπνώτισαν, πολύ τ΄ αγάπησα

Το περιτύλιγμα της τσίχλας

Πρέπει να το πω

Τα πιο όμορφα έχει χρώματα που γύρω μπορώ να δω

Κρίμα μαζί με τ΄άλλα σκουπίδια πεταμένα

Μπαμ μπαμ χτυπά η καρδιά μου δυνατά εμένα

Είδα το περιτύλιγμα

Είχα βγει να περπατήσω

Είδα τ’ αχνό του πράσινο

Και δε μπορούσα ούτε να μιλήσω

Έτσι για να ξεσκάσω

Βγαίνω και περπατώ

Και το αχνό του κίτρινο να μη θαυμάσω δε μπορώ

Θέλω να το πάρω σπίτι, θέλω πάρα πολύ

Τσίχλας περιτύλιγμα, το μικρούλι αυτό χαρτί.

Ουσσάρος

Παράφραση Χ.Δ.Τ. στο τραγούδι «Ο Κουρσάρος» από το 1982, σε στίχους Παύλου Μάτεσι (1933-2013) και μουσική Λάκη Παπαδόπουλου, τραγουδισμένο από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου όπως μπορεί να ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=mUVCye-6Qrs

30/1/’015, θάλαμος 206, Νευρολογική Κλινική, Γ.Ν.Α. Γ. Γεννηματάς

Ο άφατος Ουσσάρος

μ’ ορθάνοιχτα κλαπέτα

λειψή μανιέρα δίχως ιστορικό
Ξέφρενη πορεία έως τα πενήντα

πίνεις αργά στη σάλα.

Είσαι μονίμως όλο μεθυσμένος

μα δεν αγγίζεις ποτέ ναρκωτικά.

Είσαι ερωτευμένος

είσαι απελπισμένος,

μια μπουκάλα ουίσκυ κάπου έχεις κρυμμένη.

Και έχεις τύχει Σαββατογεννημένος.

Από ελπίδες τελείως ξοφλημένος

αποξενώνεσαι και σε περιφρονούν.

Άσχημα είναι πάντα τα νέα,

κι όλο φοβάσαι,

εντός σου πως θα χαθείς

και τη μπουκάλα ξανανοίγεις.

Το πρωί σε βρίσκει ερεθισμένο,

να φαντασιώνεσαι όργια ερωτικά,

μαζί με χίλια,

κορίτσια όλα δικά σου,

σε αχαλίνωτα συμπλέγματα τρελλά.

Χαμένο κάθαρμα,

θα πας στον Εωσφόρο

βορά των σκουληκιών, τροφή στο σκόρο

είσαι στα σίγουρα καταδικασμένος.

Κλημεντίνη μου γλυκειά

Δημοφιλές, κατά την περίοδο του «πυρετού του χρυσού» (Gold Rush), περί τα μέσα του 19^ου αιώνα στην Αμερική, ισπανόφωνο και αγγλόφωνο τραγούδι. Σώζεται με δεκάδες παραλλαγές στίχων, μετάφραση Χ.Δ.Τ. μιας από αυτές ακολουθεί,  ενώ μια πολύ ωραία εκτέλεση μίας άλλης εκδοχής μπορεί να ακούσει κανείς στον σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=twRr3ygK3TM

Μία στροφή στίχων και το ρεφρέν μεταφράστηκαν πριν από αρκετά, μπορεί και πέντε και πλέον χρόνια, η ολοκλήρωση έγινε την 26^η Ιανουαρίου ‘015, θάλαμος 206, Νευρολογική κλινική, νοσοκομείο Γεννηματά, Αθήνα. 

Στις σπηλιές και στα φαράγγια
έσκαβε να βρει χρυσό
Κλημεντίνη, ο πατέρας
Σου σε είχε θησαυρό

Ω καλή μου, αγαπημένη
Κλημεντίνη μου γλυκειά
Έφυγες και στην καρδιά μου
Θλίψη άφησες βαρειά

Μικρούλα ήταν σα νεράιδα
Μα ποδάρια είχε μακριά
Ρεγγοκούτια αντί σανδάλια
Φόραγ’ η καλή, παιδιά 

Τα παπάκια οδηγούσε
Το πρωί στον ποταμό
Σκόνταψε σαν περπατούσε
Πέφτει -μπλουμ!- μες στο νερό

Αχ! τα κόκκινα σου χείλη
Κλημεντίνη στον αφρό
Μα δεν ξέρω εγώ κολύμπι
Να! βυθίζονται θαρρώ

Πώς μου λείπεις, πώς μου λείπεις
Κλημεντίνη μου χρυσή
Μα φιλί στην αδερφή σου
Δίνοντας, χάθηκες συ…

Κρύα καρδιά

Τραγούδι (Cold cold heart) του Χανκ Γουίλλιαμς (Hank Williams, 1923-1953), μετάφραση στίχων Χ.Δ.Τ., μπορεί να το ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=fQrpsDKukDI

21/1/’015, θάλαμος 413, Γ’ Παθολογική Κλινική, Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών, Γεώργιος Γεννηματάς

Τόσα καλή μου έκανα να δεις πώς σ’ αγαπώ
Μα όλο φοβάσαι πως δεν έχω εγώ καλό σκοπό
Κάτι σε τρόμαξε παλιά και σε κρατά μακριά
Αχ, να ζεστάνω θα’ θελα την κρύα σου καρδιά

Μια άλλη αγάπη σ’ άφησε τόσο πολύ θλιμμένη
Και γι άλλου σφάλματα η δικιά μου τώρα δεινά υπομένει
Μες στο θυμό λόγια άδικα λέγονται και σκληρά
Αχ, να ζεστάνω θά ‘θελα την κρύα σου καρδιά

Ήταν καιρός που πίστευα πως ήσουνα δική μου
Στις μνήμες σου φυλακιστεί έχεις όμως μικρή μου
Όσο σε γνωρίζω πιο πολύ βρισκόμαστε μακριά
Αχ, να ζεστάνω θά ‘θελα την κρύα σου καρδιά

7 μεθυσμένα βράδια

Παραδοσιακό αγγλόφωνο τραγούδι, μετάφραση στίχων Χ.Δ.Τ., πολύ δημοφιλής εκτέλεση από τους Ιρλανδούς Dubliners, μπορεί να την ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=wlKG79hC2Wo

Γραμμένο –έως το βράδι της Πέμπτης- παλαιότερα, πέντε τουλάχιστον χρόνια πριν, ολοκληρώθηκε στις 22/1/’015, στο θάλαμο 413 της Γ’ Παθολογικής Κλινικής, στο νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς στην Αθήνα.

Πάλι ήπια και μέθυσα μία Δευτέρα βράδυ
Και γύρισα τρεκλίζοντας σπίτι μου στο σκοτάδι
Και είδα ένα άλογο στο σπίτι εμπρός στημένο
Εκεί που ήταν το δικό μου πάντα άλογο δεμένο
Ε, την κυρά μου κάλεσα και ρώτησα γλυκά
«Γυναίκα, εξήγησε μου τί πράγματα είναι αυτά;
Ποιανού είναι αυτό το άλογο στο σπίτι μπρος στημένο
Εκεί που ήταν το δικό μου πάντα άλογο δεμένο;»
«Α, γέρο πια βαρέθηκα να σε βλέπω μεθυσμένο
Βρε ο χοίρος δεν είναι που η μαμά μού 'χει χαρισμένο;»

Ε, λοιπόν τόσα έχω κάνει και έχω δει πολλά
Μα χοιρινό με πέταλα δεν έχω δει ξανά

Πάλι ήπια και μέθυσα μία Τρίτη βράδυ

Και γύρισα τρεκλίζοντας σπίτι μου στο σκοτάδι

Στην πόρτα είδα ένα παλτό κρεμασμένο στο καρφί

Στη θέση που ήταν πάντα το δικό μου εκεί

Ε, την κυρά μου κάλεσα και ρώτησα γλυκά
«Γυναίκα, εξήγησε μου τί πράγματα είναι αυτά;
Ποιανού είν’ στην πόρτα το παλτό κρεμασμένο στο καρφί
Στη θέση που ήταν πάντα το δικό μου εκεί;»

«Α, γέρο πια βαρέθηκα να σε βλέπω μεθυσμένο
βρε το χαλί δεν είναι που η μαμά μού 'χει χαρισμένο;»

Ε, λοιπόν τόσα έχω κάνει και έχω δει πολλά
Μα πάνω σε χαλί κουμπιά δεν έχω δει ξανά

Πάλι ήπια και μέθυσα μία Τετάρτη βράδυ

Και γύρισα τρεκλίζοντας σπίτι μου στο σκοτάδι

Μια πίπα είδα κοκκάλινη στο τασάκι αφημένη
Εκεί πάντα που άφηνα την πίπα μου σβησμένη

Ε, την κυρά μου κάλεσα και ρώτησα γλυκά
«Γυναίκα, εξήγησε μου τί πράγματα είναι αυτά;
Ποιανού είναι η πίπα αυτή στο τασάκι αφημένη

Εκεί πάντα που άφηνα την πίπα μου σβησμένη;»

«Α, γέρο πια βαρέθηκα να σε βλέπω μεθυσμένο
βρε το φλάουτο δεν είναι που η μαμά μού 'χει χαρισμένο;»

Ε, λοιπόν τόσα έχω κάνει και έχω δει πολλά
Μα φλάουτο γιομάτο με καπνό δεν έχω δει ξανά

Πάλι ήπια και μέθυσα μία Πέμπτη βράδυ

Και γύρισα τρεκλίζοντας σπίτι μου στο σκοτάδι

Κι άλλες μπότες ένα ζευγάρι είδα κάτω απ’ το κρεββάτι

Που δεν ήταν δικές μου αν δε με γέλαγε το μάτι

Ε, την κυρά μου κάλεσα και ρώτησα γλυκά
«Γυναίκα, εξήγησε μου τί πράγματα είναι αυτά;
Ποιανού ειν’ οι μπότες τούτες δω κάτω απ’ το κρεββάτι;

Δεν ειν΄δικές μου μια φορά σα δε με γελά το μάτι.»

«Α, γέρο πια βαρέθηκα να σε βλέπω μεθυσμένο
Οι γλάστρες το γεράνι είναι βρε που η μαμά μού ‘χει χαρισμένο»

Ε, λοιπόν τόσα έχω κάνει και έχω δει πολλά

Κορδόνια σε γεράνι όμως δεν έχω δει ξανά

Πάλι ήπια και μέθυσα μια Παρασκευή βράδυ

Και γύρισα τρεκλίζοντας σπίτι μου στο σκοτάδι

Ξένο κεφάλι στο κρεββάτι είδα ακουμπισμένο

Στο μαξιλάρι που το κεφάλι μου ήταν πάντα ξαπλωμένο

Ε, την κυρά μου κάλεσα και ρώτησα γλυκά
«Γυναίκα, εξήγησε μου τί πράγματα είναι αυτά;
Ποιανού είναι το κεφάλι αυτό στο κρεββάτι ακουμπισμένο,

στο μαξιλάρι που το κεφάλι μου είναι πάντα ξαπλωμένο;»

«Α, γέρο πια βαρέθηκα να σε βλέπω μεθυσμένο
Το μωρό δεν είναι αυτο βρε που η μαμά μού ‘χει σταλμένο;»

Ε, λοιπόν τόσα έχω κάνει και έχω δει πολλά

Μα βρέφος με μουστάκια δεν έχω δει ξανά

Πάλι ήπια και μέθυσα ένα Σαββάτο βράδυ

Και γύρισα τρεκλίζοντας σπίτι μου στο σκοτάδι

Δυο χέρια είδα τα στήθια της γερά να τα γραπώνουν

Εκεί που μόνο τα δικά μου έπρεπε ν’ απλώνουν

Ε, την κυρά μου κάλεσα και ρώτησα γλυκά
«Γυναίκα, εξήγησε μου τί πράγματα είναι αυτά;
Ποιά χέρια είναι που γερά τα στήθια σου γραπώνουν;

Τα δικά μου έπρεπε σ’ αυτά μονάχα να απλώνουν»

«Α, γέρο πια βαρέθηκα να σε βλέπω μεθυσμένο
Το νυχτικό δεν είναι βρε που η μαμά μού’ χει χαρισμένο;

Ε, λοιπόν τόσα έχω κάνει και έχω δει πολλά

Μα νυχτικό με δάχτυλα δεν έχω δει ξανά

Πάλι ήπια και μέθυσα μια Κυριακή το βράδυ

Και γύρισα τρεκλίζοντας στο σπίτι μου στο σκοτάδι

Ένα πράμα είδα στο πράμα της γοργά να μπαινοβγαίνει

Εκεί  πού’χε δικαίωμα το δικό μου μόνο να μπαίνει

Ε, την κυρά μου κάλεσα και ρώτησα γλυκά
«Γυναίκα, εξήγησε μου τί πράγματα είναι αυτά;
Ποιανού είναι το πράμα αυτό στο πράμα σου που μπαίνει;

Εκεί έχει δικαίωμα το δικό μου μόνο καημένη»

«Α, γέρο πια βαρέθηκα να σε βλέπω μεθυσμένο
Το κυάλι δεν είναι αυτό βρε που η μαμά μού ‘χει χαρισμένο;»

Ε, λοιπόν τόσα έχω κάνει και έχω δει πολλά

Μα τρίχες πάνω σε κυάλι δεν έχω δει ξανά.

  

Η προσευχή του μπεκρή

Τραγούδι (Drunkard’s prayer) των Willard Grant Conspiracy, μουσικού οχήματος του Robert Fisher από τη Βοστώνη των Η.Π.Α., μετάφραση στίχων Χ.Δ.Τ., μπορεί να το ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=YHTZuoo1stw

21/1/’015, θάλαμος 413, Γ’ Παθολογική Κλινική, Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Γεώργιος Γεννηματάς

Απόψε θα πω την προσευχή του μπεκρή
Στην καταπακτή θα κλειστώ και θα βυθιστώ στον ύπνο
Θα κλείσω τα μάτια και θα παραπατώ ένα γύρω
Στα γόνατα θα πέσω τελικά

Θα υψώσω το ποτήρι
Όπως με «υψώνει» κι αυτό

Και μια προσευχή θα πω
Για ανακούφιση

Η ντροπή είναι σαν τον καθρέπτη
Όλα όσα βλέπω αντανακλά
Αίμα έχει μέσα σ’ αυτό το ουΐσκυ
Πάνω μου τις γητειές του δουλεύει

Θα υψώσω το ποτήρι
Όπως με «υψώνει» κι αυτό

Και μια προσευχή θα πω
Για ανακούφιση

Στον κατάλογο τους ανώνυμους βάζω (ακατάληπτο)
Και παρακαλώ για συγχώρεση
Βλέπω μόνο της μάνας μου το πρόσωπο
Και την τυφλή του πατέρα μου μετάνοια

Θα βαστάω το ποτήρι
Όπως με «βαστάει» κι αυτό

Και μια προσευχή θα πω
Για ανακούφιση

Όλο που θέλω του διαβόλου το χρέος
Στις ευρεσιτεχνίες μέσα θα ριχτώ
Την ιστορία που έχει ήδη ειπωθεί θα σας πω
Και με τις υποψίες μου πλέον θα ζω

Θα υψώσω το ποτήρι
Όπως με «υψώνει» κι αυτό

Και μια προσευχή θα πω
Για ανακούφιση

Θα βαστάω το ποτήρι
Όπως με «βαστάει» κι αυτό

Και μια προσευχή θα πω
Για ανακούφιση

Τύφλα τελείως στο μεθύσι

Σκωτσέζικο τραγούδι (Blue Bleezing Blind Drunk), μετάφραση στίχων Χ.Δ.Τ., μια πολύ ωραία εκτέλεση μπορεί να ακούσει κανείς από τις αδελφές Unthanks στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=hHN4XTQKf2k

20/1/’015, θάλαμος 413, Γ’ Παθολογική Κλινική, Γ.Ν.Α. Γ. Γεννηματάς, Αθήνα

Φίλοι τώρα μια λυπημένη έχω ιστορία
Λυπημένη πολύ ιστορία να σας πω
‘Εναν άντρα πήρα για τα λεφτά του
Αν είχα πάρει το διάβολο θά ‘ταν καλύτερο

Τύφλα τελείως στο μεθύσι θα πάω να γίνω
Ένα μάθημα ο Μίκης να πάρει
Όλο το βράδυ έξω θα μείνω
Και θα γυρίσω πρωί σαν κρυφτεί το φεγγάρι

Σαν έρχεται ο Μίκης στο σπίτι το βράδυ
Τόπι στο ξύλο με κάνει
Με βία με χτυπά χωρίς οίκτο κανένα
Όσο κι αν κλαίω και φωνάζω πως φτάνει

Το ουΐσκυ ποτέ δεν το αγαπούσα

Μα τί άλλο να κάνει μια γυναίκα φτωχή
Σ’ αυτό θα πνίξω τις λύπες μου όλες
Μακάρι νά ‘πνιγα και κείνον μαζί. 

Πού πας Καραβάγγο;

22 & 23/1/’015, Νεάπολη-Εξάρχεια, Λεωφόρος Κηφισίας και Άγιος Θωμάς, Μαρούσι, Αθήνα

Πού πας ρε Καραβάγγο
με τις φωτοσκιάσεις σου
και τα κιαροσκούρα
και για μοντέλα σου
(σε πίνακες θρησκευτικούς -
-τρομάρα σου!)
παρίες του λαού
με μπερδεμένα γένια
και βρώμικες πατούσες
αμφιλεγάνθρωπος, αρχοφυγόδικος
μαχαιροβγάλτος, μπεκροκαβγάς
ούτε σαράντα καν χρονώ
σε παραχώσαν κάπου στην Τοσκάνη
ούτε τάφος, ούτε πλάκα, ούτε τίποτα
να γράφει απάνου
Δεκαοχτώ Ιουλίου Χίλια Εξακόσια Δέκα
Μικελάνγκελο Μερίζι ντα Καραβάγγο.

Πληβείου καταννόηση ή «έτσι δεν είναι κύριε Τίτο;»

14/1/’015, Μαυρομιχάλη 148Β, Νεάπολη-Εξάρχεια και 15/1/’015, θάλαμος 413, Γ’ Παθολογική Κλινική, Γ.Ν.Α. Γ. Γεννηματάς, Αθήνα

Ακροβολίζω μέσα στο σπίτι
βιβλία παντού
βιβλία ποίησης
από τομίδια μικρά
έως χονδρά, πολυσέλιδα βιβλία
από αυτόνομες συλλογές
έως συγκεντρωτικούς τόμους απάντων
το πλείστον εκδόσεις φτηνές
συχνά από δεύτερο χέρι
έως και κάποιες παράνομες
και ακαλαίσθητες πολύ ανατυπώσεις
αγορασμένα από παλαιοβιβλιοπωλεία
από καρότσια, από μπαζάρ
από «βιβλία με το κιλό»
ή από δωρεάν ανταλλακτήρια προϊόντων
κάποια βεβαίως είναι πρωτότυπα κανονικά
και ορισμένα είναι δώρα
στο γραφείο εννοείται πολλά τοποθετώ
τακτικές αριστερά δεξιά σε στοίβες
αλλά και στο τραπέζι ομοίως έχω πολλά
και κάμποσα στο χαμηλό
του σαλονιού το τραπεζάκι
στον πάγκο της κουζίνας έχω μερικά
απάνω στο ψυγείο
δίπλα στην καφετιέρα
είναι και κάποια που φυλώ
μες στο ντουλάπι με τα μπαχαρικά
τα μακαρόνια και τα ρύζια
στο μπάνιο πάνω στο πλυντήριο
ή στο συρτάρι με τις χτένες, τα ψαλλίδια
τα ξυράφια, τα πινέλα
και στο υπνοδωμάτιο σίγουρα
στο κομοδίνο δίπλα στο κρεββάτι
αλλά και στην ντουλάπα
ανάμεσα στα εσσώρουχα
ως και με ένα τρόπο έξοχα εφευρετικό
(μα τι πατέντα και αυτή!)
ένα να κρέμεται από την ειδική
των γραβατών κρεμάστρα
κάμποσα χώνω και ανάμεσα
στις φέτες των του καλοριφέρ σωμάτων
και άλλα αφήνω σε στρατηγικά
στο πάτωμα σημεία
δίπλα στην πολυθρόνα και τον καναπέ
στις μαξιλάρες δίπλα
ή τον ποδοδιακόπτη του επιδαπέδιου φωτιστικού
ή εκεί που ειν΄αραδιασμένα δίπλα δίπλα
τα ζευγάρια τα παπούτσια
στη βεράντα επίσης αρκετά
θα βρεις στο ξύλινο παγκάκι
στο υπαίθριο το τραπέζι…
… έτσι, όπου σταθώ
άλλο να κάνω δε μπορώ
πιάνω ένα, τ΄ανοίγω
διαβάζω ένα ποίημα
δύο τρεις τέσσερις στροφές
κάμποσους στίχους
δικαιολογία δεν υπάρχει
δηλαδή καμμιά
μοιραίο, καθορισμένο είναι
παντού στο σπίτι να…

…με βρίσκει η ποίηση.

Ουχί μονόν οι θαρραλέοι

Εγώ ειμί η στρουθοκάμηλος

οπού την κεφαλή της χώνει

στου εδάφους την οπή

εγώ ο δια βίου ευχόμενος

να «παρελθέτω το ποτήριον απ΄εμού»

ο τη φυγή, τη θαλπωρή, τη βολή, τη ζεστασιά

το «απαλό θολό τοπίο» παντοτινά ορεγόμενος

ο «κρύψε κάτω απ’ το χαλάκι» τα προβλήματα

ο «πάρ’τα από μπροστά μου μην τα βλέπω»
ο «στρέψε το βλέμμα σου απ’ το θάλαμο
και δες απ΄το παράθυρο ωραίο που ειν΄το δείλι»
άκαιρος μες στον χαλασμό, στον πόλεμο

«καλέ μου άνθρωπε, άκου που λες μια ιστορία»

ο κάποια λίγη γλύκα ακόμα αναζητών

και στις πιο πικρές μέσα τες περιστάσεις

εξ απαλών ονύχων ο φυγόπονος

άτολμος, ο δειλός, κιοτής, ο φοβιτσιάρης

λυγισμένος ο στα δυο, γονυπετής, σκυμμένος

καριόλη, δεν το χωρά ο νους σου, ε;

ότι τέτοιος που είμαι όντας

δεν άφησα το πόστο μου ποτέ.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (290)

 ...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Χαβαλεδοιάρροια, η: περιπαικτικά πειράγματα και διακωμώδηση της κατάστασης του, προς τον πάσχοντα από δοιάρροια. Π.χ.: Με τί αδημονία και χαρά περίμενες αυτήν την εκδρομή με την παρέα… Και τί ωραία διαδρομή, τί ωραίο μέρος ο προορισμός, τι όμορφο πέτρινο, παραδοσιακό κτίριο ο ξενώνας που νοικιάσατε, μες στα βουνά και μες στα δάση, τι ωραία τούτη η στιγμή το απόγευμα, τριζοβολά το τζάκι κι όλοι μαζεμένοι γύρω με τσιπουράκι ή κρασάκι χαλαρώνετε, χαζεύετε τη φωτιά που καίει δυνατή και περιμένετε να γίνει θράκα για να μπούνε πάνω τα λουκάνικα και τα κρεατικά που ασφαλώς θα τιμηθούν δεόντως, μαζί με τα συνοδευτικά που περιμένουν στην κουζίνα, βυθίζεσαι στην πολυθρόνα και σκέφτεσαι πως «μερικές φορές η ζωή είναι πράγματι ωραία»… μα ξαφνικά… αμάν! τί βίαιη σύσπαση των σπλάχνων είναι αυτή, τί απότομο, αιφνίδιο σφίξιμο στο στομάχι; Βολίδα πας στην τουαλέττα, ίσα που προλαβαίνεις να κατεβάσεις τα παντελόνια, τα βρακιά και.. έκρηξη! Έκρηξη που ακολουθείται από κρουνηδόν αποβολή υγρών, μάλιστα υγρών με το συμπάθιο («νερό με πήγε» που λέει κι ο λαός…). Μπα σε καλό μου, τι έπαθα; Μια ψύξις, κάποια ίωση; Μήπως ήτανε τρόφιμο λες κάποιο χαλασμένο; Βγαίνεις από το μπάνιο κάθιδρος, χλωμός, κομμένα είναι τα γόνατα μα… κι ανακουφισμένος… Ξανακάθεσαι πλησίον της φωτιάς, η ζέστη σα να σε συνεφέρνει κάπως και εύχεσαι από μέσα σου να τέλειωσε ως εδώ, μοιράζοντας «όλα καλά» και «τίποτα» στους φίλους που ρωτάνε τι συμβαίνει, μα δεν περνούν πέντε λεπτά και να τα ίδια πάλι, επανάληψις, ομοία εντελώς, χαμπάρι όλοι παίρνουνε κι αντί (κάνε φίλους να δεις καλό) να σπεύσουν κάποιο ιμόντιουμ να σου δώσουνε ή κάποιο αυτοσχέδιο άλλο γιατρικό, ή να σου πούνε λόγια ενθαρρυντικά, να σου κρατούν το χέρι… αρχίζουν αυτοί χαβαλεδοιάρροια και δούλεμα ψιλό γαζί και καλαμπούρι με τραγουδάκια σκωπτικά: «Οι κάνουλες ανοίξανε και το κρασάκι τρέχει, έελα έελα, και το κρασάκι τρέχει» ή να λεν με ύφος βαρυσήμαντο «δεν τό ‘πε άλλωστε και ο μέγας φιλοσόφος Ηράκλειτος αγαπητοί; Τα πάντα ρει! Τα πάντα ρει!»... και συ να βράζεις από θυμό και λύσσα (δε σού ΄φτανε ο νταλκάς σου) και καμμία να μη βρίσκεις δύναμη συγχώρεσης ή αφεσης, το μόνο που σε κρατά να είναι η ελπίδα ότι κάποια φορά στο μέλλον θ’ αντιστραφεί η κατάσταση και θα βρεθείς εσύ σε θέση ισχύος, με άλλα λόγια ότι «θ΄ αλλάξουνε οι ρόλλοι και θ΄ ανοίξουνε οι... %@λοι!».

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (289)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Τουρκομούνια, τα: τα Τουρκομούνια είναι (βέβαια) οι προαιώνιοι εχθροί μας, τα αγαρηνά σκυλιά, οι άπιστοι, οι απολίτιστοι τεμπελχανάδες που βύθισαν για αιώνες την Ευρώπη σε βαρβαρικό μεσαίωνα και σκλάβωσαν τη γλυκειά πατρίδα μας για τετρακόσια χρόνια, αλλά –με τη βοήθεια του Χριστού- το Εικοσιένα σηκώσαμε κεφάλι και τους κατατροπώσαμε, τους σφάξαμε, τους κρεμάσαμε, τους πνίξαμε, τους παλουκώσαμε και τους διώξαμε για πάντα πίσω στη βρωμερή τη γη τους και πάλι με την αγάπη του Θεού μια μέρα, θα ανακτήσουμε τις χαμένες, από τα άθλια ζώα αυτά πατρίδες, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι.
Πώς; Τι είπες αναγνώστη; Αν έχω ακούσει τίποτα για τον Μεγάλο Οθωμανικό Πολιτισμό; Για τις τέχνες, τη λογοτεχνία, την ποίηση, την αρχιτεκτονική; Για τα χειροτεχνήματα, τα καλλίγραφα βιβλία, τα αγγεία, χαλκώματα, χαλιά, για τις μυστικές, όλο σοφία αιρέσεις και σχολές, τα παραμύθια, τα τραγούδια; Αν έχω πάει ποτέ στην Πόλη, , στο Αϊβαλί,  στη Σμύρνη; Αν έχω προσέξει πόσο μοιάζουμε σα λαοί; Αν δεν έχω δει τις μελαχρινές, τις αμυγδαλομάτες, πανέμορφες Τουρκάλες; Κι αν έχω ακούσει αμανέδες, ταξίμια, μουσικές, αν έχω δοκιμάσει την εκπληκτική κουζίνα, τους μεζέδες, τα γλυκά καθώς και τους καφέδες και τα τσάγια;
Σαν περίεργα μου τα λες αναγνώστη μου… Εγώ βεβαίως είναι γνωστό ότι είμαι αρκετά αμετακίνητος στις θέσεις, τις απόψεις μου στις οποίες όμως έχω καταλήξει μετά από βαθιά μελέτη και πλούσια εμπειρία. Δεν είναι λίγοι όσοι με λεν δογματικό, σε βεβαιώνω πάντως ότι είμαι ανοιχτός στο διάλογο. Όσα μου είπες σοβαρά θα εξετάσω και σου δηλώνω απερίφραστα ότι άμα πεισθώ πως έχεις δίκιο θα… φάω το καπέλλο μου! Αν όμως έχω δίκιο εγώ, δίκαιο είναι εσύ αναγνώστη μου, το φέσι σου να φας και να μη μείνει τίποτα, ούτε τρίχα απ’ τη φούντα!...
Αφερίμ! 

Ευρυσθένους έξις

Παράφραση (Χ.Δ.Τ.) των στίχων του τραγουδιού «Δημοσθένους λέξις» του Διονύση Σαββόπουλου από το 1972. Μπορεί να το ακούσει κανείς στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=TelTWXX8Cgk

17/1/’015, του Αγίου Αντωνίου, Γ’ Παθολογική Κλινική, θάλαμος 413, Γ.Ν.Α. Γ. Γεννηματάς

Σαν μπω σ΄αυτή τη φυλακή χρυσή ζωή με περιμένει

φίλοι μου όλοι οι φρουροί, φίλοι μου κι οι φυλακισμένοι

μες στο κελλί μου θα περνώ μπέικα, φίνα και ωραία
απ’ όλα θά ‘χω τα καλά, όλα τα σέα και τα μέα

Θα τρώω, θα πίνω σαν πασσάς, πνιγμένος στους αφρούς του ζύθου
θά ΄μαι σαν ήρωας του μύθου με το καπέλλο στο καρφί

σούζα θα στέκονται ολογύρω υπαλλήλοι σωφρονιστικοί

κι υπάκουα θα περιμένουν κάθε αφεντιάς μου εντολή

Σαν εξιτήριο θα πάρω, θα βγω ψηλά με το κεφάλι

και στο φρουρό κάτι θα δώσω πού ΄χει ο καημένος μαύρο χάλι

μ΄αυτοπεποίθηση πολλή και ηθικό ακμαίο σφόδρα
κι η καμπαρντίνα μου αγγλική με ολομέταξη τη φόδρα.