Σάββατο 30 Ιουλίου 2011

Στο μάτι του κυκλώνα

Ακόμα και στις ώρες τις πιο δύσκολες
τότε που τα προβλήματα έρχονται
το ένα θαρρείς μετά το άλλο
που νομίζεις, χάνεις το μυαλό σου
και για έλεος εκλιπαρείς:
"Θεέ Μου! Όχι άλλο!"
υπάρχουνε κάτι στιγμές
που - όσο κι αν αδιαννόητο ακούγεται -
νοιώθεις ξαφνικά μια ηρεμία
μια σπάνια και ανέλπιστη ησυχία.
Κράτα την αίσθηση αυτή
τόσο πολύτιμη να ξέρεις είναι
δείχνει πως όσο απαίσια
κι άγρια νά 'ναι η δίνη
έχεις ακόμα (κι είναι αυτό τόση παρηγοριά)
δικαίωμα στη γαλήνη.

Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011

Ένα δυνατό ουρλιαχτό όμως με έναν και μοναδικό ακροατή

Ουρλιάζω δυνατά, εντός μου,
γαμήθηκε ο ρυθμός του κόσμου
ακούγεται, ρωτάω, ο ουρλιαχτός μου;
«πολύ!» μου απαντάει... ο εαυτός μου.

Τρίτη 26 Ιουλίου 2011

Ντιν-νταν-ντον! (Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα; - η παράφραση του αχόρταγου)

26 Ιουλίου – της Αγίας Παρασκευής

Με τη βοήθεια Της ζήσαμε και φέτος και μπορούμε να τιμήσουμε και να γιορτάσουμε τη χάρη της Αγίας. Όμως την ώρα που (αφού έχουμε ετοιμάσει όλα για το πανηγύρι) πάμε στην εκκλησία.... Εκείνος γυρνάει μόνος στους έρημους δρόμους του χωριού. Μ’ ένα βλέμμα παράφρονος, περπατά ο Αχόρταγος, κατατρεγμένος από το πάθος του που δε μπορεί να τιθασσεύσει και σιγοτραγουδά έναν σκοπό που επιννόησε για να το διακωμωδήσει και να το ξορκίσει – ή μήπως χωρίς να το παραδέχεται, να το εξυμνήσει ;- ούτε κι αυτός δεν ξέρει. Ο καημένος.
Μέσα μου έχω ένα θεριό
που όλο πεινάει – ποτέ δε χορταίνει
θ’ ανέβω στο καμπαναριό
και θα φάω τον πελαργό

Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον ντιν-ντον!

Εγεννήθηκα χωρίς
το φαΐ να μου φτάνει καλέ μου Χριστούλη
και Σένα θα φάω – μην απορείς
δεν έχω αίσθηση υπερβολής

Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον ντιν-ντον!

Κι όλοι παν στην εκκλησιά,
την Αγιά Παρασκευή να τιμήσουν
κι εγώ τρώω τρία καζάνια μα αλί!
την πείνα μου δεν μπορούν να τη σβήσουν

Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον ντιν-ντον!

Θεέ μου τί νύχτα – τί καλοκαιριά!
μα θα ξανάρθει ο χειμώνας που το φαΐ λιγοστεύει
ε, τότε κι εγώ θα φάω τα παιδιά
θα φάω τα χιόνια, θα φάω τα κλαδιά

Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον!
Ντιν-νταν-ντον ντιν-ντον!

Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

Με βάση ένα παραλλαγμένο γνωμικό

Ο καημένος, ο σε Δευτέρα Παρουσία ελπίζων, παράκουσε τη φράση του Νίτσε και στα παραλλαγμένα λόγια της βασίστηκε για να γράψει μερικούς στίχους και να εμψυχωθεί καθώς τελευταία πολύ είχε κλονιστεί η πίστη του:

Κάθε τι που (όπως λεν) με σκοτώνει
με κάνει πιο δυνατό.
Ε! αφού κάθε μέρα με σκοτώνουνε τόσα
παντοδύναμος θά ‘μαι εν τέλει
αν ποτέ Αναστηθώ.

Σάββατο 16 Ιουλίου 2011

Ο μαστοράκος

Ο εργατικός μαστοράκος
συνεχώς μαστορεύει
γυαλίζει, πλανίζει
ξύνει και τρίβει
τρυπάει και βιδώνει
χτίζει, γκρεμίζει
ισιώνει, λυγίζει
μετράει και σκέφτεται
και όλο δουλεύει
μελετάει τα προβλήματα
λύσεις τους δίνει
την ασχήμια ομορφαίνει
και το χάος τιθασεύει
και ειν’ η δουλειά του
να! καθώς κάθομαι, σκέπτομαι
πολύ ανώτερο «ποίημα»
από κείνα που η οκνηρή αφεντιά μου
να γράψει - τάχα! - παλεύει.

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

Η ημέρα των υπερβατικών αντιφάσεων

Μια βροχερή και ηλιόλουστη μέρα
ξεκίνησα στάσιμος να πάω πιο πέρα

βαριά βήματα βάδιζα ασθμαίνοντας
ελαφρά και γοργά περπατώντας

βλέπεις νέος κι ευκίνητος ήμουνα
γέρων και υπέρβαρος όντας

σ΄ ένα δρόμο παράλληλα κάθετο
μπροστά μου είδα έναν που’ ρχόταν πλαγίως

«Ρε, σε σιχαίνομαι!» τού ‘κανα
και μ’ απάντησε «Χαίρω ομοίως!»

το παπούτσι μου ύστερα τρύπησε
με μια μεγάλη, ολόκλειστη τρύπα

«Έλεος πια, φτάνει!» τον παρακάλαε
«κι άλλο χτύπα με, χτύπα Με! Χτύπα!»

τολμηρός ποτέ μου δε στάθηκα
θαρραλέος όμως ήμουνα πάντα

γι αυτό αποφασιστικά τον εμπόδισα
και τον παρότρυνα να συνεχίσει

μετά ήπια νερό τόσο άφθονο
σε κομμάτια σκληρά απ’ τη βρύση

θυμήθηκα τον παππού μου, το ναύαρχο
που ήταν σταθμάρχης στα τραίνα

όπως και μια παλιά ερωμένη μου
που δεν είχα ποτέ μου γνωρίσει

έναν πράσινο κάκτο αγόρασα
κι αυτομάτως τον επέστρεψα πίσω

άιφνης μια μπριζόλα επιθύμησα
κι ευθύς μπήκα σε ψαροταβέρνα

του σερβιτόρου το πρόσωπο θύμιζε άλογο
ω! μα... ολόιδιος ήταν με σμέρνα!

χορτασμένος, βαρύς αποχώρησα
και τότε κατάλαβα πόσο πεινούσα

τον περίπατο μου συνέχισα
καθιστός σ’ ένα παγκάκι του πάρκου

μεσημέρι είχε πιάσει και έκαιγε
ο ήλιος που προ πολλού είχε δύσει

ναρκώθηκα αμέσως κι αποκοιμήθηκα
καθώς με βασάνιζαν φοβερές αϋπνίες

αρκετά αργότερα ξύπνησα
την ώρα που ξημέρωνε πάλι

προχωρώντας μπροστά υποχώρησα
την ώρα που έπεφτε φωτεινό το σκοτάδι

απομακρυνόμουν στο σπίτι, γυρίζοντας
κι έφτασα φεύγοντας μπρος του

κοντά στο τζάκι βολεύτηκα σβήνοντας
τη φωτιά που είχε αφεθεί να ανάψει

το ποτήρι μου ουΐσκι το γέμισα
κι άρχισα να ρουφώ το αχνιστό μου το τσάι

μισή ώρα περίπου ενωρίτερα
ξάπλωσα ξανά στη συνέχεια

γλυκά είδα αμέτρητα όνειρα
κι όλη νύχτα δεν έκλεισα μάτι.


Σημ. γραμμένο στις 12/7/011, μια μέρα καύσωνα, στην -όμως - δροσερή αίθουσα αναμονής διεκπεραίωσης υποθέσεων του Υποθηκοφυλακείου Αθηνών

Σάββατο 25 Ιουνίου 2011

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (204)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Πουταρνάκι, το: κορίτσι αγνό και άδολο, ήσυχο και υπάκουο, θεοσεβούμενο και ντροπαλό που όμως, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, ξεδιπλώνει «άλλες» πτυχές και φανερώνει «κρυφά» ταλέντα.

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011

Ερωτιδέας, αφελής

Σαν μετάξινο κάλυπτε
τα θεϊκά σου τα μέλη
το αγαλμάτινο σώμα
το κορμί το χυτόν
φτηνό πράμα ήταν
αγορασμένο από πάγκο
εκείνο το φούξια κομπιναιζόν
σκοτεινή πολύ νύχτα
με δίχως φεγγάρι
σύννεφα όλο στον ουρανόν
πριν το βγάλεις είπες «πια όμως τώρα,
καλέ μου θα σβήσω το πορτατίφ»
και ολόγυμνη ξάπλωσες πλάι
ψιθυρίζοντας «μμμ... απόψε..
σαν κάπως σε θέλω κι ας
είσαι τόσο μα τόσο ναΐφ».

Σάββατο 28 Μαΐου 2011

Καινούρια μέρα

Μέρα καινούρια
ξημερώνει, λιακάδα
και του Έγριππου να!
τα νερά στραφταλίζουν
και στα βάθη τους ψάρια
ασημιά κολυμπούν
κι ολούθε γυρίζουν.
Είναι τούτη αισθάνομαι
σαν τελευταία η ώρα
α! πώς θά ‘θελα
νά ‘σουν μπροστά μου
και για όλα τα ψέμματα
να ζητήσω συχώρεση
και στα γόνατα ευχή
κει που πάω να μου δώσεις
ότι σ’ αγάπησα πολύ
πολύ, Πολύ!, ΠΟΛΥ!
Κυρά μου.

Παρασκευή 27 Μαΐου 2011

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (203)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Γαμιάο, το: το ερωτικό κάλεσμα της γάτας, αυτός ο απαίσιος, ανατριχιαστικός ήχος που σου τεντώνει τα νεύρα λέγεται... βλ. λήμμα. Π.χ. «Ρε, θα την πνίξω σου λέω, δεν τα αντέχω άλλο αυτά τα σπαρακτικά γαμιάο της γάτας της Κρυσταλλίας. Θα την πνίξω!», «Καλά, δεν το λυπάσαι μωρέ το γατάκι;», «Ποιό γατάκι ρε; Την Κρυσταλλία θα πνίξω!», «Ααααα! Εντάξει τότε».

Τρίτη 24 Μαΐου 2011

Ακατάλληλο, βλάσφημο και λάγνο

Γθύθηκες (λες) απόψε μπροστά μου
και το σώμα σου πώς ήταν πανώριο
στητά τα στηθάκια σου κι ολόρθες οι ρώγες
σημάδευαν (λες) του σύμπαντος το όριο
κοιλιά μαλακή, θελκτική μα και λάγνη
ο αφαλός να στολίζει το κέντρο
ξυρισμένο εφηβαίο και λεπτόχειλο αιδοίο
δίχως φύλλωμα δέντρο
κρουστά μπούτια και γάμπες
πεταχτές στους ταρσούς φλέβες
δαχτυλάκια, νυχάκια, των μυστών ατελείωτες ρέμβες
κι ύστερα γύρισες (Παναγιά και Χριστέ μου)
κι είδα το σβέρκο, την πλάτη σου και τον κώλο σου θεέ μου
κι έγινα μόριο σκόνης, μία ψείρα μικρούλα
με μόνο μου πόθο και σκοπό της ζωής
σ΄ εκείνη (αχ!) γλυκά να χωθώ την τρυπούλα.

Δευτέρα 23 Μαΐου 2011

Τί μένει

Εντάξει λοιπόν, ας σβήσουν όλα ‘δω πέρα
σ’ αυτό το περβόλι με πεσμένα χάμω λεμόνια
θα λεν «κρίμα, ω πόσο κρίμα!
και ήταν νέος, τόσο νέος στα χρόνια!»

Αυτό ήταν όλο λοιπόν;
Κι αυτό μένει μόνο στο τέλος;
Μια φλέβα, ένα γέλιο κι ένα καλλίγραμμο
κάτω απ’ τη φούστα να διαγράφεται μέλος;

Τρίτη 10 Μαΐου 2011

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (202)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Μαδερφάκι, το: αααααααααχ! πώς γινήκαμ’ έτσι μωρέ; Αμερικανάκια γινήκαμε. Ακόμα και την παλιά, καλή, μόρτικη έκφραση «το αδερφάκι» (π.χ. «αμάν! αδερφάκι μου») την ξεφτίλισαν και την έκαναν να μοιάζει με τη χοντροκομένη, αμερικάνικη βρισιά (π.χ. «τί λες ρε μαδερφάκι μη σου....»). Ε, ρε πού καταντήσαμε ρεεεεεεε;!

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Ο Μίκυ Μάο (Τουνγκ Τσε)... λήμμα από τη Σινιπήδεια

Ο Μίκυ Σπηλεηχάμερλεην γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλιφόρνια πολιτεία των Ηνωμένων Αμερικής. Απασχολήθηκε από νεαρή ηλικία στη λεγόμενη βιομηχανία του κινηματογράφου Χόλυ Γουντ με μεγάλη επιτυχία ως συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ηθοποιός και παραγωγός. Μετά τον πόλεμο μεσουρανούσε. Όμως ακριβώς εκεί, στο απόγειο της δόξης του, άρχισε να αποσύρεται από το προσκήνιο, εωσότου εξαφανίσθηκε εντελώς. Όσοι προσπαθούσαν να μάθουν (είτε από ειλικρινές ενδιαφέρον ή δολερή περιέργεια) τί έχει γίνει, ρωτόντας τους οικείους του, έπαιρναν την απάντηση ότι "ο Μίκυ δεν έβρισκε πια, κανένα νόημα σε όλα αυτά". Αργότερα έλεγαν ότι ο Μίκυ άρχισε να πολιτικοποιείται και πως ασπάσθηκε τις αρχές του Σοσιαλισμού, τις οποίες απολύτως επικροτούσε. Και εν συνεχεία αυτές του Κομμουνισμού, με τις οποίες κυριολεκτικά ενθουσιάστηκε και βρήκε σε αυτές μα και στο Κόμμα επίσης, το νόημα που είχε από τη ζωή του χαθεί. Μάλιστα, θεωρώντας πως ο Κομμουνισμός δεν επρόκειτο να έχει ποτέ εφαρμογή στην πατρίδα του, την εγκατέλειψε και κατέφυγε στην... Κίνα!
Εκεί ζήτησε πολιτικό άσυλο, παρέδωσε την κομματική του ταυτότητα και ζήτησε την ένταξή του στο Κ.Κ.Κ. Ταυτοχρόνως παρέδωσε στην διάθεση του ταμείου του Κόμματος την - κάθε άλλο παρά αξιοκαταφρόνητη - περιουσία του. Η εντυπωσιακή αυτή χειρονομία, ο παγκόσμιος αντίκτυπος που θα είχε η αποδοχή του αιτήματος του και γενικώς το όλο ζήτημα σφαιρικώς, εξετάσθηκε με προσοχή από τα αρμόδια μέλη του Κόμματος και μάλιστα ο επικεφαλής Κόμματος και χώρας, ο Μεγάλος Τιμονιέρης, ο Μάο Τσε Τουνγκ ο ίδιος, γνωμοδότησε σχετικά. Θετικά!.
Έτσι, ο Μίκυ έγινε πανευτυχής δεκτός στο Κ.Κ.Κ. και πολίτης της Κίνας. Ταυτόχρονα άλλαξε το όνομα του. Το νέο του όνομα περιείχε το βαφτιστικό του και συνδύαζε το όνομα του γνωστού ήρωα κινουμένων σχεδίων του Ουώλτ Ντίσνευ - και συμβόλου, μεταξύ άλλων, της Αμερικής - (ελαφρώς παραλλαγμένο στο επίθετο με τα μικρά να συμπίπτουν), με το όνομα - τιμής ένεκεν - του ίδιου του Τιμονιέρη (επίσης ελαφρώς παραλλαγμένο). Έτσι το νέο όνομα το ξαναγεννημένου συντρόφου, ήταν Μίκυ Μάο Τουνγκ Τσε. Ωστόσο όλοι τον φώναζαν και έμεινε γνωστός ως Μίκυ Μάο.
Ο Μίκυ ξεκίνησε να δουλεύει άμεσα και άοκνα για τους σκοπούς του Κόμματος, στον τομέα των θεαμάτων (που άλλωστε γνώριζε καλά). Οι επιδόσεις του εξαρχής κρίθηκαν άριστες και κέρδισε τις εντυπώσεις όλων. Όσο για τον ίδιο τον Μάο... το αρχικό ενδιαφέρον που αισθάνθηκε, έγινε γρήγορα θαυμασμός και μετά εμπιστοσύνη και κατέληξε μία ειλικρινής, βαθιά και πολυετής φιλία.
Όταν, μετά τον θάνατο του Μάο, η Κίνα άρχισε σταδιακά να αλλάζει, ο Μίκυ άρχισε να αισθάνεται όπως και πριν μερικές δεκαετίες στην Καλιφόρνια. Χωρίς να διστάσει καθόλου, πιστός στη Μεγάλη Ιδέα, εγκατέλειψε και τη δεύτερη πατρίδα του και βρήκε καταφύγιο στη Βόρεια Κορέα! Εκεί πια, λόγω και της μηδενικής επικοινωνίας που το καθεστώς της χώρας επιβάλει με τον έξω κόσμο, τα ίχνη του χάνονται. Λέγεται ότι σε ένα αρκετά γνωστό (κυκλοφορεί στο Internet) μα κακής ποιότητας βίντεο, τραβηγμένο λαθραία από κινητό τηλέφωνο, απεικονίζεται - υπέργηρος - ο Μίκυ Μάο, να κάνει Τάι Τσι ένα απομεσήμερο, στην πίσω αυλή ενός ταπεινού σπιτιού στην Πιονγκγιάνγκ.

Τρίτη 3 Μαΐου 2011

Αντίο καλέ μου άνθρωπε

http://badsadstories.blogspot.com/2007/08/blog-post_26.html

και το σχετικό βίντεο (περιγραφόμενη σκηνή από το 7:00):

http://www.youtube.com/watch?v=mfBjFsc5a88

Δευτέρα 25 Απριλίου 2011

Ο ύμνος των παλαίμαχων συμφοιτητών

Κι αν έχουν περάσει τα χρόνια
και μας έχουν σκεπάσει τα χιόνια
αν βροντούν (μα πια καλά δεν ακούμε) κανόνια
άσπρα φέρνουν (να μας τυλίξουν) σεντόνια
στο χείλος του τάφου με σακατεμμένα πνευμόνια
στεκόμαστε, φωνάζουμε στ' ανήλεα όρνια:
"Ουστ! κοράκοι, γύπες, κοθώνια!
σμήνος είμαστε εμεις κραταιό
στις παλιές καραβάνες μας τύχει δεν έχουν
λασπωμένα ποτέ μακαρόνια".

Κυριακή 24 Απριλίου 2011

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (201)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Μονοιαστήρι, το: το ανθρώπινο πλάσμα (άνδρας, γυναίκα ή παιδί) που διαθέτει το σπάνιο χάρισμα και σπουδαίο προνόμιο να μπορεί να συμφιλιώνει (να μονοιάζει) τσακωμένους συνανθρώπους του. Π.χ. "Ε, ναι λοιπόν! Όσο μπόι της λείπει αυτή η απίστευτη κοπέλλα η Κασσιόπη, τόσα τάλαντα της έχει χαρίσει ο Θεός! Αφού σου λέω κατάφερε την Αυγερινή και τον Ιούλιο να τα ξαναφτιάξουν (που ήταν στο τελικό στάδιο του διαζυγίου με τους δικηγόρους κ.λ.π.), και τώρα είναι πάλι μαζί και καλά, μη σου πω καλύτερα από πριν!", "Βρε το μονοιαστήρι!".

Σημ. ευγενικοί επισκέπτες και αναγώστες του ιστολογίου: Χριστός Ανέστη!

Παρασκευή 22 Απριλίου 2011

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (200)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Βουκουρέστος: αν τύχει και ξεμείνεις από χρήματα στην πρωτεύουσα της Ρουμανίας, τότε είσαι... βλ. λήμμα.

Σημειώσεις:
1) Είναι αλήθεια ευγενικοί αναγνώστες, ότι μερικά λήμματα είναι κάπως... τραβηγμένα από τα μαλλιά. Μα τί να κάνει και ο καημένος, ερασιτέχνης πλαθολόγος - πλαθολεξικογράφος που τρέχει και δε φτάνει; Άνθρωπος είναι κι αυτός και μερικές φορές υποκύπτει και υποπίπτει και παραδίδεται σε κάποιες... ευκολίες.
2) Με τη βοήθεια του θεού, μεγάλη η χάρη Του - Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, φτάσαμε τα 200 πλαθολογικά λήμματα. Έχουμε πει, αν είμαστε καλά και υπάρχουμε, στα 300 να κάνουμε μια νέα έκδοση του Πλαθολογίου Λέξεων. Για να δούμε...Καλή Ανάσταση!

Πέμπτη 21 Απριλίου 2011

Όπως ο γέροντας της Αλεξάνδρειας

Το απόγευμα της εικοστής πρώτης ημέρας του μηνός Απριλίου
του σωτηρίου έτους δύο χιλιάδες έντεκα (που μάλιστα έτυχε
Μεγάλη Πέμπτη Πασχαλιάς και επομένη των σαρακοστών
τρίτων γενεθλίων του), υποσχέθηκε στον εαυτό του και
ορκίστηκε (για τριακοσιοστή ίσως φορά) να σταματήσει να πίνει.

Ύστερα σκέφτηκε:
"μα μπορώ να ζήσω δίχως πιοτό;".
Κι ακόμα πιο ύστερα:
"ίσως και νά 'ναι δυνατό.
Κοίτα λίγο γύρω σου.
Μπήκε η άνοιξη.
Η μέρα μεγάλωσε.
Η φύση ανθίζει.
Και τί γλυκειά πού ΄ναι τούτη η ώρα!
Που βάφονται όλα πορτοκαλιά (κι απαλύνονται),
καθώς ο ήλιος δύει".

Χα!
Ομνύει*.


Σημ. "Ομνύει" - τίτλος ποιήματος, δημοσιευμένου το 1915, του Κ. Π. Καβάφη (29 Απριλίου 1863 - 29 Απριλίου 1933)

Τρίτη 19 Απριλίου 2011

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (199)

...Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Καθυστερυμένας: άλλη μια λέξις χυδαίας, φαλλοκρατικής αργκώ (βλ. και λήμμα "η εργαζόμουνα" στο "Πλαθολόγιο Λέξεων Χ.Δ.Τ.") - αναφέρεται στη γυναίκα που είχε ερωτική επαφή για πρώτη φορά (και συνεπώς έχασε την παρθενία της) σε μεγάλη ηλικία.
Σημ. Με κάτι τέτοια, αγαπητοί αναγνώστες, τείνω να πιστέψω πως, όντως, όλοι οι άντρες είστε γουρούνια.