Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2014

Λε παπιγιόν

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".
Την προσεχή περίοδο, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), θα δημοσιευθούν ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα", ευχαριστούμε για την καταννόηση (βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;).
Καλή ανάγνωση.


Λε παπιγιόν

                       
Η πεταλούδα πέταξε
τίναξε τα φτερά της
τόσο ψηλά που ανέβηκε
ζηλέψαν τη χαρά της,
στον αέρα που σαλπάριζε
στα χρώματα γιομάτη
μια ομάδα εργατικοί
εφτά - οχτώ νομάτοι.
Την ώρα του διαλλείματος
του κολατσιού την ώρα
ανάθεμα τη μοίρα μας
της γέννας μαύρη ώρα.
Για μας δουλειά, για μας σκλαβιά
φτώχεια και δυστυχία
πάντα θολός ο ουρανός
και ξαστεριά καμμία.
Για μας δεν έχει χρώματα
κι από χαρά ούτε φλούδα,
το μόνο το πετούμενο
για μας η καλιακούδα.
…………………………………………………………
Κι όμως, την ώρα αυτή,
σε μιανού το σπίτι
στην ασπρισμένη την αυλή
μ’ ολόγυρα λουλούδα
μάθαινε η μάνα το παιδί
λεξούλα τη λεξούλα
του έλεγε, της έλεγε
και πνίγονταν στα γέλια:
Τραγούδα – τραγούδα,
βελούδα – βελούδα,
μουσούδα – μουσούδα,
αρκούδα – αρκούδα,
πεταλούδα – πεταλούδα.


Δεν υπάρχουν σχόλια: