Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Το γυαλιτικάκι

Αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι, το ιστολόγιο εύχεται "καλή χρονιά και καλή επιτυχία".
Την περίοδο αυτή, λόγω ιδιαίτερα παρατεταμένης έλλειψης εμπνεύσεως και συγγραφικής δυστοκίας (τί λες ρε ρεντίκολο; δε ντρέπεσαι καθόλου;) και πολύ μεγαλυτέρας του έως τώρα συνήθους και σε βαθμό νοσηρό πλέον οκνηρίας (τώρα μάλιστα, τώρα μιλάς σωστά), δημοσιεύονται ορισμένα κείμενα "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα"(βρε αθεόφοβε,  ποιός νομίζεις ότι είσαι που έχεις και "χαμένα" ή "αποκηρυγμένα" κείμενα, τρομάρα σου;), ευχαριστούμε για την καταννόηση.
Καλή ανάγνωση.

Το γυαλιτικάκι

Το πικρό το γυαλιτάκι,
η καϋμένη η κουτσομούρα,
το φτωχό το προσφυγάκι,
η ζητιάνα η καμπούρα

οι λοξοί, οι κατατρεγμένοι,
οι ατάλαντοι, οι χαμένοι.

Ελαχτάρησα να είναι
η παρέα μου, οι δικοί μου,
Οι αγαπημένοι να’ναι
και οι ριζικοί μου.

Μα ούτε και σ’ αυτό δε στάθηκα άξιος και να’μαι:
μόνος και γέροντας να σκουπίζω ακόμη
(πόσο πονούν τα κόκαλα μου)
τους στάβλους του αφέντη μας του κόμη.



Σημ. Γυαλίτης (ή γιαλίτης): μικρό ψαράκι, παραλλαγή γόπας (βόωψ βόωψ / boops boops) με χαρακτηριστικά πικρή γεύση. Αν ο ιχθυοπώλης στο πουλήσει για μαριδάκι, τότε σε κορόιδεψε για τα καλά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: