Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Ανυπερβλήτου φύσεως θέαμ' εξαίσιον είδον



Στο κέντρον της πόλεως
καταμεσής στην όμορφη
των Πετραλώνων συνοικία
καθώς περνούσα με τον Ηλεκτρικό
μεταβαίνοντας προς το λιμένα Πειραιώς
για μιαν της εργασίας μου υπόθεση
αίφνης αντίκρισα
θέαμα το πιο απροσδόκητο
δυο έλατα πανύψηλα - πώς γίνεται; -
φυτρώναν σ' ένα ύψωμα
πάνω απ' το έδαφος
γύρω παντού χλόη πυκνή και
φτέρες άγριες του βουνού κι ανάμεσα τους
κάτι στρογγυλές και λείες ποταμόπετρες
όπου κυλούσε το νερό
να οδηγηθεί στην κόχη
ακριβώς που εσχημάτιζαν ως όριο
οι ρίζες των τεράστιων δέντρων
και εκεί να πέφτει με ορμή
ένας γαλάζιος, τρανός
μ' αφρούς πολλούς και δίνες
πανώριος καταρράκτης

Ήταν ένα ακόμα  από τα μικρά
της καθημερινότητας τα θαύματα
τούτη εδώ η νησίδα φύσης
που απροσδόκητα συνάντησα
εν μέσω των τσιμέντων
για τη χαρά που πήρα
και τη δροσιά που αισθάνθηκα
στο δέρμα μου σχεδόν
μ' ακόμα πιο πολύ
σκέπασε την καρδιά μου
να ευχαριστήσω έπρεπ' αναρωτιόμουνα
κάποια συνέλευση της γειτονιάς;
τον ιδιοκτήτη της πολυκατοικίας που επρόσφερε
τον μεγάλο της μίας πλευράς
ακάλυπτο τον τοίχο;
ή μήπως;... αυτόν νομίζω πιο πολύ:
τον καλλιτέχνη, το ζωγράφο λαϊκό
που ποιός ξέρει πόσες μέρες κρεμασμένος
πάνω στις σκαλωσιές
με το χρωστήρα, τις μπογιές του
και τη χάρη του Θεού
ετούτη τη σκηνή ιστόρησε.


Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Για κείνο οπού επιθυμώ, να βλέπω προτιμώ, τα καθαρά σημάδια



Δεν είναι που αγνοώ
τις ολοφάνερες ενδείξεις του αλλοπρόσαλλου καιρού
ούτε και τις προβλέψεις των μετεωρολόγων
για νέο επερχόμενο κύμα κακοκαιρίας
είναι που επιλέγω να επιμένω
πως είν' οριστικό ότι ήρθε πια η άνοιξη
κι έτσι ετούτο το πρωί
βγαίνοντας στη βεράντα, να πάρω τα σκουπίδια
δε δίνω σημασία στο βαρύ, χαμηλωμένο ουρανό
και στο υπόκωφο που ακούγεται στο βάθος το μπουμπουνητό
προτιμώ να ξεχωρίζω της μέλισσας των Εξαρχείων το ζουζουνητό
που τ' άνθη της γλάστρας μου τρυγάει
κι ακόμα, λίγα λεπτά αργότερα, πιο κάτω από το σπίτι
σ' ένα αυτοσχέδιο κηπάριο πού 'χει ένας από τους αστικούς
τους κηπουρούς της γειτονιάς δημιουργήσει
με ζαρντινιέρες και βαρέλια και κουβάδες
έξω απ' το μαγαζί του
κι απάνω στον πολύβουο, το δρόμο κεντρικό
εκεί ακριβώς, πίσω απ' τον κάδο ανακύκλωσης
όπου τοποθετώ τα σχετικά απορρίμματα
βλέπω τα φύλλα πράσινα μίας μικρής συκιάς
απ' τα γυμνά κλαριά, ν' αρχίζουνε να σκάνε.


Κυριακή, 3 Μαρτίου 2019

Ωδή στην πολυαγαπημένη μου πίπα


Βασισμένο στο στιχούργημα "Οde to my beloved pipe" του κυρίου Ankur Sharma, όπως δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα http://pipesmagazine.com/blog/pipe-tobacco-poetry/ode-to-my-beloved-pipe/, (πρόχειρη και ελεύθερη μετάφραση: Χ.Δ.Τ.). Σημ. Λατάκια είναι είδος καπνού που υπόκειται σε ειδική επεξεργασία καπνίσματος με αρωματικά ξύλα και βότανα, με χαρακτηριστικό άρωμα και γεύση. Ξεκίνησε και παραγόταν κυρίως στην ομώνυμη πόλη της Συρίας, ενώ πλέον παράγεται και στην Κύπρο. Χρησιμοποείται στα λεγόμενα "Αγγλικά" και "Βαλκανικά"  χαρμάνια καπνού πίπας.


Στ' απαλό καλοκαιριάτικο βράδυ
στο φεγγάρι, νυχτοπούλι ένα άδει
τρεμοπαίζουνε τ' άστρα τ' ουρανού στο σκοτάδι
κι όλα ταιριάζουν, λες με αλφάδι
σαν η πίπα μου ανάβει

Κάθε σκοτούρα και κάθε φροντίδα
τη θέση τους δίνουν στη χαρά, στην ελπίδα
έχω βλέπεις αυτήν την ασφάλειας δικλείδα
και μι' ακόμα γενναία παίρνω μερίδα
απ' τη λατάκια στο κελάρι που είδα

Ο καπνός ανεβαίνει και στριφοργυρνά
όσα πέρασαν σκέφτομαι, κι όσα θα ΄ρθούν, τα στερνά
κι έτσι ο καπνιστής τη ζωή του περνά
μαζί με τις πίπες του κι εκείνος γερνά
κι ο καπνός απαλαίνει κι απωθεί τα δεινά

Δε με κάμπτουν θλίψη και απελπισία
κάθ' αναφτή μου πίπα σα μια οπτασία
για τέτοια ζωή έχω φτιάξει μια φαντασία
σ΄έναν ήρεμο κόσμο, σε σιωπηλή ακινησία
καθαγιασμένη σε μια, κι αγνή ακολασία.


Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Ήλιος Λαγαρός


Διαβάζοντας πρώτη φορά απ' τον μικρό
τον τόμο του νωρίς
τόσο, χαμένου Ηλία Λάγιου
δεν μπόρεσα για να μη διαπιστώσω
ότι ο άνθρωπος ήταν Ποιητής
κι εμείς... "- Καλά, άσε τους άλλους,
για τον εαυτό σου μόνο να μιλάς"
"- Μα ξέρετε, είναι απλώς πληθυντικό
πρόσωπο πρώτο ευγενείας"
κι εμείς δεν τίποτα παρά
κάτι τυχάρπαστοι γελοίοι θεομπαίχτες
ο άνθρωπος έγραφε Ποίηση
κι εμείς... απλώς αυνανιζόμαστε.


Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Ο Αλεστής



Βγήκα να πάρω λίγο αέρα
και να περπατήσω
έξω απ' το κτίριο της Εταιρίας
όπου βιοπορίζομαι
κοντά ένα τέταρτο του αιώνα
τα βήματα με πήγανε
στην άκρη της αυλής
εκεί που βρίσκεται ένας κάδος ανακύκλωσης
που ωστόσο έχει πάψει η χρήση του
σχεδόν δυο χρόνια τώρα
και ξεχειλίζει με απορρίμματα
που ο επάλληλες λιακάδες και βροχές
τα έχουν ξεθωριάσει
και αποσυνθέσει μερικώς
και τα μετέτρεψαν περίπου σε
μια μάζα ομοιόμορφη και ομοιογενή
όμως κοντά όπως στεκόμουν
κι επίμονα κοιτούσα
άρχισα να διακρίνω να! τα ευρήματα
τα ενθύμια των παλιών
και καθημερινών, νυχτερινών
ιδιωτικών γλεντιών μου
να τα παυσίλυπα, τα νηπενθή
να το πλακέ, μικρό μπουκάλι ουΐσκυ
να η μισόλιτρη η φιάλη του φτηνού κρασιού
να ούζο το μεγάλο καραφάκι, κι επειδή
τί να σου κάνει τόσο σπίρτο πια;
σε κόβει ύστερα πείνα
να οι κονσέρβες οι ντολμάδες
και οι γίγαντες
κι αν έσκαβε κανείς
πιο κάτω στα εσώτερα
τα στρώματα του κάδου
τα ίδια θα έβρισκε εις την πολλοστήν
μαζί και με δεκάδες άφθονες
τενεκεδάκια μπύρας
μάρκας του σούπερ μάρκετ
που δίνει σε μεγάλη προσφορά
το ένα δωρεάν
στα δέκα τα τελάρα
έτσι επί χρόνια και καιρούς
η ίδια εσπερινή η ιεροτελεστία
και για να φυγαδεύονται απ' το σπίτι τα πειστήρια
καθώς κάθε πρωί έλεγα "τέρμα!"
σε μια σακούλα τα έπαιρνα με το αυτοκίνητο
και τα φουντάριζα στον κάδο
έξω από τη δουλειά
αφού κάπου εκεί
είναι η θέση που σταθμεύω
μα ύστερα, σχολάζοντας το απόγευμα
κι ως να γυρίσω σπίτι
είχα αλλάξει γνώμη
κι έτσι επισκεπτόμουνα
ένα απ' τα πολλά
της γειτονιάς παντοπωλεία
όχι πάντα το ίδιο
γιατί στόχο να δίνουμε;
δε βλέπω να είναι  λόγος
κι έκανα τις αντίστοιχες προμήθειες
κι έτσι πάλι τα ίδια κάθε βράδυ
πάλι κάθε πρωί
την πιο μεγάλη ασφαλώς συνεισφορά
στην πλήρωση ως προνόμιο
του κάδου σίγουρα είχα...

Μα ύστερα αλλάξανε τα πράγματα
και τώρα καθώς λέγαμε
δυο χρόνια πιο μετά
την παύση χρήσης γενικώς
καθόμουνα εκεί και
τον κάδο αντικρίζοντας σκεφτόμουνα:

Α! πια χαμένες βραδινές γιορτές
Α! Χρόνε όλα τ' αλέθεις
Α! νύχτες Μέθης.

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Μέλλον, το υπόλοιπο


Οι μέρες απραξίας
θάνατος αργός
κ' οι μέρες της εντάσεως
θάνατος επίσης
τέτοια ζωή παγίδα έφτιαξες και πια
τέτοια είν' οπού σου μένει για
υπόλοιπο να ζήσεις.

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

Αισχρή συνήθεια


Πούθε ξεφύτρωσε
η νέα τάση αυτή
και πότε καθιερώθηκε
η μόδα η γελοία
νά 'ναι γεμάτα ως αργά
τόσα καφεπωλεία
ρόφημα είναι ο καφές
για μένα να καταναλώνεται
τις ώρες πρωινές
έως το μεσημέρι
άντε κι έναν ακόμα πιο μετά
από το γεύμα ύστερα
οπού βοηθά τη χώνεψη
και πολεμά τη νύστα
όχι όμως δα να παραγγέλνονται
ώρες εσπερινές
καφέδες και να πίνονται
οχτώ, εννιά η ώρα
ετούτο πια καθίσταται
μια πράξη όλως ανόητη
μια κίνηση αγενής
και άκομψη συνάμα
έως μπορώ να πω κι αισχρή
ακόμα και χυδαία

Μα ύστερα αναστοχάζομαι
και λέω στον εαυτό μου
"δικαίωμα συ δεν έχεις να μιλάς
συ που έως λίγα χρόνια πριν
και ώρα ούτε καν δέκα το πρωί
εγιόμιζες μεγάλα τα ποτήρια
με βόντκα πορτοκάλι
(βόντκα ολόκληρα σχεδόν
με λίγο μόνο πορτοκάλι)
ή κούπες ξέχειλες
λευκό χύμα κρασί
ή που κατέβαζες απανωτά
ημίσεως λίτρου παγωμένη
κουτάκια φτηνή μπύρα".


Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

Τί ξέρουνε από καρδιά στο τμήμα υπερήχων;


"Κατάσταση καρδιάς πολύ καλή"
είπ' ο γιατρός κοιτώντας την οθόνη
κι αναρωτήθηκα "Καλά,
σε άσχετους, πώς δίνουνε πτυχίο;".

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Η Κυβέρνησις (και περί των μελών αυτής αισθήματα)



Ένα τσούρμο από κοπρίτες
μία δράκα με αλήτες
μια αγέλη από λεχρίτες

Πόσες δεκαετίες τώρα
στις καρέκλες τους κολλούν
ωσάν σιχαμένες βδέλλες
και των πολιτών το αίμα
άνευ κόρου απομυζούν

Κάλλιο αλήθεια για τον τόπο
νά ΄ταν ούλοι μακαρίτες
μα όχι ανώδυνα τους πρέπει:

Με την πένσα να τους βγάλουν
έναν-έναν  φρονιμίτες

Διαμελισμό σαρκίων
με μασούρια δυναμίτες

Ακατάσχετη αιμορύση
από κτήνη σοδομίτες

Θάνατον από φαρμάκι
εδεσμάτων με αμανίτες

Ζώντων βρώση από κοπάδια
απειράριθμους τερμίτες

Εκ δηγμάτων τελευτή
φριχτών τόσον που επιφέρουν
ιοβόλοι οι αστρίτες

Κανείς να μην τους θυμάται
πέρασαν και χάθηκαν
άχρηστοι κομήτες.


Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Η Κρύα


Είν' ίσως λόγω υψομέτρου
και θέσεως γεωγραφικής
πάνω στο οροπέδιο
με γύρω τα βουνά
βρέχει συνέχεια
χειμώνα - καλοκαίρι
και κάνει παγωνιά
κι άμα πιάσουν τα χιόνια
κρατάνε πέντε μήνες
πέφτει η θερμοκρασία
κάτω του μηδενός
τόνοι ξυλείας καίγονται για θέρμανση
παντού πυκνός καπνός
στους δρόμους, στις πλατείες
δε βρίσκεται κανένας
πέρα για τ' απαραίτητα
στις σόμπες και τα τζάκια
τριγύρω κάθοντ' όλοι
ζωή να σου πετύχει
σ΄αυτήν την κρύα πόλη.

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

Και του χρόνου (φέτος πάλι)



Εκλεκτοί αναγνώστες, επισκέπτες και φίλοι, το ιστολόγιο σας εύχεται: αίσιο το νέο έτος 2019, ευτυχές, με υγεία και καλή καρδιά. Τηρώντας τη σχετική παράδοση (βλ. και εδώ και εδώ), έτσι και φέτος το πρωί της Πρωτοχρονιάς, αλλάχθηκαν οι σελίδες του επιτραπέζιου ημερολογίου με νέες και από αυτές του προηγούμενου έτους επιλέχθηκαν ορισμένες όπου σημειώνονται κάποια σημαντικά γεγονότα και οι προορισμοί μετακινήσεως, αποτελώντας ένα είδος αποτίμησης μίας χρονιάς που όπως -υποθέτω- και άλλες, όπως άλλωστε ο βίος μας όλος, είχε οπωσδήποτε στιγμές κακές, είχε ασφαλώς και στιγμές καλές...

Έχουμε λοιπόν και λέμε για το 2018:
24 Ιανουαρίου: πάω για χημειοθεραπεία
26 Ιανουαρίου: φεύγω για Σπάρτη και χωριό
10 Φεβρουαρίου: αναπαύθηκε η θεία
11 Φεβρουαρίου: φεύγω για Βοιωτία - όρος Κορομπήλι
12 Φεβρουαρίου: φεύγω για χωριό για την ταφή της θείας και Τρίπολη
21 Φεβρουαρίου: πάω για χημειοθεραπεία
9 Μαρτίου: φεύγω για Μέθανα
21 Μαρτίου: πάω για χημειοθεραπεία
18 Απριλίου: πάω για χημειοθεραπεία
20 Απριλίου: καλά 50!
26 Μαΐου: φεύγω για Σπάρτη
21 Ιουνίου: πάω για λήψη μυελού
7 Ιουλίου: φεύγω για Μέθανα
31 Ιουλίου: γεια σου Θανάση (11 π.μ. κοιμητήριο Ζωγράφου)
2 Αυγούστου: πάω στο νοσοκομείο για αποτελέσματα
24 Αυγούστου: φεύγουμε για Μέθανα
12 Σεπτεμβρίου: σήμερα παντρεύω το φίλο μου
17 Σεπτεμβρίου: πάμε την Α. στο αεροδρόμιο, φεύγει για τη Γερμανία
10 Οκτωβρίου: πάω στο νοσοκομείο για εξετάσεις και αποτελέσματα
20 Νοεμβρίου: φεύγω για Πάτρα
21 Νοεμβρίου: φεύγω για Κόρινθο
28 Νοεμβρίου: φεύγω για Θίσβη, Θήβα, Βόλο
2 Δεκεμβρίου: φεύγω για Θεσσαλονίκη
11 Δεκεμβρίου: φεύγω για Νίκαια - Γαλλία
21 Δεκεμβρίου: πάμε να πάρουμε την Α. από το αεροδρόμιο, έρχεται από τη Γερμανία
 ... και τέλος.

Και του χρόνου με υγεία!

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

Σπίρτο


Ένα μισοκαμμένο σπίρτο
αίφνης με έκπληξη εντόπισα
στον πάτο του σουρωτηριού
μέσω του οποίου διοχετεύω
το λειωμένο το κερί απ' το κατσαρολάκι
προς τα αυτοσχέδια καλούπια
ότι ασχολούμαι με το έργο αυτό
περί τα δεκαπέντε και πλέον χρόνια τώρα
δηλαδή την ανακύκλωση κεριών
που πάει να πει μαζεύω
από φίλους και γνωστούς
τα χρησιμοποιημένα τους κεριά
τα υπολείμματα, τα αποκέρια
και τα χυτεύω εκ νέου
προσθέτοντας αν χρειασθεί ως πρώτη ύλη
κομμάτια από πλάκες παραφίνης
που προμηθεύομαι από κηροπωλεία
στην κεντρική της πόλης αγορά
καθώς ίσως και άρωμα ή χρώμα
κι έτσι φτιάχνω νέα κεριά
το αποτέλεσμα να πω
δεν είναι αισθητικά και τεχνικά το αρτιότερο
όπως και όλα μ' όσα καταπιάνομαι
όμως θέλω να πιστεύω
πως του κόπου μου τα προϊόντα
με τρόπο τίμιο το έργο τους επιτελούν
και ευαρεστούνται όσοι ως δώρα τα λαμβάνουν
έτσι τουλάχιστον μου λεν
και θέλω να πιστεύω ειν' αλήθεια
βρε! είπα μέσα μου, πού βρέθηκε αυτό
μες στο κερί εμφωλευμένο
ίσως, θυμήθηκα μετά, μια αποκρουστική πολύ συνήθεια
κάποιες φορές στο παρελθόν που είχα εντοπίσει
αφού ανάψει το κερί
ορισμένοι κει δίπλα στο φυτίλι
αφήνουνε το σπίρτο
μαζί με άλλα πιο παλιά
και έτσι να δημιουργούν
πάνω στο απ' τη φύση ένα ζεστό
και όμορφο αντικείμενο
μια επικάλυψη ασχήμιας
με όλα αυτά τ' αποκαΐδια
που γίνονται σταδιακά ένα σώμα
και μένουνε εκεί για πάντα κολλημένα
ως το κερί να σώσει
ή απ' την άλλη, ετούτη τη συγκεκριμένη τη φορά
μπορεί να ήταν μια μοναδική
ίσως τυχαία στιγμή αφηρημάδας
ή μήπως νά 'καψε τα δάχτυλα
το σπίρτο του ιδιοκτήτη
και νά 'πεσε εκεί
κι ύστερα να ξεχάστηκε
σε κάθε όμως περίπτωση
όποια ή όποιος και να έπραξε
ετούτη την ασχήμια ή αμέλεια
εν τέλει μερίμνησε και σκέφτηκε
"για κείνον που φτιάχνει τα κεριά"
και φύλαξε σε μια γωνιά
όσα είχε μαζέψει
κ' είτε αυτοπροσώπως ή μέσω κάποιου τρίτου
την παρακαταθήκη του παρέδωσε
προς αναδημιουργία
που εντός της επεριελάμβανε
κι αυτό το ταπεινό αντικείμενο
που μ' έκανε όλα τούτα ν' αναλογιστώ
και να επιβεβαιώσω την ισχύ
μια σκέψης και παλιάς πεποίθησης μου
πως ότι δηλαδή
τίποτα δε χάνεται
ούτε και τίποτα ξεχνιέται.