Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

Ποιό θα μετρήσει τελικά;


Οι δύσκολες, οι άσχημες, βασανιζμένες μέρες
διόλου χαρές δεν έχουνε
τρομάρες και φοβέρες

Οι απαλές, οι αγαθές, τόσον ολίγες πού 'ναι
όπως το λάδι στέκουνται
σαν το νερό κυλούνε

Βάλε και μέτρα να το ιδείς
η ζυγαριά πού γέρνει

Μόνο που αυτό το μέτρημα
πριν ΄ρθεί το Τέλος βγαίνει.

Τρίτη, 14 Μαΐου 2019

Κέντρον φιλοξενίας


Οδηγούσα προ ολίγων ημερών
με το υπηρεσιακό το όχημα
επιστρέφοντας από μιαν
της εργασίας μου υπόθεσιν
νοτίως έξω της πόλεως
πάλι σ' αυτήν δια της Εθνικής Οδού
και με έκπληξη αντίκρυσα
κάπου στα δεξιά
κάτω απ' τον λαμπρόν
αλλ' όχι ακόμα ανηλεήν και καταλυτικόν
ελληνικόν τον ήλιον
πάνω στα βράχια της θαλάσσης να χοροπηδούν
μικρά παιδιά ημίγυμνα
φορώντας μόνο τα μαγιώ τους
μα επιτέλους σκέφθηκα
σαφώς δεν είναι ακόμα εποχή
δια τα θαλάσσια μπάνια
και πάντως οπωσδήποτ' όχι
σε τούτα τα καταφανώς
τα επιμολυσμένα ύδατα
με γύρωθεν τόσον πολλές
μονάδες βαριάς βιομηχανίας
στον προαναφερθέντα ήλιον το λοιπόν
εστέγνωναν εκείνα τα μικρά παιδιά
τα μελαμψά λιγνά κορμιά τους
και λίγο πιο πάνω
στους βράχους του αιγιαλού
ενήλικοι άνδρες και γυναίκες κάθονταν
γονείς τους ασφαλώς και παρακολουθούντες
ντυμένοι αυτοί αλλ' ασκεπείς
συνηθισμένοι όντας σε ήλιον πολλαπλάσια πιο ζεστόν
εκεί στις μακρινές πατρίδες τους
τις χώρες της Ανατολής
απ' τις οποίες βίαια εκδιώχθηκαν
και εγκατέλειψαν να σώσουν τις ζωές τους
και βρήκαν καταφύγιο σε τούτην τη γωνιά του κόσμου
ένθα όπου και προσωρινώς διαβίωναν
στο παρακείμενον στρατόπεδον συγκέντρωσης...
...μεταναστών κέντρον φιλοξενίας
εσκόπευα να πω
γεγονός σίγουρα σκληρά αδυσώπητο
που κάθε ώρα και στιγμή
κι αυτήν εδώ ακόμα
σα δηλητήριο μέσα τους σταλάζει
σαν το χτικιό βυζαίνει
και την ψυχή τους την απομυζά
τα μέσα τους μαραίνει
με λύσσα τα δαγκά
εκεί, στην παραλία, του Σκαραμαγκά.


Δευτέρα, 13 Μαΐου 2019

Ένα χειρόγραφο ακόμα


Χαρτίον ευρεθέν, περί τα τέλη Απριλίου μήνα του έτους 2019 (Δύο Χιλιάδες Δεκαεννέα), προ του Αγίου Πάσχα, ολίγα μέτρα από της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, επί της οδού Π. Κυριακού, έξωθεν και κάτωθεν των επιβλητικών τειχών, του περιβόλου του ποδοσφαιρικού σταδίου της ιστορικοτέρας και ενδοξοτέρας ομάδος της πόλεως και μακράν ενδοξοτέρας της χώρας. Ευρέθη πολλαπλώς τσαλακωμένον και ύστερον αναπεπτυγμένον και εκ νέου τσακισμένον εις τα δύο περίπου. Το χαρτίον είναι διαστάσεων 15,5 (δεκαπέντε και  πέντε) εκατοστόμετρα κατά πλάτος και 23,5 (εικοσιτρία και πέντε) εκατοστόμετρα καθ΄ύψος, λευκόν (αλλά λελερωμένον - "μουτζουρωμένον"), διαθέτον μπλε διαγράμμισιν εκ 24 (εικοσιτεσσάρων) οριζοντίων και 2 (δύο) καθέτων γραμμών δια "περιθώρια", ανήκον προφανώς σε τετράδιον σχολικού τύπου (μπλε τετράδιον). Είναι γεγραμμένον κατά τας 14 γραμμάς, τας μεν 5 (πέντε) πρώτας με μολυβοκόνδυλον, τας δε 9 (εννέα) επόμενας με μελάνην μωβ.
Τα γεγραμμένα, με διατηρούμενην ακριβώς την ορθογραφίαν, στίξιν και τον τονισμόν είναι τα κάτωθι:

εληνικό καφέ,
σκουπα, θαράσι,
λεκανι μεγάλη,
χυμο να ψαξετε και
να βρίτε οποιον εχει,
Κοκακόλα και σόδα
και διtανθρακικη
(μαγειρικη) σοδα και
καλαμποκαλευρο και
κιτρικό οξύ (ξυνό)
Νηστήσιμα και
θαλλασινά
ΜΠΥΡΑ
ΚΡΑΣΙ


Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Ευρέθη εν αγροικία απομονωμένη, αφού είχον παρέλθει ημέραι αρκεταί



Έστω και αργά
προς του βίου του τη δύση
έφυγε εν τέλει από την πόλη
κι έφτασε εδώ
σ' αυτό το μέρος το πανέμορφο
μέσα στη φύση και μακριά
μακριά πολύ απ' τους ανθρώπους
κι όσο ήταν φως και μέρα ήταν υπέροχα
αλλά σαν έπεφτε η νύχτα
τον έπιανε μια πλάνταξη
λύπη μια άνευ προηγουμένου
μια στεναχώρια, ένα πλάκωμα...
εκεί απ' όπου είχε έρθει
τέτοιες εξάρσεις δεν υπήρχαν
και ήσαν όλα ένας άνοστος
έστω ώρες ώρες αηδιαστικός
μα ομοιόμορφος πολτός
εδώ όμως τό 'νοιωθε ανυπόφορο...
αιφνιδιασμένος απ΄αυτήν
την απροσδόκητη την έκπληξη
στον εαυτόν του έλεγε:
"...φρόνιμα κάτσε
βάλτα στο ζύγι
πόσα πολλά τα οφέλη
και λίγες οι απώλειες
κινήσεις γρήγορες μην κάνεις
και αποφάσεις μην πάρεις βιαστικές
έχεις σοφία πια
την εμπειρία, γνώση, ψυχραιμία
πήρες τα ηνία της ζωής σου
στα χέρια σου επιτέλους
εσύ κάνεις κουμάντο
τη μοίρα σου ορίζεις
και την πορεία σου την οδηγείς
σφιχτά κρατώντας
τα γκέμια μες στην απαλάμη..."

Αυτά κάθε ημέρα έλεγε
τούτα μουρμούραε στον εαυτό του σιγανά
σαν προσευχή πάλι και πάλι
όπως κι αυτό του χειμώνα βράδυ
κρύο έξω και σκοτάδι
κρύο και μες στο σπίτι
σβηστό το τζάκι κι όλο σκιές
σβηστά όλα τα φώτα
εξόν μία λαμπίτσα στο τραπέζι
όπου κι αυτός εκεί
μπροστά του το μπιστόλι
και δώσ' του όλο να λέει
"...σφιχτά τα γκέμια μες στην απαλάμη..."
βάζοντας τελετουργικά
τη σφαίρα στη θαλάμη. 

Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Πάει (ξανά πάλι) η παλιά προμετωπίδα


Σήμερα αγαπητοί επισκέπτες, αναγνώστες και φίλοι του ιστολογίου, καλοί μου άνθρωποι, όπως λέγαμε και πριν καιρό (https://badsadstories.blogspot.com/2018/09/blog-post_25.html αλλά και http://badsadstories.blogspot.com/2018/01/blog-post_4.html) και αντιγράφουμε σε μεγάλο βαθμό σήμερα, βάσει μίας συνήθειας που εξεκίνησε και βαίνει σταδιακά προς παράδοση, έγινε η αποκαθήλωση της παλιάς προμετωπίδας μας η οποία, επί ικανό χρονικό διάστημα έξι και πλέον  μηνών υποδεχόταν τους εισελθόμενους με ισχύ υπολογίσιμη και ωραίο αισθητισμό, προϊδεάζοντας τους ίσως περί του τί θα βρούνε, λίγο έως πολύ, παρακάτω. Για αυτήν την χρήσιμη πολύ λοιπόν και τίμια υπηρεσία που προσέφερε, καλό θεωρήσαμε να μην την αφήσουμε να χαθεί και μείνει αφανής, παρά να την περισώσουμε έστω και ως αρχειακή αναφορά με τούτη εδώ την αφιερωμένη, ειδικά σε εκείνη δημοσίευση. Ελπίζουμε συγχρόνως ότι επάξια θα την αντικαταστατήσει η νέα που μόλις προ ολίγου αναρτήσαμε και όσο η προηγούμενη ή - γιατί όχι; - κι ακόμα παραπάνω θα σας ικανοποιήσει. Άλλωστε οι καλλιτέχνες δημιουργοί τυγχάνουν αμφότεροι πατριώτες Πελοποννήσιοι, προερχόμενοι από δύο πανέμορφους συνορευόμενους νομούς, ο έως τώρα από την Αρκαδία και ο νυν από τη Λακωνία.
Καλή ανάγνωση λοιπόν...

"......
Στη γλώσσα της ποίησης σημασία έχει όχι μόνο αυτό που βλέπεις (διαβάζεις) γραμμένο αλλά και το άλλο που δε βλέπεις γραμμένο. Αυτό που κάποτε ακούγεται σα δεύτερος ήχος στα ενδιάμεσα των συλλαβών και των λέξεων - δεν είναι η σιωπή, μη βιάζεσαι - είναι ο ήχος που αφήνουν οι λέξεις όταν οι συλλαβές και οι λέξεις τρίβονται - τα κόκαλά τους τρίβονται - η μία με την άλλη.
......"
Από το βίβλίο "Το εμφύλιο σώμα" - εκδόσεις Εικοστού Πρώτου, κεφάλαιο 17 - "Χαλανδρίτσα", του Κώστα Βούλγαρη


Δευτέρα, 29 Απριλίου 2019

Ανικανοποίητος επιθυμία, εν Αθήναις, λίαν πρωΐαν


Πυκνή κυκλοφορία
συμφόρηση οδών
φωνές και κορναρίσματα
και τόσα παρανόμως
σταθμευμένα οχήματα
περνάς ένα - ένα τόσα μαγαζιά
μα πώς να σταματήσεις
έστω δύο λεπτά προσωρινά
θα πέσουν να σε φάνε
Θεέ μου, τί ράτσα!

Λες κι επιθύμησα
κάτι το τρομερό
ετούτο το πρωί...
...μία μπουγάτσα.

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2019

Γύρω και μέσα και πίσω και πάνω


Τόση ομορφιά
όπου κι αν βρεθείς
απανταχού της Ελλάδος
στη φύση την άνοιξη
έκθαμβος αντικρίζεις
αυτήν την έκρηξη χρωμάτων
την πανδαισία της χαράς, της ζωής
κάτω απ' το γλυκό φως της ημέρας
να μεγαλώνει που έχει αρχίσει κι αργότερα
καθώς ο καιρός, κι αυτός έχει ζεστάνει
μπορείς να κάθεσαι έξω
με δέος να κοιτάς
τον απέραντο έναστρο θόλο
κι έτσι όπως στέκεις εκεί ενεός
πες μου αλήθεια
μπορείς να το πεις;
ποιός μπορεί να το πει;
πως δεν υπάρχει Θεός.

Τρίτη, 2 Απριλίου 2019

Ο στρατιώτης του Θεού


Πότε με έχουν κάμψει
αι καιρικαί συνθήκαι
αι ελλιπείς προμήθειαι
αι άδειαι αποθήκαι
ο ανεπαρκής ο αριθμός
των συνοδοιπορούντων
ο θρήνος και ο κοπετός
των δυστυχών πενθούντων
αι βιασθείσαι νεαραί
αι σφαγιασθείσαι κόραι
καθ' όσον είσαι πλάι μου
Κύριε και Εωσφόρε
η πλάνη πίστις αίφνης
με βία θα εκριζωθεί
πεποίηθησιν θ' αλλάξωμε
στον κάθε αφελή
η χάρις Σου με δέος
θε να προσκυνηθεί
ω! ένδοξε Συ Άρχων
ω! Μεφιστοφελή.


Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019

Δια δακτύλων της μιας χειρός απαριθμώ


Κάθε ημέραν προσπαθώ
μια, δυο, τρεις, τέσσερις να επιτελώ
(πάντως όχι καμμία, προς Θεού)
πράξεις δημιουργίας
είν' οφειλή και χρέος - έτσ' αισθάνομαι
ενός εκάστου εξ ημών
πλασμένων καθ΄εικόναν και ομοίωσιν
του Δημιουργού των πάντων
μα είν' αν θέλετε και ζήτημα
πιο ζωτικό, επιβίωσης
σανίδα είναι, σωτηρίας.


Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2019

Δυο μόνο απ' όλα


Περί των τροφίμων αποθεμάτων
θεωρώ τον εαυτό μ΄ολιγαρκή
έχω βεβαίως πάντοτε
μες στο ψυγείο αρκετά
λαχανικά και φρούτα
ολίγα γαλακτοκομικά
(γάλα, τυρί, γιαούρτι)
ζύθους και μεταλλικό νερό
πέραν αυτών διατηρώ εντός κατάψυξης
κάποια προηγουμένως
παρασκευασμένα γεύματα
έτοιμα γι αναθέρμανση και βρώση
στο ντουλάπι τώρα...
λίγες κονσέρβες με φασόλια
ντολμάδες και πελτέ
ένα πακέττο παξιμάδια
και δύο με ζυμαρικά
ένα βάζο με νιφάδες βρώμης
και μια συσκευασία μπισκότα
επίσης μία συλλογή
από κάθε λογής μπαχαρικά
τα οποία ωστόσο σπάνια χρησιμοποιώ
μία μπουκάλα λάδι
κι αυτά είναι όλα
και ούτε συμμερίζομαι όσους λεν'
"νά ΄χεις αυτονομία άφθονη
μήπως κάτι συμβεί"
χα! τί θα γίνει δηλαδή;
κι έτσι, καθώς ολοκληρώνω
ετούτην τη μικρή αποτίμηση
διαπιστώνω ότι είναι δυο
που να μου λείψουν
δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι
(γι αυτό και συντηρώ
μεγάλες εφεδρείες)
ότι γι αυτά πολύ αγχώνομαι
κι ανησυχώ το αύριο τί θα φέρει:
τον καφέ και το πιπέρι.


Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Ανυπερβλήτου φύσεως θέαμ' εξαίσιον είδον



Στο κέντρον της πόλεως
καταμεσής στην όμορφη
των Πετραλώνων συνοικία
καθώς περνούσα με τον Ηλεκτρικό
μεταβαίνοντας προς το λιμένα Πειραιώς
για μιαν της εργασίας μου υπόθεση
αίφνης αντίκρισα
θέαμα το πιο απροσδόκητο
δυο έλατα πανύψηλα - πώς γίνεται; -
φυτρώναν σ' ένα ύψωμα
πάνω απ' το έδαφος
γύρω παντού χλόη πυκνή και
φτέρες άγριες του βουνού κι ανάμεσα τους
κάτι στρογγυλές και λείες ποταμόπετρες
όπου κυλούσε το νερό
να οδηγηθεί στην κόχη
ακριβώς που εσχημάτιζαν ως όριο
οι ρίζες των τεράστιων δέντρων
και εκεί να πέφτει με ορμή
ένας γαλάζιος, τρανός
μ' αφρούς πολλούς και δίνες
πανώριος καταρράκτης

Ήταν ένα ακόμα  από τα μικρά
της καθημερινότητας τα θαύματα
αυτή εδώ η νησίδα φύσης
που απροσδόκητα συνάντησα
εν μέσω των τσιμέντων
για τη χαρά που πήρα
και τη δροσιά που αισθάνθηκα
στο δέρμα μου σχεδόν
μ' ακόμα πιο πολύ
σκέπασε την καρδιά μου
να ευχαριστήσω έπρεπ' αναρωτιόμουνα
κάποια συνέλευση της γειτονιάς;
τον ιδιοκτήτη της πολυκατοικίας που επρόσφερε
τον μεγάλο της μίας πλευράς
ακάλυπτο τον τοίχο;
ή μήπως;... αυτόν νομίζω πιο πολύ:
τον καλλιτέχνη, το ζωγράφο λαϊκό
που ποιός ξέρει πόσες μέρες κρεμασμένος
πάνω στις σκαλωσιές
με το χρωστήρα, τις μπογιές του
και τη χάρη του Θεού
ετούτη τη σκηνή ιστόρησε.


Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Για κείνο οπού επιθυμώ, να βλέπω προτιμώ, τα καθαρά σημάδια



Δεν είναι που αγνοώ
τις ολοφάνερες ενδείξεις του αλλοπρόσαλλου καιρού
ούτε και τις προβλέψεις των μετεωρολόγων
για νέο επερχόμενο κύμα κακοκαιρίας
είναι που επιλέγω να επιμένω
πως είν' οριστικό ότι ήρθε πια η άνοιξη
κι έτσι ετούτο το πρωί
βγαίνοντας στη βεράντα, να πάρω τα σκουπίδια
δε δίνω σημασία στο βαρύ, χαμηλωμένο ουρανό
και στο υπόκωφο που ακούγεται στο βάθος το μπουμπουνητό
προτιμώ να ξεχωρίζω της μέλισσας των Εξαρχείων το ζουζουνητό
που τ' άνθη της γλάστρας μου τρυγάει
κι ακόμα, λίγα λεπτά αργότερα, πιο κάτω από το σπίτι
σ' ένα αυτοσχέδιο κηπάριο πού 'χει ένας από τους αστικούς
τους κηπουρούς της γειτονιάς δημιουργήσει
με ζαρντινιέρες και βαρέλια και κουβάδες
έξω απ' το μαγαζί του
κι απάνω στον πολύβουο, το δρόμο κεντρικό
εκεί ακριβώς, πίσω απ' τον κάδο ανακύκλωσης
όπου τοποθετώ τα σχετικά απορρίμματα
βλέπω τα φύλλα πράσινα μίας μικρής συκιάς
απ' τα γυμνά κλαριά, ν' αρχίζουνε να σκάνε.