Η Εφήμερη

 

                                                    μνήμη Γ.Κ. † 2/3/΄025

Είναι μια εφήμερη ζωή

είναι μια εφήμερη γιορτή

πρόχειρα στημένα τα τραπέζια

με φτηνά χάρτινα

τραπεζομάντηλα στρωμένα

και τα πιάτα, τα ποτήρια, πλαστικά

και τα μαχαιροπήρουνα πλαστικά επίσης

όμως πλούσια τα εδέσματα

οι μεζέδες, τα φαγητά

και τα ποτά, τα αναψυκτικά επίσης

και η καλή διάθεση

η παρέα, το κουβεντολόι

τα γέλια, η χαρά

η ευδαιμονία, τα αστεία

μέχρι που αρχίζουν και πέφτουν οι πέτρες

οι κοτρώνες με ορμή

τα διαλύουν όλα

τα κάνουν θρύψαλα

είπαμε κιόλας - ευτελή τα σερβίτσια

σαν ώριμοι καρποί ενός δέντρου

κάτω απ' το οποίο χωρίς

προνόηση τοποθετηθήκαμε

σαν κουκουνάρια από το πεύκο

σαν υπολείμματα βροχής μετεωριτών

που δεν διαλύθηκαν από την τριβή

στα όρια της ατμόσφαιρας

και πρόβλεψη δεν κάναμε

ποιός μελετά τα αστρονομικά δελτία;

(προσπαθώ όπως κατάλαβες αναγνώστη

με μια -ίσως όχι πολύ πετυχημένη- μεταφορά

ν' αναφερθώ στα άξαφνα και άσχημα μαντάτα

που έρχονται καμιά φορά τις ώρες

της σχόλης και της αργίας

τις στιγμές τις χαλαρές, τις ανάλαφρες

τις ίσως κάπως χαζοχαρούμενες

και αφορούν τον αιφνίδιο χαμό

προσώπων κοντινών και ίσως προσφιλών

συναδέλφων, συγγενών ή φίλων

που πρόωρα χάθηκαν ενώ

μέχρι προχτές ήταν μαζί μας

δίπλα μας στη ζωή μας και

μας αφήνουν άναυδους ν' αναρωτιόμαστε

τί στο καλό γιορτάζουμε και πώς/γιατί

χαιρόμαστε, γλεντάμε...) 

και τέλος πάντων αφού

κοιτά ο ένας αμήχανα τον άλλον

κάποιοι σηκώνονται και παν

και φέρνουν σακούλες μεγάλες

σκουπιδιών που τις είχαν για μετά

για το τελικό το μάζεμα

που όμως τ' αρχίζουν τώρα

και κάποιοι άλλοι ανοίγουν

τις συσκευασίες και βγάζουν από μέσα

άλλα τραπεζομάντηλα, ποτήρια

πιάτα και μαχαιροπήρουνα

και στερεώνουν τα τραπέζια με

τίποτα κασόνια ή άλλα μέσα αυτοσχέδια

και στρώνουν πάλι απ' την αρχή

και βάζουν ξανά φωτιά κάτου απ' τα τσουκάλια

κι ανάβουνε τα κάρβουνα

και γεμίζουν τα ποτήρια

αρχίζουνε κάτι κουβέντες "τί είν' η ζωή;"

"ένα τίποτα είμαστε", "ένα πουφ και σβήνουμε"

και τέτοια, καθώς "κάθε μέρα που ξυπνάμε

να λέμε ευχαριστώ"  και άλλα

σιγά σιγά, σταδιακά πιάνει πάλι

της συνεύρεσης ο ρυθμός, ίσως μάλιστα

και κάπως ενισχυμένος μετά

το δυσάρεστο απρόοπτο

σαν για να το ξορκίσει

λίγο αργότερα το γλέντι

έχει ξανά φουντώσει

χαιρετάν οι περαστικοί από το δρόμο

ποιός ξέρει που πάνε φορτωμένοι

υπεράριθμοι  πάνω στα μοτοσακό

στα τρίκυκλα και στην καρότσα του αγροτικού

τους προσκαλούμε εμφατικά

να χαιρόμαστε πρέπει τους μηνάμε

τη ζωή κάθε στιγμή, δεν ξέρουμε

το αύριο τί θα φέρει

καταλαβαίνουνε, γελάνε και ευχαριστούν

όμως φαίνεται βιάζονται κάπου να πάνε

κάτι λένε, δεν ακούμε

πολύς ο θόρυβος κ' η φασαρία

φεύγουν, χάνονται στο βάθος

του χωματόδρομου μες στον κουρνιαχτό

που σηκώνουν τα τροχοφόρα τους

όλοι την ίδια σκέψη κάνουν

στις άλλες εκλογές

μαύρο στον Δήμαρχο

που δεκαετίες τώρα λέει πως

θα ασφαλτοστρώσει.

 

Της νύχτας βλέπει η μέρα και

Τα ρούχα της νύχτας

παράταιρα  τόσο που μοιάζουν το πρωί

(ομιλώ για γυναικεία περιβολή)

σχεδιασμένα ν' αναδεικνύονται στο σκότος

το ημίφως, τους τεχνήεντους φωτισμούς

με την πρώτη λάμψη του ήλιου

φαίνονται άτονα, ξέθωρα, ασύνδετα

-καθώς είπαμε ήδη- με τη στιγμή

- "καθόλου δεν πήγες σπίτι σου καλή μου,

δεν ξάπλωσες, δεν άλλαξες;"

μα κ΄επιπλέον όλη αυτή η σάρκα η ακάλυπτη

η υπό άλλες συνθήκες θελκτική

και των επιθυμιών εγερτική

τώρα σχεδόν ακόμα κ' ενοχλεί

"μα πώς γίνεται;" αναρωτιέσαι

ίσως γιατί τα θεάματα αυτά θυμίζουν

το νόημα και τη χαρά της ζωής

την ώρα ακριβώς που όλοι

απομακρύνονται από αυτά καθώς

τρέχουν να προλάβουν το τραίνο

το λεωφορείο, να ξεκινήσουν με τ' αμάξι

πριν πλακώσει κίνηση

να παν' να αρχινίσουν έγκαιρα

οκτώ (τουλάχιστον) ώρες εργασία

καταναγκαστική.

Επαγγελματικός προσανατολισμός

Λες και δεν το κατάλαβε

από την πρώτη τη στιγμή

σκέφτεται ολοένα

και τώρα ακόμα

τριάντα σχεδόν χρόνια μετά

πως ήταν λάθος, σφάλμα,

αστοχιά, κόντα πορεία

ένα τέκνο του Νότου να ρωτά

ως υποψήφιος για εργασία

να μάθει μαθές και 

τον καθημερνό του προορισμό

παίρνοντας την απάντηση

"στα Βόρεια προάστια

εδρεύει η Εταιρεία". 

 

Ουκ έστιν κόρος κ' επαρκεσμός

Πάλι σωρεύτηκαν

σε μια στοίβα ψηλή

βιβλία στο κομοδίνο

αδιάβαστα παλιά

ή νέα αγορασμένα

πολλά μαζί ταυτόχρονα αρχινισμένα

κάθε χαλιναγώγησης προσπάθεια απότυχε

και όλες οι ελπίδες περιορισμού

μάταιες αποβαίνονται

οι λέξεις δε χορταίνονται.

Στο Γουέστ ξέρουνε ρίμες

Ο Κάουμποη Μπηλλ προχώρησε

στις εσχατιές της Δύσης

σ΄εδάφη ανεξερεύνητα

στις ερημιές της Φύσης

έκαμε όμως εισβολή

στ' απάτητα αυτά μέρη

κι απ' των Σοσόνι τη φυλή

Ινδιάνος με καρτέρι

του λιάνισε τη μούρη

με ένα δίφατσο πολύ

και κοφτερό τσεκούρι.

Σαπφικό

Ανοίγω τα μάτια πάντα πρώτη αρκετά
αφότου έχει ξημερώσει
δεν κοιμόμαστε βλέπεις και πολύ νωρίς
καθώς επίσης και παρά τον παραπάνω
από ενάμιση χρόνο σχέσης
και ένα χρόνο συγκατοίκησης
σπάνια μπορὼ να θυμηθὼ
να ξαπλώνουμε μόνο με ίσως διάβασμα
ψιλή κουβέντα κι άλλα τέτοια
το ερωτικό το πάθος καλά κρατεί
και εκδηλώνεται κάθε βράδυ, μάλιστα
καμμιά φορά επαναλαμβάνονται οι εκδηλώσεις αυθορμήτως
και εν τω μέσω της νυκτός
επόμενο άρα το πρωί να παρατείνεται ο ύπνος κάπως
καθώς βεβαίως και οι εργασίες μας δεν
απαιτούν πολύ πρόωρη έγερση...
δε σε ξυπνάω παρά μόνον όταν τα κέφια είναι μεγάλα
κ᾽ υπάρχει χρόνος άφθονος για νέο κύκλο "δράσης"
τα Σαββατοκύριακα ας πούμε, στις διακοπές ή τις αργίες
αλλιώς σηκώνομαι και σ᾽ αφήνω στο κρεββάτι
μ᾽ αρέσει ὀμως που το πρώτο πράγμα που αντικρύζω
είναι το πρόσωπο σου από το πλάι ή μπροστά
ανάλογα τη στάση ύπνου
ή αλλιώς τους βοστρύχους των πλούσιων μαύρων μαλλιὼν σου
για αυτά και για τα σμιχτά σου φρύδια και τη γραμμένη μύτη
και το μελαχρινό σου δέρμα σε λέω Μινωΐτισσα
Κρητικοπούλα κατευθείαν απόγονο
κείνων που εικονίζονται στις τοιχογραφίες
ίδια με τις προγόνους σου
κ᾽ ας έχουνε περάσει δεκάδες οι αιώνες
το δεύτερο που βλέπω είναι το Βουνό
από το σοφά τοποθετημένο ψηλά
οριζόντιο παράθυρο του υπνοδωματίου
που προς το όρος έχει προσανατολισμό
πριν πιάσουμε το σπίτι αυτό, στο πλάτωμα
απάνω απ’ τα Χανιά αναρωτιόμουν
για το σκοπό ετούτου του κουφώματος
ίσως έλεγα για εξαερισμό, αλλά δεν ήταν ἐτσι...
είχε προβλέψει ορθά ο αρχιτέκτονας
και τις προθέσεις του κατανοούσες μόνο από την οριζόντια θέση
ξαπλωμένη δηλαδή, βλέποντας μες απ’ το τζάμι
τα Λευκά Όρη σαν σε κάδρο!
τί μεγαλοπρεπής οροσειρά! σε μήκος
ατελείωτο φαίνεται να εκτείνεται
με πλήθος μέγα κορυφών πάνω απ’ τα δυο χιλιάδες μέτρα
ιδίως το χειμώνα χιονοσκέπαστα είναι ακόμα πλέον εντυπωσιακά
εξ ού μάλλον και τ΄ όνομα τους
είτε τη μέρα φράσσοντας τον ορίζοντα
καλύπτοντας μέρος του ουρανού ή τις φεγγαράτες νύχτες που
αντανακλούν ασημολουσμένα το φως και γύρω λάμπουν...
απομακρύνομαι από την κοινή κλίνη
κατεβαίνω ως την κουζίνα στο κάτω πάτωμα
επιστρέφω λίγο αργότερα με μία κούπα τσάι
κάθομαι στην πολυθρόνα, πίνω αργά και σε χαζεύω
τα σκεπάσματα έχουν πέσει σχεδόν στο πάτωμα
αποκαλύπτοντας το αγαπημένο σώμα
χωρίς κανένα απολύτως κάλυμμα
μιας και χειμώνα - καλοκαίρι κοιμόμαστε γυμνές
με θαυμασμό και με λατρεία κοιτώ τα μέλη τα καλλίγραμα
που δεν χορταίνω μ᾽ όλες τις αισθήσεις
ιδίως τα χωρίσματα ανάμεσα, τις σχισμές, τα μυστικά που κρύβουν
και δεν έχω κουραστεί να εξερευνώ...
το νεαρό ακόμα της ηλικίας
μια φυσική ως φαίνεται γενετική προδιάθεση
μα και η τακτική σωματική άσκηση είναι που ἐχουν συμβάλλει
σ᾽ αυτήν την τέλεια αρμονία
των σφριγηλὼν μυὼν
με την απαλή θηλυκή σάρκα
την καλοσχηματισμένη πλάτη
τα χυτά πόδια τόσο
τα στητά στήθη
τη θελκτική κοιλιά
μα πάνω απ’ όλα τους τορνευτούς λαγόνες
που είναι με διαφορά το πιο αξιοθαύμαστο σημείο
στο ιδανικό αυτό κορμί
πιάνω το σημειωματάριο που είναι στο τραπέζι
πιάνω το μολύβι
μετακινὼ το βλέμμα για μια φορά ακόμα
από το σώμα στο κρεββάτι
στη φύση, το βουνό έξω απ’ το παράθυρο και πάλι πίσω
κ’ αρχίζω να γράφω αργά, νωχελικά
τόσοι και τόσες άλλες έχουν γράψει ύμνους για
την ομορφιά των γυναικών τους
τα μάτια, τα βλέφαρα, το πρόσωπο, το γέλιο, τη φωνή
την κίνηση, την περπατησιά και άλλα
οπότε λέω ας είμαι η πρώτη
(αν είμαι, ίσως με έχει προλάβει κάποια άλλη)
πάντως θα το επιχειρήσω
να γράψω μια Ωδή
για τον κώλο σου.

Τα μάτια

Είχαν μάτια μόνο ο ένας για τον άλλον

"μάτια μου τί να σου φέρω;"

"πείνασες ματάκια;"

"πού θα σε πάω φέτος διακοπές

ματάκια μου γλυκά;"

και πάει λέγοντας όλη μέρα

κάθε μέρα

μιλώ για το ζευγάρι που μέναν

στην κάμαρη στο βάθος της αυλής

όλο περνούσαν μπρος απ' τη δική μου

πού ΄ταν η πρώτη, πλάι στην είσοδο

δεν είχαμε πολλά

τους καλημέριζα, τους καλησπέριζα

τους έλεγα για διάφορες εργασίες

για τα της κοινής χρήσης

ότι πρέπει να παραγγείλουμε

την πλήρωση της δεξαμενής καυσίμων

και να συντηρήσουμε τον καυστήρα για τον χειμώνα

πως ήρθε η ώρα για την ετήσια απολύμανση

των χώρων και τέτοια

είχα βλέπεις επιφορτιστεί με

τα καθήκοντα του διαχειριστή του χώρου

δε νομίζω πως ούτε με βλέπαν καλά καλά

το οπτικό πεδίο του ενός

καταλαμβανόταν μόνο από το είδωλo του άλλου

και τη φωνή μου ίσα π' άκουγαν

αχνή, ανεπαίσθητη, σαν μέσα σ' όνειρο

θα έφτανε στ' αυτιά τους

αυτά, άλλα δεν είχαμε

μπορώ να πω πως δεν τους συμπαθούσα

μου προκαλούσαν μία άπωση

έναν εκνευρισμό, μιαν ταραχή ακόμα

προσπαθούσα όταν ησύχαζα να

σκεφτώ ποιά ήταν η πηγή αυτών μου

των συναισθημάτων

τα απογεύματα οπού περνούσα καμμιά

περίπου ώρα στο καφενείο

τα Σαββατοκύριακα άμα είχε καλοκαιριά

που καθόμουν στα παγκάκια του πάρκου

ή και τις καθημερινές στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο

που μεταχειριζόμουν για να μεταβώ προς

και -ασφαλώς- να επιστρέψω από

την εργασία μου, σαν έβρισκα

θέση ίσως πλάι στο τζάμι

παρατηρώντας έξω εναλλασσόμενα

τα αστικά τοπία να περνούν

νά' ταν που τους θεωρούσα σνομπ

αμέτοχους κι απόμακρους απ' την

καθημερινότητα, τους καημούς, τα προβλήματα

μα και την ίδια τη ζωή των

γύρω τους απλών ανθρώπων

μόνη τους έννοια ο ένας για τον άλλον

ή μήπως ήταν φθόνος που κατάφερναν

να βρουν και να βιώνουν το

σπάνιο αίσθημα της λατρείας

αντικείμενο της οποίας ήταν

βέβαια ο ένας για τον άλλον

ή ίσως νά 'ταν τελικά μια

ανησυχία έντονη, μια αγωνία

τί θα απογίνει -ο μη γένοιτο- ο

ένας, αν τύχει να χαθεί ο άλλος;

 

Οι μικροί

Αυτοί οι μικροί καθημερινοί ηδονισμοί

είν' άραγε μία (η μόνη) μέθοδος επιβίωσης;

είναι μια έκφραση ευγνωμοσύνης

προς τους συνανθρώπους, προς τη Ζωή, τη Φύση

και προς Τον αυτών και όλων Πλαστουργό;

από την άλλη μοιάζει κάπως οξύμωρο

συχνότατα άκαιρο και σε κάνει

να σκέφτεσαι την πιθανότητα να είσαι

ένα φυγόπονο, εθελότυφλο, ανάλγητο τομάρι

το οποίο -όχι χωρίς ενοχές- την ώρα

που μαίνονται σε διάφορες περιοχές

πόλεμοι φονικοί με θύματα εκατοντάδες

ακόμα και μεταξύ του αμάχου πληθυσμού

ή φυσικές καταστροφές μεγάλης κλίμακας

αλλά κι ακόμα γύρω σου, στο πιο

το κοντινό σου περιβάλλον

άνθρωποι που γνωρίζεις και που νοιάζεσαι

ζορίζονται, αγχώνονται, θλίβονται

απελπίζονται, κλαιν και σπαράζουν

κ' εσύ γυρνάς στον ήλιο

μια μέρα του χειμώνα με καλοκαιριά

κι άλλο το πρόσωπο να σου ζεστάνει

μετά την πρώτη τη γουλιά του πρωινού καφέ

αφήνεις να σου φύγει ένα Ααχ! απόλαυσης

που από τα μύχια βάθη ξεπηδά

στη γοητεία παρασύρεσαι της θέας

κάποιας ακάλυπτης σωματικής καμπύλης

γελάς με την καρδιά σου

μ' ένα χοντρό αστείο που κάνει ο συνάδελφος

και με αδημονία περιμένεις

νά ΄ρθει η ευλογημένη του βραδινού η ώρα

νά ΄χει καταλαγιάσει της μέρας η χλαπαταγή

και μ΄όρεξη πολύ, σχεδόν με βουλιμία

καθώς κάποια ταινία παρακολουθείς να φας

την αχνιστή σου σούπα.

                

Ο Μεγαλόφωνος

Πάντα υπάρχει ένας τέτοιος

στις φλυαρίζουσες παρέες

λαλίστατος και κατά κανόνα μπουρδολόγος

λογοδιαρρέει ακατάσχετα

περνούνε τα λεπτά

τα τέταρτα, τα ημίωρα

χωρίς καμμία κάμψη

ή ενδείξεις ότι πρόκειται

κάποια στιγμή να το βουλώσει και να σκάσει

κ είναι ίσως -κυρίως-

η ένταση της απαίσιας φωνής του που ενοχλεί

εισδύει στο κεφάλι

τρυπάει τον εγκέφαλο

προκαλώντας πόνο οξύ

και γεννώντας σκέψεις

μοχθηρής εκδίκησης

για πράξεις βίας που αφού

ίδιον και μεγαλύτερον κατά πολύ

πόνο θα δημιουργήσουν

το αποτέλεσμα να φέρουν

δικαιολογημένα πλέον να εκπέμπονται

και μεγαλόφωνα ασφαλώς οι οιμωγές

οι κραυγές της ικεσίας του ελέους

το οποίον και επ' ουδενί δε θα δοθεί

κ' έτσι αργά ή γρήγορα

θα επέλθει η ευλογημένη

και στην περίπτωση αυτή οριστική σιωπή.

Και η ησυχία.

Σύστασις αποδείξεως

Δεν ξέρω αν είναι πράγματι καθώς το ονοματίζω

ή πρόκειται για κάποιο υποδείδος

ό,τι κι αν είναι πάντως

έτσι όπως στέκεται πράσινο και θαλερό

με την εικόνα του αναπάντεχη

και όλως αντιφατική

προς το σημείο που βρίσκεται

συνιστά μίαν απόδειξη θριάμβου

της Φύσεως επί του τεχνικού

του βιομηχανικού πολιτισμού

του -υποτίθεται- επωφελούς και σωτηρίου

αυτός ο θαμνομάραθος που λες φυτρώνει

μες απ' το τσιμέντο και τα κάγκελα

όπως την Κηφισίας ανεβαίνεις δεξιά

στα Σίδερα

του Χαλανδρίου.

Η ερώτηση

Με ρωτάς αν θυμάμαι...

όλα τα θυμάμαι

πολλά, τόσα θυμάμαι

μαι πιο πολύ θυμάμαι τα χείλη της

χείλη υγρά στο σκοτεινό στενό

δίπλα απ' το μπαράκι

στην ερημική παραλία

στο μικρό φοιτητικό διαμέρισμα

και μετά, χείλη καμπυλωμένα

ελαφρά προς τα πάνω

για δεκαετίες σχηματίζοντας

το πιο ζεστό χαμόγελο στη ζωή μου

μα ξαφνικά, από κάποια στιγμή

χείλη ξερά και σκασμένα

τόσες μέρες στο κρεβάτι του νοσοκομείου

μ' ένα μπαμπάκι ποτισμένο στο νερό

να τ' ανακουφίσω προσπαθούσα

όπως με συμβούλευαν οι νοσοκόμες

και στερνή ανάμνηση

άλλη πιο ύστερη Θεέ μου δεν έχω

χείλη παγωμένα.

Έσο έτοιμος

Τον γκρίνιαζα και τον κατηγορούσα

ότι ακόμα και τις λαμπρές

τις ασύννεφες μέρες

κείνος τις γκρίζωνε από μοναχός του

"Χαλάς τη ζωή σου", τού 'λεγα

μου πήρε χρόνια πολλά

δεκαετίες για να καταλάβω

που δεν ήταν καταθλιπτικός

προνοητικός ήταν

'τοιμαζόταν έγκαιρα

για το επερχόμενο και βέβαιο

για όλους το Σκοτάδι.

Σκέψεις αέριες...

Πτήσις πτηνού πετώντος

θέαμα εξαίσιον όντως

στρουθίου, αητού ή παπαγάλου

δεν έχει σημασία εξάλλου

αχ! να μπορούσε να πετά

γι άλλα δε νοιάζονταν μετά...

Τέτοια σκεφτόταν αφηρημένος

κοιτώντας τον ουρανό

που διέσχιζαν διάφορα πουλιά

όταν δε φεύγαν τρομαγμένα

απ' τ' άλλα, τα μεγάλα

τα μεταλλικά πτηνά

Αυτά σε μια ανάπαυλα της εργασίας του

τριάντα χρόνια στο ίδιο πόστο

προσωπικό εδάφους

στο αεροδρόμιο.

Διασώστης

Έχει κατέλθει ο ουρανός

πυκνώνουν τα σύννεφα

συχναίνουν οι κρότοι

το πάει για καταποντή

και πλημμυρίδα

θ' αδρανήσουν πάλι

τα έτσι κι αλλιώς ελάχιστα

σωστικά συνεργεία

πού 'ν' όταν τους χρειαζόμαστε;

δεν υπάρχει κράτος

μόνη διέξοδος η αυτενέργεια,

αυτό μας λέτε δηλαδή;

Μαζεύω σωσίβια.

 

Κρύβονται μέσα

Ο εταίρος μου στην ομάδα (δύο ατόμων), στα μαθήματα δημιουργικής μαγειρικής, ο οποίος είχε επιλεχθεί -όπως κ’ εγώ- ως προς τον συνδυασμό μας, ασφαλώς με κάποια κριτήρια που πάντως αγνοούσα, ήταν ένας άνθρωπος άχρωμος, άοσμος, αόρατος που λέμε. Η εξ ανάγκης, για τους σκοπούς της συνεργασίας μας, συναναστροφή οδήγησε όμως σε μεγάλες εκπλήξεις και «μπα, και δεν του φαινότανε!» αντιδράσεις. Κατ’ αρχάς ήταν πολύγλωσσος. Ελληνικά βεβαίως αλλά και αρχαία Ελληνικά. Λατινικά (ποιός ξέρει σήμερα Λατινικά;), Ιταλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Γερμανικά, Αγγλικά, Ρωσσικά, Τουρκικά, Εβραϊκά.  Ενώ τα κατάφερνε και στα Πορτογαλικά, Αραβικά και τις Σκανδιναβικές γλώσσες. Επίσης ήταν αθλητής σπανίων αθλημάτων: τοξοβολία αφ’ ίππου, κολύμβηση μεγάλων αποστάσεων ανοιχτής θαλάσσης. Επιπλέον ταξιδευτής σε κάθε άλλο παρά συνηθισμένους προορισμούς. π.χ. όλες τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, χώρες με κατάληξη ονομασίας: -άν, στην κεντρική Ασία, τις νήσους της Πολυνησίας, τα νοτιότατα άκρα της Αμερικανικής Ηπείρου, επίσης μπορούσε να κυβερνήσει πλήθος πλωτών και εναέριων μέσων (ταχύπλοα, ιστιοφόρα, ανεμοπλάνα, αεροπλάνα, αερόστατα κ.ά. ενώ ήταν και δεινός ζογκλέρ. Έκθαμβος, κάθε τόσο τον ρωτούσα επίμονα, τόσες ικανότητες, δεξιότητες, ταλέντα, πώς προκύπτουν, πόθεν πηγάζουν, πού φυλάσσονται; για να λάβω κάθε φορά τη στερεοτυπική, αινιγματική απάντηση: «Κρύβονται μέσα».

Η απορία μου ήταν ειλικρινής και μεγάλη, γι αυτό επέμενα με την ερώτηση αλλά η απάντηση ήταν πάντα αυτή η ίδια, σαν τα μικρά παιδιά ή έναν ενήλικα που συμπεριφέρεται ομοίως θέλοντας να σε εκνευρίσει: «κρύβονται μέσα, κρύβονται μέσα, ……». Πράγματι το κατάφερε, αισθάνθηκα βαθιά προσβεβλημένος κ΄αναρωτιόμουν πώς θα συνεχισθεί η συνεργασία μας καθώς και την πιθανότητα να ζητήσω αλλαγή ομάδας…

Την τρίτη, κατά σειρά, φορά που έλειψε από την εκπαίδευση, άρχισα να ανησυχώ. Αφ’ ενός διότι δε μπορούσα να διεκπεραιώσω μόνος τις εργασίες του ζεύγους, αφ’ ετέρου γιατί είχε αρχίσει να αναπτύσσεται μια συμπάθεια γι αυτόν τον άνθρωπο, παρότι ώρες ώρες γινόταν ανυπόφορα περίεργος. Άναυδος -όπως όλοι- διάβασα τις επόμενες ημέρες, στα μέσα ενημέρωσης, για τη σύλληψη του από τα στελέχη του τμήματος Ειδεχθών Εγκλημάτων της Αστυνομίας. Συσχετίσθηκε με δεκάδες βιαιοπραγίες και σύντομα με τις δύο αποτρόπαιες δολοφονίες που είχαν συνταράξει την κοινή γνώμη, κυρίως επειδή όλα τα θύματα ήταν ανήλικα παιδιά. Αναρωτήθηκα πού βρίσκονταν αυτά τα σκοτεινά ένστιχτα, οι εγκληματικές τάσεις, η ανηλεής σκληρότητα, η διαστροφή, τα ζοφερά αισθήματα και δεν είχα μπορέσει ούτε ίχνος τους να διακρίνω.

Μια που αναρωτήθηκα, μια που μου ήρθε στο μυαλό η απάντηση, σαν ηχώ εκείνης που έπαιρνα εγώ. Δαγκώθηκα λιγάκι. Όχι λιγάκι, δυνατά.

Αν βουληθείς…

Ένας άνθρωπος αμήχανος, άτολμος

ακολουθούσε τις συμβουλές, τις παραινέσεις

τις επιταγές των άλλων

τις τάσεις της μόδας, τα σημεία των καιρών

μονίμως δίβουλος, συχνά τρίβουλος, γενικώς άβουλος

κάποτε είχε όνειρα πολλά

μα δεν πάσχιζε ελάχιστα

για να τα πραγματοποιήσει

πέρασαν τα χρόνια

και μόνο τότε ξεκίνησε να κάνει κάτι γι αυτό

έσβηνε ένα ένα τα όνειρα του από τη λίστα

έως που αυτή συρρικνώθηκε

και εν τέλει εκμηδενίστηκε

όταν εντελώς ξαφνικά και απροσδόκητα

όπως συχνά συμβαίνει

κέρδισε τον πρώτο λαχνό

ένα αδιανόητα μεγάλο ποσό

που θα του επέτρεπε να ζήσει

τα όνειρα που κάποτε είχε

ακόμα κι αν ο κατάλογος ήταν

πολλαπλάσιος σε μέγεθος, έκταση, ποικιλία, φαντασία

ταυτόχρονα όμως -και πάλι όπως συχνά συμβαίνει-

πήγε στο γιατρό γι αυτήν την έντονη ενόχληση

που ένοιωθε καιρό τώρα

εκείνος τον παρέπεμψε με χαρακτήρα κατεπείγοντος

για διαγνωστικές εξετάσεις

καθότι τα συμπτώματα ήταν δυσοίωνα

Είχε τώρα μόλις βγει

από το κτίριο του Οργανισμού Παιγνίων

στο χέρι κρατούσε το φάκελο που του είχαν δώσει

μέσα υπήρχε μια σελίδα με τυπωμένα

το ακριβές ποσόν -κατόπιν φόρων- που θα εισέπραττε

και το οποίο, παρά τη γενναία αφαίρεση, παρέμενε

πάνω κάτω στα επίπεδα του αμύθητου

καθώς και αναλυτικές οδηγίες για τη διαδικασία

στο άλλο χέρι είχε το φάκελο των αποτελεσμάτων των εξετάσεων

αναρωτιόταν ποιόν να ανοίξει και να κρατήσει και ποιόν να πετάξει

να πάρει τα χρήματα και να τα χαρεί για όσο, άγνωστο, μπορέσει

ή να επικεντρωθεί στο θέμα της υγείας

που είναι το πιο, το μόνο σημαντικό;

Να πάλι η διβουλία. 

Προσανατολισμός μετακίνησης

Μεταχειρίζομαι τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο

για τις μετακινήσεις προς  και από την εργασία μου

στις βόρειες συνοικίες

άμα βρω θέση στο βαγόνι κάθουμαι

αλλά το πιο συχνά δε βρίσκω

και έτσι στέκουμαι όρθιος κατά τη διάρκεια της διαδρομής

ωστόσο επιδιώκω να -και τις πιο πολλές φορές το καταφέρνω-

τοποθετηθώ δίπλα στις θύρες, στην εσοχή που σχηματίζεται

μεταξύ του πλευρικού τοιχώματος και της πλάτης

του πρώτου σετ των καθισμάτων

διευθετώ το σώμα εντός αυτής της κόγχης

ώστε και να διαθέτει μία στήριξη

όντας ως στάση πιο ξεκούραστη

αφήνω το σακίδιο μου ανάμεσα στα πόδια επί του δαπέδου

και για τα τριάντα λεπτά που διαρκεί η μετάβαση

είτε διαβάζω κάποιο βιβλίο ή

κοιτάζω έξω εικόνες του κόσμου που κυλούν, ρεμβάζοντας

αν υπάρχει δυνατότης επιλογής, παλαιότερα

λάβαινα εκείνο το σημείο οπού ‘χε προσανατολισμό

με του συρμού ίδιον της κατεύθυνσης

που «έβλεπε μπροστά» με άλλα λόγια

κ’ έτσι χάζευα έξω τις γειτονιές, τους ανθρώπους

στους δρόμους, στα μπαλκόνια, στα μαγαζιά

στα απλώματα το βλέμμα έφθανε ως πέρα, στο βουνό της Πάρνηθας

και καθώς στα προάστια εμπαίναμε

είχε κι αυλές και κήπους και χωράφια και αλσύλλια και τέτοια…

έχω όμως από καιρό αλλάξει και διαλέγω

τη θέση την απέναντι

που με κάνει να κοιτώ

τα τοπία να φεύγουν προς τα πίσω

με το που τα αντικρίζω

πρόσημο παίρνουν ήδη παρελθόντος

τά ‘χεις περάσει, χάνονται

 

Αναρωτιέμαι ποιος νά ‘ναι τάχα

ο λόγος τούτης της επιλογής

ίσως που είναι κι η ροή έτσι της ζωής…

 

από Ψηλά

Έχω δεχθεί τόσες φορές

τη Χάριν και την εξ Ύψους Eυλογίαν

που είναι απρέπεια

μπορεί και βλασφημία

να απορώ: γιατί;,

αφού δεν μου αξίζει.

Κατάλογος αιτιάσεων

Γιατί δεν ξέρεις τάβλι

δεν καβαλάς μοτοσακό

έχεις στο ντύσιμο άθλιο γούστο

δεν έχεις τρόπους όταν τρως

δεν έχεις τρόπους γενικώς

η στύση σου δεν είναι πάντα ικανή

τα βίτσια σου είν’ ανώμαλα

δεν έχεις γνώσεις ιστιοπλοΐας

δεν επιθυμείς να παίρνεις πρωτοβουλίες

είσαι αντικοινωνικός

δεν σου αρέσουν οι έξοδοι, τα γλέντια και τα πάρτυ

ξένες γλώσσες στην ουσία δε γνωρίζεις

φριχτά τόσο που ροχαλίζεις

το σώμα σου είναι παρηκμασμένο

κάνεις την ίδια δουλειά κοντά τριάντα χρόνια

θες διακοπές να πηγαίνεις  πάντα στο ίδιο μέρος

είσαι αναχρονιστικός

δεν σου αρέσουν οι αλλαγές

και δυσκολεύεσαι με την τεχνολογία

δεν ντρέπεσαι άραγε καθόλου

πού ‘χεις ένα σαράβαλο και βρώμικο αυτοκίνητο;

ακούς μουσική παλιομοδίτικη

και τόσο εκτός επικαιρότητας

είσ’ ικανός να κάθεσαι

σε  μια βεράντα και να κοιτάς τη θέα

(θάλασσα, κάμπους, βουνά ή ό,τι άλλο) επί ώρες

ζεις ακόμα στην ίδια, μπανάλ, λαϊκή γειτονιά

όπου γεννήθηκες και μεγάλωσες, στο κέντρο της πόλης

στο ίδιο διαμέρισμα με την ίδια πρακτικά επίπλωση

οι φίλοι σου είναι σαν και σένα και χειρότεροι

αντιπαθείς τις εκπλήξεις, τις ανατροπές

παρά βυθίζεσαι σαν να απολαμβάνεις

μια καθημερινή, αφόρητη ρουτίνα…

 

«Πρέπει να μιλήσουμε» είπες στο τηλέφωνο

δυσοίωνες -λέει η εμπειρία- συνήθως είναι

αυτές οι ανακοινώσεις

δεν ήταν διάλογος, μονόλογος ήταν, κατηγορητήριο

κάποια υπερβολές, άλλα σκληρά μα δίκαια

ορισμένα τσούξαν σα σκαμπίλι δυνατό ή καμουτσίκι

όσο και νά ‘χει ανακουφίστηκα όταν τελείωσε

αυτή η συνάντηση εννοώ – όχι η σχέση

εγώ θα τη συνέχιζα, καλά περνάγαμε, έτσι νόμιζα

τέλος πάντων, θες από προαίσθημα

θες από κάποια άλλη ακατανόητη παρόρμηση

να, ηχογράφησα με το κινητό όλα αυτά που είπες

ούτε που είχα ποτέ μου

κάτι τέτοιο ξανακάνει

ούτε και πρόκειται να χρησιμοποιήσω το «πειστήριο» εναντίον σου

με τρόπο οποιοδήποτε

ούτε και τίποτ’ άλλο…

Στην αρχή αισθανόμουν, πέρα από την απορία για το κίνητρο, ενοχές

τώρα όμως ευγνώμων είμαι για την έμπνευση που είχα

καθώς βρήκα το τέλειο γιατρικό για τις βασανιστικές

οπού με ταλανίζουν αϋπνίες

κάθε φορά που ξαπλώνω κι αδυνατώ

όσο και κουρασμένος νά ‘μαι, ν’ αποκοιμηθώ

βάζω να παίζει ο «κατάλογος»

και εντός ολίγων λεπτών έχω αρχίσει

όπως έλεγες «φριχτά να ροχαλίζω».

Στον δρόμο των Αραπάχο

Τα σχόλια και οι κρίσεις, άλλα καλοπροαίρετα και άλλα όχι, πλήθαιναν καθώς περνούσ' ο καιρός. Προερχόμενα από το οικογενειακό περιβάλλον, όσο είχε σχέσεις με τους συγγενείς του, από το φιλικό όσο είχε ακόμα φίλους και από το επαγγελματικό πριν τον διώξουν απ' τη δουλειά. Επίσης από την πολυκατοικία, τη γειτονιά, το καφενείο που πήγαινε καμιά φορά, τα καταστήματα και τις αγορές, όπου η ανεξήγητα εριστική συμπεριφορά του δημιουργούσε εντάσεις και καυγάδες. Οι εκφράσεις στερεότυπες και λίγο πολύ ίδιες: "έχασες το μυαλό σου;", "σου λάσκαρε η βίδα;", "έχεις τρελαθεί;", "σού 'χει στρίψει;"... και τέτοια. Αναγνώριζε τη βάση που είχαν όλα αυτά, παραδεχόταν ότι είχε αλλάξει. Στις σπάνιες πλέον στιγμές καθαρής σκέψης και νηφαλιότητας αναρωτιόταν για τα πιθανά αίτια που οδήγησαν σ' αυτήν την κατάσταση, όχι πως τον ένοιαζε ιδιαίτερα, αλλά έτσι, εγκυκλοπαιδικά που λένε... Χωρίς να είναι γιατρός ή ειδικός ψυχικής υγείας, εντόπιζε τα προφανή. Η θλίψη που ένοιωθε από παιδί κιόλας, είχε με βεβαιότητα μετατραπεί σε κατάθλιψη για την οποία και δεν έκανε τίποτα. Ο δεδομένος πλέον αλκοολισμός του δε βοηθούσε καθόλου. Κάποτε νόμισε ότι με την ουσία αυτή βρήκε το τέλειο φάρμακο. Αλίμονο, όπως ακριβώς το λεν οι σχετικές μελέτες και άρθρα, αποδείχθηκε φαρμάκι. Καθώς ακόμα και δεν αποτελούσε καλό υπόβαθρο, ειδικά από τότε που τον απέλυσαν, το γεγονός ότι δεν είχε κάποιο σταθερό πόλο στην καθημερινότητα του ούτε κάποια άλλη τακτική δράση ή επαφή. Κατά καιρούς ξεκινούσε διάφορα ετερόκλητα, χόμπυ ας πούμε κ.λπ. ή δημιουργικές ενασχολήσεις, έκανε στα πλαίσια τους κάποιες γνωριμίες, όμως σύντομα πολύ "κουραζόταν", βαριόταν και τα παρατούσε, βυθιζόμενος ολοένα σε μια σκοτεινή απραξία.

Τελευταία πάντως είχε αρχίσει κάτι που είχε διαρκέσει αξιοσημείωτα μεγαλύτερο διάστημα από οτιδήποτε πριν. Μελετούσε με ενθουσιώδες ενδιαφέρον την ιστορία, την κουλτούρα και την "φιλοσοφία" των ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικής. Για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του είχε προμηθευτεί κάμποσα αντίτυπα ειδικών συγγραμμάτων, ορισμένα από τα οποία ήταν μάλιστα πανάκριβα, μειώνοντας έτσι και το αποθεματικό του, τις κάποιες οικονομίες που πρόλαβε να κάνει μαζί με την αποζημίωση που είχε λάβει από την πολυεθνική όπου εργάστηκε κοντά μια τριακονταετία. Υπολόγισε κάποτε πόσο θα διαρκούσαν τα χρήματα αυτά αν έκανε μια συνετή και μετρημένη ζωή. Δεν ήταν και τόσα πολλά χρόνια και αυτός δεν έκανε συνετή και μετρημένη ζωή. Τι θα γινόταν όμως μετά, ούτε που τον ενδιέφερε. Πέρα από τις δαπανηρές αγορές βιβλίων εντόπισε και πλούσιο υλικό στο διαδίκτυο, έχοντας εγγραφεί ως μέλος σε σχετικές δικτυακές κοινότητες, φόρουμ κ.ο.κ. Σημείωνε αρκετή πρόοδο και επίσης, τελευταία, είχε αρχίσει -με τη βοήθεια οπτικοακουστικού υλικού που βρήκε- να προσπαθεί να μάθει (και να αναπαράξει) τους τελετουργικούς ύμνους, τα τραγούδια των Ινδιάνων, χωρίς καθόλου να τον αποθαρρύνει το γεγονός ότι ήταν ανέκαθεν, εξαιρετικά κακόφωνος. Με πολλή εξάσκηση και εξαντλητικές πρόβες είχε πάντως καταφέρει να φθάσει σε ένα -έστω οριακά- ανεκτό επίπεδο. Ένα ζήτημα βέβαια ήταν πως αυτές οι πρόβες διεξάγονταν ώρες μεταμεσονύκτιες και πρώτες πρωινές, διαταράσσοντας την ησυχία των γειτονικών διαμερισμάτων, διακόπτοντας τον ύπνο των ενοίκων τους, οι οποίοι διαμαρτύρονταν εξαγριωμένοι και μάλιστα είχαν φέρει επανειλημμένα την Αστυνομία που του είχε κάνει συστάσεις με την τελευταία "ιδιαιτέρως ισχυρή". Αλλ' είπαμε, δεν τον ένοιαζε.

Από κάποιο σημείο και μετά ξεκίνησε, όπως άλλωστε και στην πραγματικότητα (των Ινδιάνων) γινόταν, να συνοδεύει το τραγούδι και με τους αντίστοιχους κυκλοτερείς χορούς. Οι καλύτερες στιγμές ήταν όταν αυτά επιτελούνταν τα βράδια με φωτεινό φεγγάρι ή την πανσέληνο, όσο έστω ήταν αυτά ορατά στη λωρίδα ουρανού που άφηναν να φανεί τα ψηλά κτίρια της πυκνοκατοικημένης συνοικίας όπου ζούσε, βράδια που οδηγούσαν σε μεγάλη ικανοποίηση, άφατη θα μπορούσες να πεις, ακόμα και σε έκσταση.

Για να γίνει η αναπαράσταση όμως πλέον ρεαλιστική, έλειπε ένα στοιχείο, η φωτιά, το οποίο και -περιχαρής για την εμπνευσμένη απόφαση του- προσέθεσε. Καύσιμη ύλη τα βιβλία του που κάποιοι τόμοι, κάθε βράδυ, έμπαιναν στην πυρά που άναβε στο κέντρο του σαλονιού. Δόξα τω Θεώ, είχε πολλά. Κάποια στιγμή βέβαια θα τελείωναν. Τότε, είχε αποφασίσει να κάψει τις βιβλιοθήκες και μετά τα υπόλοιπα έπιπλα. Κι όταν τελείωναν όλα, να περιχύνει με κάποιο εύφλεκτο υγρό το ξύλινο πάτωμα, να βάζει φωτιά εκεί και να χορεύει γύρω τραγουδώντας. Αντιλαμβανόταν τις πιθανές, σοβαρές συνέπειες που -αργά ή γρήγορα- θα είχαν οι βραδινές του αυτές, εκτός ορίων, δραστηριότητες αλλά και πάλι, για μια ακόμα φορά: δε νοιαζόταν. Αυτές ήταν οι μόνες περιστάσεις που αισθανόταν ανάλαφρος, μακάριος και ευτυχής, τόσο όσο διαρκούσαν ο χορός και το τραγούδι, όσο και στις πολλές ώρες ήσυχου, σαν παιδιού, ύπνου που επακολουθούσε...

_ _ _ _ _

Όταν ολοκλήρωσαν τις διαδικασίες οι άνδρες της Πυροσβεστικής, επέτρεψαν την είσοδο στους διασώστες. Αυτοί βγήκαν μετά από λίγο. Αντί τη συνηθισμένη ολόσωμη, πλαστική θήκη με το φερμουάρ, μετέφεραν ένα μικρό κιβώτιο όπου είχαν χωρέσει τα λιγοστά υπολείμματα της σορού.