Αναγνώστες εν κινήσει

                        Νεάπολη - Εξάρχεια, Αθήνα και Μέθανα, Τροιζηνία, 26/8/'016

Βγαίνοντας απ' το σπίτι, σήμερα το πρωί
είδα μια -σε κάπως μεγάλη ηλικία- κυρία
να βαδίζει βαστώντας μπροστά της
ένα βιβλίο ανοιχτό
τόσο ότι διάβαζε της άρεσε φαίνεται
που να το αφήσει δε μπόραγε
σε κάθε περίπτωση
τί ωραίο θέαμα ήταν αυτό!

διασταυρώθηκε δε απ' την άλλη
με ένα νεαρό που ερχόταν
και περπατούσε κοιτάζοντας
την οθόνη, στο κινητό.

Ε, όχι κι έτσι!

    Κηποθέατρο Παπάγου, παράσταση "Madame Piaf", The Tiger Lillies, 23/8/'016

Δε λέω πως είναι μέγα λάθος απαραίτητα
ο κόσμος έχει προχωρήσει
έχουν καταργηθεί σωρεία στερεότυπα
έχουν καταρριφθεί προκαταλήψεις
έχει αναμφίβολα τόση υπάρξει πρόοδος
και έχουν γίνει καίριες αλλαγές

Χα! για φαντάσου
κάποτε είχαμε Γκουλάγκ
κάποτε είχαμε Κολχόζ
μα απ' την άλλη...
πώς να το κάνουμε βρε αδερφέ;
πού ακούστηκε άντρες να φορούν
πουκάμισα και μπλούζες ροζ;

Οι κάπαρες των κάστρων

                                                              Μόλυβος, Λέσβος, 6/8/'016

Οι κάπαρες των κάστρων
φυτρώνουν μέσα στις σχισμές των ογκολίθων
και χύνουν καταρράκτη τα κλωνάρια τους
κι έτσι στολίζουνε τα τείχη τα μουντά
μια πινελιά ευχάριστη πάνω στα ξασπρισμένα αγκωνάρια
και στους πυρόγκριζους τραχείτες
μια νότα πράσινη
από την άνοιξη ως του καλοκαιριού το τέλος
ύστερα αναλαμβάνουνε
χωρίς ωστόσο να μπορούν
ισάξια να σταθούν
τα βρύα και τα μούσκλια.

Με όλο το θάρρος, απολογούμενος και λόγω της ημέρας κύριε Νταφόου

Άγιος Θωμάς, Μαρούσι, Αθήνα, 26/7/'016

Ο Ροβινσών επιβεβαίωσε την υπόθεση που είχε κάνει όταν αντίκρισε το αποτύπωμα του πέλματος στην άμμο της παραλίας, ότι δηλαδή αυτό ανήκε σε γυναίκα. Στις παρυφές του δάσους που ξεκινούσε πιο πέρα και μες στην κουφάλα ενός δέντρου, βρήκε να κρύβεται μια νεαρή, ημίγυμνη ιθαγενής. Δε φάνηκε καθόλου να τον φοβάται όταν ξεκίνησε να της μιλά και παρότι ήταν ολοφάνερο ότι δεν τον καταλάβαινε, η στάση της ήταν συναινετική έως και κάπως… υποτακτική. Βέβαια εκείνος δε μπόρεσε να μην προσέξει το ωραίο της χαμόγελο, τα λαμπερά της μάτια και τις ζουμερές καμπύλες της που μάταια πάσχιζαν να καλύψουν τα αυτοσχέδια, μικροσκοπικά δείγματα ενδυματισμού. Αναθυμούμενος το ημερολόγιο, που φρόντιζε πάντα να τηρεί και να εορτάζει και να τιμά τις θρησκευτικές εορτές, τις εθνικές αργίες,  τις ιστορικές επετείους και όλα τα αξιοσημείωτα γεγονότα, της ανακοίνωσε ότι δεδομένου ότι την ημέρα εκείνη, δηλαδή Τρίτη 26 Ιουλίου του σωτηρίου έτους 1719, η Εκκλησία τιμούσε τη μνήμη της Αγίας Παρασκευής της Αθληφόρου Μεγαλομάρτυρος, θα την ονόμαζε κι εκείνη Παρασκευή και την κάλεσε να τον ακολουθήσει, πράγμα που η νεαρή, ημίγυμνη, χυμώδης Παρασκευή έπραξε πρόθυμα, έως τη σπηλιά που ο Ροβινσών είχε διαμορφώσει ως κατάλυμα. Όπως και αργότερα, το βράδυ, όταν την κάλεσε και στο κρεββάτι του, ομοίως πρόθυμα το έκανε κι αυτό. Πέρασε καιρός… Η ζωή του είχε βελτιωθεί πολύ και περνούσε πολύ καλά, πάρα πολύ καλά με την Παρασκευή, στο βαθμό που είχε αρχίσει να σκέπτεται ότι αν ποτέ, λέμε τώρα αν, γινόταν τρόπος να φύγει απ’ αυτό το έρημο νησί και να γυρίσει στην πατρίδα του, μάλλον θα έπαιρνε μαζί του την Παρασκευή στο Κουήν’ς Ντοκ Χαλλ, στην Αγγλία και θα την κράταγε κοντά του. Αυτά αναλογιζόταν καθώς ήταν οι δυο τους ξαπλωμένοι (εκείνη την είχε πάρει ο ύπνος), όμως μετά θυμήθηκε ότι τον πρώτο καιρό στο νησί, όταν διακατεχόταν από μεγάλους φόβους, ανησυχίες και άγχος για το μέλλον, αν θα τα καταφέρει να επιβιώσει, αν θα σωθεί ποτέ κ.λ.π. του ήρθε στο μυαλό κάτι που είχε διαβάσει σε κάποιο βιβλίο, τη ρήση ενός σοφού Ινδού, ότι δηλαδή δεν έχει νόημα κι αξία να ασχολείται κανείς με το μέλλον, παρά να ζει πρέπει το παρόν, την κάθε ώρα και μέρα και στιγμή. Και πίεσε τον εαυτό του να το εφαρμόσει και βρήκε την πρακτική αυτή ωφέλιμη πολύ. Έτσι λοιπόν και τώρα, σταμάτησε να σκέπτεται και άπλωσε τα χέρια του στο πλάι, ώσπου το ένα εσυνάντησε τον ευμεγέθη μαστό της Παρασκευής, που πάντοτε εξάπλωνε θεόγυμνη, και το άλλο το σφριγηλό γλουτό της. Αμφότερα τα γυναικεία μέλη, ενθυλακώθηκαν στις παλάμες του με τις οποίες εκείνος άρχισε τις ψαύσεις, τις τριβές και τις μαλάξεις. Οι χειρονομίες αυτές φαίνεται άρχισαν να αποσπούν από τας αγκάλας του Μορφέως την Παρασκευή, η οποία αφήνοντας μικρούς αναστεναγμούς απόλαυσης, άνοιξε εν τέλει τους οφθαλμούς της και αντιλαμβανόμενη τα τεκταινόμενα χαμογέλασε πλατειά και άπλωσε κι εκείνη το λεπτό της χέρι, με μία αποφασιστική κίνηση προς το κέντρο του κορμού του, ομού και του ανδρισμού του.

       

Η τελευταία γύρα

Στίχοι του τραγουδιού “Last Call” του Αμερικανού τραγουδιστή Dave Van Ronk, 1936 – 2002, μπορεί κανείς ενδεικτικά να το ακούσει στο σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=AaRTvAFIYF4 , μετάφραση Χ.Δ.Τ.

Κι έτσι είχαμε άλλη μια βραδιά

πολύ μετά απ’ τη δύση

κι όλοι θα μείνουν μοναχοί

το μπαρ όταν θα κλείσει

Και τελευταίο ένα πίνουμε

λύπη – χαρά ας ποτίσει

κι ευχόμαστε να κράταγε

ώσπου αύριο το μπαρ ν’ ανοίξει

Κι ως σκουντουφλάμε πίσω ξανά

σα χορευτές παράλυτοι

την ερώτηση όλοι ξέρουμε

και όλοι την απάντηση

Και πίνουμε τελευταίο ποτό

που κόβει το νου λωρίδες

σημασία δεν έχει η απάντηση

κι η ερώτηση ελπίδες

Ράγισε η δόλια μου καρδιά

μα θα ξανακολλήσει

μα όποιος πίνει από μωρό

θλίψη δε θα γνωρίσει

Και λέμε την ύστερη ευχή

που να ειπωθεί δεν κάνει

εβίβα στην καλή καρδιά

κομμάτια όλο που χάνει.

Ξεκίνα την ημέρα σου με κάποιο τρόπο ωραίο

Σήμερα ξύπνησα από πολύ νωρίς
κι απασχολήθηκα με διάφορες μικρής
κλίμακας εργασίες
ως επί παραδείγματι
έβγαλα - άπλωσα τα ρούχα
της πλύσης βραδυνής
ετοίμασα ύστερα για το γραφείο το κολατσιό
κι έπειτα στο διαδίκτυο πρωϊνές
διάβασα τις ειδήσεις
και νά 'μαι τώρα στη βεράντα
πίνοντας τον καφέ
σαν έχει αρχίσει να χαράζει
κι απολαμβάνω αυτήν την ώρα
της σπάνιας ησυχίας
(βλέπετε στο πολύβουο
κέντρο της πόλης διαμένω)
απολαμβάνω αυτήν ώρα
που η μέρα ξεκινάει

κι αίφνης...σε κάποιο από τα γύρωθεν
διαμέρισμα ένα χαμηλό
με τρόπο ιδιαίτερα ηχηρό
και ώρα πολλή με δυνατούς
σπασμούς κάποιος ξερνάει.

Έρως το θέρος

Καθ' όλο το θέρος
κατισχύει ο έρως
τα ελαφρά τα ενδύματα
τ' ανοιχτά υποδήματα
γεννούν γενναία αισθήματα
διόλου αγνά
ανομολόγητα πάθη ξυπνούν
και λαγνά.

Ο Φίδης (άζμα λαϊκό - ρεμπέτικο)

Πλησίον λιμένος Αγίας Μαρίνας, Σχινιάς, Μαραθώνας - Β.Α. Αττική, 9/7/'016

Πηγαίνοντας τη Μ. να πάρει το φέρρυ, 10 η ώρα το πρωί, μέσα σχεδόν Ιουλίου, οδηγώντας στον επαρχιακό δρόμο, την τελευταία στιγμή είδαμε να βγαίνει μέσα από τα ξερόχορτα ένα μακρύ ασημόχρωμο φίδι και να προσπαθεί να διασχίσει την άσφαλτο με το χαρακτηριστικό του φίδινο τρόπο. Μ' ένα πολύ απότομο ελιγμό και βγάζοντας το αυτοκίνητο από την πορεία του, την τελευταία στιγμή, ίσα που καταφέραμε νη μην το πατήσουμε. Προσπαθώντας να συνέλθουμε από το ξάφνιασμα κοιτούσαμε με αγωνία από τον καθρέπτη απ' όπου και είδαμε ότι ο επόμενος οδηγός ατάραχος (ή μήπως ανυποψίαστος;) απλά πέρασε από πάνω του. Στο γυρισμό, πλησιάζοντας το σημείο αυτό ήλπιζα να μη δω τίποτα και άρα να τα είχε καταφέρει τελικά. Φευ, το φίδι ήταν εκεί και σε πολύ άσχημη κατάσταση, ένα με το δρόμο. Στα επόμενα λίγα λεπτά (και χιλιόμετρα) εμπνεύστηκα τους στίχους αυτού του τραγουδιού, τους οποίους και έγραψα μαζί με την εισαγωγή στο τεφτέρι μου, σε τρεις σύντομες στάσεις στην άκρη του δρόμου. Τώρα δουλεύω τη μελοποίηση με το μπαγλαμά. Αλλά αυτό θα μου πάρει μάλλον περισσότερο χρόνο. Γιατί μουσική δεν ξέρω. Και ούτε μπαγλαμά έχω.

Σε σκοτώσανε ρε Φίδη
τώρα είσαι πια σκουπίδι
ασυνείδητα ανθρωπάκια
βορά 'γινες στα κοράκια

Το τιμόνι κόβω το όλο
και σε γλύτωσα στον πόντο
μα οι επόμενοι σε βρήκαν
μάλλον ούτε το σκεφτήκαν

Το κορμί το λυγερό σου
το ασημί και μακρουλό σου
πλακουτσό τώρα έχει γίνει
και μια μπόχα αναδίνει

Α ρε Φίδη μου καημένε
τώρα πια συχωρεμένε
ζωή νά 'χει η Φίδαινα σου
κι όλα τα φιδόπουλα σου.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λύο..... (298)

…Καλοβυρνάς, με το υπέροχο "Πλαθολόγιο Λέξεων" των εκδόσεων Intro Books (ISBN:960-6680-12-6) αλλά και τη νέα "απουστειρωμένη" έκδοση του Πλαθολογίου (εκδόσεις IntroBooks 2008, ISBN: 978-960-6680-48-9). Ας προσπαθήσουμε (έστω και ως ανάξιοι μιμητές) να καταγράψουμε ορισμένα ακόμα λήμματα

Καλωπσιμμός, ο: υπάρχουν άλλοι που σε αντίθεση με τους άλλους, θέλουν το πιάτο με το κρέας που θα τους σερβιρισθεί να φάνε, πέρα από τις ενδιαφέρουσες γαρνιτούρες και την πολύ καλή ποιότητα, να μην περιέχει επ' ουδενί τους χυμούς του και -Θεός φυλάξοι- το αίμα του. Η διαδικασία παρασκευής του κρέατος κατ' αυτόν τον τρόπο ονομάζεται καλωπσιμμός ή αλλιώς καλοψημός και το προϊόν της είναι... καλοψημένο. Π.χ. "Πόσο ακόμα για τη μπριζόλα του Οράτιου ρε σεις; Θα με τρελλάνετε κοτζαμάν Σεφ! Είναι βρε ίσως ο καλύτερος πελάτης μας. Είναι ανάγκη να το λέω; Εεε;", "Ένα λεπτάκι ακόμα κύριε Αχέροντα και θά 'χει πια... καλωπσιθεί!".

Είναι ζωή αυτή;

Τα φάρμακα μου τα πολλά παίρνω απ' το φαρμακείο
ξυρίζομαι φτηνό, σ΄ενός γνωστού κουρείο
τρώω κάθε μέρα στης γωνίας το μαγειρίο
κι έρωτα τις Παρασκευές βρίσκω σ' ένα πορνείο

τα ρούχα μου ράβω - μαντάρω στο ίδιο το ραφείο
υπάλληλος χρόνια πολλά, σ΄ένα άχαρο γραφείο
για δόξα, έμπνευση, χαρά μικρό είναι το πεδίο
ξεχνιέμαι όμως τα Σάββατα σ΄ένα χαμαιτυπείο

χάος πια πλέον επικρατεί, στο νου, εν τω κρανίω
και τρικυμία στην καρδιά και βάσανο και κρύο
ένα ανθρωπάκι τόσο δα, ασήμαντο, αστείο
τις Κυριακές συχώρεση ψάχνω σε ναό οικείο.

Από τα Τουρκοβούνια στο Λυκαβηττό

(οδός Ανηφορίτη(!), Πολύγωνο, Αθήνα, 29/6/’016)

Από τον κάμπο χαμηλό

στο ορεινό το σύμπλεγμα σκαρφάλωσα

περιπλανήθηκα στα υψίπεδα

ώρα πολλή πορείας κοπιώδους

και όταν πια πλέον την κατάβαση ξεκίνησα

ομολογώ ότι είχα ολωσδιόλου τον 

προσανατολισμό μου απολέσει

εωσότου κάπως άνοιξαν

οι κορυφές των δάσεων του τσιμέντου

και μέσα από το ξέφωτο αντίκρισα

τ’ απέναντι βουνό, που αμέσως αναγνώρισα

και με κουράγιο νέο έκανα κατά ‘κει…

κάμποσο διάστημα μετά

κάτου είχα πάλι φτάσει 

κι είδα σε ορόσημο που στέκονταν ψηλό

μ’ ευκρίνεια να σημαίνεται η κατεύθυνση
όπου και κατοικούσα.

“Πίτσι πίτσι” στην εθνική οδό

9/6 διαδρομή Αθήνα – Χαλκίδα, 10/6 Χαλκίδα, 13/6 πτήση Αθήνα – Πράγα, 19/6/’016 Αεροδρόμιο Πράγας, Τσεχία

Βγαίνοντας από την πρωτεύουσα

στα όρια της πόλης

ταξιδεύοντας για ένα της εργασίας μου καθήκον

το υπηρεσιακό όχημα οδηγούσα

κατάφορτο εξοπλισμό και προωθητικό υλικό

για τους σκοπούς ενός διήμερου συνέδριου

σε μία κοντινή επαρχία

όπου ανόρεχτα ειν’ η αλήθεια πήγαινα

για μία πολλοστή φορά

τα ίδια και τα ίδια μετά από τόσα χρόνια

όμως την εργασία που τον ψωμίζει

πρέπει κανείς να την υπηρετεί…

έτσι οδηγούσα δεξιά στη εθνική οδό

απ’ όπου και σε ένα σημείο ανοικτό

με ορατότητα άνετη

αντίκρισα τη σκηνή αυτήν…

πέρα από τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης

σε ένα πλάτωμα που έκανε εκεί η εθνική

όπου κι ένα μικρό αυτοκίνητο

προσωρινά ήταν σταθμευμένο

κι ένας γενειοφόρος νεαρός (μάλλον ο οδηγός)

έξω ήταν από αυτό και στηριζότανε

στο βιομηχανικό κιγκλίδωμα που οριοθετεί

τον αυτοκινητόδρομο εν σχέσει

με το παρακείμενο δρομάκι

κι από την άλλη τη μεριά

ένα κορίτσι  νέο…

ίσως περίμεναν εκεί κάποιον να συναντήσουν

ή ένα λεωφορείο διερχόμενο

με μακρινό προορισμό

(συχνά γινότανε αυτό, τα λεωφορεία

ορισμένους επιβάτες να συλλέγουνε

σε μέρη σαν αυτό πάνω στην Εθνική)

οι δυο νέοι αυτοί

ήσαν καταφανώς ζεύγος ερωτευμένο

εγέρνανε ο ένας προς τον άλλον

πάνω από το σίδερο

τα μέτωπα τους ακουμπούσανε

και τα μαλλιά τους ανακάτευε ο αέρας

και μεταξύ τους μπέρδευε

και όλο κάτι λέγανε ένας στον άλλον στο αυτί

κι όλο γελούσανε και όλο χαϊδεύονταν

μία σκηνή απέραντης αγάπης

κι εξαίσιας τρυφερότητας

λες κι ήτανε οι δυο τους ξέρω γω

πάνω από ένα φράκτη ξύλινο

σε ένα καταπράσινο λιβάδι

γεμάτο όλο της άνοιξης λουλούδια

και από πάνω ουρανός ο γαλανός

με ορισμένα δω και κει

σύννεφα μπαμπακένια

μέλισσες να βουΐζουνε

πουλιά να κελαηδούνε

λες κι ήταν κάπου εκεί

και όχι εδώ

που όλο τσιμέντο, σίδερο, άσφαλτος γκρίζα και λερή

μέσα στην κίνηση των οχημάτων, των φορτηγών

τα καυσαέρια, αντάρα, βουητό

το θόρυβο και τον ορυμαγδό…

και τη σκηνή αυτή παρατηρώντας σκέφτηκα:

στα πιο παράξενα τα μέρη

τον έρωτα μπορεί κανείς να αντικρίζει

φυτρώνει εκεί ενάντια

σε όλες τις συνθήκες και ανθίζει…

και ύστερα πάτησα το γκάζι

κι αλλάζοντας λωρίδα

επέρασα μπροστά
απ’ το προπορευόμενο το βυτιοφόρο.

Το τελευταίο αλκοολικό ποίημα

Έξωθεν 56ου Λυκείου, Αμπελόκηποι, Αθήνα, 6/6/'016

Πρώιμο καλοκαίρι

γλυκό το δειλινό

κι ένα αεράκι να φυσάει δροσερό

δεν είχανε αρχίσει ακόμα

οι καύσωνες, οι ιδρώτες και τα άλλα

Γύριζε σπίτι περπατώντας

είχε σχολάσει απ' τη δουλειά

και μίλαγε στο κινητό

"Βρε", σκέφτηκε σαν τό 'κλεισε

"σε μία μέρα μέσα, δεύτερη φιλοφρόνηση

από γυναίκα, γνωστή απ' τα παλιά

ότι...εσύ όσο παιρνούν τα χρόνια ομορφαίνεις...

Λες τελικά να υπάρχει κάποια δυνατότητα;

κάποια ελπίδα, κάποια προοπτική;

Αυτά σκέψου", είπε στον εαυτό του

"και συγκεντρώσου σε αυτά
και άσε τ' απαισιόδοξα, άσε... τ' άλλα..."

Κι έτσι συγκεντρωμένος και σκεπτόμενος

έφτασε ως το σπίτι

όπου και πρώτη του δουλειά

άνοιξε τη μπουκάλα.

Φανερώσου αν εισ' εδώ

27-28/5/'016, Μικρό Χωριό, Προυσός, Καστανιά, Τόρνος, Μικρό Πάντα Βρέχει - Ευρυτανία

Ούτε που απάντησε
παρών αν ήταν όντως
ούτε που αντέδρασε ποτέ
κατά ουδένα τρόπο
καθ' όλη τη διάρκεια
της θείας λειτουργίας
παρά τις επανειλημμένες επικλήσεις
των ιερέων, των ιεροψαλτών, των διάκων
ίσως από υπερβολική σεμνότητα
μπορεί κι εν τέλει ν' απουσίαζε
πιθανόν και νά ΄τανε πρόσωπο ανύπαρκτο
ένα μυστήριο, ένας θρύλος

ο κύριος Λέησον.


Σημ. Ευχαριστώ το φίλο Κώστα που μου μετέφερε την απορία της επτάχρονης βαφτισιμιάς του: "Νονέ, ποιός είναι ο κύριος Λέησον που όλο λέει ο παππούλης στην εκκλησία;".

Ο τρυφηλός του Νότου (ο αιρετικοσύντακτος)

Δε μ' αρέσει η παγωνιά
και το κρύο φοβερό
δε χιόνι θέλω και σκοτάδι
και το Βόρειο καιρό

Είμαι άνθρωπος της ζέστης
νά 'χει θέλω όλο λιακάδα
τό 'να με πόδι στο νερό
να όλο κάνουμε βαρκάδα

Κι άμα δέσουμε και βγούμε
πάλι έξω στη στεριά
να πίνουμε, να τρώμε
από κάτου τη μουριά

Κι άμα γλυκειά η κούραση
νάρκη στα μάτια φέρει
μπορούμε να κοιμόμαστε
το όλο μεσημέρι.

Βελόνα στο πάτωμα

Είδα μία βελόνα στο πάτωμα

σήμερα το πρωί

όχι βελόνα μεταλλική

από αυτές που χρησιμοποιούν

οι ράφτες ή οι μοδίστρες

βελόνα – φύλλο από φυτό

δένδρου ήταν κωνοφόρου

που αμέσως αναγνώρισα

με το έμπειρο του πεζοπόρου των βουνών το βλέμμα

ότι ήταν από έλατο

(σιγά ρε ορειβάτη…

λες και δε θα μπορούσε ο καθείς

ν’ αναγνωρίσει ευθύς

ετούτο το απλό, το στοιχειώδες;)

είδα τέλος πάντων μία βελόνα στο πάτωμα

σκύβοντας τα μοκασίνια μου να βάλω

μπήκες ο Μάιος βλέπεις

ζέστανε ο καιρός και…

(ώπα ρε ψώνιο

πού έμαθες μωρέ

να λες έτσι εσύ τα υποδήματα αυτά

που χρόνια τώρα όλοι στη γενιά μας

τα ξέρουμε παπούτσια παντοφλέ;)

είδα, λέω, μια βελόνα στο πάτωμα

σήμερα το πρωί

μια βελόνα από έλατο

στο πάτωμα το ,ομολογώ, όχι και τόσο καθαρό

ανάμεσα σε σκόνη άφθονη

και σβώλους από χνούδια

και διάφορα, ετερόκλητα, μικρά απορρίμματα

και σαν την είδα, αμέσως εθυμήθηκα

ποιά η προέλευση της…

ήταν τον προηγούμενο Δεκέμβριο

εγύριζα στο σπίτι αργά

είχαν περάσει τα μεσάνυχτα

ερχόμενος από μια μουσική εμφάνιση

στης πόλεως το κέντρο

κι επερπατούσα κατά μήκος του περίβολου

εις το πεδίον του Άρεως

όπου στο ύψος του αγάλματος

της Αθηνάς θεάς

ήταν στημένο ως κάθε χρόνο ένα υπαίθριο

παζάρι δενδρυλλίων ελάτης

με σκοπό τη χρήση διακοσμητική

στα σπίτια των κατοίκων γύρω

κατά τη διάρκεια της επερχόμενης

εορταστικής της περιόδου

κι είχε σ΄ ένα σημείο ένα μικρό σωρό

από κλαδιά κομμένα

με προφανή αιτία τον καλλωπισμό

και τις προς συμμετρία εις τα μικρά

δενδράκια επεμβάσεις

διάλεξα μερικά και πήρα

και φθάνοντας στο σπίτι τα ετοποθέτησα

εις ένα βάζο με νερό κι απάνω στο τραπέζι

όπου τις μέρες τις επόμενες γύρω απόθεσα

και τον καθιερωμένο για την εποχή το διάκοσμο

κι αφού περάσαν οι γιορτές

τα στολίδια μάζεψα

και στο πατάρι τα εφύλαξα

πάλι για - πρώτα ο Θεός - του χρόνου

και τα κλαδάκια πέταξα

κι έχυσα το νερό στις ζαρντινιέρες στη βεράντα

και σκούπισα όσες βελόνες είχαν πέσει στο τραπέζι ή κάτω

μα τούτη δω φαίνεται ξέφυγε

και βρέθηκε πάλι σήμερα στο πάτωμα

κάνοντας με να συλλογισθώ

γοργά πώς φεύγει ο χρόνος
κι έρχεται πάλι.

Πες τα Τζιμ

Αποφθέγματα του Αμερικανού ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφου και κριτικού Jim Harrison, 1937 – 2016, μετάφραση Χ.Δ.Τ.

Η καλή ποίηση είναι η γλώσσα που θα μιλούσε η ψυχή σου, αν μπορούσες να διδάξεις την ψυχή σου να μιλά.

Μερικοί άνθρωποι ακούνε τις εσώτερες φωνές τους πολύ καθαρά και ζουν μ΄αυτά που ακούν, τέτοιοι άνθρωποι ή τρελλαίνονται ή γίνονται θρύλοι.

Το νου σου περιπλανώμενε, κι ο δρόμος περπατά μαζί σου.

Ο θάνατος μας κλέβει τα πάντα εκτός από τις ιστορίες μας.

Ελπίζω να μείνω έκθαμβος αύριο από δεν ξέρω τι.

Η φύση δεν σε κάνει να ξεχνάς την κανονική ζωή σου, η φύση αφαιρεί τις περισπάσεις για να θυμηθείς καλύτερα.

Θα προτιμούσα να δώσω δίοδο σε όλη την ανθρώπινη αγάπη και την απογοήτευση ρισκάροντας να γίνω σαχλός, παρά να πεθάνω εξυπνάκιας.

Η συμβουλή μου είναι μην προσπαθείς να κατοικήσεις στην ψυχή ενός άλλου, έχεις τη δική σου.

Καμιά φορά η μόνη απάντηση στο θάνατο είναι το φαΐ.

Μπορώ να γράψω παντού.

Αυτή είναι η μόνη άμυνα απέναντι σε τούτον τον κόσμο, να φτιάξω μια πρόταση εξαιτίας του.

Πήρα 30 δολλάρια για ένα ποίημα από το περιοδικό Έθνος και 500 δολλάρια για το πρώτο μου βιβλίο ποιήσης.

Όλοι οι καλλιτέχνες, σαν είδος, φαίνεται να υποφέρουν πολύ, αλλά το ίδιο και οι ανθρακωρύχοι.

Ο κίνδυνος του πολιτισμού είναι βεβαίως ότι ξοδεύεις τη ζωή σου σε σαχλαμάρες.

…

  

Μικρός διάλογος σε ιατρείο

-          - Λοιπόν αγαπητέ…

-          - Ναι γιατρέ μου, πείτε μου, σας ακούω, όλος αυτιά είμαι.

-          - Μελετώντας τον ιατρικό σας φάκελο, το ιστορικό σας δηλαδή όπως και τις τελευταίες εξετάσεις και βασιζόμενος επίσης στην κλινική εξέταση που εγώ σας έκανα και την εικόνα που παρουσιάζετε, θα ήθελα να σας μιλήσω για ορισμένα ζητήματα που υπάρχουν, εν σχέσει με την υγεία σας.

-          - Ναι γιατρέ μου, όπως τα λέτε, υπάρχουν ζητήματα, πολλά, πάμπολλα ζητήματα.

-          - Κατ΄αρχάς είναι δεδομένο ότι πάσχετε από μίαν παιδιόθεν, ανίατη κατάθλιψη.

-          - Έτσι ακριβώς, αλίμονο, είναι.

-          - Επίσης από μία - διαρκή εδώ και πολλά χρόνια - αγχώδη, νευρική διαταραχή, που την τελευταία περίοδο παρουσιάζεται οξεία…

-          - Οξυτάτη γιατρέ μου.

-          - Επιπλέον σας κατατρύχουν μια σειρά από σοβαρές έως και επικίνδυνες εξαρτήσεις με προεξάρχουσα τον αλκοολισμό.

-          - Τώρα τί να πω γιατρέ μου; Όχι να πω; Ε, δεν κάνει να κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας…

-          - Αλλά δεν είναι μόνο αυτά!

-          - Όχι βέβαια! Τι λέτε; Νά ‘ταν μόνο αυτά…

-          - Διακρίνεστε ακόμα για οκνηρία, αμέλεια, σύγχυση, ατολμία, αναβλητικότητα, απροθυμία αλλαγών και καινοτομιών, αδυναμία συγκρούσεων και διεκδίκησης δικαιωμάτων, ονειροπληξία, ανερωτισμό και κρυπτομοφυλοφιλία…

-          - Ε όχι και ομοφυλοφιλία γιατρέ μου!

-          - Σιωπή! Ακούς εκεί! Θα με αμφισβητήσεις κιόλας!... Τη δουλειά μου δεν ξέρω;

-          - Καλά, ότι πείτε εσείς…

-          - Τέλος, γενικά, παρουσιάζετε μία, σε σωματικό επίπεδο,  βαρύτατα κλονισμένη - κατά φαντασίαν - υγεία.

-          - Ναι, ναι γιατρέ μου αλί ο δυστυχής… Λέτε να υπάρχει ελπίς ίασης ή έστω βελτίωσης;

-          - Κοιτάξτε: θεωρώ ότι με μία ήπια θεραπεία, απολύτως ασφαλή από πιθανές παρενέργειες, στρατηγικά και ορθολογιστικά σχεδιασμένη, μπορεί να δοθεί λύση - έως και οριστική - μέσα σε χρονικό διάστημα περίπου… είκοσι ετών!

-          - Μα τι λέτε γιατρέ μου; Εγώ μπορεί να έχω πεθάνει σε είκοσι χρόνια!

-          - Μα αυτό εννοώ οριστική λύση!

-          - Εν πάσει περιπτώσει, δε μπορεί να γίνει κάτι πιο σύντομα; Τώρα;

-          - Η ίδια λύση να παρασχεθεί με τρόπο αποφασιστικό, έως και βίαιο αν χρειαστεί, αμέσως τώρα!

-          - Μάλιστα γιατρέ μου, εννόησα, σας ευχαριστώ πολύ! Τί οφείλω παρακαλώ;

-          120 Ευρώ.

-          - Βεβαιότατα, αμέσως, ορίστε… Εεμμμ… μια αποδειξούλα μόνο, να ζητήσω παρακαλώ…
 - Ααα, με απόδειξη 150.     

Στην πλαγιά του βουνού

Έβλεπα την πλαγιά του βουνού

καταπράσινη, ολόφυτη θάμνους και δένδρα

από κει που στέκομουν περιμένοντας

την άχαρη ώρα της αναμονής

και μάλιστα για υπόθεση όχι ευχάριστη

έτυχε να βλέπω την πλαγιά του βουνού

και φαντάστηκα τον εαυτό μου ν’ ανηφορίζει

περπατώντας ανάμεσα τα θυμάρια, τις ρίγανες

τα άνθη της άνοιξης, τα πεύκα ανάμεσα

και να φτάνω στην κορυφογραμμή

και ν’ αντικρίζω τι είναι από την άλλη μεριά

και πίστεψα εκείνη τη στιγμή κι εγώ

ότι υπάρχει ομορφιά
υπάρχει ελπίδα.

Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή

Να μην ξυρίζεσαι ποτέ μεθυσμένος

στο λέω από πείρα

μακρά

μεταξύ τους μπουκάλα και ξυράφια, ψαλίδια

έχουν έχθρα μεγάλη

καυγά

μην κουρέψεις τα γένια σου

τα μουστάκια σου μην πας να τα κάνεις

συμμετρικά

τόσο καιρό σου πήρε να τα μεγαλώσεις

το καμάρι σου είναι και θα το χάσεις

στα ξαφνικά

θα καταλήξεις σαν αυγό ξυρισμένος

κι επιπλέον σε πολλά σημεία κομμένος
βαθιά.