Η προέλευση

Το μενού του Ορχομενού

ο ορειβάτης της Υπάτης

η ακαμάτα απ' την Καλαμάτα

η βαρώνη απ' την Κορώνη

το χαλίκι απ' την Υλίκη

η οβίδα από την Ανδραβίδα

το πιστόλι απ' το Αργοστόλι

τα σανίδι απ' το Κρανίδι

το παιδάκι απ' την Ιθάκη

το κοπέλι απ' το Καστέλι

το κορίτσι απ' το Διαβολίτσι

το αγόρι απ' το Ζαγόρι

το παλικάρι απ' το Φανάρι

ο άνδρας της Μάνδρας

ο καρχαρίας της Ικαρίας

ο προικοθήρας της Θήρας

ο στοχαστής της Αργαλαστής

ο πρωτοπόρος από το Άγιο Όρος

ο βλάκας της Πλάκας

η χελώνα του Μαραθώνα

ο γδάρτης της Σπάρτης

ο ολυμπιονίκης της Θεσσαλονίκης

ο λοχίας της Αμφιλοχίας

η σουρλουλού από την Εφταλού

το κυκλάμινο απ' το Συκάμινο

η μπαλαρίνα απ΄τη Σαμαρίνα

το κομοδίνο απ' το Βελεστίνο

η αγελάδα απ' την Αμαλιάδα

ο γόης της Οινόης

η σκάφη απ' την Ανάφη

η ανθοστήλη απ' την Καρδαμύλη

το χαλί από το Αϊβαλί

η λιχούδα από τη Σούδα

το βοσκόπουλο από το Μαρκόπουλο

η βουβάλα απ΄ τη Σουβάλα

...συνεχιζεται...

Σκάει ο τζίτζικας

Είχαμε κανονίσει από καιρό

το Σαββατοκύριακο αυτό να πάμε στο βουνό

πάνω από το χωριό του παλιού και καλού φίλου

για να μαζέψουμε τσάι και ρίγανη

προέκυψε ότι θα ήταν μέρες καύσωνα

μα δε μπορείς να προβλέψεις ούτε ν' αλλάξεις τον καιρό

άλλες ημερομηνίες διαθέσιμες δεν υπήρχαν

κ' έτσι δεν αναβάλλαμε

φύγαμε απόγευμα Σαββάτου

φθάσαμε περίπου δύο ώρες μετά

ανοίξαμε το σπίτι, τακτοποιηθήκαμε

και μεταβήκαμε σε παρακείμενο χωριό

όπου πήραμε ένα ωραίο δείπνο στη γραφική πλατεία

με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής παρακαλώ

στα πλαίσια πολιτιστικών εκδηλώσεων τοπικού συλλόγου

όλα καλά!

γυρίσαμε, ξαπλώσαμε, σηκωθήκαμε με το πρώτο φως

και αναχωρήσαμε λίγο μετά

το αυτοκίνητο έτρεχε με ταχύτητα στον ίσιο δρόμο της πεδιάδας

και παρά το ότι ήταν ολάνοιχτα τα παράθυρα

νοιώθαμε ίχνη μόνο δροσιάς

λίγο πριν το σημείο αφετηρίας της πεζοπορικής διαδρομής

είδαμε τον ήλιο να ανατέλει κόκκινος

και να υψώνεται πάνω απ' τις γραμμές των λόφων

σταθμεύσαμε, αποβιβαστήκαμε, ετοιμαστήκαμε

γεμίσαμε τα παγούρια με κρύο νερό από την πηγή

και πήραμε τον ανήφορο περπατώντας

αργότερα, μετά τα χίλια μέτρα υψόμετρο

μες απ' τ' ανοίγματα των ψηλών δέντρων του δάσους

είδαμε πάλι τον ήλιο να έχει σηκωθεί για τα καλά

αλλά μέσα σε μια αχλύ, σε μια θολούρα

σημάδι ολοφάνερο της ζέστης που θα επικρατούσε

σκέφτηκα: "σήμερα, κάτω στον κάμπο θά 'ναι φρίκη"

και αμέσως μετά, σαν για να επιβεβαιώσει τη σκέψη μου

ήρθε στ' αυτιά μου ο γνώριμος ήχος

νομίζω στ' αλήθεια ήταν η πρώτη φορά

που άγουγα σε έλατο τζιτζίκι.

Σημ. Ευχαριστούμε το φίλο του ιστολογίου (και φίλο γενικώς, παλιό και καλό) Κ.Τ., οικοδεσπότη στο σπίτι στο χωριό, κουμπάρο και συνοδοιπόρο σε τόσες δεκάδες πορείες στα βουνά, για τον τίτλο του στιχουργήματος αυτού, που τον έδωσε χωρίς να το ξέρει (ή μήπως, με κάποιο  τρόπο, ήξερε τελικά;), το οποίο είχα "εμπνευσθεί" τις αμέσως προηγούμενες στιγμές της κοινής μας ανάβασης, με βάση τα παραπάνω περιγραφόμενα. Παρνασσός, 24 Ιουλίου '022. 

Η επένδυση

Πάει καιρός πολύς από τότε πού 'χε έρθει η ειδοποίηση

λόγω πληρότητας υπήρχαν δύο μόνο εναλλακτικές δυνατότητες

αγορά ή ελεύθερη παραχώρηση

αποφάσισα να κάνω την επένδυση

δεν ήταν και δυσθεώρητο ποσόν

αποδείχθηκε ότι καλώς έκανα

κάποιο διάστημα αργότερα

η μάνα πήγε και συνάντησε εκεί τον πατέρα

σαρανταπέντε χρόνια μετά

αν οι περιστάσεις ευνοήσουν

κι αυτοί που έχω παρακαλέσει

μπορέσουν να μου κάνουν τη χάρη

εκεί θα πάω κι εγώ όταν έρθει η ώρα

κ' η οικογένεια θα ενωθεί τελικά, πάλι ξανά

δεν έχω κάποιο έγγραφο

που πιστοποιεί την ιδιοκτησία

όμως φαντάζομαι ότι είμαι

καταχωρημένος στα αρμόδια μητρώα

καθώς λαμβάνω σε ετήσια βάση

ενημέρωση για την καταβολή

ενός μικρού αντιτίμου σχετικά

με υπηρεσίες καθαριότητας και συντήρησης

πράγμα που κάνω με συνέπεια

και φυλώ τις αποδείξεις στο αρχείο

κι αυτό είναι το μόνο που διαθέτω πειστήριο

για την κατοχή μνήματος στου χωριού

το δημοτικό κοιμητήριο.

 

Ερωτήματα στο μουσείο

Τί με κοιτάζεις Απόλλωνα

(Ερμή, Δία, Ηρακλή, Ποσειδώνα...)

με τ' άδεια σου μάτια

ψυχή δεν έχει το από μάρμαρο σώμα σου

ή μήπως έχει και θρηνείς

ότι λείπει το χέρι σου

που ποιός ξέρει που βρίσκεται

θαμμένα κομμάτια;

Εσύ από πού 'σαι;

Δεν είναι κάποια παρέκκλιση, κάποια εμμονή

μια βλάβη του εγκεφάλου

μια εμπλοκή της έκφρασης, της γλώσσας...

Η αιτία, η αφετηρία είν' απλώς

η υπερβολική αγάπη προς την ιδιαίτερη πατρίδα

που εδώ που τα λέμε και ποιόν δε διακρίνει

μ' εμένα που σας μιλώ πρώτον απ' όλους

όχι μόνο για τους λόγους τους προφανείς

αλλ' επειδή τυχαίνει να κατάγομαι

από τον αντικειμενικά ομορφότερο τον τόπο τούτης εδώ της χώρας

αυτός εν πάσει περιπτώσει είν' ο λόγος

της σκοπίμου παραφθοράς των επωνύμων ονομάτων

προσαρμοσμένων αναλόγως κατά περίπτωσιν

πες δηλαδή ας πούμε ότι πως λέγεται ένας Χατζηγιαννίδης

ε, ένας τον λέει Χατζηγιαννόπουλο

άλλος τόνε λέει Χατζηγιαννόγλου

ο άλλος Χατζηγιαννέλη τον φωνάζει

ο παράλλος Χατζηγιαννάτο τον αποκαλεί

κι ακόμα Χατζηγιαννάκη

έως και Χατζηγιαννέα

Από τη μια όλους τους καταννοώ

για τη ματαιόδοξη τους στάση

που φαίνεται ικανοποιεί το αίσθημα

που λέγαμε το συγκεκριμένο

Από την άλλη δεν ξέρω αν πρέπει να τους οικτίρω ή να τους συμπονώ

εννοώ για την πλάνη στην οποία έχουν περιπέσει

καλά, δεν το καταλαβαίνουν;

Χατζηγιαννάκο τον λεν τον άνθρωπο!

Το κομμάτι

Είμαι ένα κομμάτι ανάμεσα σε κομμάτια

ένα θραύσμα στα συντρίμμια

ένα πετραδάκι στην ξερολιθιά

ένα βότσαλο στην πλατιά παραλία

μια στροφή στο μακρύ ανηφορικό μονοπάτι

μια βελόνα του πεύκου του τρανού

ένα χωρίο στην εκτενή βιβλιογραφία της μελέτης

και μια από τις πάμπολλες υποσημειώσεις

ένας στίχος του έπους

ένα λέπι ενός ψαριού

ένα ψάρι ενός κοπαδιού

ένα βήμα του μαραθωνοδρόμου

μια αναλαμπή του φάρου

ένα απ' τα χιλόμετρα του μεγάλης απόστασης ταξιδιού

ένα σπυρί στο σακκί με το στάρι

ένα από τα ποτήρια νερό που σε μια μέρα το καφενείο σερβίρει

μια ανάσα ενός ύπνου μιας βραδιάς

μια απ' τις σελίδες στα σημειωματάρια μιας ζωής

ένα πλακάκι της κεντρικής μεγάλης πλατείας

ένας σταλακτίτης του ογκώδους σπηλαίου

ένα απ' τα σκόρπια οστά στους αρχαίους τάφους που ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι

ένας από τους μαθητές που πέρασαν απ' το ιστορικό σχολείο που ακόμα λειτουργεί

μια σταγόνα της βροχής που πέφτει απ' το πρωί

ένα κεραμίδι στη στέγη

ένας χτύπος του τυμπάνου στο ροκ φεστιβάλ

και μια δοξαριά της βιόλας στο κοντσέρτο

ένας από τους νεκρούς του μαζικού βομβαρδισμού

μια από τις εργάσιμες ώρες αυτού που πήρε τη σύνταξη

ένα από τα σήματα της καμπάνας του χωριού που τοποθέτησε

ο παππούς όταν ήταν πρόεδρος της κοινότητας

ένας από τους πελάτες της ηλικιωμένης εταίρας

μια από τις μητέρες που έδωσαν ζωή και συνεχίζεται η ζωή

ένα παιδί που ήρθε μαζί με τόσα άλλα στον κόσμο και

υπάρχει ακόμα σ΄αυτόν έχοντας πια μεγαλώσε μέχρι να...

είμαι...

είμαστε...

Η δύσκολη

Διαβάζω τελευταία την εκτενή ποιητική συλλογή

συγκεντρωτική έκδοση, Β' τόμος (πόσοι να υπάρχουν άραγε;)

είναι κάποια κομμάτια που μ' αρέσουν

λίγα όμως, είν' η αλήθεια, και σποραδικά

τα υπόλοιπα, η πλειοψηφία, όχι και τόσο ομολογώ

δεν καταφέρνω να μπω μέσα στο ποίημα

ή εκείνο μέσα μου να εισχωρήσει

χορεύουν οι λέξεις μπρος στα μάτια μου, απάνω στη σελίδα

μα τα λόγια δε μου μιλούν, δε με μαυλίζουν

δεν κεντρίζουν τις αισθήσεις, δε σημαίνουν, δε δονούν

ίσως να είν' δικό μου βέβαια φταίξιμο

μα απ' την άλλη σκέφτομαι

αφού όπως φαίνεται μπορεί ο δημιουργός, αυτά να τα πετύχει

μήπως θα έπρεπε να έχει επιλέξει, πάει να πει να απορρίψει;

χα! και τί είμαι 'γω που κάτι τέτοιο για να πω

ποιός αποκηρύττει τα παιδιά του;

ποιός ξεριζώνει τα σπλάχνα του;

...

Δύσκολη Τέχνη, δύσκολη.

Επιτυχία με τον σκουπιδοτενεκέ

Μετά το δείπνο προσφέρθηκα να κάνω τα πιάτα (ε, να κάνω κάτι κι εγώ). Πριν το πλύσιμο είπα να πετάξω όσα υπολείμματα υπήρχαν μέσα τους: σάλτσες, αποφάγια, κουκούτσια, κόκαλα κ.λ.π. Πήρα ένα και πήγα ως τον σκουπιδοτενεκέ, στην άκρη της κουζίνας, δίπλα στην μπαλκονόπορτα. Πάτησα το ποδόπληκτρο, υψώθηκε το καπάκι και κρατώντας το πιάτο πλάγια έπρωξα με το πηρούνι τα όποια περιεχόμενα. Κι ενώ η πτώση είχε ξεκινήσει, διαπίστωσα - έντρομος - πως το πόδι μου είχε χαλαρώσει, δεν πατούσε όσο έπρεπε, το καπάκι έκλεινε και θα έπεφτε επάνω του ό,τι προοριζόταν για το εσωτερικό. Αντιδρώντας αστραπιαία και βίαια, πάτησα πάλι με δύναμη. Αλλά δεν πρόλαβα... Αυτά που, τελικά όντως, είχαν προσγειωθεί πάνω στο καπάκι: σάλτσες, αποφάγια, κουκούτσια, κόκαλα κ.λ.π. εκσφενδονίστηκαν με δύναμη, σκορπίστηκαν γύρω παντού και κόλλησαν στα πλακάκια, στους τοίχους, στα ντουλάπια, στο τζάμι της μπαλκονόπορτας, στην κουρτίνα...

"Όχι ρε γαμώ το κέρατο μου!..."... δε μπόρεσα να συγκρατήσω την αυθόρμητη, μεγαλόφωνη, οργισμένη μου αντίδραση.

"Τί έπαθες αγάπη μου;", ακούστηκε η φωνή απ' την τραπεζαρία.

"Εμ... όχι, τίποτα, παραλίγο να μου γλιστρήσει, να μου πέσει το πιάτο, αλλά το πρόλαβα...".

"Αχ! πρόσεξε καλέ μου, ξέρεις πόσο αγαπάω το σερβίτσιο της μαμάς που μας χάρισε στο γάμο, ήτανε προίκα της απ' τη γιαγιά. Και έχεις προσέξει ασφαλώς πόσο ταιριάζει το μοτίβο της διακόσμησης με τις καινούριες μας κουρτίνες που μου πήρε μήνες για να βρω. Δεν έχει άλλο τέτοιο ύφασμα, έκλεισε το εργοστάσιο, τα τελευταία μέτρα πήρα...".

Ο Αλμυρόπευκος

Φύεται λίγα μόλις μέτρα από το κύμα

υψώνεται επιβλητικός

όχι βέβαια τόσο φρέσκος, πράσινος και θαλερός

όσον ο ξάδελφος του, του βουνού

μα πάντως στέκει εκεί αγέρωχος

και το γεγονός ότι τόσα χρόνια το πράττει αυτό, σε τέτοιες συνθήκες

του δίνει σίγουρα κάποια αξία ιδιαίτερη, σπουδαία και σοβαρή

πέραν τούτου, προσφέρει την πυκνή σκιά του στους λουόμενους

και το παχύ στρώμα τις πεσμένες βελόνες του

να αναπαύονται μετά το θαλάσσιο λουτρό

καθώς και τα χονδρά κλαδιά του

όπου κρεμούν τις αιώρες και τα άλλα τους εξαρτήματα

Δόξα λοιπόν στον Αλμυρόπευκο!

Νόμπελ 1920

Ξεκίνησα να διαβάζω όταν απέκτησα τη δυνατότητα να μπορώ και έκτοτε δεν έχω σταματήσει

διαβάζω ως διαφυγή, καταφυγή, για να περνώ την ώρα μου

για να καταπολεμώ την ανία ή και τη θλίψη

για να ξεχνιέμαι, μα πάνω απ' όλα

διαβάζω για την απόλαυση της ανάγνωσης, διαβάζω γιατί μ' αρέσει

διαβάζω στο κρεββάτι (μια στοίβα βιβλία πάντα δίπλα)

διαβάζω στο σπίτι, στα μέσα μεταφοράς (ένα - δυο βιβλία, πάντα στο σακκίδιο)

στα ταξίδια και στις διακοπές παίρνω μπόλικα βιβλία μην τυχόν και μου τελειώσουν

διαβάζω στις αίθουσες αναμονής, στο αεροδρόμιο, σε ιατρεία, νοσοκομεία

σε καφενεία, σε πάρκα, πλατείες, στην παραλία, λίγο-πολύ παντού

 

Σχεδόν αποκλειστικά λογοτεχνία (μυθιστορήματα και διηγήματα)

μα και κάποια περιοδικά ή βιβλία για τη λογοτεχνία ή τοπική λαογραφία - ιστορία

επίσης κάποια ταξιδιωτικά και πολλή ποίηση

 

Δεν είμαι από τους ταχύτερους ή μεγαλύτερους αναγνώστες

πάντως είμαι σταθερός στα περίπου 30 έως 50 βιβλία το χρόνο

 

Σαφώς, ως αναγνώστης - βιβλιόφιλος, έχω βιβλιοθήκη και αγοράζω βιβλία

ή ζητώ να μου δωρίσουν αν με ρωτήσουν τί επιθυμώ

και έχω μεγάλο πλήθος αδιάβαστων αλλά συνεχίζω να προσθέτω καινούρια

ενώ είναι αβέβαιο αν θα προλάβω να τα διαβάσω πριν...

Ποτέ δε με πρόδωσαν τα βιβλία και το διάβασμα

ακόμα και τις (τρεις νομίζω) φορές που πίστεψα ότι αυτό είχε συμβεί

διαψεύστηκα ακριβώς την επόμενη στιγμή

στην επόμενη σελίδα όπου μηχανικά γύρισα το βιβλίο

για να διαβάσω ένα εκπληκτικό απόσπασμα που με έκανε

από τη μία να ντραπώ και να νοιώσω ένοχος για την άδικη σκέψη που είχα κάνει

μα απ' την άλλη μου έδωσε μεγάλη χαρά που ξαναβρήκα την πίστη μου

την οποία είχα, ευτυχώς πολύ προσωρινά, χάσει

 

Για κάποιο λόγο δεν ακολούθησα τη γνωστή συμβουλή - οδηγία

να διαβάσω πρώτα την κλασσική λογοτεχνία, τους Μεγάλους

έτσι, όταν ετεροχρονισμένα και σαφώς πολύ όψιμα

τυχαίνει να διάβάσω ένα από τα θεωρούμενα σπουδαία βιβλία - αριστουργήματα

εντυπωσιάζομαι και αναρωτιέμαι γιατί δεν το είχα κάνει νωρίτερα και τί έχανα τόσο καιρό

χωρίς οι αναρωτήσεις αυτές να μειώνουν καθόλου την ικανοποίηση που μου έδωσε

η ανάγνωση του κάθε, δικαίως, διάσημου έργου

 

Οι ασφαλέστερες παραινέσεις για συγγραφείς και βιβλία

για μένα είναι εκείνες που προέρχονται από άλλους, αγαπημένους μου συγγραφείς

ποτέ δεν πέφτουν έξω, αφού μ' αρέσουν εκείνοι και το έργο τους

πάντα μ' αρέσουν και οι προτάσεις τους

 

Ένα τέτοιο βιβλίο λοιπόν, για το οποίο δήλωνε την μεγάλη  του εκίμηση

και την επιρροή που είχε δεχθεί από το δημιουργό

ένας από τους πιο αγαπημένους μου από όλους

κι ενώ το είχα χρόνια αγοράσει, παρέμενε στο ράφι...

 

Πριν λίγο καιρό το ξεκίνησα κι αμέσως εντυπωσιάστηκα από την ποιότητα, το υπέρoχο στυλ

την πρωτοπορία, αν αναλογιστείς πότε γράφτηκε

την ολοφάνερη επίδραση που είχε στους μεταγενέστερους

την ώθηση - στροφή - τάση που έδωσε και διαμόρφωσε

στην παγκόσμια λογοτεχνία (δεν είναι και λίγο)

με άλλα λόγια, απ' τις πρώτες σελίδες κατάλαβα

πως ήταν ένα "από τα βιβλία εκείνα":

Κνουτ Χάμσουν - "Η Πείνα".

Το κουμπί

Προχθές είδα ένα παράξενο όνειρο

για να το θυμάμαι σημαίνει ότι πρέπει

να το είδα προς το τέλος του ύπνου, πριν ξυπνήσω

(διότι αυτά συγκρατούμε, έτσι δε λένε;)

περνούσα, λέει, το χέρι μου ανάμεσα στα μαλλιά μου

και -έκπληκτος- βρήκα πως σ' ένα σημείο

στο δέρμα της κεφαλής μου ήταν ραμμένο ένα κουμπί!

τί δουλειά έχει τούτο το κουμπί εδώ πέρα; αναρωτήθηκα

μα πότε έγινε αυτό; και τί τέχνη πρέπει να είχε αυτός που τό 'ραψε

ώστε δεν κατάλαβα τίποτα; (άκου τώρα αναρώτηση)

καθώς και: τί ανοίγει μα και -κυρίως- τί κλείνει με αυτό το κουμπί;

Όταν άνοιξα τα μάτια μου το πρωί

και μετά τις πρώτες αυθόρμητες, μισοσκοιμισμένες ακόμα

σκέψεις και εικόνες περί -ως συνήθως- σεξουαλικά και τα τοιαύτα

(οι άνδρες είν' όλοι γουρούνια, έτσι δε λένε;)

θυμήθηκα το παράξενο όνειρο και

όχι χωρίς κάποια αγωνία ομολογώ

έτσι όπως ήμουν ακόμη ξαπλωμένος

κατηύθυνα το χέρι μου προς το κεφάλι

το πέρασα μέσα απ' τα μαλλιά μου

για να διαπιστώσω πως ότι...

Σκέψεις για την Κόκα Κόλα

Η Κόκα Κόλα πιστεύω πως έχει

προ πολλού καιρού ξεφύγει

από τα στενά πλαίσια του απλού προϊόντος

και αναλήφθηκε στις σφαίρες

της Θεωρίας, της Αρχής, της Ιδέας, της Αξίας

βάσει των οποίων κινείται, αναπτύσσεται, προχωρά και εξελίσσεται

η Τέχνη, η Ιστορία, ο Πολιτισμός, η Ανθρωπότητα

 

Η σταθερή, τακτική, συνεπής και συνεχής κατανάλωση της

ο επιλεγόμενος κοκακολισμός

ουδόλως αποτελεί εξάρτηση, επιζήμια κι επικίνδυνη

το πολύ μεγάλο παγκοσμίως πλήθος των οπαδών της, οι κοκακολικοί

στους οποίους ευθαρσώς δηλώνω πως έχω την τιμή

να συγκαταλέγω τον εαυτόν μου, είναι (είμαστε)

 άνθρωποι που αγαπούμε τις υλικές

μα και -κυρίως- τις πνευματικές απολαύσεις που αποτελούν

παρηγορία, ελπίδα και στήριγμα

για τη διεκπεραίωση της συχνά αφόρητης καθημερινότητας

 

Αν αναγνώστη πιθανώς με ψέξεις, με κατηγορήσεις

πως πλέκω εγκώμια, πως εξυμνώ

με αυτήν τη μικρή μου παρόλα

ανταποδίδω την πρόκληση

ευθέως ρωτώντας σε να μου πεις

αν μπορείς και αν ξέρεις κάτι άλλο εσύ

μοναδικό έστω που να...

"πάει με όλα"; 

Η Δωροθέα λέει...

Κι εκει που γύρω επικρατεί

- έτσι αισθάνεσαι τουλάχιστον, έτσι νομίζεις -

μια ησυχία, μια γαλήνη, μια ηρεμία

και τάχα μυρίζει σα φρεσκοβρεμένη η γης

το χλωρό γρασίδι, τα πεύκα και τ' αγριολούλουδα

και από κάπου πιο μακριά

το αεράκι φέρνει τη θαλασσινή αρμύρα

κάτι γίνεται ξαφνικά (πάντα κάτι γίνεται ξαφνικά)

κι όλα διαλύονται, επανέρχεται και κυριαρχεί

ο θόρυβος, η φασαρία, η ένταση, ο ορυμαγδός και η χλαπαταγή

το ξέρεις ήδη καθώς πρώτα λες και φτάνει στη μύτη σου η μυρωδιά

απ' τη φωτιά, τη στάχτη, το μπαρούτι

και με στα χείλη ένα χαμόγελο πικρό

λες ψιθυριστά εις εαυτόν

(τα λόγια αλλουνού χρησιμοποιείς

μα τό' χες πει τόσο καλά καλή μου Ντόροθυ*)

"Τί φρέσκια Κόλαση είναι πάλι τούτη;".

*Dorothy Parker (1893-1967), "What fresh Hell is this?"

Η αναπόληση

Όχι πως δεν καταλαβαίνω

ή πως περίμενα κάτι διαφορετικό

έτσι κι αλλιώς τελειώνει ο Μάιος

σε λίγες μέρες μπαίνει -κι επίσημα- το καλοκαίρι

τόσους μήνες κράτησε αυτή η ποικιλία

μα να... τώρα στο τέλος, είχανε γίνει μέλια, τόσο ήτανε γλυκά

δύο τεμάχια καταναλώνω σταθερά κάθε πρωί

το προηγούμενο διάστημα ήταν στ΄αλήθεια

μια τέρψη, μια απόλαυση, μια ευωχία

Τώρα όμως αλλάξανε τα πράγματα αναγκαστικά

δεν είναι έτσι με τα νέα της καινούριας εσοδείας...

βλέπεις είχα κιόλας από παιδί

θέμα με τις όξινες, ακόμα και τις υπόξινες τις γεύσεις

μου προκαλούνε δυσάρεστες συσφίξεις και συσπάσεις του στομάχου

μια άπωση, μια δυσφορία, μια δυσανεξία

μα λύση δεν υπάρχει εναλλακτική

παρά να περιμένω να ζαχαρώσουνε κι αυτά

Ως τότε απλώς θ΄αναπολώ και θα μου τρέχουνε τα σάλια

που έστιβα κάθε πρωί τα δυο μου ζουμερά τα πορτοκάλια. 

Ανάμεσα στη χλόη και τις πρασινάδες

Βραδάκι πια κ' είχε σκοτεινιάσει από νωρίς, Χειμώνας βλέπεις

είπα παρ' όλα αυτά να μην παραλείψω την άσκηση

ήτανε και γλυκός ο καιρός, σαν πιο πολύ της Άνοιξης

βγήκα απ' το σπίτι κι άρχισα να επιδίδομαι

σ' αυτό το μάλλον κωμικά αργό μου τρέξιμο

που μοιάζει με περπάτημα σχεδόν

σε κυκλική πορεία, οι κανονικοί δρομείς

με προσπερνούνε δυο και τρεις φορές

αλλ' είν το μόνο που μπορώ κάνω

και κατευθύνθηκα μες απ' της πόλης τα στενά

αφού διέσχισα και τη μεγάλη λεωφόρο

προς το κοντινό το πάρκο

εισήλθα από ένα άνοιγμα της περίφραξης

και πήρα ένα μονοπάτι

ανάμεσα στη χλόη και τις πρασινάδες

πού 'χαν φουντώσει και ψηλώσει με τις βροχές

είχε υγρασία αρκετή και συννεφιά

το είδος της ατμόσφαιρας που πνίγει τους ήχους

δε μπορούσα αλλιώς να εξηγήσω

τη σιγαλιά που επικρατούσε

παρ' ότι το πάρκο περιστοιχιζόταν

από πολυσύχναστους δρόμους

και μεγάλες οδικές αρτηρίες

και η ώρα ήταν ακόμα υψηλής κυκλοφορίας


Ξάφνου, μέσα σ' αυτήν την ησυχία

κάπου μέσα απ' τα κλαδιά των μεγάλων πεύκων

ακούστηκε ένα αόρατο πουλί μες στο σκοτάδι

παράξενο κελάηδισμα, μια μόνο συλλαβή, μια νότα

και μετά από μια στιγμή, απ' την απέναντι μεριά

κι απ' το μικρό λοφίσκο που βρισκότανε στην άλλη πλευρά του δρόμου

ακούστηκε μια σχεδόν πανομοιότυπη απάντηση

άλλο πουλί της ίδιας ράτσας, ίσως και οικογένειας

κ΄ύστερα πάλι το από δω, μετά ξανά το από κει

μιλούσαν μεταξύ τους, λέγαν τα νέα της ημέρας

δίναν ένα μικρό κοντσέρτο νυκτόβιων πτηνών

με τυχερό ακροατή εμένα

ωραία που ήτανε πολύ...

Καθώς συνέχιζα την πορεία μου

οι ήχοι ξεμακρύνανε

κι εγώ αναλογιζόμουν "για κοίτα βρε παιδί μου

που με τέτοια περιστατικά, ταπεινά κι ασήμαντα

που είν' όμως σα θαύματα μεγάλα

όταν συμβαίνουν το ηθικό σου αναπτερώνεις

βρίσκεις πάλι την πίστη σου και την ψυχή σου σώνεις

λίγο πριν έρθει η νύχτα στην πόλη που τυχαίνει και ακούς

πώς λαλεί ο Γκιώνης.".

Εξωτερικές δραστηριότητες

Το απόγευμα, εξουθενωμένος από τον καθημερινό βιοπορισμό

υπό το νέο μοντέλο της κατ΄οίκον εργασίας

σκεφτόταν τί να κάνει το -λίγο- ελεύθερο χρόνο που του απέμενε

μα δεν είχε κουράγιο παρά μόνο

για μερικές ώρες χαύνωσης μπροστά στην οθόνη

προσπάθησε να κατανικήσει την τάση του αυτή

έπρεπε να βγει απ' το σπίτι

για μια δραστηριότητα έξω, αλλού

να' ρθει σε επαφή με ανθρώπους...

 

...και πήγε ως το σούπερ μάρκετ.

Αυτό που μπορείς να κάνεις

Δεν είναι εύκολο να τον κάνεις να σωπάσει

τον  μικρό, κακό άνθρωπο μέσα σου που όλο φωνάζει

δε λέω πως είναι αδύνατο

πάντως δύσκολο είναι πολύ

αυτό που μπορείς να κάνεις

είναι να τον αγνοείς

τότε, κάθε φορά που το καταφέρνεις αυτό

ο άλλος άνθρωπος μέσα σου, ο καλός, αυτός που συνήθως σιωπά

θα έχει νικήσει

και μαζί του κι εσύ.

Φύσα αεράκι

Είναι ασφαλώς πράγματα πολλά, εκνευριστικά

αλλά δεν υπάρχει ίσως χειρότερο από μια πόρτα που τρίζει

καθώς ανοιγοκλείνει απ' τον αέρα

και τα νεύρα τσακίζει.

Το πόρισμα

Προσερχόμενος στο διαγνωστικό κέντρο

για μια σειρά προγραμματισμένων εξετάσεων

παρατήρησα πλήθος ανθρώπων

άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας

να εξέρχονται με τους φακέλλους των αποτελεσμάτων ανά χείρας

και λίγα μέτρα από την είσοδο

να κοντοστέκονται ή πρόχειρα να κάθονται στα σκαλιά

ή να περπατούν απομακρυνόμενοι

π.χ. προς το σταθμευμένο αυτοκίνητο

ή να εισέρχονται σ' αυτό

και να ανοίγουν τους φακέλλους

να φυλλομετρούν τα έγγραφα

επιλέγοντας ασφαλώς τη διάγνωση

και μ' έκδηλη αγωνία

να διβάζουν συγκεντρωμένοι, συνοφρυωμένοι, σοβαροί,

το πόρισμα της ακτινογραφίας, των υπερήχων,

των εξετάσεων αίματος, της βιοψίας,

της αξονικής ή μαγνητικής τομογραφίας

του μοριακού τεστ, του μυελογράμματος,

της αγειογραφίας, της στεφανιογραφίας,

της κολονοσκόπησης...

Άλλη μια εργάσιμη μέρα

Οχτώ και κάτι το πρωί

πηγαίνοντας κόντρα στον ήλιο

που έχει ανατείλει κ' υψώνεται

πάνω απ' τη μεγάλη λεωφόρο

Έξι παρά το απόγευμα

πηγαίνοντας κόντρα στον ήλιο

που χαμηλώνει δύοντας

πάνω απ' τη μεγάλη λεωφόρο.