Ελαιολάδου ο διασυρμός

Αναρωτιέται
μπα δεν υπάρχει
ούτε φαντάζεται
πιο μεγαλύτερο
τον ξεπεσμό
που από πατρίδα
κι από οικογένεια
κι αυτός ο ίδιος
το πάλαι πότε
νά 'χει αυτονόητο
των βλογημένων
των ελαιών
τον κάθε χρόνο
συγκομισμό

τώρα στα ράφια
του σούπερ μάρκετ
διαλέγει λάδι
έξτρα παρθένο
από μικρόν
της επαρχίας
κάπου στο νότο
κατά προτίμηση
από τον τόπο του
σ'νεταιρισμό.

Δείκτης Μάζας Σώματος

Δια βίου παχύσαρκος
κ' υπερβαρός
μ΄αυξομειώσεις
μα μέσες άκρες
σταθερός
α, και πώς ήθελε
νά 'ναι νευρώδης
και λυγερός
έτσι όλο πήγε
ακόμα πάει
κ' έτσι θα φύγει
ο λιπαρός.

Άγνωστες λέξεις διαρκείας

Συνήθεια του από παλιά, άμα διαβάζει

'πόκοντα νά' χει ένα λεξικό

κάποτε ήταν έντυπο

τώρα πια "ηλεκτρονικό - δικτυακό"

και κάθε τόσο μέσα να ανατρέχει

με μια μικρή είν' η αλήθεια, αδημονία

να ιδεί άμα η ερμηνεία της λέξεως

ήτανε κείνη στο μυαλό του πού 'βανε

καθώς το πιο συχνά δεν ήταν πίστευε

πρώτα οπού την απαντούσε

την είχ' ωστόσο φαίνεται

μα λησμονήσει εν πολλοίς στο μεταξύ

ή κ΄άραγε, η δεύτερη εκδοχή,

μήπως ξαστόχαε τελείως

κι αφού την έκανε την όποια τη διαπίστωση

το διάβασμα του εξακολουθούσε βέβαιος

πως την επόμενη βολά

πάλε το ίδιο θα γενότανε

γι αυτή ξανά τη λέξη

καιρός και χρόνια τώρα αυτή η δουλειά

διότι κατά πως φαίνεται

χώρος στη μνήμη του πολύς δεν του απομένει

κι ύστερα -ιδίως τελευταία- μια ακόμα σκέψη έκανε

και κάπως...να, λες με χαμόγελο πικρό

ότι πως κι ούτε χρόνος πια πολύς

μάλλον δεν του απομένει.

Τετράστιχο πασχαλιάτικο, πανδημίας, δύο χιλάδες είκοσι

Εφέτος πικροπάσχα
και αχαρηλαμπρή
του χρόνου αναστεμένοι
νά 'μαστε και γεροί

Έκτο απ' τα Επτά

Κάθε φορά καθείς
σ' ένα από τ' Αμαρτήματα όταν πίπτει
στα πάθη και τες παρορμήσεις του υποκύπτει
στην κλίμακα και το λογαριασμό του
αυξάνονται οι πόντοι

Κι έχει αυτό συνέπειες τωόντι

Έτσι, λίγες ημέρες πριν
μια σοκολάτα αγόρασα τεράστια
με μέσα ανάλογα μεγάλα
λαχταριστά αμύγδαλα
τρώγοντας λαίμαργα λοιπόν ένα κομμάτι
μετά το γεύμα σήμερα
μου έσπασε το δόντι.

Ετούτο δεν το συγχωρώ

Δε στο σχωρνάω άθλιε βρωμοϊέ
όχι το που δεν άφησες εφέτος
να γιορταστεί η Λαμπρή με τη συνήθη
και τη δέουσα κατάνυξη
αλλά που στέρησες
τουλάχιστον σ' εμάς
τους άνθρωπους της πόλης
έστω στις λιγοστές τις εξορμήσεις μας
τη ζωγόνο, τη γλυκειά
την όλο χρώματα και μυρωδιές
χαρά, ανάταση κι ελπίδα

μας έκλεψες την Άνοιξη.

Βόλτα ανοιξιάτικη στο λόφο, οδυνηρή

Σα μια μικρή, αλλ' ισχυρή ηλεκτρική εκκένωση
που διαμέσου της επιδερμίδος
περαιτέρω επεκτείνεται γοργά
στο μέλος που έχει πλήξει

- Είναι επώδυνο, ε;...Πολύ;
- Πονάς;... Ε, τώρα πήδα!

- Εμ, έρμε δεν επρόσεχες...
τί τό 'θελες και πήγες από 'κει;
δεν είδες πού 'ταν στην πλαγιά
γιομάτο με τσουκνίδα;

Ο Χρήσιμος

Ο Συντηρητής Κτιρίου
είναι Άγγελος Κυρίου
όταν βγαίνει αβαρία
μας προσφέρει σωτηρία

Ό,τι θέλεις αυτόν ρώτα
μας αλλάζει και τα φώτα
και στον καύσωνα ρυθμίζει
το ερκοντίσιον να δροσίζει

Ξεκλειδώνει τα συρτάρια
πού 'χεις χάσει το κλειδί
και καλώδια σου βρίσκει
για την κάθε συσκευή

Άμα κάπου πλημμυρίσει
ξέρει πού ΄ν΄ η διαρροή
και οι διάφοροι αισθητήρες
νά 'ναι πάντα καθαροί

Συντηρείται ο ανελκυστήρας
με δική του μέριμνα
"'γω είμαι δω" είναι σα να λέει
"δούλευε αμέριμνα"

Τσεκ η πυροπροστασία
τσεκ οι εξόδοι διαφυγής
τσεκ η πρόσβαση στο πάρκινγκ
φίλτρων τσεκ της αλλαγής

Τριγυρίζει για ελέγχους
Κυριακή πού 'ν' έρημα
λες και να ξεκουραστεί δε θέλει
κι έχει χρόνου υστέρημα

Όλα κείνος τα φροντίζει
και προσέχει νά ΄ν΄σωστά
πρώτος πάει, ύστερος φεύγει
τρέχει και για τα φυτά

Αχ! καλέ Συντηρητή μας
εκ καρδίας φχαριστούμε
δίχως σε η Εταιρία
πώς θα ήταν ας μη δούμε.

Καραντίνα πανδημίας

Πολλά δεν έχω για να πω
μέσα σε τούτην την καθολική
παγκόσμια δυστοπία
νοιώθω σα να μου σώνονται οι λέξεις

Και τίποτα σπουδαία
δε μου δίνει πια χαρά
μονάχα να, που τις προάλλες
μετά από μήνες άκαρπων προσπαθειών
κατόρθωσα απάνω στο μονόζυγο
να τραβηχτώ δυο έλξεις.

Σκέτα

Τα χρόνια τα παλιά
κάπνιζαν σχεδόν όλοι
κι ήταν συνήθειο οι καπνιστές
να γράφουν πάνω στις ελεύθερες
τις επιφάνειες τις πολλές
στις κούτες των τσιγάρων
να σημειώνουνε εκεί
να κάνουνε λογαριασμούς, να σχεδιάζουν
κι εξαίρεση δεν ήταν ασφαλώς
του λόγου οι εργάτες
δημοσιογράφοι, δομικιογράφοι
συγγραφείς και ποιητές
πόσες εμπνεύσεις
πόσες ιδέες, πόσοι στίχοι
σε τσιγαρόκουτα απάν' έχουν γραφτεί
υπάρχουν μαρτυρίες
πάμπολλες σχετικά
μα και τεκμήρια
κειμήλια που φυλάσσονται
σε συλλογές και σε αρχεία
τώρα αλλάξανε τα πράγματα
λιγότεροι καπνίζουν και
έχει πια διαφορετικές
συσκευασίες στα τσιγάρα
η βολική σπανίζει  η "κασσετίνα"
καθώς τη λέγαν κι επιπλέον
είναι επικαλυμμένες ολοκληρωτικά σχεδόν
με του παραγωγού τη φίρμα ασφαλώς
μα πιο πολύ με κραυγαλέες
προειδοποιήσεις για τις βλαβερές
κι ολέθριες του καπνίσματος συνέπειες

Ετούτα σκέφτομαι καθώς παρατηρώ
το δρόμο έξω από τη τζαμαρία
έτσι όπως κάθομαι σ' ένα τραπέζι καφενείου

Έχω όμως να σας πω ένα μυστικό
είναι κενή και ολοκάθαρη
η εσωτερική πλευρά
άμα σηκώσεις κάτω απ' τα ασημόχαρτο
στα άφιλτρα τσιγάρα
Καρέλια Αγρινίου.

Les Mainotes

Θα έπρεπε ενδεχομένως
βάσει σπουδών και επαγγέλματος
να είμαι πλήρως εξοικειωμένος
μην πω και οπαδός καθεμιανής
νέας τεχνολογίας
δεν είναι έτσι ωστόσο όμως
και δίχως τα οφέλη να παραγνωρίζω
λέω πως θα μπορούσα σίγουρα
μην πω και πως το επιθυμώ
να ζήσω άνετα χωρίς
την κινητή τηλεφωνία
όπως και το - τουλάχιστον το μόνιμο - διαδίκτυο
τα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης
τις ηλεκτρονικές τραπεζικές συναλλαγές
τις όμοιες αγορές και τόσα άλλα
που άμα τα χειριστείς σωστά
παρέχουνε τεράστιες διευκολύνσεις
από την άλλη όμως για το μέσο άνθρωπο
που πάει να πει για την πλειοψηφία
αποτελούν και μία μαύρη τρύπα
για ανούσια χρόνου σπατάλη
γι αχρείαστη της κατανάλωσης επαύξηση
για απομόνωση, για χειραγώγηση
για εκδήλωση των λάθος αισθημάτων και τα τέτοια

Αμφίσημος λοιπόν ως προς το θέμα αυτό
όπως εδώ που λέμε και για όλα σχεδόν τ' άλλα
χάζευα τις ειδήσεις σήμερα το πρωί
σε μια ποικίλης ύλης ηλεκτρονική ιστοσελίδα
και έπεσε το μάτι μου σε ένα θέμα κι άνοιξα
τον χάρτη τον ψηφιακό της χώρας
όπου το άρθρο αναφερόταν
και μεγεθύνοντας πήγα σ΄ένα συγκεκριμένο μέρος
ένα χωριό που αιώνες πριν
κάποιοι απ' τους πατριώτες μου
εκεί είχαν μετοικήσει
κι ενεργοποίησα τη λειτουργία ρεαλιστικής
στους δρόμους περιπλάνησης
κι ήταν σα θαύμα, είπαμε: έχει και καλά!
λες κι ήμουν εκεί και περιδιάβαινα
του δρόμους του χωριού με τα οικεία
κάποια ονόματα που λέγαν οι ταμπέλες
και τα σπιτάκια στην πλαγιά
σοκάκια ανάμεσα τους που να "κατηφορίσεις"
μέσω του χάρτη μπόραγες
χαζεύοντας τα ρούχα στις απλώστρες
τα μποστανάκια στις αυλές
τα σταθμευμένα τα παλιά
ή τα καινούρια αυτοκίνητα
τα μηχανάκια, τα παιδικά ποδήλατα
τις δυο εκκλησιές αντικρυστά
το κοιμητήριο ήσυχο
στο δρόμου τέρμα, το καρνάγιο κι η μαρίνα
με τις βάρκες και τα σκάφη, τα καΐκια
ανάμεσα στα πέφκα να στραφταλίζει η θάλασσα
κι απάνω ο γαλάζιος ουρανός
στο βάθος τα νησάκια
όλα μα τόσο γνώριμα
έτσι που μία σκέψη... όχι, μια άισθηση γεννήθηκε
από αυτές που ξεκινούν βαθιά, απ΄το στομάχι
πως θα μπορούσα να περάσω για πολύ καιρό
ίσως να ζήσω θα μπορούσα εκεί

Τόσο μακριά μα πόσο κοντινά
στο Κάργκεζε, στην Κορσική.


Σημ. Το χωριό (Cargèse) ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από τους απογόνους μια ομάδας μεταναστών από τη Μάνη, οι οποίοι είχαν πρωτοεγκατασταθεί στην Κορσική έναν αιώνα νωρίτερα (από τη Βικιπαίδεια)

Ένα τέταρτο μετά του αιώνα

Τότε νέα μπαργούμαν
σ' ένα πολύ ιδιαίτερο χώρο
μπαρ σε μια πέτρινη κόχη
του κάστρου στη Μονεβασιά

Τώρα μια ακόμα γυναίκα
υπομονετικά στην ουρά περιμένει
στης γειτονιάς το σούπερ μάρκετ
μπρος απ' τον πάγκο με τα τυριά.

Ωδή σ' ένα σάκκο (κι ένα πορτοφόλι)

Σήμερα απέσυρα το παλιό μου σακκίδιο
που χρησιμοποιούσα στη δουλειά
τό 'χα αγοράσει πριν από πάνω δέκα χρόνια
με δικά μου λεφτά (κι όχι λίγα καθόλου)
επώνυμη φίρμα, πρώτη ποιότητα, ωραίο στυλ
αξιόπιστα μ΄υπηρέτησε για τόσο διάστημα
κουβαλώντας τα υπηρεσιακά μου χρειώδη
μα και τα συμπληρωματικά, προσωπικά τα όποια
πέρα δώθε κάθε μέρα, πρωί βράδυ, σπίτι - γραφείο - σπίτι
με τα πόδια, με το τραίνο, με λεωφορείο, με τ' αυτοκίνητο
συν ταξίδια διάφορα στη χώρα και το εξωτερικό
σ' αεροπλάνα, αεροδρόμια, σε ξένα τραίνα
δυο φορές το επισκεύασα παρατείνοντας τη ζωή του
μα μετά τα τελευταία σημάδια φθοράς
αποφάσισα πως πια δεν άξιζε τον κόπο
κι έτσι το αντικατέστησα με ένα δωρεάν εταιρικό
με λογότυπα και τα σχετικά...

Άφησα το παλιό στο σημείο της ανακύκλωσης
ελπίζοντας κάποιος να το θελήσει
και να βρει λίγο ακόμα ωφέλιμο χρόνο ζωής
πριν τερματίσει οριστικά την επάξια
έως και ένδοξη θα μπορούσα να πω
εκπληρωμένη αποστολή του

Θα σε θυμάμαι πιστέ σύντροφε κι ευχαριστώ
Χ.Δ.Τ.
Φεβρουάριος '020

Υ.Γ. Κατά σύμπτωση λίγες μόνο μέρες μετά
ακολούθησε και το παλιό μου πορτοφόλι
για το οποίο λίγο- πολύ, ίδια λόγια κι εγκώμια
θα είχα να γράψω.

Η προσφορά (ο έχων ένα μεγάλο χαρτόνι, δίδει ένα κομμάτι στο συνάνθρωπο/συνασθενή του)

Το χαρτόνι στα δύο
να κάτσουνε κι άλλοι
στις κρύες, μαρμάρινες σκάλες
γεμάτο με κόσμο - μικροί, μεγάλοι
είναι οι αίθουσες, οι διάδρομοι, οι σάλες
στο νοσοκομείο.

Λαΐκό Νοσοκομείο, παράρτημα οδού Σεβαστουπόλεως, 3ος όροφος, 4/3/'020

Αρνήθηκα

Παράφραση (Χ.Δ.Τ.) στο τραγούδι "Γεννήθηκα" σε στίχους  Κ.Χ.Μύρη και μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, αξέχαστα τραγουδισμένο από το Νίκο Ξυλούρη (1936 - 1980)

Αρνήθηκα το βόρβορο καθεμιανού,
το όνειδος της ρουφιανιάς.
Κατέβηκα τη σκάλα του αποσυρμού
βολτάροντας ως στις γωνιές
της σκοτεινιάς,
πήρα το δρόμο του χαμού.

Φοβήθηκα με τις δονήσεις
του σεισμού,
πήρα τη θέση ουραγού.
Ζορίστηκα στη λησμονιά
της ξενιτιάς
δεόμενος νά 'ν' ελεήμων ο Κριτής
για τέλος του κατατρεγμού.

Και είδα Φως στην άκρη μάβρου ουρανού,
την προσευχή νά 'χει στ' αλήθεια ακουστεί,
στο τέλος του κατατρεγμού.

Σοφία της Ανατολής, πού να την έβρει ο μπελαλής*

* σημ. ο εις εαυτόν

Λόγω ευθραύστου της διαθέσεως από
μια που κλωστή κρεμόταν
και κάθε τόσο γκρεμιζόταν
καθώς του ανισορρόπου χαρακτήρος του
πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας
πότε έχανε, πότ' έβρισκε
κι άλλοτε πάλι Δεν
το γι άλλους αδιάφορο
αλλά για αυτόν πολύτιμο
κείνο που λεν οι Ανατολίτες Ζεν.

Κάπταιν

Ο Γερμανός πιλότος της Λουφτχάνσα
απογειώνει κάθε μέρα αεροσκάφη
απ' τη βαριά συννεφιασμένη τη Φραγκφούρτη
το Μόναχο, την Κολωνία και το Ντύσσελντορφ
το Βερολίνο ή το Αμβούργο

Λίγα λεπτά μετά την απογείωση
φθάνει σε τέτοιο ύψος
που διαπερνά τα σύννεφα
ο ουρανός πάνω εκεί
είναι διαυγής και γαλανός
αίθριος ο καιρός
και τον ζεσταίνει η ήλιος ο λαμπρός

Α! ο τυχερός.

Χερσόνησος Μεθάνων

Ξέρασ' η γη τα σωθικά της

σκόρπισαν πετρώματα, ορυκτά και μεταλλεύματα

λάβα και μάγμα

φωτιά και στάχτη

κι ηρέμησε το ηφαίστειο και κοιμήθηκε

μα ο κουρνιαχτός εσκέπασε τα πάντα

ένας σταχτής κρανίου τόπος

ύστερα έπιασαν βροχές

φυσούσε αέρας

έβρεξε πάλι, χιόνισε κιόλας μερικές φορές

ανέτειλε ο ήλιος, έδυε, ανέτειλε ξανά

αλλάζαν οι εποχές

βλάστησαν κάποιοι απ' τους θαμμένους σπόρους

ξεμύτισαν μικρά φυτά, βγάλανε άνθη

ήρθανε έντομα τα άνθη να τρυγήσουνε

κάποια φυτά γίνανε θάμνοι, βγάλανε καρπούς

ήρθαν πουλιά που τρώγαν τους καρπούς

πολλαπλασιάστηκαν έντομα, πουλιά, φυτά

γινήκαν δέντρα κάποιοι θάμνοι

πρασίνισε ο τόπος

ήρθανε ζούδια που τρώγαν τα φυτά

και μετά ήρθαν ζούδια

που τρων΄εκείνα που τρώνε τα φυτά

και μετά ήρθαν κάτι άλλα ζούδια παράξενα

που στέκονταν στα δυο τους πόδια

που τρώγανε και τα φυτά και τους καρπούς

και όλα τ' άλλα ζωντανά

και χρησιμοποιούσαν τα τομάρια τους

για να καλύπτουν τα κορμιά τους

ή μερικά τα ημέρωναν

κοντά τους τα κρατούσαν

για παρέα ή για βοήθεια

για να τους κάνουνε δουλειές

το γάλα να τους πίνουνε

τ΄αυγά τους για να τρώνε

ή και τη σάρκα τους χωρίς να χρειαστεί

να κυνηγήσουν να τα πιάσουν

καλλιεργήσανε τη γη που όμως δεν έφτασε

και έτσι χτίσανε πεζούλες στα βουνά

να την πολλαπλασιάσουν

πέτρες πελέκησαν και ξύλα

φτιάξανε καταλύματα

φωτιά ανάβαν να ζεσταίνουνται

και για να μαγειρεύουν

έκαμαν μονοπάτια για να μετακινούνται

από τον έναν ως τον άλλον τον καταυλισμό

δεν παραμέλησαν να εκμεταλλευθούν

κι όλη τη γύρω θάλασσα

ψαρεύαν την τροφή τους συμπληρώνοντας

χτίσανε ξύλινα μέσα πλωτά

κι έτσι να ταξιδεύουν

πληθαίνανε με τον καιρό

κάποιοι εφτάσαν ως τ' απέναντι νησιά

όμως και άλλοι επίσης που

κινήθηκαν εκείνοι αντιστρόφως

τσακώθηκαν, πολέμησαν, σκοτώθηκαν

κάψανε τα χωριά, τις καλλιέργειες

μαύρισ' ο τόπος

και δώσ' του πάλε απ' την αρχή

ξεκίνησαν ανταλλαγή στα προϊόντα τους

τα στέλναν απ' τη θάλασσα

στα κοντινά λιμάνια

και τη μεγάλη Πόλη όπως τη λέγαν

πού 'χε γίνει στο βορρά

το κοιμισμένο ηφαίστειο

άφηνε τόπους τόπους

μικρές ανάσες γύρω στα νερά

πού 'ταν ζεστά συνέχεια

και μύριζαν περίεργα

και βρήκαν πως αν μέσα βουτηχτείς

γιατρεύονται οι πόνοι κι οι αρρώστιες

το μάθανε κι αλλού και άρχισαν

πλήθη μεγάλα κόσμου να συρρέουν

φτιάχτηκαν σπίτια κι άλλα σπίτια, μαγαζιά

να τους φιλοξενήσουν

μεγάλων΄ολοένα το κεντρικό ιδίως το χωριό

και ζούσανε προσώρας όλοι πλούσια και χαρούμενοι

απ' τον επιλεγόμενο τον "τουρισμό"

άλλαξ' όμως η μόδα και σταμάτησε

νά 'ρχεται πια ο κόσμος τόσο

δε φτάναν οι δουλειές, η γης

να ταϊστούν οι ανθρώποι

ίσως και νά 'χανε πια μάθει διαφορετικά

και να ζητούσαν άλλα

εύκολες πλέον οι μετακινήσεις

είχαν φτιαχτεί και δρόμοι

φύγανε πρώτα νέοι πολλοί

τους ακολούθησαν και κάποιοι μεγαλύτεροι

μείνανε μόνο οι γέροντες

που αρχίσαν να πεθαίνουν

ερήμωσαν τα σπίτια, οι συνοικισμοί

παρατηθήκαν κι αγριέψαν τα χωράφια

άσπαρτες οι πεζούλες, δεν πήγαινε κανείς

αμάζευτες οι ελιές

χαθήκανε πολλά από τα μονοπάτια

το δάσος κάλυπτε εδάφη

η φύση πίσω άρχισε

να παίρνει αυτό που της ανήκει

παρ' όλα αυτά σε κάποιους άρεσε ο τόπος

ήρθαν εδώ και χτίσαν νέα σπίτια

ή επισκεύασαν παλιά

άλλοι με γούστο, σεβασμό και προσοχή

άλλοι πάλι καθόλου

σαν είναι η εποχή ζεστή

έρχονται ορισμένοι για παραθερισμό

μη φανταστείς ωστόσο καμμιά πολυκοσμία

οι πιο περισσότεροι είναι περαστικοί

υπάρχουν ορισμένοι, φίλοι πολύ, επισκέπτες

και λίγοι μόνιμοι φανατικοί

εκ των οποίων ελάχιστοι

(άλλοι τους λεν και γραφικούς)

σπέρνουν πάλι, φυτεύουνε, φτιάχνουν, δημιουργούνε

γυρίζουν και μαθαίνουνε κάθε γωνιά

βάζουν σχέδιο φιλόδοξο

να εντοπίσουν και να ανοίξουνε ξανά

τις στράτες τις χαμένες στα βουνά

που χρησιμοποιούσαν οι παλιοί

ώστε να δύνανται οι φυσιολάτρες, οι περιηγητές

να περπατούν γύρω εκεί θαυμάζοντας

την τόση, τόση ομορφιά

που δίνει ασφαλώς και η ιδιαίτερη

πολύ μορφολογία

η σχετιζόμενη σαφώς

με της δημιουργίας τις ιδιαιτερότητες

που στην αρχή αναφέρθηκαν

σε τούτον τον παραμυθένιο νεραϊδότοπο

μια από τις αναμφισβήτητα

πιο ωραίες τις γωνιές αυτής της χώρας.

Ωδή στον Άη Φανούρη

Διάφορα αντικείμενα καθημερινά

αγαπηθέντα εκ της συνηθείας

της μακροχρόνου χρήσεως

ή και γιατί (κυρίως)

είν' από πρόσωπα εξόχως προσφιλή

από καιρού με ζέση χαρισμένα

σαν πάω να τα πάρω

από την τακτική τη θέσιν τους

και τύχει μην εκεί τα βρω

ω! το πόσον ταράζουμαι

το πώς στεναχωρούμαι

και αποσυντονίζομ' εντελώς

ξεραίνεται το στόμα μου

βαραίνει μου η ανάσα

με πιάνει μια ακατανίκητη

μανία να τα εντοπίσω

ξεχνώ τυχόν υποχρεώσεις μου

που πρέπει φερ' ειπείν

ν΄αναχωρήσω δια την εργασία

ή ότι έχω μιαν καθορισμένη

εντός ολίγου ώρα συναντήσεως

παρά πιάνω να ψάχνω

σε μέρη διάφορα

ακόμα και απίθανα

που αφηρημένος όντας τόσο

μπορεί να τά 'χω αφήσει

κι όσο δε βρίσκω τόσο

μου ταχύνονται οι παλμοί

το μέτωπο μου ιδρώνει

κάθε τυχόν μια επικείμενη χαρά

μάταιη μοιάζει πια

τελείως ξεθωριάζει

ίσως ακόμα και αδύνατο

να πραγματοποιηθεί

ας πούμε πώς θα φύγω στο τέλος του μηνός

ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη

χαμένον έχοντας της τσέπης το σουγιά

ή δίχως νά 'χω βρει το αναπτηράκι μου

ή το παλιό μου το μπεγλέρι;

και δώσ' του ψάχνω στα σακκίδια

μέσα στις τσέπες, στα παλτά

και στα σακάκια, στα γιλέκα

στα πανταλόνια από κάτω

που στη ντουλάπα κρέμουνται

ψάχνω παντού έως και μέσα

στο καλάθι των απλύτων...

Θά 'λεγα πως

εκτός από ολίγες, σπάνιες φορές

εντός τετάρτου, άντε ημιώρου το πολύ

κάπου τ' ανακαλύπτω τελικά

κι η τάξη αποκαθίσταται

η δική μου και του κόσμου

και ηρεμώ, μπορώ πάλι να αισθάνουμαι

τις απολαύσεις της ζωής μικρές

μα και μεγάλες

ευγνώμων νοιώθω απέραντα και άνωθεν

στρέφω το βλέμμα ευχαριστών

και φεύγω τρέχοντας για να προλάβω

ότι έχω που καθυστερήσει

Κάποια στιγμή αργότερα

κάνω την αποτίμηση

για να διαπιστώσω

το πόσο πολλαπλάσια μεγαλύτερη

είν΄η ικανοποίηση

του απωλεσθέντος προσωρινά της επανεύρεσης

κι από εκείνην λέω της αρχικής

απόκτησης ακόμη.

Με γιομίσαν ψέμματα

Παράφραση  (Χ.Δ.Τ.) του ποιήματος "Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν" του Οδυσσέα Ελύτη (1911 - 1996), μελοποιημένου (3 στροφές) άψογα από το Μίκη Θεοδωράκη και ερμηνευμένου έξοχα από το Γρηγόρη Μπιθικώτση(1922 - 2005)

Με γιομίσαν ψέμματα, με γελάσανε

και πίκρες ανείπωτες με κεράσανε

ατιμώθηκα ως την εσχατιά

των τόπων

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο

Στα μισά του δρόμου με καθαίρεσαν

και κατάρες άπαρτες, βροχή μου ερίξανε

ήταν τα αστεία μου αχ!

μια φτηνή απάτη

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο

Τα μάβρα ουράνια μισανοίξανε

και κοφτή μου έβγενε κάθε άχνα μου

τα λιγοστά μου υπάρχοντα παντού

ας σκορπίσουν

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο

Μα λες και αντάρες πέσαν πάνω μου

φθόνων άγριες έριδες, σαλαΐζοντας

στίφη που αφανίζουν κάθε ψυχή που ζει

μέρα τη μέρα

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο

Της μοίρας αυτής λέω όμως, αξιώθηκα

όσα δε μπόρεσα έτσι και μεγάλωσα

των δειλών σαν κι εμένα το χρέος

να πληρώνω

κι έλεα καρτέρα, φτάνουμε πέρα στο ξάγναντο.