Ο ηλικιωμένος γείτονας

Μια ζωή θα μπορούσες

να πασχίσεις

να προσπαθήσεις

να επιδιώξεις

για κάτι ωραίο

κάτι σπουδαίο

κάτι ανεκτίμητο

μα εσύ μονάχα θέλησες

ένα διώροφο ακίνητο

κι απ’ έξω να παρκάρεις

και κάθε Κυριακή να πλένεις
το αυτοκίνητο.

Τί με συνέφερε

Την ώρα (την πολλή ώρα)

που στεκόμουν στην ουρά (τη μεγάλη ουρά)

του καταστήματος (πάντα ουρά έχει εδώ)

με τυλίξανε μάβρες οι σκέψεις

ένεκα που δεν είχα καθόλου τα κέφια μου

ως συχνά συμβαίνει να μην έχω

κι έλεγα να δεις

που στην προσεχή ιατρική εξέταση

που μου είχαν υποδείξει

κάποιο σοβαρό εύρημα θα υπάρξει

και δε θα ζήσω να χαρώ

το ωραίο ξύλινο πεζοπορικό ραβδί

που μόλις είχα προηγουμένως

για τη συλλογή μου αγοράσει

και βαστούσα στο χέρι

κείνη την ώρα

ένα πείραγμα ενός υπαλλήλου σε συνάδελφο

έκανε όλο το προσωπικό να ξεσπάσει

σε γέλια τρανταχτά

και τα γέλια τα σάρωσαν όλα.

Το δίπλωμα

Απέκτησα το δίπλωμα οδήγησης

εικοσιτρίω όταν ήμουνα χρονώ

θυμάμαι τότε κοίταγα την ημερομηνία λήξεως

και μου φαινόταν αδιαννόητα μακρινή

τώρα που πέρασαν χρόνια και χρόνια και την ξανακοιτώ

δεν είναι που μοιάζει πιο κοντινή, πιο οικεία

είναι που αναρωτιέμαι
άμα θα ζήσω να τη φτάσω.

Το σαλτάρισμα*

Αισθάνομαι το μυαλό μου να στροφογυρνά

με ιλιγγιώδη ορμή

στα όρια να ξεφύγει

αισθήματα δεν έχω πια

φιλοδοξίες έχω πάψει από καιρό

συγκρότηση, ψυχραιμία, πίστη, ελπίδα καμμιά

άδειος, κενός περιφέρομαι

το μόνο πού ‘χει μείνει μια ανάμνηση

κι αυτή δικιά σου.

*τίτλος δανεισμένος από την ομώνυμη ποιητική συλλογή της Πάολας Ρεβενιώτη, εκδόσεις Σιγαρέτα, Αθήνα 1985

Ο χαμός

Νοιώθω τα χάνω

καθετί γύρω γκρεμίζεται

πέφτει σα χάρτινο

παγιδευμένος

σ’ ένα κόσμο εφιάλτινο.

Πικρά, πεντάστιχος διαπίστωσις, ολίγον προ του τέλους, εις γλώσσαν λαϊκήν

Ποτέ δεν τό ‘λεγα ρε συ

χυδαίο μου φάνταζε, θρασσύ

η ζωή πως νόημα δεν έχει

κι αδύνατη ότι είναι

δίχως κρασί.

Ο φιλικός κριτικός λογοτεχνίας

Το στιχούργημα τούτον

σπουδαίον εστί

ο ρυθμός ίσως τέλειος

και η γλώσσα μεστή

η ρίμα δε, άψογη

η ιδέα πιστή

από πλήθος αξίζει

να διαβαστεί

κι όχι ολίγους

μόνο δη φίλους

και να ξεχαστεί.

Χυδαίως κλιμακούμενη τρίστιχη αποτίμηση λογοτεχνικής συνεισφοράς

Κάτι ξεφτίδια

στίχοι σκουπίδια

ποίηση αρχίδια.

Δε θα προλάβω

Δε θα προλάβω
με τους σημερινούς ρυθμούς
ανάγνωσης δε θα προλάβω
να διαβάσω όλα αυτά
τα βιβλία που έχω αγοράσει
και δεν έχω διαβάσει
δε θα προλάβω
ακόμα και με τη διπλή
τριπλή ταχύτητα να διαβάζω
κι όλο αγοράζω.

Δεν ειν' στο χέρι μου

Πότε θα επέλθει ο κορεσμός
το ξέρει μόνον ο Θεός
τ' ορίζουνε οι Μοίρες...
Πόσες πια μπύρες;

Σταματήστε τα ρολόγια

Το τικ τακ των ρολογιών δεν το αντέχω
σε σπίτι μ' εκκρεμές ούτε κατά διάννοια
δε θα μπορούσα να ζω
ούτε καν μ΄ένα από κείνα
τα παλιά, στρογγυλά, επιτραπέζια ξυπνητήρια
ακόμα το ίδιο και με τα σύγχρονα, ρολόγια του τοίχου
που δεν έχουν κίνηση μηχανική με ελατήρια
αλλά μια μικρή, ηλεκτρική διάταξη τα στρέφει
στην καρδιά της οποίας ένας κρύσταλλος πάλλεται
και τους δείκτες κινεί με αυτόν τον ανυπόφορο ήχο
να μην το πάω μακριά και βάλω εντός
και τα μικρά ρολόγια τσέπης, τα ρολόγια χειρός...

Να φαντασθείτε, στην εξοχική κατοικία
που μας έχει καταχωρηθεί να πηγαίνουμε οσάκις
η ιδιοκτήτρια φίλη, λείπει στο εξωτερικό
πρώτο πράγμα που κάνω σαν φτάνουμε
ξεκρεμώ το ρολόι απ' τον τοίχο
βγάζω τη μπαταρία
και σαν εκείνο μείνει βουβό
τότε και εγώ ηρεμώ
και αισθάνομαι ότι μπορούνε ν΄αρχίσουνε
οι μικρές ή μεγαλύτερες διακοπές
που έχουμε έρθει να κάνουμε...
αν δεν ήξερα ότι είχα τη δυνατότητα αυτή
μάλλον δε θα ξεκινούσα το ταξίδι

Πώς; Ψυχωτικός, υποχόνδριος;... Μπορεί...
Εμένα πάντως η ιδέα με παρηγορεί.

Ο δειλός, κομπορρήμων και κενολόγος αγορητής

Α, μας είπε πλείστα όσα
των τειχών όπισθεν όντας
κήρυξ εν τη ασφαλεία
σοφός τάχα Σολομώντας.

Ο ευαρεστημένος

Κάτω από τη βεράντα μου

στο διαμέρισμα που κατοικώ

είναι ένα στενό δρομάκι

μήκους ενός και μόνου τετραγώνου

τόσο στενό που ούτε καν μικρά οχήματα χωρούν

και μόνο πεζοί περνάνε

κι αυτοί όχι πολλοί

άντε και κάποιο μηχανάκι

από παλιά το είχα προσέξει το σημείο αυτό

χάρη στην ιδιαιτερότητα του

σαν τύχαινε πριν χρόνια

περαστικός εδώ γύρω να βρεθώ

βλέπεις γεννήθηκα, μεγάλωσα κι ακόμα μένω

σ' αυτήν την ίδια γειτονιά

και πού να φανταστώ στα τότε

ότι σ' αυτό το δρόμο θα εγκατασταθώ...

δυο μόνο σπίτια έχουνε είσοδο παλιά

σε τούτο το στενό

της Πράγας το σοκάκι όπως το ονομάζω

έχει και δυο αυλές που βλέπουν σε αυτό

δυο εγκαταλελειμένα νεοκλασσικά

την πίσω όψη μιας ιστορικής ταβέρνας

κάποια παράθυρα και κάμποσα

μπαλκόνια και βεράντες όπως η δική μου...

πριν δύο χρόνια

άντε τρία το πολύ μα όχι παραπάνω

κάτι γλάστρες παλιές που άλλο πια δεν ήθελα

κάτι φυτά που πλέον δε μου ταιριάζαν

τά 'βγαλα στο σοκάκι σε σημείο να μπορώ

νεράκι να τους ρίχνω από ψηλά να τα ποτίζω

κι από κει κι ύστερα όπου έβρισκα στους δρόμους

φυτά αφημένα, στα σκουπίδια πεταμένα

τα περισυνέλεγα, τα άθροιζα εκεί

και γλάστρες παλιές γέμιζα χώμα

και έκανα μεταφυτεύσεις

και κάποιοι γείτονες παρακινηθήκαν φαίνεται

και πρόσφεραν κι αυτοί ότι βρήκαν

μερικοί άλλοι βέβαια ανάγωγοι

βουτάγαν γλάστρες οι ξεδιάντροποι

κι όλο άλλες έβρισκα

και όλο κουβαλούσα

ώσπου έφτασε και έγινε

ένα μικρό κηπάριο κανονικό

σε κείνο κει το τμήμα του δρομίσκου

που έχει πια φουντώσει

έχει πρασινίσει και έχει σχηματίσει

μια όμορφη γωνιά, "μια ωραία νότα"

 που είπε και ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας που λέγανε

(ένας από τους συνεισφέροντες)

επικροτώντας την προσπάθεια αυτή όπως και άλλοι 

που μάλιστα προσφέρθηκαν για πότισμα

οσάκις εγώ λείπω

και μα την αλήθεια σας το λέω

πόσο που καμαρώνω για το έργο μου αυτό

αλλά κυρίως χαίρομαι, ναι χαίρομαι

και κάθε τόσο περνώ απ' το στενό

κι ελέγχω των φυτών την πρόοδο

κάνω μικρές αν απαιτείται επεμβάσεις

και παρέχω τις φροντίδες όπου είναι απαραίτητες

μα πιο πολύ βλέπω και χαίρομαι

αλήθεια τόσο χαίρομαι...

που επιβεβαιώνει ότι ο άνθρωπος
ευαρεστείται με τα απλά.

Ο πολυμήχανος

Τί υπέροχο που είναι εργαλείο

τόσο μικρό και συμπαγές

με τόσες όμως λειτουργίες

και χρήσεις διαφορετικές

και πόσο ποιοτικό, ανθεκτικό

μια ζωή μπορεί να τό' χεις

και να το κληρονομήσεις και σ' επόμενες γενιές

και δες τί όμορφο κι άρτιο αισθητικά

σ' αρέσει να το βλέπεις, να το αγγίζεις θες

στη χούφτα να το κλείνεις

και σχετικά οικονομικό

ο καθένας μπορεί ένα ν΄αποκτήσει

ή σε κάποιον να δωρίσει

κι εργασίες που με άλλα εξαρτήματα ειδικά

σε πέρας δε μπορείς να φέρεις

λύση αυτός σου δίνει δια μιας

ο  ελβετικός σουγιάς.

Και του χρόνου

Συνηθίζω εδώ και χρόνια

κάθε πρωί - όχι και τόσο δηλαδή πρωί - Πρωτοχρονιάς

μία μικρή ιεροτελεστία

να αλλάζω τα φύλλα στο επιτραπέζιο ημερολόγιο

που διατηρώ σε μια γωνιά του γραφείου στο σπίτι

ένα από κείνα τα κεκλιμένα από μέταλλο ή ξύλο

(το δικό μου ξύλινο)

που διαθέτουν κάτι αφαιρούμενους κρίκους οβάλ

όπου και προσαρτάς τα φύλλα διάτρητα

μεγέθους κάτι παραπάνω από τράπουλας

με χρωματική κωδικοποίηση πού 'χουν ανά βδομάδα

και πάνω γράφει το καθένα

την ημερομηνία βέβαια

της θέση της ημέρας μες στο μήνα

τον αριθμό της εβδομάδας

την ώρα ανατολής και δύσης του ηλίου

της σελήνης τον αριθμό των ημερών

την εκάστοτε θρησκευτική εορτή

και υπάρχει χώρος σημειώσεων ανά ώρα

απ' το πρωί ως το βράδι

Τις περίοδους πού 'μαι καλά, νηφάλιος κ.λ.π.

γυρίζω τακτικά, σε βάση καθημερινή

του ημερολόγιου τα φύλλα

μα όταν όχι, περνά ίσος κι ολόκληρος

μήνας πριν το αγγίξω

σημειώσεις εγώ εκεί κρατώ ελάχιστες

π.χ. μία στο τόσο κάποια υπενθύμιση

για μία υποχρέωση

ή μία πού ΄ναι να γίνει εργασία

εκείνο όμως που κάνω με συνέπεια κάθε φορά

είναι να γράφω τη ημέρα αναχώρησης και τον προορισμό

για κάποιο ταξίδι, για κάποια εκδρομή

π.χ. για τη δουλειά, για διακοπές το καλοκαίρι

για μία εξόρμηση στη φύση και τα τοιαύτα

και με ενικό αριθμό σαν πάω μοναχός

πληθυντικό άμα τη συνοδεία στενών προσώπων

να λέω π.χ. "Φεύγω" ή "Φεύγουμε"... και ύστερα το μέρος

Τί νόημα άραγε να έχει αυτό;

- όχι και κάποιο βέβαια βαθύ

ξεκίνησε το χούι αυτό με το συλλογισμό πως ότι να:

ταξίδι είναι αυτό, κάποιο ατύχημα μπορεί

κάποιο δυστύχημα να γίνει

να μη γυρίσω τελικά

ε, κάτι κι από μένα να βρεθεί

σαν τελευταίο, έστω τέτοιο

σύντομο και ταπεινό γραπτό

τί ανοησία! θα μου πείτε και δίκαιο θα έχετε

και γω το ίδιο σκέφτομαι

σπίτι όταν ξανά γυρίζω και στη σημείωση

πέφτει το μάτι μου πάνω στο ημερολόγιο

όμως από την άλλη κάθε Πρωτοχρονιά

ψάχνω αυτές τις σελίδες, τις γραμμένες

ανάμεσα στις 365 περσινές

και στην άκρη χρονολογικά

ταξινομημένες τις φυλώ

αφού προηγουμένως μία μία τις κοιτάξω

και πίσω στο χρόνο ταξιδέψω

τα ταξίδια τα συγκεκριμένα, τις εντυπώσεις,

τις εμπειρίες, τις παρέες, τις γνωριμίες αναθυμούμενος

και αναρωτηθώ εάν

και σ' ένα χρόνο από τώρα

το ίδιο θα είμαι σε θέση να το κάνω

να βρίσκομαι δηλαδή εδώ να αλλάξω πάλι ημερολόγιο

και στο προηγούμενο να υπάρχουν κάποιες έστω σημειώσεις

Έχουμε λοιπόν και λέμε για το 2016:

10 Μαρτίου: Φεύγουμε για Άμστερνταμ

2 Μαΐου: Φεύγω για Τρίπολη

19 Μαΐου: Φεύγουμε για Γερμανία

27 Μαΐου: Φεύγω για Ευρυτανία

13 Ιουνίου: Φεύγω για Πράγα

15 Ιουλίου: Φεύγω για Όλυμπο

1 Αυγούστου: Φεύγουμε για Λέσβο

15 Αυγούστου: Φεύγουμε για Λακωνία, Μεσσηνία, Ηλεία, Αρκαδία, Μέθανα

26 Αυγούστου: Φεύγουμε για Μέθανα

3 Οκτωβρίου: Φεύγω για Θεσσαλονίκη

17 Οκτωβρίου: Φεύγω για Θεσσαλονίκη

28 Οκτωβρίου: Φεύγουμε για Αιτωλοακαρνανία - λίμνη Τριχωνίδα

... και τέλος.

Και του χρόνου με υγεία.

Ματαιότης

Σχέδια μεγαλεπήβολα
κάνω κάθε φορά
που υπό την επήρρεια των παυσίλυπων
μου δίδεται μια κάποια
της ψυχής ανάτασις
το νου μου όπου ψηλώνω
μα ύστερα, όταν παρέλθει η επίδρασις
όλα τα ματαιώνω. 

Η πρωτοχρονιάτικη ευχή των σε προσπάθεια απεξάρτησης αλκοολικών

Καλή χρονιά, χρυσή χρονιά
όπου στη διάρκεια όλης
μακριά εντελώς να μείνουμε
από της αλκοόλης.

Το χαρωπό φτυάρι

Όσο και εάν ακούγεται παράδοξο
να κρύβει μάβρο χιούμορ και λοιπά
μα την αλήθεια λέω
τον πιο ωραίο διάκοσμο
λιτό, ζεστό, καλαίσθητο
των εορτών αυτών
τον είδα εδώ στη γειτονιά
στο γωνιακό γραφείο τελετών.

Οι βλαβερές συνέπειες των Χριστουγέννων

Ξεκινά από τα τέλη Νοεμβρίου
και σαν μπει ο Δεκέμβριος
εξαπλώνεται παντού
στις προσόψεις των κτιρίων
στα μπαλκόνια, στις βεράντες
σε κάθε παράθυρο ή τζαμαρία
τόσα πολλά λαμπιόνια χρωματιστά
που αναβοσβήνουν με μανία, δαιμονικά
δεν είν' σας λέω χαρούμενα, εορταστικά
απαίσια, ακαλαίσθητα κι όλο αναβοσβήνουν εντατικά
από το απόγευμα ως το ξημέρωμα χωρίς σταματημό
μα σταματήστε, σταματήστε πια
δεν είναι ανάγκη για τόση φωταψία
νοιώθω στο τέλος θα πάθω επιληψία.

Είναι όμως δυνατόν γοργά τόσο να περνά;

Έρχονται πάλι Χριστούγεννα
των γιορτών ξανά ήρθε η ώρα
μα πώς γίνεται αφού τα προηγούμενα
δεν τελείωσαν παρά μόλις τώρα;